facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Friend_25 อยากให้หายโกรธต้องง้อ

ชื่อตอน : Friend_25 อยากให้หายโกรธต้องง้อ

คำค้น : เพื่อนรัก(ร้าย)

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2560 12:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Friend_25 อยากให้หายโกรธต้องง้อ
แบบอักษร

Friend_25


หลังจากอาหารมื้อเช้าผ่านไป โลแกนจัดหายาให้เมียตัวน้อยทาน ถึงแม้ว่าแผลจะเล็กนิดเดียวแต่ก็เล่นเอาเด็กสาวปวดแผลหนึบได้เหมือนกัน หลังจากนั้นเขาก็พาเอวาเข้านอนโดยตัวเองหอบหิ้วแมคบุ๊คขึ้นไปนั่งทำงานเฝ้าเมียบนเตียง


"อื้ออ~~"  เอวารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามบ่าย เด็กสาวขยับตัวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอัอมกอดของคนตัวโตแล้วซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกกว้างอย่างที่เคย จนรับรู้ได้ถึงไออุ่นค่อนไปทางร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย  เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆก็พบว่าโลแกนนอนหลับตาพริ้ม วาดท่อนแขนกอดเธอไว้หลวมๆ และดูเหมือนว่าเขาจะไม่สบาย


"พี่กริช...พี่กริชได้ยินหนูไหม?"  มือเล็กเขย่าท่อนแขนของเขาเบาๆสองสามที  โลแกนค่อยๆขยับตัวและลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดดึงร่างเล็กเข้าไปแนบอก


"ได้ยิน..เรียกทำไมคะ หิว?"  นี่เขาเห็นเธอเป็นเด็กกินจุตั้งแต่เมื่อไหร่(?)ที่เรียกก็เพียงเพราะเป็นห่วง เขาตัวร้อนและต้องเช็ดตัวทานยาต่างหากเล่า นี่อะไรมาถามเธอว่าหิว(?)ซะงั้น


"พี่ตัวร้อน หนูแค่จะถามว่าทานยาหรือยัง"  คนตัวโตลอบยิ้มอย่างพอใจที่เมียตัวน้อยเป็นห่วงเขาถึงเพียงนี้  โลแกนผละกอดออกก้มลงไปกดจูบลงที่ขมับบางหนักๆเพื่อเป็นรางวัลให้เด็กดีของเขา


"แค่ได้นอนกอดหนูพี่ก็หายแล้วค่ะ ไม่ต้องทานยาหรอก"   เลี่ยน...นับวันคำพูดคำจาเขายิ่งเหมือนบทลิเกเข้าไปทุกทีนี่ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาออกไปทางฝรั่งจ๋า เธอนึกว่าคงเป็นพระเอกลิเกหลงโรงออกมาแน่นอน


"ปล่อยหนูก่อน เดี๋ยวหนูเอาผ้ามาเช็ดตัวให้"  มือเล็กพยายามดันท่อนแขนของโลแกนออกจากช่วงอกใต้ราวนม แต่คนตัวโตกลับกฝแกล้งทิ้งน้ำหนักลงมาที่แขนอย่างตั้งใจแรงเท่ามด(?)อย่างเธอหรือจะสามารถดันออกไดั


"พี่กริช~  ถ้ายังไม่เลิกแกล้ง พรุ่งนี้ไม่ต้องไปที่บ้านกับหนูเลยนะ"   ว่าไงนะ  ไม่ให้เขาไปด้วยงั้นเหรอ(?)ไม่มีทางคนตัวตัวยกท่อนแขนออกจากร่างเล็กอย่างง่ายดาย ใช้ศอกดันตัวขึ้นโน้มตัวกึ่งคร่อมเอวาไว้แล้วจ้องมองใบหน้าของเด็กสาวที่มีรอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมุมปากบาง


"ร้ายนักนะเรา"  มือหนายกขึ้นบีบจมูกเล็กรั้นแล้วบิดไปมาอย่างหยอกเย้า ดีนะที่เป็นจมูกจริงถ้าเป็นจมูกที่ซื้อมา(?)ล่ะก็ คงมีบิดเบี้ยวกันบ้างล่ะ  เอวาคว้าเข้าที่ข้อมือหนาก่อนจะดึงออกห่างเพื่อให้เขาปล่อยเธอกำลังจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เขาแต่เสียงโทรศัพท์ของเธอดัันดังขึ้นเสียก่อน


ตื้ด~~ ตื้ด~~


เด็กสาวเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะวางโคมไฟข้างเตียงมาเพื่อดูว่าใครโทรมา แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เธอกับโลแกนก็หันมาสบตากันโดยอัตโนมัติ เพราะคนที่โทรหาเธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแม่ของเธอนั่นเอง เอวาจึงรีบรับสาย


"สวัสดีค่ะ คุณอร"


(คุณเอวา อยู่ไหนเหรอคะ? วันนี้คุณเอวาจะกลับมานอนที่บ้านไหมคะลูก) นี่ไง แม่เธอก็เป็นซะแบบนี้เธอถึงได้เอาแต่ใจ ก็รู้ตัวนะว่าเป็นคนเอาแต่ใจแต่มันเคยตัวอ่ะทำไงได้..แต่ถึงเธอจะเอาแต่ใจเธอก็ไท่ได้นิสัยเสียหรอก(มั้ง)


"เอ๋?..แม่โทรตามเอวากลับบ้านแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆเลย  ใช่ไหมคะ"


(ใช่จ๊ะ...พรุ่งนี้ธีร์ธัชจะพาพ่อกับแม่เขามาที่บ้านเราน่ะ)


"คะ...แม่ว่าไงนะคะ" เอวากระชากตัวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ ไม่ต่างกับคนที่นอนฟังอยู่ข้างๆตั้งแต่แรก โลแกนลุกขึ้นตามแล้วดึงร่างเล็กเข้าไปนั่งตรงหว่างขากอดเธอไว้และยื่นหน้าเข้าไปเพื่อแนบหูเข้ากับโทรศัพท์ของเธอ


(บ้านนู้นเขาจะมากันประมาณ 10 โมง ถ้าคืนนี้ไม่มานอนบ้านพรุ่งนี้หนูก็มาแต่เช้าก็แล้วกันนะ)


"แม่คะ...แต่ว่า---"


(ไว้ค่อยคุยกันนะจ๊ะลูก แม่มีประชุม)


"ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ"


ติ๊ด!!


หลังจากวางสายจากผู้เป็นแม่ เอวาก็ทิ้งตัวเอนหลังพิงอกของโลแกนซบหน้าเข้ากับซอกคอหนาหลับตาครุ่นคิดถึงเรื่องวันพรุ่งนี้อย่างคิดไม่ตก เธอจะบอกปฏิเสธยังไงดีแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นไม่ให้ผู้ใหญ่ผิดใจกัน เพราะเธอรู้ดีว่าธีร์ธัชพาพ่อแม่มาเพื่อจุดประสงค์ใด


"คิดอะไรอยู่คะ..หื้ม"   


"ทำไงดีคะพี่กริช  หนูควรจะทำยังไงดี"  ถ้าหากก่อนหน้านี้เธอบอกกับพ่อแม่ว่าเธอเลิกกับธีร์ธัชแล้ว ด้วยเหตุผลอะไร ทุกคนก็อาจจะยังพอเข้าใจได้เพราะเขาเป็นฝ่ายนอกกายนอกใจเธอ  แต่ตอนนี้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครรู้เรื่องระหว่างเธอกับธีร์ธัช  และเธอไม่รู้ว่าธีร์ธัชจะมาไม้ไหนนี่สิ ทั้งๆที่เธอบอกชัดแล้วว่าเธอกับเขาจบกัน แต่เขาก็ยังจะพาพ่อแม่มาคุยกับพ่อแม่เธออีก...เพื่อ?


"ก็บอกตามความจริง หนูไม่เห็นต้องคิดมากเลย" 


"งั้น....พรุ่งนี้พี่กริชยังไม่ต้องไปที่บ้านหนูได้ไหม?"   เอวาไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเกิดพรุ่งนี้โลแกนไปที่บ้านเธอในฐานะแฟน..จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง


"ทำไม?  ไม่อยากให้พี่ไปด้วยไม่อยากให้ที่บ้านหนูรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน?"


"ไม่ใช่อย่างงั้น...แต่ว่า..."  เอวาดันตัวขึ้นแล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปสบตากับคนตัวโตที่ตอนนี้ใบหน้าบูดบึ้ง


"ก็ได้ แล้วแต่หนูนะพี่ไม่ไปก็ได้" โลแกนดึงแขนที่กอดเอวาออกแล้วพรวดพราดลุกขึ้นเดินปึงปังออกไปจากห้องนอนทันที  


ให้มันได้อย่างนี้สิ แค่นี้เธอก็ปวดหัวจะแย่แล้ว นี่โลแกนยังจะมางอนเธออีกเหรอเนี่ย ตัวก็โตอย่างกับหมีขี้ใจน้อยชะมัด...


เอวามองดูโทรศัพท์ในมือแล้วก็คิดอะไรได้บางอย่าง มีคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเธอได้ในตอนนี้ จะรอช้าอยู่ทำไมล่ะ นิ้วเรียวเล็กกดปลดล็อกหน้าจอก่อนจะเลื่อนหาเบอร์เพื่อโทรออกหาใครบางคน... เสียงรอสายดังอยู่ตั้งหลายครั้งก่อนที่คนปลายสายจะกดรับ


( ว่าไงคะเบบี๋ )


"พี่เอเธนส์อยู่ที่บ้านหรือเปล่าคะ"


( เปล่า..พี่อยู่ข้างนอก มีอะไรเหรอ? )


"เอ่อ..คือ  พรุ่งนี้  *%฿&:;*%#฿&; "   เธอตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้พี่ชายฟังเพื่อที่จะให้เอเธนส์ช่วยคิดแก้ปัญหา


( โอเค พี่รู้แล้ว...พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่บ้านนะอย่าคิดมาก )


"แล้วตอนนี้พี่อยู่ไหน?"


( เอ่อ..อยู่  อยู่คอนโดเพื่อนน่ะ แค่นี้ก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"


ไม่รอให้เธอได้ตอบกลับไปเอเธนส์เป็นฝ่ายตัดสายเธอไปก่อน นับวันยิ่งมีลับลมคมในนะพี่ชายเธอเนี่ย  หลังจากที่วางสายจากพี่ชายแล้ว เอวาก็ลงจากเตียงเดินออกมาด้านนอก กวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาโลแกนก็พบว่าเขายืนอัดบุหรี่เข้าปอดอยู่นอกระเบียง ร่างเล็กค่อยๆเดินไปที่ประตูก่อนจะเลื่อนเปิดแล้วเข้าไปสวมกอดคนตัวโตซบหน้าเข้ากับอกแกร่งอย่างออดอ้อน..


"ไปก็ได้  พรุ่งนี้หนูให้พี่ไปด้วยก็ได้"   เอวาพูดพลางใช้แก้มนุ่มถูไปมากับอกของโลแกน โดยที่ไม่ได้มองหน้าเขาแต่อย่างใด ท่อนแขนเล็กกระชับกอดเอวหนาไว้แน่นราวกับว่ากลัวเขาจะหายไปไหน  คนขี้น้อยใจยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะบี้บุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยบุหรี่ตรงราวระเบียง  ท่อนแขนแข็งแรงตวัดอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอก เอวาซบหน่าลงกับบ่าแกร่งโอบกอดลำคอหนาไว้แน่น  ต่างคนต่างเงียบแต่ใบหน้ากลับประดับไปด้วยรอยยิ้มไม่ต่างกัน  โลแกนอุ้มเมียตัวน้อยเข้ามาในห้องแล้วหย่อนสะโพกนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่โดยมีเอวานั่งคร่อมอยู่บนตัก


"โกรธหนูเหรอ? ขอโทษได้ไหมล่ะ"  เอวาใช้มือสองข้างจับที่บ่าของโลแกนดันตัวขึ้นมองหน้าเขาด้วยแววตาอ้อนสุดชีวิต



"อยากให้พี่หายโกรธ ก็ต้องง้อสิคะ"



***********************************



งานเข้าแล้วไง......

คือเราจะบอกว่าอารมณ์เรามันไม่คงที่ ติสแตก งือๆๆๆๆ....เมื่อวานพิมไปตั้งเยอะไม่ถูกใจลบทิ้งหมดเลย ทำไมเป็นคนแบบเน้ อิแอม..

ปล..วันนี้เราจะมาต่อให้ ขอทำงานแปป เราไม่ได้หยุดนะ..

ขอกำลังใจในการไปต่อ คนละเม้นได้ไหมเธอ



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว