ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 : ขอบคุณที่มาส่ง

ชื่อตอน : ตอนที่1 : ขอบคุณที่มาส่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 230

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2560 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 : ขอบคุณที่มาส่ง
แบบอักษร

กริ๊ง กริ่ง กริ๊ง กริ่ง~~ (เสียงเรียกเข้า)    

พายุดูหน้าจอสายเรียกเข้าว่าเป็นชื่อใคร เมื่อเห็นก็ทำหน้าเซ็งโลก

เขากดปุ่มรับสายโทรศัพท์ตรงข้างๆเครื่องเสียงในรถทันที    

"ครับ?"    

"พายุ! เธออยู่ไหน" เสียงคนพูดดังออกมาจากลำโพงรถ    

ไฮเทคดีจังเลย 

ฉันล่ะอยากได้รถแบบนี้บ้างจริงๆ ไม่เคยเห็นเลยว่ามันมีอะไรแบบนี้ด้วย    

พายุหันมามองหน้าฉันแล้วหันกลับไปปิดลำโพงแล้วใส่สโมทอคไร้สายแทน     

ชิ! ฉันไม่สนหรอกย่ะว่านายจะคุยอะไรกัน           "ผมมาทำธุระของผม พี่มีอะไรรึเปล่าครับ"           พายุเริ่มมีสีหน้าไม่ดี    

"มันไม่มีอะไรหรอกครับ...ถ้าผมอยากจะใช้ชีวิตแบบปกติเหมือนคนอื่นเค้าบ้าง"พายุถอนหายใจ    

"ผมบอกพี่ไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นอีก"     

ฉันหันไปมองหน้าพายุทันทีด้วยความเผือก    "นักข่าวจะตามมาก็ให้มันรู้ไป! วันนี้ปู่ของผมป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลและวันนี้จะเป็นวันที่ผมควรได้ทำอะไรที่ผมต้องการบ้างนะครับ" พายุเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจ     

"โอเคครับ! ผมจะไม่ทำอะไรที่เป็นจุดเด่น วันนี้ขอแค่วันเดี๋ยวแล้วพรุ่งนี้จะทำงานต่อ...โอเคมั้ยครับ?" พายุพยายามใจเย็น   

 "..."    

"ครับ...แค่นี้แหละครับ" พายุรีบกดปุ่มวางสายทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่นัก     

เขาหันมามองหน้าฉัน "มองฉันทำไม?"              "เอ้า...มองไม่ได้หรอ" ฉันสวนกลับ     

พายุหันไปมองทางต่อ "ฉันเห็นเธอมองฉันอยู่ตลอด...คิดอะไรรึเปล่า" พายุหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉัน    

"จะบ้าหรอ! ฉันก็แค่...เห็นนายทำหน้าไม่ค่อยดีน่ะ"     

"..." พายุเงียบพักหนึ่งและพูดต่อ "อย่าใส่ใจมันเลยลืมเรื่องที่เธอได้ยินซะว่าฉันพูดอะไรไปบ้าง"     นี่สั่งฉันหรอ? คิดว่าเราสนิทกันแค่ไหนเชียว -_-    "โอเค้...ก็ได้!" ฉันแกล้งพูดไปงั้น    

นึกสงสัยอะไรขึ้นมาได้ก็ถามเค้าเลยดีกว่า           "คุณ..." ฉันเรียกอย่างเบาๆ    

"อะไร" พายุหันมามองหน้าฉันก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อ   

"เมื่อก่อน...เราเคยรู้จักกันด้วยหรอ?" ฉันเพ่งมองหน้าเค้า    

"เคยด้วยหรอ?" พายุทำหน้าแปลกใจ "ฉันว่าฉันไม่เคยรู้จักเธอหรอกนะ" พายุทำหน้าเรียบ    "แต่แม่ฉันบอกนี่ว่าเราเคย...แต่มันนานมากแล้วล่ะ"     

"ถ้านานมากขนาดนั้นฉันถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน"    

จุก! -*-   

เอรินหันไปมองทางข้างหน้าแล้วนั่งกอดอกด้วยสีหน้าไม่พอใจกับคำพูดของพายุ    

ทำเหมือนฉันอยากจะรู้จักด้วยอย่างนั้นแหละ เห็นว่าเป็นซุป'ตาร์หน้าหล่อหรอกนะถึงได้อยากคุยด้วย!!    

"ใช่ตรงนี้มั้ยบ้านเธอน่ะ"    

"ใช่!" ฉันตอบแบบไม่พอใจ    

พายุหันมามองหน้าเอรินแป๊บนึงก่อนจะหันกลับไปขับรถต่ออย่างคนรู้ทันว่าเอรินคิดอะไรอยู่    "ที่จริงตอนนี้ฉันว่าเราก็รู้จักกันแล้วนะ"     

"แล้วไง?" ฉันตอบแบบไม่สนใจ    

"ก็...ไม่แล้วไง" พายุยิ้ม    

รถคันดำสวยหรูจอดอยู่ตรงหน้าบ้านของเอริน ซึ่งเป็นบ้านสองชั้นหลังไม่ใหญ่มากอยู่ในหมู่บ้านจัดสรร แต่ถึงคนอยู่จะเยอะแต่ก็เหมือนไม่มีเพราะมันเงียบสงบ ไม่ค่อยมีใครมารบกวนเสียงดัง ส่วนมากผู้คนมักจะออกไปทำงานบ้าง อยู่แต่ในบ้านบ้าง แต่เอรินเป็นคนมีนิสัยชอบอยู่แบบส่วนตัวไม่ค่อยชอบผูกพันธ์กับเพื่อนบ้าน จึงไม่มีใครมาสนใจเธอ    

"ถึงแล้วครับ" พายุหันมามองหน้าเธอแล้วยิ้มให้    

"ค่ะ" ฉันตอบแบบไม่เต็มใจแล้วส่งยิ้มแหยๆไปให้    

ปัง! (เสียงปิดประตูรถ)    

พายุยังคงจ้องมองเอรินที่ยืนหันหลังให้อย่างเงียบๆแล้วค่อยๆเลื่อนกระจกรถลงอย่างช้าๆ  เหมือนกำลังรออะไรอยู่ เอรินหันไปมองเขา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว