นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

โคตรดี (ปลาย) นางเอกสายรุก

ชื่อตอน : โคตรดี (ปลาย) นางเอกสายรุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 136.8k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2560 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรดี (ปลาย) นางเอกสายรุก
แบบอักษร

​***แก้ไขโค้ตดุ๊กดิ๊กค่ะ***พรุ่งนี้เจอกัน ตอนใหม่ของจริงจ้า ^ ^ ***

ทั้งๆ ที่สัตตบงกชไม่ได้ต้องการนอนพัก ทว่ากลางหว่างขาเธอยังคงรู้สึกแปลกๆ จนไม่สามารถเดินได้แบบปกติ ดังนั้นแม้ไม่อยากพักเธอก็จำต้องพักและให้บุญฤทธิ์ช่วยไปบอกแม่นายว่าเธอนั้น...ป่วย

แม่นายมาเยี่ยมเธอ และเธอก็ต้องแสดงว่าป่วย บอกว่าปวดหัวแทนปวด...ตรงนั้น ทว่าพอเธอเห็นสีหน้าของแม่นายแล้วเธอก็หน้าร้อนขึ้นมาทันที เนื่องจากเธอคิดว่าแม่นายรู้แล้วว่าเธอป่วย เธอเจ็บอะไร

นี่แหละหนาผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน สายตาคม มองอะไรขาดจริงๆ

- - - - - - - - - -


คืนนั้นแม่นายส่งอาหารมาให้ลูกชายและลูกสะใภ้ถึงบนห้อง อาหารที่ไม่ใช่อาหารคนป่วยแต่เป็นอาหารบำรุงกำลังทั้งนั้นทำให้สัตตบงกชเหลือบมองบุญฤทธิ์ที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเธออย่างกระดากอาย

"แม่นายรู้แล้ว"

บุญฤทธิ์ยิ้ม เขามองเมียโดยพฤตินัยของตนเองอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นว่าสาวผมสั้นตรงหน้าแก้มแดงปลั่ง

"แม่สอนพี่ว่าให้เบามือหน่อย ถนอมบัวหน่อย"

"โอ๊ย! " ได้ยินแล้วสัตตบงกชก็ทิ้งช้อนส้อมลงในจานพร้อมยกมือทั้งสองขึ้นปิดหน้า "อายจะตายแล้ว"

ยิ่งเธออายบุญฤทธิ์ยิ่งเห็นว่าน่าเอ็นดู ใช่ว่าเขาจะชอบผู้หญิงขี้อาย แต่เห็นผู้หญิงมาดมั่นอายต่างหากที่เขาชอบ "ไม่ต้องอายไปหรอก นี่มันเรื่องธรรมดา"

"พี่ก็พูดได้สิ พี่เชี่ยวแล้วนี่ แต่บัวยังหน้าไม่หนาพอ นี่ไม่รู้เลยว่าจะมองหน้าแม่นายยังไง แล้ว...แล้วนี่ใครรู้อีกบ้าง"

คนที่ 'เชี่ยว' แล้วทำหน้าประหลาดก่อนหัวเราะเสียงดัง "บัวจ๋า เดี๋ยวเขาก็ต้องรู้กันทั้งไร่นั่นแหละว่าเราเป็นอะไรกัน เพราะอีกไม่นานบัวก็ต้องท้องลูกของพี่ เพราะฉะนั้นทำใจ ทำหน้าหนาๆ รอเอาไว้ได้เลย"

"อย่าเรียกบัวแบบนั้นนะ! "

จู่ๆ คนที่อายก็ทำหน้าดุ ทำเสียงดุใส่เขา อารมณ์เธอเปลี่ยนจนบุญฤทธิ์ที่ยังไม่รู้จักเธอดีพองุนงง

"เรียกแบบไหน"

"บัวจ๋าไง ขนลุก" มือทั้งสองที่ปิดแก้มตัวเองเอาไว้เลื่อนลงมาลูบไหล่ลูบแขนตัวเองแรงๆ ประกาศให้คนมองรู้ว่าเธอขนลุกจริงๆ นะไม่ได้แกล้ง

"ไม่เคยมีใครเรียกบัวแบบนี้ใช่ไหม"

สัตตบงกชส่ายหน้าดิก "ปกติต่อหน้าเขาก็เรียกบัวว่าคุณบัวบ้าง บัวเฉยๆ บ้าง แต่ลับหลังบางคนเรียกไอ้บัว ไอ้ทอม อีบัวก็ยังมี"

เพียงแค่รู้ว่าลับหลังสัตตบงกชถูกเรียกหยาบคายแค่ไหนบุญฤทธิ์พลันรู้สึกไม่พอใจ "ใครที่เรียกบัวแบบนั้น ไล่มันออกไปสิ"

"ก็แค่คำเรียก บัวไม่ถือหรอก ถ้าพวกนั้นยังทำงานดี ไม่ผิดพลาด บัวก็จะทำหูทวนลมซะ"

"เป็นผู้หญิงแต่ต้องคุมไร่ คงถูกผู้ชายปรามาสสินะ"

สัตตบงกชยิ้มเมื่อได้ยินบุญฤทธิ์ใช้ศัพท์สูงซึ่งไม่เคยมีใครใช้พูดกับเธอมาก่อน ยิ่งได้คุยกับเขาก็ยิ่งรู้ว่าเขานั้นเป็นคนละระดับกับเธอจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการที่เธอได้อึ๊บเขานี่...เธอได้เปรียบจริงๆ

แต่อาหารเหลามาอยู่ในปากคนใช้แรงงานแบบนี้...เขาจะรู้สึกว่ามันไม่คู่ควรรึเปล่านะ

"มันก็มีการลองดีกันบ้าง แต่ไม่ต้องห่วง บัวมีวิธีจัดการ"

สีหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความมั่นใจ อีกทั้งบุญฤทธิ์ยังเห็นตอนเธอทำงานไปแล้วเมื่อช่วงสาย ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าเธอเอาอยู่ดังปากว่าจริงๆ

"พี่เห็นแล้วว่าบัวเก่ง รู้แล้วว่าทำไมแม่ถึงได้เชื่อใจบัว"

พอได้รับคำชมสัตตบงกชก็ยิ้มกว้าง ยิ้มจนดวงตาเรียวยาวคู่นั้นเป็นประกาย

เห็นรอยยิ้มมั่นใจที่ประดับบนใบหน้าที่ไม่ได้สวยหวานเหมือนผู้หญิงที่ตนเคยควงแล้วบุญฤทธิ์ก็มองเพลิน จริงอยู่ที่ว่าสัตตบงกชไม่ได้มีหน้าตาสวย เวลาไม่ยิ้มแย้มเธอดูดุเสียด้วยซ้ำ แต่พอยิ้ม...เขาเห็นพลังชีวิตที่ทำให้เธอดูมีชีวิตชีวา มั่นใจ เปิดเผย

"พี่ก็เชื่อใจบัวได้เหมือนกัน บัวจะคลอดลูกที่แข็งแรงให้พี่ได้แน่ เออ บัวเพิ่งคุยกับแม่นายเมื่อเช้า แม่นายอยากได้หลานผู้ชาย แบบนี้ถ้าบัวท้องลูกสาวจะทำยังไงกันดี"

แปลกที่แม่เขาจู้จี้เรื่องเพศของหลาน เพราะตอนแม่คุยกับเขานั้นแม่บอกด้วยซ้ำไปว่าอยากได้หลาน จะเป็นหญิงหรือชายแม่ก็ไม่เกี่ยง ซึ่งเรื่องนี้ก็ตรงกับใจบุญฤทธิ์ สำหรับเขาแล้ว จะได้ลูกชายหรือลูกสาวก็ได้ทั้งนั้น ผู้หญิงสมัยนี้ก็ทำงานได้ เก่งกาจไม่แพ้ผู้ชาย เหมือนผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหน้านี่ไงล่ะ

"ก็เอาใหม่"

ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ได้นอนกับเธอหนเดียว ความคิดของเขาจะเปลี่ยนไป มีลูกคนเดียวเห็นจะไม่เพียงพอ แม่ต้องการหลานที่มาคุมไร่ แปลว่าแม่คงจะให้ลูกคนแรกของเขาโตที่นี่สืบทอดที่นี่ ดังนั้นเขาต้องมีลูกอีกคนเพื่อนำไปเลี้ยงเองที่กรุงเทพ ดังนั้นมีลูกสองคนก็แล้วกัน

"มีลูกสองคนก็ดีนะ ลูกจะได้มีเพื่อน มีคู่คิด มีคนที่จะคอยช่วยเหลือกัน" บุญฤทธิ์เริ่มกล่อมคนที่ต้องอุ้มท้องลูกให้เขา "พี่เป็นลูกคนเดียว เหงามาก"

"บัวก็ลูกคนเดียวเหมือนกัน"

"ถ้าอย่างนั้นก็มีลูกกันสองคนนะ" ได้ทีบุญฤทธิ์ก็เพิ่มสัญญาที่ไม่มีเอกสารเป็นลายลักษณ์อักษร

"อื้อ ก็ได้" สัตตบงกชพยักหน้า อมยิ้มนิดๆ เพราะเธอคิดว่าการท้องเพิ่มก็เท่ากับได้มีเซ็กซ์เพิ่ม ดีจะตาย "แล้วนี่อิ่มรึยังล่ะ"

"อิ่มแล้ว" บุญฤทธิ์รวบช้อนส้อม เลื่อนมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนจะสำลักจนไอออกมาเมื่อสัตตบงกชสั่งเขาว่า

"งั้นขึ้นเตียง ทำลูกกัน"

- - - - - - - - - -

用吻扑倒

เขียนๆ ไปแล้วบางทีเราก็คิดเหมือนกันนะว่า...นี่ฉันเอาคำพูดใส่ปากคนผิดปะฟระ

พูดแบบนี้มันไม่ใช่นางเอกพูดน้าาาาา 55555

ปล.บอกข่าวกันนิดว่าจะหยุดอัพนิยายสักสองสามวันนะคะ ต้นฉบับหมดแล้วต้องไปรีไรท์ก่อนค่ะ

รอแป๊บบบบบบแล้วเราจะกลับมาเจอกัน ^ ^ นะจ๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว