facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 หนูไม่ได้ตั้งใจโดน (rewrite)

ชื่อตอน : ตอนที่2 หนูไม่ได้ตั้งใจโดน (rewrite)

คำค้น : เสือปะทะแรด,เฮียเสือ,นะโม,นิยายวาย,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2563 10:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 หนูไม่ได้ตั้งใจโดน (rewrite)
แบบอักษร

 

กริ๊งงงง~ 

หนูสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ตัวเองตั้งเอาไว้ มือของหนูรีบควานหาโทรศัพท์แล้วกดปิดเสียงปลุกที่น่ารำคาญก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนเพื่อหลับต่อ หนูของีบต่ออีกสักสิบนาทีแล้วกัน จะได้มีเอเนอจี้ไว้แรดกับเฮียเสือเยอะๆ  

ทว่าหนูหลับตาลงได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียงรัวเคาะประตูที่หน้าห้องก็ทำให้หนูสะดุ้งเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที 

"ไอ้นะโม!! ตื่นโว้ยยย!!! มึงจะนอนกินบ้านกินเมือง ฝันเปียกหาเฮียเสือไปถึงไหน จะไปไหมโรงเรียนน่ะ ตื่นๆ ๆ " 

พอเสียงเคาะประตูจบลงก็ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวกของพี่ ขนุน หรือที่หนูชอบเรียกติดปากว่า พี่หนุน ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเฮียเสือ พี่หนุนจะชอบมาแกล้งปลุกให้หนูตื่นแบบนี้เกือบทุกวันเพราะพี่หนุนตื่นเช้า 

ตื่นตั้งแต่ตีห้าไปจ่ายตลาดทุกวันเนื่องจากบ้านนี้ไม่มีผู้หญิงเลย ทั้งคนทำความสะอาดบ้าน ทำกับข้าว ทำสวน ก็ล้วนเป็นลูกน้องผู้ชายของเฮียเสือทำทั้งหมดเลย 

มาปลุกแบบนี้ดูเหมือนพี่หนุนจะหวังดีให้หนูตื่นเช้านะ แต่จริงๆ คือพี่หนุนต้องการแกล้งหนูมากกว่า 

"หนูตื่นแล้วจ้าพี่หนุน!! เลิกเคาะได้แล้ว" หนูตะโกนตอบแล้วยกมือมาขยี้ตาด้วยความงัวเงียก่อนจะลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ 

หลังจากอาบน้ำเสร็จหนูก็เดินมาเป่าผม เป่าผมเสร็จก็เดินไปเปลี่ยนชุดจัดกระเป๋านักเรียนแล้วลงมากินข้าวข้างล่างต่อ แต่แปลกที่เช้านี้หนูไม่เห็นแม้แต่เงาของเฮียเสือสุดหล่อผู้เป็นยอดดวงใจของหนูเลย ทั้งที่ปกติเฮียจะนั่งรอกินข้าวพร้อมหนูหรือไม่ก็นั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่นรอ 

"พี่หนุน เฮียเสือไปเหรอจ๊ะ?" 

หนูเดินมาที่โต๊ะกินข้าวแล้วเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งแล้วถามพี่หนุนที่กำลังตักข้าวต้มร้อนๆ กลิ่นหอมน่าทานใส่ถ้วยให้ พี่หนุนทำอาหารได้หลากหลายเมนูมาก ถ้าจะมีใครสักคนเป็นพ่อครัวหัวป่าที่อร่อยที่สุดก็คงเป็นพี่หนุนนี่แหละ 

"ไม่เห็นกลับตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว สงสัยค้างที่อื่นมั้ง" พี่หนุนยักไหล่ตอบหนูก่อนจะเดินเอาหม้อไปไว้ในครัวแล้วเดินกลับมานั่งกดโทรศัพท์เล่นฝั่งตรงข้ามกับหนู 

"แล้วไปค้างที่ไหนอ่ะพี่?" หนูถามพี่หนุนอีกครั้งจนพี่หนุนเริ่มมองหนูด้วยสายตาเหมือนจะเริ่มรำคาญนิดๆ 

"กูจะไปรู้ไหมล่ะ! ก็คงพาเด็กไปเปิดโรงแรมเอาเหมือนทุกครั้งละมั้ง แล้วมึงจะถามทำไมวะ ไปๆ กินข้าวไป กินเสร็จจะได้รีบไปเรียนต่อ" 

พี่หนุนตอบหนูแบบขอไปทีแล้วโบกมือให้หนูกินข้าวต่อ แต่หนูรู้สึกจุกจนแทบไม่อยากกินอะไรแล้วเพราะคำพูดของพี่หนุน เฮียเสือคงจะทำอย่างที่หนุนพูดจริงๆ นั่นแหละ คนหล่อรวยอย่างเฮียก็คงมีแต่คนมาติดพัน 

บ่อยครั้งที่หนูเห็นเฮียเสือออกไปกับผู้ชายบ้างผู้หญิงบ้าง พอเบื่อก็เปลี่ยนคนใหม่ไปเรื่อยๆ เพราะเฮียมีสิทธิ์ที่จะเลือก 

สิ่งที่รับรู้มันทำให้หนูรู้สึกไม่ชอบใจเลย แต่หนูไม่สามารถทำอะไรหรือพูดอะไรได้เพราะเป็นแค่เด็กในปกครอง พ่วงด้วยตำแหน่งเด็กที่แอบรักเฮียข้างเดียว ไม่ว่าจะทำยังไงเฮียเสือก็ดูไม่มีทางจะชอบหนูได้เลย... 

"นะโม... กินข้าวได้แล้ว " หนูคิดอย่างเหม่อลอยก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนพี่หนุนดุ พี่หนุนกดสายตามองที่ถ้วยข้าวต้มเป็นเชิงบังคับทางอ้อมให้หนูกิน 

"จ้ะๆ " 

หนูยิ้มแหยแล้วตักข้าวต้มมาเป่าแล้วค่อยเอาเข้าปาก หนูเหม่อลอยนั่งคนข้าวต้มไปมามากกว่าตักใส่ปากด้วยซ้ำ พอพี่ขนุนจ้องหนูจึงค่อยตักเข้าปาก 

"อิ่มแล้วพี่หนุน นะโมไปเรียนก่อนนะ สวัสดีจ้า" หนูลุกขึ้นหยิบกระเป๋ามาสะพายหลังแล้วยกมือไหว้พี่ขนุน พี่หนุนก็ยกมือรับไหว้ สายตาจับจ้องไปที่ถ้วยข้าวต้มที่หนูกินไปแค่นิดเดียวก่อนจะมองหน้าถามหนู 

"ทำไมวันนี้มึงกินน้อยจังวะ?" 

"หนูรีบไปเรียนน่ะพี่ หนูไปนะ" หนูตอบพี่ขนุนแล้วโบกมือให้ พี่หนุนก็พยักหน้ารับแล้วกดเล่นโทรศัพท์ต่อ 

"เออๆ " 

หนูเดินออกมาใส่รองเท้าข้างนอกก็ต้องสะดุ้งเมื่อเงยหน้ามาเจอเฮียเสือในสภาพที่ผมยุ่งเหยิง สูทถูกถอดมาถือไว้เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่กระดุมเพียงไม่กี่เม็ดโชว์แผงอกล่ำๆ น่าลูบคลำ 

สายตาหนูไปสะดุดกับรอยหลายจุดบนแผ่นอกหนาของเฮียเสือจนหนูต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองให้รู้สึกเจ็บปวด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเฮียไปทำอะไรมา 

"จะไปเรียนไม่ใช่เหรอ? ทำไมมึงไม่รีบไป" เฮียเสือจ้องหน้าหนูแล้วพูดออกมาจนหนูต้องหันมามองเขาด้วยความเจ็บปวดใจ คงไม่มีใครชอบที่เห็นคนที่ตัวเองรักไปมีอะไรกับคนอื่นหรอก 

"เฮียทำไมต้องไปนอนกับคนอื่นไปทั่วด้วย หนูไม่ชอบ!! " ความโกรธบวกกับความน้อยใจทำให้หนูเผลอพูดออกมาเสียงดังจนเฮียเสือทำหน้าไม่พอใจใส่ 

"กูจะทำอะไรมันก็เรื่องของกู!! เรื่องของผู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องของเด็ก" เฮียเสือทิ้งสูทลงบนพื้นแล้วตะคอกเสียงด่าหนูจนพี่หนุนเดินออกมาดู 

"แต่หนูหวงเฮีย นะโมรักเฮีย นะโมไม่ชอบเวลาที่เฮียไปยุ่งกับคนอื่น!! " หนูเงยหน้าต่อล้อต่อเถียงกับคนร่างใหญ่จนเฮียเสือกัดฟันกรอดแล้วกระชากข้อมือหนูไปบีบแน่น 

"ทำไมมึงดื้อพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้ห๊ะ! หยุดพูดเรื่องบ้าๆ แบบนั้นได้แล้ว ไปเรียนซะ!!! " เฮียเสือบีบข้อมือหนูแน่นมากทำให้หนูเบ้หน้าด้วยความเจ็บ จากนั้นเฮียก็สะบัดแขนหนูออกแล้วใช้มือผลักตัวหนูพร้อมกับบอกให้ไปเรียน 

"เฮ้ย!! เฮียใจเย็นดิ เมาก็ขึ้นไปนอนเถอะ นะโมมันชอบเฮียมันก็แค่หวงตามประสาเด็ก เฮียจะผลักมันทำไมวะ" พี่หนุนทึ้งผมตัวเองด้วยความหัวเสียก่อนจะเข้ามากันตัวเฮียเสือให้ออกห่างจากตัวหนู 

หนูยกข้อมือที่เฮียเสือบีบจนเป็นรอยแดงขึ้นมาดูแล้วเบะปากทำหน้าจะร้องไห้ในขณะที่สบตากับคนตัวโต เพราะผิวหนูขาวมันเลยเห็นรอยมือชัดเจน เฮียเสือเองก็สบตากับหนูคล้ายกำลังสับสน พอเฮียทำท่าจะเดินเข้ามาหาหนูก็ถอยหนีแล้ววิ่งออกมาทันที 

ตอนนี้ในหัวของหนูมีแต่คำว่าทำไมๆ ๆ ทำไมเฮียถึงไม่เคยสนใจมองหนูบ้างเลย เพราะหนูเป็นคนใกล้ตัวหรือเพราะว่าเด็กเกินไปงั้นเหรอเฮียถึงไม่ชอบ แต่ไม่ว่ายังไงหนูก็ไม่มีวันให้ใครได้เฮียไปครอบครองหรอกเพราะว่าหนูจะทำให้เฮียเสือรักหนูให้ได้ 

 

 

... 

คาบเช้าหนูนั่งซึมเรียนหนังสือไปแบบไม่ค่อยรู้เรื่อง เพราะมัวแต่นั่งเหม่อคิดถึงแต่เรื่องเฮียเสือ เวลาขุนพลชวนคุยหนูก็ตอบที เรียกได้ว่าคุยกันแบบถามคำตอบคำจนโดนเพื่อนตัวเองจิ๊ปากใส่หลายครั้ง 

ส่วนเรียนคาบบ่ายค่อยสบายหน่อย เราเรียนแค่สองคาบจากนั้นก็เป็นคาบว่าง ขุนพลเลยพาหนูไปซื้อน้ำซื้อขนมมานั่งกินที่โต๊ะในสวนหย่อมโรงเรียน คนก็มานั่งเล่นที่นี่กันเยอะอยู่เพราะคาบว่างห้องหนูมันตรงกับคาบว่างของนักเรียนห้องอื่นพอดี สังเกตเอาจากที่เห็นมอหกห้องอื่นอยู่บริเวณนี้น่ะนะ 

"วันนี้มึงเป็นไรวะ กูเห็นนั่งทำหน้าเศร้าหมดอาลัยตายอยากมาตั้งแต่เช้าละ" ขุนพลถามขึ้นหลังจากที่เราสองคนนั่งตรงนี้มาได้สักพัก หนูก็มองหน้าเพื่อนตัวเองแล้วถอนหายใจออกมา 

"เฮียน่าจะไปมีอะไรกับคนอื่นอีกแล้ว เราไม่ชอบเลยพล" หนูตอบเสียงเบาพลางเหม่อมองไปออกไปข้างนอก 

"มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะเขาเป็นผู้ชาย ถ้าไม่อยากให้เขาไปเขาคนอื่น มึงก็ยั่วให้เขาเอามึงแทนดิ อ่อยเยอะๆ เอาให้สุด อย่าไปยอมใคร" 

เพื่อนสุดหล่อของหนูพูดขณะที่หยิบขนมเข้าปากอย่างชิลๆ เหมือนตอนนี้เรากำลังคุยเรื่องเรียนกันอยู่ ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนเลยสักนิด 

"เราก็ทำ แต่เฮียไม่สนใจ เฮียมองเราเป็นแค่เด็ก" 

"บอกเฮียมึงไปดิว่ามึงไม่เด็กแล้ว มีผัวได้แล้ว พร้อมเสนอรอเฮียสนองไรงี้" คำพูดของขุนพลทำหนูยิ้มเจื่อนออกมา ไม่ใช่ว่าหนูไม่ทำตามที่เพื่อนแนะนำนะ หนูก็ทำ! แต่อย่างว่าคนที่เขาไม่สนใจเราอ่อยให้ตายยังไงเขาก็ไม่สนใจเราหรอก 

"พลดูเหมือนเจนจัดเรื่องพวกนี้จัง" หนูพูดออกมาเสียงเบา ขุนพลก็หัวเราะร่วนออกมาแล้วพูดกับหนู 

"กูไม่เคยลองภาคปฏิบัติหรอก เคยดูแต่ภาคทฤษฎี ดูมาเยอะด้วยเลยมาแนะนำมึงให้ทำตามในแบบที่ผู้ชายอย่างกูชอบ แต่ไม่รู้ว่าเฮียมึงจะชอบเหมือนกูรึเปล่าอ่ะดิ" คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้หนูยิ้มแหยก่อนจะหยิบขนมมากินแก้เขิน 

"ดูอะไรเหรอพล? " หนูเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะทนเก็บงำความสงสัยไว้ไม่ไหวเลยถามขุนพลออกไป 

"เรื่องของกูน่า เด็กแรดแบบใสๆ ของมึงอย่ารู้เลย" ขุนพลปัดป่ายมือตอบหนูแบบไม่ค่อยเต็มใจอยากจะตอบสักเท่าไหร่ 

"พลง่ะ!! เรากับพลอายุเท่ากันเหอะ!!! " หนูทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนตัวเองแล้วยกแขนขึ้นมากอดอกเอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้ 

"นี่! กูรูขุนพลจะสอนอะไรให้ อย่างมึงเนี่ยนะ แรดแต่ไม่รู้งาน อ่อยไม่เป็น(?) ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ถ้ามึงอยากได้เฮียเสือจริงๆ มึงต้องแรดให้มากกว่านี้" 

"ถ้าเราทำตามที่พลบอก เราว่าเฮียเสือคงไล่เราออกจากบ้านก่อน" 

"ฮ่าๆ ๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ดีไม่ดีมึงอาจจะได้งาบเสือตัวเป็นๆ " 

ใบหน้าคมของขุนพลเลื่อนเข้ามากระตุกยิ้มพูดใกล้ๆ หนูแถมมีขยิบตาให้หนูทีนึงด้วย ความจริงแล้วขุนพลเป็นผู้ชายหล่อมากนะ แต่หนูเป็นเพื่อนก็เลยไม่รู้สึกอะไร 

"พลว่าเราแรดไม่ได้เรื่องแล้วถ้าเป็นพล พลจะคนชอบแบบไหน" หนูลองถามขุนพลดูเผื่อจะช่วยอะไรได้เพราะขุนพลก็ดูเป็นผู้ชายนิสัยคล้ายเฮียเสือในบางส่วน 

"ถ้าถามกู กูชอบคนที่รู้งาน เจนจัด ขาวๆ อวบๆ หน่อยคงจะดี ไม่เงอะงะแรดใสๆ แรดการแสดงเสแสร้งแบบมึง แล้วที่สำคัญเลยนะต้องมีก้นใหญ่ๆ นุ่มๆ ให้กูจับด้วย" 

คำตอบของเพื่อนตัวเองทำให้หนูหน้าเจื่อนไปทันที หนูไม่น่าถามขุนพลเลย พูดออกมาตามตรงแบบไม่มีอ้อมค้อมอะไรใดๆ ทั้งสิ้น แถมยังทำสายตาที่ดูเหมือนคนเจ้าชู้เจ้าเล่ห์ในแบบที่หนูไม่เคยเห็นอีก 

"ที่พูดนี่หมายถึงผู้ชายหรือผู้หญิง? " หนูเลิกคิ้วถามเพื่อนตัวเอง 

"ได้หมดแหละถ้ากูพอใจ" 

ขุนพลยักไหล่ตอบแล้วหัวเราะร่วนออกมาส่วนหนูก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนตาม ถ้าหนูต้องทำตัวไปตามสเปคที่ผู้ชายอย่างขุนพลชอบ หนูยอมเอาหน้าไถไปกับสนามหญ้าหน้าบ้านดีกว่า เจนจัดงั้นเหรอ? หนูจะไปหาความเจนจัดได้จากที่ไหนล่ะ ในเมื่อหนูไม่เคยมีอะไรกับใครเลย หนูรอเป็นของเฮียเสือที่รักของหนูเพียงคนเดียว 

"คาบนี้ขุนไม่มีเรียนเหรอ? " 

เสียงหวานชวนน่าฟังของผู้มาใหม่ทำให้หนูเงยหน้าจากการบิดตัวเขินคิดอกุศลในจิตใจขึ้นมามองหน้าคนตัวเล็กหน้าสวยที่เข้ามาทักทายเพื่อนของหนู ถ้าจำไม่ผิดเขาน่าจะชื่อแบลล์ อยู่มอหกเหมือนกันแต่ว่าคนละห้อง 

แบลล์เป็นคนที่มีผู้ชายรุมจีบเยอะมาก และหนูก็เห็นแบลล์ชอบคุยกับผู้ชายหลายคน ที่สำคัญแบลล์เป็นคนผิวขาว มีเนื้อมีนวลตามสเปคขุนพลเลย 

ว่าแต่... 

เขามาหาขุนพลทำไมนะ? 

"แล้วเห็นกูเรียนไหมล่ะ?" ขุนพลเลิกคิ้วตอบกลับไปแบบกวนๆ  หนูเห็นสายตาขุนพลมองแบลล์ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็ทำหน้าคิ้วขมวดยุ่งคล้ายไม่พอใจที่แบลล์เข้ามาทักทาย 

"ขุนใจร้ายกับเราจัง" แบลล์พูดตัดพ้อแต่ใบหน้ายังคงยิ้มให้ขุนพลอยู่ 

"อย่ามาเรียกชื่อกูเหมือนเราสนิทกัน!! กูไม่ชอบ!!! " 

ขุนพลตวาดดังลั่นจนคนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ใกล้ๆ หันมามอง แต่พอขุนพลตวัดสายตาไปมองคนเหล่านั้นพวกเขาก็หันกลับคุยกันเหมือนเดิมเหมือนเมื่อกี้ไม่รู้ไม่เห็นอะไร 

"หึ! เราทำอะไรก็ผิดหมดแหละ แล้วนี่นั่งกับใคร แฟนของขุนเหรอ? " แบลล์พูดออกมาทำหน้าราวกับน้อยใจขุนพล เห็นคุยกันสองคนหนูก็อุตส่าห์เงียบให้ แต่ก็ยังโยงมาหาหนูอีก 

"เราเป็นพะ..." 

"กูจะเป็นอะไรกับใคร จะนั่งกับใครมันก็เรื่องของกูไหม!! กูไม่ได้ไปนั่งบนหัวมึง กลับไปที่โต๊ะของมึงซะ อย่ามายุ่งกับพวกกู" 

หนูพูดยังไม่ทันจบขุนพลก็โพล่งแทรกขึ้นมาแล้วด่าแบลล์ไปชุดใหญ่จนคนตัวเล็กหันมาจ้องหนูด้วยสายตาไม่พอใจ มาจ้องหนูทำไมก็ไม่รู้ มองขุนพลนู่น หนูไม่ได้เป็นคนด่าสักหน่อย 

"เป็นแฟนกันแล้วไง ถ้าเราอยากได้ขุนเราก็จะแย่ง!! " 

แบลล์พูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกไป โอ้โห~ ก้นใหญ่มาก ตรงสเปคขุนพลไปอีก แต่ว่ามาเข้าใจผิดว่าหนูเป็นแฟนขุนพลนี่มันไม่ถูกต้องนะ อย่ามาหาเห่าใส่หัวให้หนูจะดีกว่า แฟนคลับเพื่อนสุดหล่อของหนูยิ่งเยอะๆ อยู่ 

"อย่าไปสนใจมันเลย กูแม่งโคตรรำคาญ" ขุนพลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ตาขวางกวาดมองทุกสิ่งรอบข้างอย่างไม่พอใจ 

"พลไปรู้จักพี่เขาได้ไงอ่ะ" หนูถามด้วยความสงสัยดูยังไงคนฮอตอย่างแบลล์ก็ไม่น่าจะมาสนใจเพื่อนของหนูได้เลย 

"เรื่องมันยาว ไว้เล่าให้ฟังวันหลังนะ ตอนนี้กธไม่มีอารมณ์" หนูพยักหน้าเข้าใจกับอารมณ์ของเพื่อนตัวเอง ขุนพลก็เป็นคนตรงๆ แบบนี้แหละ 

"แต่ดูแล้วแบลล์สนใจพลมากเลยนะ แล้ว... เขาก็ตรงสเปคพลด้วย พลไม่สนใจเหรอ? " หนูพูดออกไปตามที่เห็น แต่พอผมถามออกไปขุนพลก็ตาขวางมองหนูจนหนูต้องเม้มปากยิ้มอ่อนส่งไปให้ 

"มั่วผู้ชายไปทั่วแบบนั้นกูก็ไม่ไหวไหมวะ มันคุยกับผู้ชายไปเกือบครึ่งโรงเรียนแล้วมั้ง" 

"โห~ " 

คำตอบเพื่อนตัวเองทำเอาหนูอ้าปากเหวอ จริงๆ หนูก็เคยได้ยินคนอื่นพูดถึงเรื่องแบบนี้ของแบลล์นะ แต่ไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองรับรู้ด้วย ไหนว่าชอบเจนจัดไง แบลล์ก็ดูเจนจัดตรงตามที่ขุนพลชอบดีนี่ 

 

 

... 

หลังเลิกเรียนหนูก็แยกกับขุนพลเพราะวันนี้ขุนพลต้องรีบไปช่วยพ่อกับแม่ขายก๋วยเตี๋ยว พ่อพลโทรมาตามว่าวันนี้ลูกค้าเยอะ ตอนแรกหนูก็กะจะไปช่วยเสิร็ฟแต่โดนขุนพลว่าไปคนเยอะมันวุ่นวาย หนูไปก็เกะกะเปล่าๆ พลก็เลยเดินมาส่งหนูที่หน้าปากซอยแล้วชิ่งขึ้นวินมอไซต์หนีหนูไป เชื่อแล้วว่ารีบจริงไรจริง 

เท้าของหนูเดินเตร็ดเตร่อย่างเชื่องช้าเพราะยังไม่อยากเข้าบ้าน ไม่อยากเห็นเสือ หนูยังงอนที่เฮียดุแล้วผลักหนูเมื่อเช้า เฮียใจร้าย 

หนูเดินวนอยู่หน้าบ้านพลางสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้าไป หนูเห็นเฮียเสือนั่งดูทีวีอยู่ เฮียมองมาที่หนูแต่หนูไม่ได้สบตามองเฮีย หนูยกมือไหว้สวัสดีเฮียเสือและคนที่อยู่ในบ้านก่อนจะวิ่งขึ้นมาห้องนอนตัวเองทันที 

"ฮึก... หนูก็แค่ชอบ เฮียไม่เห็นต้องดุเลย" หนูพูดกับรูปเฮียเสือที่ถ่ายกับหนูตอนหนูยังเด็กที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงแล้วสะอื้นร้องไห้ซบหน้าลงกับหมอน 

หนูนอนสะอื้นร้องไห้จนเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็ค่ำแล้ว แต่หนูยังคงนอนนิ่งไม่ลุกออกจากเตียง หนูไม่อยากลงไปกินข้าวเย็น ยังไม่อยากเจอหน้าเฮียเสือ กลัวเฮียจะดุอีก 

ก๊อกๆ ๆ 

"นะโมลงไปกินข้าว" เสียงเคาะประตูตามมาด้วยเสียงพี่หนุนที่ขึ้นมาตาม 

"นะโมไม่หิวจ๊ะพี่หนุน" หนูตะโกนตอบไปแล้วหลับตาลงช้าๆ 

"มึงเป็นอะไรรึเปล่า?"|พี่ขนุนถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง 

"ไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ นะโมไม่หิวจริงๆ พี่ลงไปเถอะ" หนูตอบกลับไปอีกครั้งก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอน 

จากนั้นเสียงพี่ขนุนก็เงียบไปหนูเลยสะอื้นร้องไห้คนเดียวอีกครั้ง พี่ขนุนยังเป็นห่วงหนูกว่าเฮียซะอีก บางทีเฮียอาจจะมองว่าหนูเป็นแค่กาฝากที่น่ารำคาญสำหรับชีวิตเฮียก็ได้เฮียเลยไม่สนใจ 

หนูนอนสะอื้นร้องไห้คิดเรื่องเฮียเสือไปเรื่อยจนไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานเท่าไหร่ ไฟก็ไม่ยอมลุกไปเปิด นอนร้องไห้กับความมืดคนเดียวเงียบๆ 

แกร็ก... 

เสียงเปิดประตูเข้ามาไม่ได้ทำให้หนูหันไปมองแต่อย่างใด เฮียก็คงเอากุญแจให้ลูกน้องมาไขตามหนูลงไปกินข้าวนั่นแหละ แต่หนูไม่ไปเด็ดขาด หนูไม่หิวไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น หนูดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวเมื่อคนที่เข้ามาเดินไปเปิดไฟห้องหนูจนมันสว่างไปทั้งห้อง 

เสียงฝีเท้าเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงก่อนที่ที่นอนฝั่งด้านหลังของหนูจะยวบลงเพราะมีคนนั่งลง 

"ทำไมไม่ลงไปกินข้าว" 

ไม่ใช่ลูกน้องที่ขึ้นมาตาม ลแต่เป็นเฮียที่ขึ้นมาหาหนู ร่างหนูสะอื้นร้องไห้หนักขึ้นเพียงแค่เฮียเสือดึงผ้าห่มออกแล้วใช้มือมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ 

"อึก ฮึก.... นะโมไม่หิว" 

หนูสะอื้นตอบเฮียเสือพร้อมกับขยับตัวหนีแต่เฮียเสือไม่ยอมปล่อยไหล่หนู เฮียขยับมาใกล้แล้วใช้มือพลิกตัวให้หนูหันมาสบตากับดวงตาคมของเขา หนูก็เบือนหน้าหนีแล้วยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกลวกๆ 

"มึงเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม หันมาคุยกันดีๆ ก่อน" พอเฮียเสือถามหนูเลยจะพลิกตัวหนีอีกครั้ง แต่มือหนาก็จับให้หนูนอนหงายเหมือนเดิม 

"ฮืออ เฮียไม่ต้องสนใจหรอก นะโมมันก็แค่กาฝากที่เฮียไม่ต้องการ"ทหนูสะอื้นพูดตัดพ้อเฮียเสือแล้วเบนหน้าหนีแววตาดุดันที่ทำให้หนูใจเต้นแรงทุกครั้งยามที่มอง 

"ใครสอนให้มึงคิดแบบนั้น" เฮียเสือทำหน้าดุพูดกับหนู 

"หนูคิดเอง" หนูตอบเสียงอุบอิบแล้วหลุบตามองต่ำไม่มองหน้าเฮียเสือ 

"กูไม่เคยมองว่ามึงเป็นกาฝาก ตอนนั้นก็เอ็นดูมึงยังไงตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม มึงเปรียบเหมือนน้องชายของกู มึงเป็นในครอบครัวกูนะนะโม" 

เฮียเสือพูดแล้วยกมือมาลูบหัวหนูเบาๆ หนูค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมาสบตากับเฮียก่อนจะขยับขึ้นไปโผกอดเอวเฮียเสือไว้แน่นแล้วร้องไห้กับอกกว้าง น้องชายอีกแล้ว หนูไม่ได้อยากเป็นน้องชายของเฮียสักหน่อย หนูอยากเป็นเมีย... 

"ฮึก! แต่หนูรักเฮีย เมื่อไหร่เฮียจะสนใจนะโมบ้าง" หนูร้องไห้พูดกับเฮียเสือ เฮียก็ใช้มือลูบหลังให้หนูเบาๆ เมื่อหนูเริ่มสะอื้นหนัก 

"มึงยังเด็ก มึงไม่รู้จักความรักหรอกนะโม บางทีมึงอาจจะรักกูเพราะความใกล้ชิดความผูกพันที่เห็นกูมาตั้งแต่เด็กก็ได้ จำไว้ว่าอย่าคำว่า 'รัก' ไปพูดกับคนอื่นพร่ำเพรื่อ" หนูหลับตาลงเมื่อเฮียเสือปฏิเสธหนูเป็นครั้งที่หนึ่งเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ถึงอย่างนั้นหนูก็ยังคงกอดเฮียแน่นไม่ปล่อยอยู่ดี 

"แต่หนูไม่ได้พูดกับคนอื่น นะโมพูดกับเฮียแต่คนเดียว นะโมรักเฮียนะจ๊ะ" หนูใช้คางเกยหน้าอกเฮียเสือแล้วเงยหน้าสบตาพูดกับเขา 

"เฮ้อ~ กูเหนื่อยใจจะพูดกับคนอย่างมึง" เฮียเสือถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเลื่อนมือขึ้นมาลูบหัวหนูทำให้หนูเผลอยิ้มออกมาทั้งน้ำตา 

"หนูรักเฮีย รักที่สุดเลย" หนูซุกหน้าลงกับอกกว้างแล้วพูดย้ำๆ เมื่อหยุดร้องไห้แล้วแต่ยังคงสะอื้นอยู่นิดหน่อย มันรู้สึกดีขึ้นตั้งแต่ที่เฮียบอกว่าไม่ได้มองหนูเป็นแค่กาฝากแล้ว 

"กูเริ่มขนลุกละ ไปกินข้าวกันเถอะ แล้วก็...เรื่องเมื่อเช้ากูขอโทษละกัน" เฮียเสือดันตัวหนูออกแล้วจับแขนหนูให้ลุกเดินตามเขาไป เดินไปได้สักพักเฮียก็หยุดแล้วหันมาพูดขอโทษหนู งื้อ~ เฮียน่ารัก ไม่ขอโทษหนูก็ยอมให้อภัย 

"หอมแก้มก่อนแล้วนะโมจะหายโกรธ" หนูพูดยิ้มๆ พร้อมกับเขย่งตัวยื่นแก้มไปใกล้ เฮียเสือก็รีบถอยหลังหนีทันที 

"งั้นก็เชิญมึงโกรธต่อไปเถอะ!! เด็กเวร! " เฮียเสือสบถด่าหนูแต่มือกลับจับแขนหนูไว้แล้วพาเดินลงมากินข้าวด้วยกัน 

"เฮียน่ารักอ่ะ นะโมจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ" หนูพูดขณะที่มองมือจับแขนตัวเองไว้อยู่ แค่นี้หนูก็เขินแล้ว ถ้ามากกว่านี้คงเขินจนตัวบิดเป็นเกลียว 

"หุบปาก!" 

พอโดนเฮียเสือหันมาด่าหนูก็หัวเราะคิกคักลืมความดราม่าเมื่อกี้ไปสนิทใจเพราะหนูเป็นคนโกรธง่ายหายเร็วจ้ะ เชื่อว่ามือนี้กับข้าวต้องหวานและอร่อยมากแน่ๆ เลย 

 

 

... 

วันนี้เป็นวันหยุดหนูเลยนอนตื่นสายได้สบาย เมื่อคืนฝันดีด้วย ฝันว่าได้นอนหนุนแขนกอดเฮียเสือทั้งคืนเลย แล้วที่สำคัญคือไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยนะ โอ๊ย! หนูเขิน แต่ว่ามันก็แค่ความฝันแหละจ้ะ เรื่องจริงคือนอนน้ำลายยืดอยู่ในห้องตัวเองคนเดียวพร้อมกับแมวหนึ่งตัว แต่เจ้าแมวอ้วนที่หนูนอนกอดทั้งคืนก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ 

หนูลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันแต่ยังไม่อาบน้ำแล้วเดินออกมาหาแมวตัวเองทั่วบ้าน หนูไม่รู้ว่ามันคือแมวพันธุ์อะไร ไม่ได้สนใจ ตอนขอเฮียเสือซื้อมาเลี้ยงก็แค่ชอบแล้วซื้อมาเลย รู้แค่ว่ามันเป็นแมวเพศเมียตัวอ้วนกลมมีขนสีเทานุ่มน่ากอด วันๆ ไม่ทำอะไร ไม่จับหนู ไม่หมั่นมาคลอเคลียเจ้านาย เอาแต่นอนอย่างเดียวแต่หนูก็รักมันมาก 

หนูเลี้ยงเจ้าเมี๊ยว (ชื่อมัน) มาได้สองปีแล้ว ซึ่งตอนนี้มันก็ตัวอ้วนใหญ่เกินชาวบ้านชาวช่องทั่วไปมากๆ เมื่อก่อนหนูชอบให้อาหารมันบ่อยจนเฮียสั่งห้ามแต่หนูก็แอบมาเทให้พร้อมกับให้กินขนมของแมวอีก มารู้ตัวอีกทีแมวตัวเองก็ตัวเบ้อเร่อไปแล้ว 

"เมี๊ยวๆ ๆ อยู่ไหนมาหานะโมหน่อย" หนูเรียกชื่อแมวตัวเองตามมาหาถึงชั้นล่างก็ไม่เจอ ปกติมันชอบนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่นนะ แต่วันนี้ไม่รู้มันไปไหน 

หนูเดินกลับขึ้นมาบนบ้านอีกครั้งเมื่อหาเจ้าเมี๊ยวที่ข้างล่างไม่เจอ หนูร้องเรียกไปทั่วจนเดินมาเกือบถึงหน้าห้องเฮียเสือที่เปิดประตูทิ้งไว้ ก็ไม่ได้อยากเดินมาตรงนี้หรอกนะ หนูแค่มาหาแมวแค่นั้นเอง หนูโคตรบริสุทธิ์ใจเลย(สาบาน) 

"เมี๊ยวๆ ไปอยู่ไหนนะ เฮีย.. เฮียเห็นเจ้าเมี๊ยวของหนูรึเปล่าจ๊ะ?" หนู (แกล้ง) หาแมวเดินผ่านห้องหน้าห้องเฮียเสือ เหมือนอยากให้เฮียออกมาช่วยหาแต่โชคเข้าข้างหนูมากกว่านั้น 

"อยู่นี่!! เข้ามาเอาแมวมึงออกไป นอนตักกูจนขากูตะคริวจะแดกอยู่แล้ว" หนูชะงักเท้าหยุดกึกทันทีที่ได้ยินเสียงเฮียตะโกนออกมา งื้อ~ ไม่บอกหนูก็จะเข้าไปอยู่แล้ว คิกคิก 

"ฮื่อ~ เขินอ่ะ เฮียชวนนะโมเข้าห้อง" 

หนูเดินเข้ามาในห้องเฮียเสือแล้วบิดตัวสามร้อยหกสิบองศาจนรู้สึกเวียนหัวหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมต้องการให้เฮียเสือมาผายปอด แต่หนูก็ต้องสะดุ้งเลิกอยากเป็นลมเมื่อได้ยินเฮียตะคอกกลับมา 

"สัส!! มึงจะเอาไหมแมว ถ้าไม่เอากูจะได้ทิ้งลงหน้าต่าง" 

"เอาสิจ๊ะเฮีย หนูเอา อยากได้มากเลย" ที่พูดนี่หนูหมายถึงเฮียเสือนะไม่ใช่แมว 

"เอาดีๆ นะมึง จู่โจมกู กูถีบจริงๆ ด้วย" เฮียเสือมองหน้าหนูด้วยสายตาไม่ไว้ใจในขณะที่มือก็ลูบเจ้าเมี๊ยวตัวอ้วนกลมที่นอนอยู่บนตักไปด้วย ฮื้อ~ หนูอยากเป็นแมวก็วันนี้แหละ 

"หนูเป็นแค่เด็กนะจ๊ะ จะไปทำอะไรเฮียได้" หนูยิ้มพูดกลบอาการประหม่าที่เห็นร่างล่ำๆ ของเฮียเสือไม่ใส่เสื้อ อื้อหือ~ กล้ามเป็นมัดๆ ร่างกำยำน่าลูบคลำมาก แต่ไม่กล้ากลัวโดนเฮียถีบ 

"เด็กอย่างมึงมันน่ากลัว" 

หนูยิ้มหวานรับคำพูดแขวะของเฮียเสือแล้วพยายามใช้สายตาโฟกัสไปที่แมวไม่ใช่ซิกแพคน่าลูบไล้ ไม่ใช่หน้าอกล่ำๆ และกล้ามเป็นมัดๆ เฮ้ย! ไม่มองสิ แมว... นะโม แกแค่มาเอาแมว หนูเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วเข้ามาเอาแมวที่ตักเฮียเสือ เจ้าเมี๊ยวมันตัวอ้วนมากอุ้มมือเดียวไม่ไหวต้องอุ้มถึงสองมือ 

หนูเข้ามาแงะแมวตัวอ้วนออกจากตักเฮียเสือมันก็แงะไม่ขึ้นสักทีเพราะเจ้าเมี๊ยวขนลื่นและอ้วนมาก เฮียเสือก็นั่งนิ่งไม่ช่วยอะไร หนูเลยสอดมือเข้าไปใต้ท้องมันหมายจะอุ้มมันออกมาถ้าไม่ติดว่ามือหนูดันพลาดสอดผิดเข้าไปโดนอะไรใต้ผ้าห่ม... 

หนูกับเฮียเสือหันมาสบตากันโดยอัตโนมัติก่อนจะร้องออกมาพร้อมกัน 

"อ๊ากกก!! /เหี้ย!!! " 

หนูร้องลั่นจะถอนมือออกแต่แมวเนรคุณดันลุกขึ้นแล้วนั่งทับกดมือหนูลงไปอีก เฮียเสือก็เอาแต่ดิ้นหนีจนอะไรต่อมิอะไรของเฮียเสียดสีกับมือหนูหนักกว่าเดิม โอ๊ย!! นะโมจะเป็นลม 

เฮียใส่แค่บ็อกเซอร์แน่ๆ เพราะผ้ามันบางมากจนหนูสัมผัสได้ถึงความอุ่น อย่าถามนะว่าอะไรคือความอุ่น หนูไม่รู้เรื่องแล้ว! 

"เฮ้ย!! ไอ้นะโม! ไอ้เด็กเวร!! ไอ้@%-฿&฿+@) #--@" เฮียยังคงตกใจร้องลั่นด่าหนูแทบไม่เป็นภาษา นี่คิดว่าหนูอยากจับมากรึไง! หนูเอามือออกไม่ได้ต่างหาก 

"โอ๊ย~ เฮียอย่าดิ้น!! หนูเอามือออกไม่ได้ ฮือออ" หนูส่ายหน้าแทบจะร้องไห้เมื่อครั้งนี้ที่เฮียดิ้นมันโดนมือหนูเต็มๆ มาเป็นลำเลย กลัวแล้วจ้า หนูกลัวแล้ว 

กว่าเฮียเสือจะคุมสติเลิกดิ้นแล้วช่วยหนูเอาแมวออกได้ มือหนูก็แถบถลอกเพราะเสียดสีปัดป่ายกับตรงนั้นของเฮียเป็นเวลานาน นี่สับสนไม่รู้ว่าจะหน้าด้านแรดต่อหรือจะกลับไปเขินที่ห้องดี ตอนนี้หัวใจหนูเต้นแรงไปหมดแล้ว 

"สัส! มึงออกไปทั้งคนทั้งแมวเลย มึงมันตัวอันตรายฉิบหาย"เฮียเสือดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนถึงคอแล้วโบกมือไล่หนู สีหน้าเฮียดูขยาดกลัวหนูมากๆ เลย หนูไม่ได้ตั้งใจนะ มันเป็นอุบัติเหตุ 

"นะโมขอโทษ นะโมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เอ่อ...ว่าแต่ว่าที่เฮียหน้าแดงนี่โกรธหรือเขินเหรอจ๊ะ? " หนูยกมือขอโทษเฮียจากใจ ก่อนจะสงสัยเมื่อเห็นเฮียหน้าแดงเลยถามออกไป แต่หนูก็ต้องผงะถอยหลังหนีเมื่อเฮียโวยวายใหญ่ 

"ไอ้เด็กเวรนะโม!! มึงจะออกไปไหม ไม่ไปกูถีบนะ" เฮียพูดพร้อมกับยกเท้าขึ้นมาจะถีบหนู หนูเลยเข้าไปแบกเจ้าเมี๊ยวรีบวิ่งออกมาก่อนจะโดนเฮียถีบจริง 

"ฮื้อ!! ไปแล้วจ้ถเฮีย ไปแล้วววว~" 

หนูอุ้มแมวขึ้นมาแบกแล้ววิ่งออกมาจากห้องเฮียแล้วมายืนพิงกำแพงด้วยใจที่เต้นแรงจนแทบบ้า นึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้แล้วรู้สึกว่าเห่อร้อนขึ้นมาจนแทบระเบิด เต็มๆ มือเลย 

โอ๊ย! หนูอายตอนนี้ทันไหม แล้วหนูจะไปกล้าสบตาเฮียได้ไงเนี่ย เฮียเสือคงขยาดไม่กล้าเข้าใกล้หนูอีกแน่ ถึงหนูจะแสดงเจตนาโจ่งแจ้งว่าอยากได้เฮียมาตลอด แต่เรื่องนี้หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ 

ความคิดเห็น