facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 สิ่งที่หนูคิดกับความเป็นจริง (rewrite)

ชื่อตอน : ตอนที่3 สิ่งที่หนูคิดกับความเป็นจริง (rewrite)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 82

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2563 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 สิ่งที่หนูคิดกับความเป็นจริง (rewrite)
แบบอักษร

 

หลังจากที่หนูกลับมานอนกอดแมวเอาหน้ามุดหมอนถูไปถูมาด้วยความเขินอยู่นาน หนูก็ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทาโลชั่นบำรุงผิวหอมๆ ก่อนที่จะลงมานั่งกินมื้อเช้าที่ควบไปกับมื้อกลางวันเลย 

พอมองมือตัวเองแล้วมันทำให้หนูรู้สึกจั๊กจี้หัวใจ (?) ยังไงไม่รู้อ่ะ มันเหมือนสัมผัสนั้นยังตราตรึงอยู่จนให้หนูเขิน และตอนนี้แก้มของหนูเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกแล้ว 

"ไอ้หนุนทำไรกินวะวันนี้ กูหิวว่ะ" 

หนูหูผึ่งหันไปตามเสียงที่ได้ยินทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นเสียงเฮียเสือ เสียงก็หล่อ หน้าก็หล่อ ขนาดเห็นแค่หลังก็ยังหล่อ 

งื้อ~ อยากได้... หนูอยากได้ผู้ชายคนนี้ 

"เฮียก็เดินไปดูดิ ไอ้นะโมกำลังนั่งกินอยู่นู่นอ่ะไปนั่งกินพร้อมกับมันเลย" 

พี่หนุนพูดกับเฮียเสือพร้อมกับใช้นิ้วชี้มาทางหนูซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างโดดเดี่ยวปล่าวเปลี่ยวหัวใจ หนูยิ้มหวานเชื่อมพร้อมกับขยิบตากวักมือเรียกให้คนตัวโตเดินมานั่งด้วย เฮียก็มองมาทางหนูแล้วทำหน้าเหมือนหวาดผวาจนหนูเริ่มเสียเซลฟ์ 

อะไรอ่ะ! กลัวทำไม หนูก็แค่ยิ้มหวานให้เอง 

"ความหิวกับความปลอดภัยของชีวิตกู กูขอเลือกความปลอดภัยก่อนแล้วกัน" เฮียเสือสบถออกมาทำท่าจะเดินกลับขึ้นไปข้างบนเหมือนเดิม หนูจึงรีบลุกวิ่งมาจับแขนเฮียเสือไว้ไม่ให้เดินหนีไปไหน 

"เฮียจะไปไหน มากินข้าวก่อนสิจ๊ะ" หนูเงยหน้าถามเฮียเสือที่กำลังทำท่าจะสะบัดแขนออกจากมือหนูอยู่ 

"เห็นหน้ามึงแล้วกูแดกไม่ลง! " เฮียเสือหันมาตะคอกใส่หนูเสียงดังจนหนูสะดุ้ง แต่มือยังคงเกาะหนึบที่แขนของเฮียเป็นตุ๊กแกพร้อมกับส่งยิ้มให้คนตัวโตกว่า 

"เฮียกลัวเด็กอย่างนะโมเหรอ? กลัวเหรอจ๊ะ? " 

หนูแกล้งถามเสียงดังให้พี่ๆ ลูกน้องเฮียเสือหันมามอง แต่พอโดนเฮียเสือเขม่นตาใส่พวกเขาก็หันกลับไปเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้ยินได้เห็นอะไร 

"กูไม่ได้กลัวไอ้เด็กเวร!! มึงอยากโดนกูเตะเหรอห๊ะ!!! " เฮียเสือโกรธหัวรัดฟัดเหวี่ยง ซึ่งส่วนนึงหนูคาดว่าน่าจะมาจากอารมณ์โมโหหิว เฮียถึงมาเหวี่ยงใส่หนูขนาดนี้ 

"ฝ่าบาทาของเฮียหนูไม่อยากโดนหรอก แต่หนูอยากโดนอย่างอื่นมากกว่า" 

หนูพูดเสียงอ่อนแล้วไล้มือไปบนท่อนแขนแข็งแกร่งของเฮียเสือพลางขยิบตาส่งสายตาที่หนูคิดว่ายั่วยวนสุดฤทธิ์ไปให้ แต่ว่าคนมองอย่างเฮียลับไม่ได้มีท่าทีพิศวาสแถมยังขมวดคิ้วยุ่งใส่หนูหนักกว่าเดิมอีก 

"มึงเป็นไรของมึงนะโม ฝุ่นเข้าตาเหรอวะ? ขยิบอยู่ได้" 

คำพูดของพี่หนุนผู้ซึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่ทำให้หนูหยุดการกระทำตัวเองแล้วได้แต่ยิ้มเจื่อนส่งไปให้ ฮื่อ!! ไอ้ท่าท่างที่หนูทำเมื่อกี้มันไม่ได้ดูยั่วยวนสักนิดเลยเหรอ? 

"ปล่อยกูได้แล้วไอ้นะโม! " 

เฮียเสือตวาดใส่หนูพร้อมกับดึงแขนตัวเองกลับราวกับหวงแหนที่โดนหนูจับ ทีกับคนอื่นไม่เห็นจะมีท่าทีรังเกียจแบบนี้เลย 

หนูเริ่มน้อยใจแล้วนะ... 

"ไปกินข้าวกันเถอะนะเฮีย หนูรู้ว่าเฮียหิว หนูสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องเมื่อเช้า" 

หนูสบตาเฮียเสืออ้อนๆ แล้วออกแรงดึงตัวเฮียให้เดินมาที่โต๊ะอาหารกับหนู เฮียก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วขยับตัวเดินตาม ท่าทางเฮียจะหิวจริงไม่งั้นเฮียคงไม่ยอมเดินตามหนูมาอย่างว่าง่ายแบบนี้หรอก 

พี่ขนุนหัวเราะไล่หลังที่หนูลากเฮียเสือมากินข้าว หนูลากเก้าอี้ออกให้เฮียนั่งพร้อมกับบีบนวดไหล่เฮียอย่างเอาอกเอาใจ จนเมื่อโดนเฮียทำหน้าดุใส่หนูเลยหยุดแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับเฮียแทน 

ทันทีที่นั่งลงเฮียก็ลงมือกินข้าวทันทีโดยไม่รอให้หนูมีโอกาสได้ป้อนถึงปาก 

แหม~ ทีเมื่อกี้ทำเป็นเข้ม เก๊กฟอร์มจะไม่กิน แต่ตอนนี้ตักข้าวกินไม่หยุดเลย สงสัยเป็นเพราะเห็นหน้าว่าที่เมียในอนาคตเลยทำให้เฮียของหนูเจริญอาหาร คิกๆ ๆ 

"มึงก็กินของมึงไปสิวะ จะจ้องหน้ากูเพื่อ มันเสียมารยาท!! " เฮียเสือต่อว่าหนูด้วยสีหน้าไม่พอใจก่อนจะก้มกินข้าวต่อ 

"ขอโทษจ้ะเฮีย" 

หนูเอ่ยขอโทษเสียงเบาก่อนจะตักข้าวเข้าปากด้วยความเขิน ยิ่งเห็นมือตัวเองยิ่งเขิน เรื่องเมื่อเช้าทำให้ความคิดของหนูฟุ้งซ่านไม่หยุดเลย 

"เฮียลองชิมไก่ทอดนี่ดูสิจ๊ะ อร่อยมากเลยนะ" หนูตักไก่ทอดใส่จานให้เฮียเสือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเฮียจ้องหน้าสบตากับหนูตรงๆ ไม่รู้ว่าหนูจะโดนดุอะไรอีกรึเปล่า 

"มึงก็กินเยอะๆ หน่อย ช่วงนี้วัยเจริญเติบโตไม่ต้องกลัวอ้วน ผอมเกินไปก็ใช่ว่าจะดี" เฮียเสือยกส้อมขึ้นมาชี้ตัวหนูแล้วใช้มันเลื่อนขึ้นลงในขณะที่วิจารณ์หุ่นของหนู 

"ถ้าหนูกินเยอะๆ ใแล้วหนูจะได้เจริญเติบโตไปเป็นเมียเฮียด้วยไหมจ๊ะ หนูจะได้กินเยอะๆ " 

หนูขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วถามเฮียเสือพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างจนทำให้เฮียสำลักข้าว ใช้มือควานหาน้ำดื่มแทบไม่ทัน 

"อึ่ก! แค่กๆ เด็กเหี้ย!! ใครสั่งใครสอนให้มึงพูดจาแบบนี้วะ" 

"ไม่มีใครสอนหรอกจ้ะ ใจมันสั่งให้พูด คิกๆ โอ๊ย!! เฮีย หนูเจ็บนะ! " 

หนูตอบเฮียเสือแล้วหัวเราะคิกคักชอบใจอย่างมีความสุข จนเฮียเลื่อนมือมาหยิกแขนหนูทำให้หนูทำหน้าบิดเบี้ยวร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ 

"ทำไมมึงแรดแบบนี้! ถ้าพูดไม่ฟังอีกกูจะตีมึงนะ!! " 

เมื่อโดนเฮียหยิกแขนและโดนดุหนูก็เริ่มสะอื้นช้อนสายตามองหน้าคนตัวโตที่พูดขู่หนูเสียงเข้ม ที่จริงเฮียไม่ได้บิดแรงขนาดนั้นหรอกแต่หนูแค่สะดุ้งตกใจ และที่สำคัญเลยคือหนูอยากเรียกร้องความสนใจจากเฮียด้วย 

ซึ่งดูเหมือนหนูจะทำสำเร็จเมื่อเฮียปล่อยแขนหนูแล้วมองหน้าหนูด้วยสีหน้าที่อ่อนลง หนูก็แกล้งก้มหน้าสะอึกสะอื้นบีบน้ำตาราวกับโดนเฮียเสือเอามีดมาปาดแขน ทั้งที่ความจริงก็แค่โดนหยิกเฉยๆ 

"กินข้าวได้แล้ว อย่าทำตัวแบบนี้อีก กูไม่ชอบ!! " 

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพูดออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงสั่งให้หนูกินข้าวต่อ หนูก็นั่งกินข้าวเงียบๆ หยุดแรสักพักเพื่อหลอกให้เฮียตายใจ (?) เพื่อให้เฮียไว้วางใจในตัวหนูแล้วเลิกทำท่าทางขยาดกลัวหนูแบบนี้สีกที 

คอยดูเถอะ! ถ้าเฮียเผลอเมื่อไหร่เสร็จหนูแน่!! 

อุ๊ย! ไม่ใช่ๆ หนูพูดผิด ถ้าเฮียเผลอเมื่อไหร่หนูจะเต๊าะหนักกว่านี้แน่นอน 

 

... 

สองสามวันมานี้หนูรู้สึกว่าเหมือนเฮียเสือหลบเลี่ยงที่จะเจอหน้าหนูยังไงไม่รู้ พอเห็นหนูอยู่ตรงไหนเฮียก็จะเดินเลี่ยงไปทางอื่น หรือไม่ก็ออกจากบ้านไปเลย ซึ่งมันทำให้หนูน้อยใจมากๆ แต่ถึงเฮียจะไม่สนใจยังไงหนูก็ตื้ออยู่ดี ตื้อจนกว่าเฮียจะรับรักหนู 

"มานั่งยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้าทำห่าไร ไปซื้อน้ำให้กูดิ! " ขุนพลที่อยู่ในชุดบาสเดินเข้ามาหนูที่นั่งรอเขาอยู่เงียบๆ คนเดียว 

วันนี้หนูมาดูขุนพลเล่นบาสเพราะอยากมีเวลาไม่ว่างให้คิดถึงเฮียบ้าง แต่สุดท้ายพอมานั่งดูขุนพลเล่นไปเล่นมาหัวหนูก็เผลอกลับไปคิดเรื่องเฮียเสืออยู่ดีจนลืมไปเลยว่ามาดูเพื่อนตัวเองเล่นบาส 

ปกติเวลาขุนพลมาเล่นบาสหนูจะไม่ค่อยมากับขุนพลหรอก เพราะหนูไม่ชอบที่คนอื่นมองหนู ไม่ชอบเวลาโดนสายตาผู้ชายที่ไม่รู้จักจ้องมองตัวเอง มันทำให้หนูรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ แต่ก็ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาทักมาคุยกับหนูหรอกพราะพวกเขาคงกลัวขุนพลมั้ง 

หลายคนคงคิดไปเองว่าหนูกับขุนพลเป็นแฟนกัน ทั้งที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลย เราเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นและไม่มีวันที่ความสัมพันธ์นี้จะพัฒนาไปเป็นแบบอื่น 

"นะโม... ไอ้นะโม!! " ขุนพลเรียกหนูเสียงดังจนหนูสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง 

"หือ? เมื่อกี้พลพูดอะไรกับเรานะ" 

หนูเงยหน้าเลิกคิ้วถามขุนพลที่ทำหน้ายุ่งใส่หนูอยู่ เล่นกีฬาแบบนี้ทำให้เหงื่อขุนพลออกเยอะมากเลย แต่แทนที่จะดูสกปรกมันกลับทำให้เพื่อนหน้าหล่อของหนูดูเป็นหนุ่มเซ็กซี่ คงเพราะขุนพลชอบเล่นกีฬาออกกำลังกายด้วยมั้งเลยทำให้สูงกว่าหนูมาก ส่วนตัวหนูส่วนสูงยังคงที่ไม่ขึ้นแม้แต่เซ็นเดียว 

"ไปซื้อน้ำให้กูหน่อย" 

ขุนพลย้ำอีกครั้งในขณะที่มือเสยผมขึ้นลวกๆ เพราะความร้อน อื้อหือ~ ออร่าความหล่อพุ่งทะลุออกมาเลย เพื่อนหนูหล่อมากนะ แต่ในสายตาหนูไม่มีใครหล่อเท่าเฮียเสือของหนูแล้ว ยังไงเฮียก็ที่หนึ่งในใจเสมอ 

"ได้สิ พลจะเอาน้ำไรล่ะ? " หนูพยักหน้ารับแล้วยืนขึ้นถามคนที่ตัวสูงกว่า ขุนพลก็ทำท่าคิดอยู่ตั้งนานก่อนจะตอบหนูมา 

"เอาน้ำเปล่า" 

"โห~ คิดตั้งนาน น้ำเปล่า!! " พอได้ยินหนูบ่นออกมาขุนพลก็หัวเราะออกมาพร้อมกับใช้มือมาขยี้หัวหนูเล่น 

"เออน่า รีบไปซื้อให้กูได้แล้ว เดี๋ยวกูจะช่วยหาวิธีให้มึงเผด็จศึกเฮียเสือได้เร็วๆ " 

หนูพยักหน้าหงึกหงักยิ้มรับคำขุนพลก่อนจะเดินออกมาซื้อน้ำที่โรงอาหารอย่างอารมณ์ดี เพราะเย็นนี้หนูกะจะใส่ชุดที่ซื้อกับขุนพลวันนั้นใส่ยั่วเฮียซักหน่อย เผื่อเฮียเห็นแล้วจะหน้ามืดตามัวจนทนไม่ไหวจับหนูทำอะไรต่อมิอะไรสักที 

คิกๆ ขอให้สมหวังกับสิ่งที่หนูคิดด้วยเถอะ 

หลังจากที่หนูเดินคิดอะไรเพลินๆ มาซื้อน้ำให้ขุนพลเสร็จแล้ว ตอนกำลังจะกลับไปที่โรงยิมก็ชะงักเท้าเมื่อแบลล์ที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนลุกขึ้นเดินออกมาขวางทางหนูไว้ 

"แกเป็นอะไรกับขุนพล!! " 

แบลล์ถามหนูออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยไม่มีการอ้อมค้อมอะไรทั้งนั้น สีหน้าเขาดูไม่พอใจหนูมากๆ 

ทั้งที่หนูยังไม่ได้ไปทำอะไรให้เลย 

"เราก็เป็นในแบบที่นายต้องการให้เป็นนั่นแหละ" 

หนูสบตาพูดตอบแบลล์ไปแบบไม่ค่อยดีนัก ก็เขามากระชากเสียงใส่อารมณ์ไม่พอใจใส่หนูก่อนใครมันจะไปอยากตอบดีๆ ถึงหนูตอบไปว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แบลล์ก็คงไม่เชื่อแล้วซักไซร้หนูอีกอยู่ดี ดูหน้าก็รู้แล้ว 

"นี่แกกวนตีนฉันเหรอ? ฉันถามดีๆ นะ" 

ร่างเล็กหน้าหวานแต่ปากร้ายตะคอกเสียงใส่หนูด้วยความโกรธพร้อมกับทำท่าจะเข้ามาเอาเรื่อง หนูจึงรีบถอยหลังหนีแล้วยกมือขึ้นมาห้ามให้แบลล์หยุด 

 

"อ๊ะๆ หยุดเลยนะแบล์ ถ้านายเข้ามาแตะต้องตัวเราแม้แต่นิดเดียว เราจะฟ้องพลว่านายกระชากจิกหัวตบหน้าเราสามครั้ง จากนั้นก็ลากตัวเราถูไปกับพื้นเข้าไปในห้องน้ำแล้วจับหัวเรากดน้ำจนเราสำลักไอจนหน้าดำหน้าแดงแทบขาดอากาศหายใจตาย เราจะร้องไห้แล้วบอกขุนพลแบบนี้" 

สิ่งที่หนูพูดออกไปทำให้แบลล์หยุดชะงักแล้วกำมือแน่นจ้องหน้าดูด้วยความโกรธ คิกๆ ๆ (หัวเราะในใจ) หนูอยากโกรธให้ได้แบบแบลล์บ้างจังเพราะหนูเป็นเด็กอารมณ์ดี ไม่ค่อยได้โกรธใครมานานมากแล้ว 

"แก!! ไอ้คนตอแหล! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรแกเลยนะ แกไม่มีสิทธิ์ไปฟ้องให้ขุนเกลียดฉันมากกว่าเดิม" แบลล์ชี้หน้าด่าหนูด้วยน้ำเสียงโกรธจัดแต่ก็แค่โกรธอยู่กับที่ไม่ได้เข้ามาทำร้ายหนู 

"ก็นายกำลังจะทำ เราก็ต้องป้องกันตัวเองไว้สิ" หนูเถียงแล้วยิ้มหวานให้คนตัวเล็กไป แต่แบลล์กลับมีสีหน้าบูดบึ้งราวกับโกรธหนูมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว 

"ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกกับขุนจะเป็นอะไรกัน!! แต่ฉันพอใจในตัวของขุน ฉันจะทำให้ขุนเปลี่ยนใจจากแกมาชอบฉันให้ได้" 

หนูแทบจะกลั้นหัวเราะไม่ไหวที่เห็นหนุ่มหน้าหวานสุดฮอตในโรงเรียนแสดงอาการสนอกสนใจอยากได้เพื่อนของหนูมากขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่าละน้า~ ขุนพลทั้งหล่อทั้งเก่งใครบ้างที่จะไม่ชอบ 

"ถ้านายชอบพลจริงๆ นายก็ต้องพิสูจน์ความจริงใจให้พลเห็นสิ ไม่ใช่มาเที่ยวระรานหวงพลกับคนอื่นไปทั่วอย่างนี้ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน เราขอตัวเอาน้ำไปให้พลก่อนนะ พลคงรอนานแล้ว" 

หนูพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มให้แบลล์ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาทันที ทิ้งให้แบลล์กำมือแน่นจิกสายตามาดร้ายใส่หนูไว้อย่างนั้นโดยไม่คิดสนใจ 

"ฉันเกลียดนายที่สุดเลยนะโม!! " 

เสียงของแบลล์ตะโกนไล่หลังหนูมาด้วยความโกรธเคืองแต่หนูไม่ได้หันกลับไปสนใจอีก หนูควรรีบเอาน้ำไปให้พลดีกว่า ป่านนี้คงกลืนน้ำลายตัวเองจนหายคอแห้งแล้วมั้ง 

"ทำไมไปนานชิบหายวะ? " ขุนพลบ่นหลังจากแย่งขวดน้ำในมือหนูไปเปิดแล้วกระดกดื่มหลายอึกจนมันเหลือแค่ครึ่งขวด 

"ก็ยืนคุยกับว่าที่แฟนของพลอยู่" หนูตอบเพื่อนตัวเองยิ้ม ขุนพลก็ขมวดคิ้วยุ่งสบตาถามหนู 

"ใครวะ? ว่าที่แฟนกู" 

"คิกๆ ก็แบลล์ไง" หนูหัวเราะเบาๆ พร้อมกับทำท่าป้องปากตอบขุนพลไป เพื่อนสุดหล่อของหนูก็ตาขวางใส่ดูอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาทันที 

"พ่อง!! กูไม่เอาคนแบบนั้นหรอก มึงหยุดพูดถึงมันเลย" 

ขุนพลตะคอกเสียงใส่หนูก่อนจะวางขวดน้ำไว้แล้วหนีไปเล่นบาสต่อ ไม่เอาก็ไม่เอาสิ ไม่เห็นต้องอารมณ์เสียใส่เลย เรื่องนี้มันน่าสงสัยมากๆ แต่หนูไม่อยากเซ้าซี้ถามพลเยอะกลัวว่าพลจะรำคาญเลยเลือกที่จะมานั่งรอเพื่อนตัวเองเหมือนเดิมแทน 

 

... 

ช่วงพลบค่ำหลังจากที่หนูแยกย้ายกับขุนพลจนกลับมาถึงบ้าน หนูก็รีบขึ้นไปอาบน้ำแล้วมาจัดชุดที่ตัวเองจะใส่ไปยั่วเฮียเสือ หนูมองเสื้อกับกางเกงแล้วลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หนูต้องใส่มันจริงๆ เหรอเนี่ย 

ฮื่อออ หนูอายอ่ะ! 

หนูนั่งมองเสื้อกับเกงเกงอยู่นานก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยิบมาใส่ ในเมื่อคิดจะแรดแล้วก็ต้องแรดให้สุดแล้วค่อยหยุดหลังจากได้เป็นเมียเฮีย สโลแกนนี้หนูพึ่งคิดใหม่สดๆ ร้อนๆ เลย 

"ทำไมมันคับจัง น่าจะบอกพลให้เอาตัวใหญ่กว่านี้" 

หนูบ่นพึมพำในขณะที่บิดตัวไปมามองร่างตัวเองในกระจกที่กางเกงมันคับตรงช่วงสะโพกคับตรงก้น แต่เอวใส่ได้พอดี ส่วนเสื้อไม่ต้องพูดถึงทั้งบางทั้งคอกว้าง ความยาวแทบจะคลุมกางเกงหนูได้ ใส่แบบนี้แล้วหนูยังแอบหลอนตัวเองอยู่เลย หวังว่าเฮียคงจะไม่ตกใจวิ่งหนีหนูไปก่อนนะ 

พอแต่งตัวเสร็จหนูก็ซ้อมทำท่าอ่อยบิดตัวด้วยท่าทางยั่วยวนโดยคิดว่ากระจกเป็นเฮียเสือ มีทำท่ากัดปากขยิบตาถี่รัวด้วย ทำไปทำมาหนูก็ต้องล้มตัวลงบนเตียงแล้วเอามือกุมท้องหัวเราะตัวเองเสียงดังลั่น หนูว่าที่หนูทำมันดูตลกขายขำมากกว่าจะดูเซ็กซี่ยั่วยวนซะอีก 

"เอาน่านะโม ไม่ลองไม่รู้ เผื่อเฮียอาจจะชอบแบบนี้ก็ได้" หนูสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพูดให้กำลังใจตัวเองก่อนจะลุกออกมาจากห้องนอนของตัวเอง 

จากนั้นหนูก็เดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาเป้าหมายแต่ก็ไม่เจอ เลยเดินไปถามพี่ลูกน้องของเฮีย พี่เขาก็บอกหนูว่าเฮียเสืออยู่ในห้องทำงาน หนูก็ล็อกพิกัดเดินตรงรี่เข้าไปหาเฮียทันที 

แกร็ก... 

โอ๊ะ!! ห้องไม่ได้ล็อคด้วยสงสัยเฮียรู้ว่าหนูจะมาหา 

"เฮียจ๋า~ ทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ? " 

เฮียเสือเงยหน้ามามองหนูพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งใส่ทันทีเมื่อเห็นว่าหนูเปิดประตูเดินเข้ามา แต่ว่าหนูทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจ หน้าด้านหน้าทนยิ้มหวานเดินเข้ามาหาเฮียเสือที่โต๊ะทำงาน แล้วถามคนตัวใหญ่ด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยราวกับพึ่งกินน้ำผึ้งผสมมะนาวให้ชุ่มคอมา 

"มึงใส่เสื้อเหี้ยอะไรของมึงเนี่ยทำไมคอยานฉิบหาย นี่กูไม่มีเงินให้มึงซื้อเสื้อใส่ตั้งแต่เมื่อไหร่? " 

แทนที่เฮียจะตอบหนูแต่สายตาเฮียเสือกลับจ้องไปทั่วร่างของหนูจนหนูรู้สึกประหม่าอาย แต่มันก็แค่ชั่วคราวเดียวก่อนที่หนูจะโดนเฮียทักเรื่องเสื้อ เสื้อมันไม่ได้คอยานสักหน่อย หนูใส่มาอ่อยเฮียไม่รู้รึไง 

"เสื้อธรรมดานี่แหละจ้ะเฮีย ฮืม... นะโมขอดูหน่อยสิว่าเฮียทำอะไรอยู่" 

หนูกล้ำกลืนความเสียใจไว้ในอกแล้วโน้มตัวลงไปยกแขนขึ้นมาเท้าคางบนโต๊ะทำงานของเฮียเสือ หนูพูดกับเฮียเสียงเบาหวิวแล้วช้อนสายตามองเฮียพร้อมกับบิดตัวเพิ่มสกิลการอ่อยเข้าไปด้วย ที่ทำอยู่นี่คือคิดว่าเซ็กซี่สุดๆ แล้วนะ 

"ยืนคุยดีๆ ไม่เป็นรึไง มึงจะครางบิดตัวง้องแง้งไปด้วยทำไม ปวดไส้ติ่งเหรอวะ? " 

ทว่าปฏิกิริยาตอบกลับที่ได้รับกลับมาจากเฮียทำเอาหนูแทบล้มพรืดหน้าคะมำกับโต๊ะ รีบเอามือกอบโกยเศษหน้าตัวเองขึ้นมาแทบไม่ทัน 

ปวดไส้ติ่งบ้าอะไรของเฮียล่ะ!! 

ทำไมเข้าใจอะไรอยากจังเลยเนี่ย! 

"เฮียอ่ะ!! นี่หนูอ่อยเฮียอยู่นะ เฮียไม่รู้เหรอ? " หนูเดินอ้อมไปยืนทำหน้างอนอยู่ข้างเก้าอี้เฮียเสือ เฮียก็หันมาสบตาหนูนิ่งๆ 

"รู้ แต่กูไม่เอา" 

ฮื่อออ เจ็บ!! หนูเจ็บอ่ะ เฮียไม่เอาหนู แถมยังพูดตัดบทได้อย่างไร้เยื่อใยมาก 

พรึ่บ!! 

หลังจากยืนไว้อาลัยให้กับความเจ็บปวดของตัวเองได้สิบวิ หนูก็เดินเข้าไปขึ้นนั่งคร่อมตักเฮียเสือแล้วกอดคอร่างใหญ่ไว้แน่น เฮียผงะตกใจไปเลยที่อยู่ดีๆ หนูขึ้นมานั่งแบบนี้ มือทั้งสองข้างของเฮียกำลังดันตัวหนูออกอยู่ 

"เฮ้ย!! อะไรวะ!! มึงลุกออกไปเลยนะโม" 

เฮียโวยวายในขณะที่ใช้มือดันตัวหนูออกไปแต่หนูไม่ยอมปล่อย หนูขยับตัวเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงหน้าท้องตัวเองกำลังเสียดสีกับซิกแพกแน่นปึ้กของเฮียที่อยู่ใต้ร่มผ้า 

ฮื้อ~ ใจสั่นเลย 

"เฮียแน่ใจเหรอจ๊ะว่าไม่อยากเอานะโม" 

หนูถามเฮียเสือเสียงออดอ้อนในขณะที่ขยับเบียดหน้าอกถูกับตัวเฮียเสือไปด้วย เสื้อที่หนูใส่อยู่ตอนนี้คอมันร่นลงไปลึกจนเห็นแผ่นอกขาวเนียนชัดเจน เกือบจะเห็นยอดอกของหนูแล้วด้วยซ้ำ 

"เด็กเวร! ทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย ปล่อยกู!! " 

เฮียเสือตะคอกเสียงใส่หนูเมื่อหนูเริ่มขยับสะโพกเบาๆ ไปด้วย หนูมั่นใจว่ายังไงหนูก็สามารถทำให้เฮียมีอารมณ์อยากจะกดหนูได้ (มั้ง) 

หมับ!!! 

หนูยิ้มหวานให้เฮียพร้อมกับจับมือหนาทั้งสองข้างของเฮียมาวางแหมะบนก้นทั้งสองข้างของหนูแล้วบีบมือเฮียให้ขย้ำเบาๆ ส่วนตัวเองก้มหน้างุดด้วยความเขินจนหน้าแทบจะระเบิดที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ 

"นะโม!! ปล่อยมือกูเดี๋ยวนี้ แล้วก็หยุดขยับได้แล้ว!!! " 

เฮียเสือกัดฟันกรอดแล้วสบถออกมาด้วยความโกรธ แต่หนูไม่หยุดหนูยังคงทำต่อไปเรื่อยๆ ขยับเบียดหน้าอกเข้าหาเฮียอย่างยั่วยวน 

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! 

หนูสะดุ้งสุดตัวเมื่อเฮียสะบัดแขนออกให้หลุดจากมือหนู แล้วใช้มือฟาดก้นหนูแรงๆ สองทีจนตัวหนูกระตุกด้วยความเจ็บ 

"โอ๊ย!! เฮียหนูเจ็บ ฮึก... เฮียตีนะโมทำไม" หนูกอดเฮียเสือไว้แน่นแล้วซบหน้าลงบนอกเฮีย เจ็บจนน้ำตาซึม เฮียเล่นตีก้นหนูซะแรงขนาดนี้ไม่เจ็บก็บ้าแล้ว 

"สมควรโดน!! ทำไมมึงถึงดื้อแบบนี้วะ กูเป็นคนที่มีความอดทนต่ำมากนะเว้ย ถ้าเกิดมึงยั่วจนกูหน้ามืดตามัวจับมึงทำอะไรขึ้นมามึงจะทำยังไง!! " 

เฮียเสือตะคอกเสียงดุหนูจนตัวหนูสั่น หนูกอดเอวเฮียไว้แน่นซบหน้าสะอื้นกับอกเฮีย ถามมาได้ว่าหนูจะทำยังไงเมื่อโดนเฮียทำอะไรต่อมิอะไร นี่มันเข้าทางหนูเลยนะ 

แต่ถ้าเฮียอยากรู้คำตอบเดี๋ยวหนูจะตอบให้ก็ได้ 

"ฮึก! นะโมก็ยอมสิจ๊ะเฮีย แล้วเมื่อไหร่เฮียจะทำอะไรหนูสักทีล่ะ หนูรออยู่เนี่ย" 

"ไอ้นะโม!!! " 

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! 

"โอ๊ยยย เฮียหนูเจ็บๆ อย่าตีหนู" 

หนูร้องลั่นออกมาเมื่อโดนเฮียใช้มือฟาดก้นอีกข้างติดกันสามทีที่หนูตอบแบบนั้นออกไป ก็หนูโกหกไม่เป็น หนูแค่พูดความจริง ทำไมเฮียต้องตีหนูด้วย 

"เด็กแรด!! มึงอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ถ้าพูดอีกกูจะตีแม่งให้ก้นช้ำเลย" 

เฮียพูดกระแทกเสียงใส่หนูด้วยความโกรธ หนูเลยสะบัดหน้าใส่เฮียแล้วกอดรัดตัวเฮียไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรอีก พูดความจริงก็โดนด่า 

หนูจะงอนเฮียแล้วจริงๆ แล้วนะ หนูรู้ว่าเฮียไม่ง้อหรอก แต่หนูอยากงอน งอนเองได้ก็หายเองได้ไม่เห็นต้องให้เฮียง้อเลย เนอะ!! 

ความคิดเห็น