ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 16 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 16 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 88

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 16 100%
แบบอักษร

ผมเดินตามลูกน้องที่กำลังลากคอไอ้คิมไปหลังผับ

กล้าทำเมียกู มึงได้เจอดีแน่!

“ป๋าขา หนูเจ็บแก้มจังเลยค่ะ ฮึก” ข้าวฟ่างที่เดินเกาะแขนผมไม่ห่างเอาหน้าถูแขนผมน้ำตาคลอ ผมหยุดเดินเอามือลูบแก้มป่องของข้าวฟ่างที่เห็นรอยตบชัดเจน

กล้าดียังไงถึงมาตบหน้าเมียกู กูอุตส่าห์ทะนุถนอมอย่างดี ไม่เคยลงไม้ลงมือ ถ้าดื้อก็แค่ดุ

“ไม่ต้องห่วง ใครมันทำเธอเจ็บ มันต้องเจ็บหนักกว่าเป็นร้อยเท่า”

“ค่ะ” ข้าวฟ่างพยักหน้างึกๆ เดินตามผมมาหลังผับ

ตุบ!

ลูกน้องไอ้บีกันโยนไอ้คิมอย่างไม่ไยดีก่อนจะเดินกลับมายืนข้างหลังผม

“มึงกล้ามากนะที่ทำร้ายเมียกูไอ้คิม”

“ฮึๆ ก็เมียมึงน่าโดนนี่หว่า”

ผลัวะ!

ผมต่อยไปที่หน้าคนปากดี จะตายแล้วยังไม่เจียมตัวอีก

“มือข้างไหนที่มึงตบหน้าเมียกูไอ้คิม!” ผมเดินไปกระชากคอเสื้อไอ้คิมด้วยอารมณ์โกรธ

“กูไม่ได้ตบเมียมึง!” มึงตอบกลับผมทันควัน

“ถ้ามึงไม่ตบ แล้วรอยมือบนหน้าเมียกูนี่หมาตัวไหนตบ ห๊า!?” ผมตะคอกใส่หน้ามันแล้วชี้นิ้วไปที่แก้มนวลของข้าวฟ่างที่แดงบวม รอยมือนี่ชัดมาก

“ก็ถามเมียมึงสิว่าไปตอแหลแล้วโดนใครตบมา”

“ใครตบเธอข้าวฟ่าง เอาแน่ๆ” ผมหันไปถามข้าวฟ่าง เพราะข้าวฟ่างไม่ใช่คนที่ให้ใครมาตบหน้าตัวเองง่ายๆ เห็นใสใสแต่ก็ร้ายใช่เล่นเหมือนกัน

ผมรู้จักนิสัยเมียผมดี

“ไอ้นี่แหละค่ะที่มันตบหน้าหนู” ข้าวฟ่างชี้มาที่ไอ้คิมด้วยสายตาจริงจัง

“อ้าวเฮ๊ย! ฉันไม่ได้ทำนะเว๊ย! เมียมึงตอแหล!” ไอ้คิมเถียงกลับ

“หนูไม่ได้ตอแหลนะคะป๋า ป๋าดูหน้าหนูสิคะ หนูจะไปรังแกใครเขาได้” ข้าวฟ่างพูดเสียงเศร้า

“นี่! ยัยเด็กบ้า! เธอมัน…”

“พูดกับเมียกูดีๆ ไอ้คิม” ผมเตือนไอ้คิม เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่ข้าวฟ่าง มีผมคนเดียวที่ทำได้

“ก็เมียมึงตอแหล จะให้กูพูดดีด้วยทำห่าอะไร! หลอกมึงว่ากูตบ ถ้ากูตบเมียมึงจริงกูก็บอกว่าจริง แต่นี่ไม่ใช่เพราะกูไม่ได้ตบ!”

ผมว่าสองคนนี้ต้องมีใครที่โกหกผมวะ ข้าวฟ่างเหรอ? เธอจะโกหกผมทำไมกัน โกหกแล้วได้อะไร ผมว่าไอ้คิมนี่แหละที่โกหก เพราะมันกลัวว่าผมจะจับมันกระทืบไง

ข้าวฟ่างถึงจะร้ายเดียงสาไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าจะพูดปดกับผมหรอก ตัวเองก็เจ็บตัวอยู่

“เขาทำค่ะป๋า!”

“…”

“…”

“เขาทั้งตบ ทั้งตี ต่อยท้องหนูด้วย หนูจุกมากเลยค่ะ ฮึก” ฉันบีบน้ำตาออกมาเมื่อเห็นพี่เซนมองหน้าฉันนิ่ง

ฉันโกหกพี่เซนเพราะจะให้เขาจัดการไอ้บ้าคิมที่กล้ามาทำร้ายฉันยังไงล่ะ ฉันสู้มันไม่ไหวก็ให้ผัวจัดการสิ ใส่ไฟไปหน่อยไม่เสียหายอะไรนิ ไอ้บ้าคิมไม่ได้ตบแต่ฉันจะให้มันตบอะ ใครจะทำไมล่ะ

ฉันเดินไปกอดเอวพี่เซนหลวมๆ เพราะกลัวพี่เซนจะจับได้ว่าฉันโกหก

“ไม่เชื่อป๋าดูท้องหนูก็ได้ค่ะ” ฉันเลิกเสื้อเปิดท้องที่โดนไอ้บ้าคิมต่อยให้พี่เซนดู ที่ท้องฉันมันช้ำๆ พอพี่เซนก้มดูก็…

“กระทืบมัน!” พี่เซนสั่งลูกน้องพี่บีกันเสียงเข้มก่อนกอดปลอบฉัน

“ฮึก ฮือๆ หนูกลัวไปหมดเลยค่ะป๋า ฮือออ”

“อย่าร้องสิ”

“ฮือๆ”

“ไม่ร้องนะคนเก่ง ฉันกำลังจัดการมันให้เธออยู่นี่ไง” พี่เซนลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ฉันก็กอดพี่เซนแน่นแล้วหันหน้าไปยิ้มแฉ่งให้ไอ้คิมที่กำลังโดนลูกน้องพี่บีกันกระทืบ มันมองฉันอย่างอาฆาต ฉันเลยยักคิ้วให้ไป

“เงียบได้แล้ว ฉันไม่ชอบให้เธอร้องไห้นะข้าวฟ่าง”

“ค่ะ อึก” แกล้งสะอึกอีกหน่อย ^^

“คุณเซนครับ ผมเจอผู้หญิงคนนี้ถือปืนวิ่งออกมาจากห้องน้ำหญิงครับ”

มาแล้วสินะ ยัยกันตา ที่ฉันไม่ได้บอกพี่เซนว่าเจอยัยกันตา เพราะว่ายังไงยัยนี่ก็ถูกลูกน้องพี่บีกันจับอยู่แล้ว ลูกน้องพี่บีกันเต็มผับขนาดนี้ หนีได้ก็ผีแล้วล่ะ

ยัยนี่จะเป็นรายต่อไปที่จะโดนฉันเล่นงาน ฮึๆ

“ปล่อยฉันนะไอ้พวกบ้า! คุณเซนช่วยกันตาด้วยค่ะ!”

“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันตา” ผมตกใจที่เห็นกันตา และก็ตกใจสภาพของเธอเหมือนกัน ผมยุ่งใบหน้ามีรอยตบ ที่มุมปากทั้งสองข้างแตกมีเลือดซึม เนื้อตัวเปียกปอนเหมือนไปตกโถส้วมยังไงงั้น

“กะ…กันตามาเที่ยวค่ะ ละ…แล้วก็ถูกไอ้บ้าพวกนี้จับมา กันตาไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ” ร้อนตัว

“มาเที่ยวแล้วทำไมพกปืน...เดี๋ยวนะ!”

ผมเห็นแผลที่แขนข้าวฟ่าง แผลมันเหมือนโดนยิงมา แล้วกันตาก็มีปืน แสดงว่าข้าวฟ่างไม่ได้โดนแค่ไอ้คิมเล่นงาน และเมื่อกี้ลูกน้องไอ้บีกันบอกว่าเห็นกันตาออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับปืน ข้าวฟ่างก็ขอผมไปเข้าห้องน้ำก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงปืนและให้การ์ดพาคนออกไป

แสดงว่ากันตากับไอ้คิมตั้งใจจะมาหาข้าวฟ่างโดยเฉพาะ ดีเลย เจอกันทีเดียวจะได้จัดการทุกอย่างให้จบๆ ไป

“เธอยิงข้าวฟ่างงั้นเหรอกันตา!” ผมตะคอกถามกันตา

“ปะ…ปืนใครไม่รู้ค่ะ กันตาเจอในห้องน้ำค่ะ” ยัยกันตารีบแก้ตัว หน้าซีดเผือดเมื่อโดนพี่เซนตะคอกใส่ แต่ขอโทษอีข้าวฟ่างคนนี้ไม่ยอมให้รอดปลอดภัยหรอกค่ะ

อีนี่มันต้องโดนหนักกว่าฉัน มันต้องมีสภาพเหมือนไอ้บ้าคิม!

“ไม่จริงค่ะ! ฮึก” แล้วฉันก็เริ่มบีบน้ำตาอีกครั้ง

“ป๋า พี่กันตาเขายิงหนู นี่ๆ แผลที่แขนหนูพี่เขายิงหนูค่ะ” ฉันเอาแผลให้พี่เซนดู

“ฉะ…ฉันไม่ได้ทำ! แกโกหกอีข้าวฟ่าง!” ยัยกันตามีสีหน้าหวาดกลัวพี่เซนอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ไม่วายส่งสายตาจิกกัดมาให้ฉัน ฉันกอดพี่เซนเบะปากใส่ยัยกันตาอย่างเล่นหูเล่นตา

“อีข้าวฟ่าง!” ยัยกันตาทำท่าจะพุ่งเข้ามาทำร้ายฉัน

ชอบจังที่เห็นยัยกันตาร้อนรน ส่วนไอ้บ้าคิมก็โดนลูกน้องพี่บีกันกระทืบอย่างกับผักปลา กลิ้งไปกลิ้งมา เห็นแล้วสะใจชะมัด

“พี่กันตาเขาตบหนูในห้องน้ำ กระชากผมหนูลากไปกับพื้นจนชุดหนูขาดเลยค่ะ เข่าก็ช้ำ แขนก็เป็นแผลโดนยิง เหมือนแผลจะลึกด้วยค่ะ ฮึก อึก แขนหนูต้องเป็นแผลเป็นแน่ๆ เลยค่ะป๋า ฮื่อออ…” ฟ้องมันให้หมดไปเลย วะฮะฮ่าๆ

ฉันแสร้งทำเป็นยืนร้องไห้ทำท่ากลัวยัยกันตา พี่เซนยืนมองหน้ายัยกันตาสายตาเดียวกับที่มองไอ้บ้าคิม

ก่อนจะพูด…

“มันทำยังไงกับเมียกูก็ทำกับมันแบบนั้น!”

“ครับ!!”

“มะ…ไม่นะคะคุณเซน! กรี๊ดดด!! ไม่นะ!”

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ใบหน้ายัยกันตาสะบัดไปตามแรงตบ ริมฝีปากแตกเลือดซิบตั้งแต่ตบแรกเลย ลูกน้องพี่บีกันนี่มือหนักเหมือนกันนะเนี่ย อู้ววว…เห็นแล้วเจ็บแทน

แต่…สะใจดี ฮ่าๆ

“ป๋า หนูขอตบคืน 2 ทีได้ไหมคะ?” ฉันเงยหน้าถามพี่เซน

“อืม”

โอกาสมาแล้ว แม่จะตบให้หายคันมือเลย ฮึๆ

“พวกพี่จับพี่กันตาแน่นๆ หน่อยนะคะ หนูจะตบพี่เขาค่ะ”

“ครับ”

พอลูกน้องพี่บีกันจับยัยกันตาให้ ฉันก็เหวี่ยงมือไปที่หน้ายัยกันตาทันที

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ตบไปเลย 3 ครั้ง ถือว่าแถมที่ทำชุดฉันขาด เพิ่งเห็นตอนที่กอดพี่เซน ชุดแพงนะเนี่ย จนกว่าจะขอพี่เซนซื้อชุดนี้ได้โดนหักค่าขนมไปตั้งเท่าไหร่

“แก! ฉันจะฆ่าแกไม่ให้ได้อีเด็กเวร!” สภาพไม่ให้แต่ยังปากเก่ง

“เอาไว้พี่รอดจากที่นี่ไปให้ได้ก่อนนะคะ ค่อยมาเอาคืนหนู ^^” ฉันฉีกยิ้มให้ยัยกันตาก่อนจะเดินกลับไปกอดพี่เซนเหมือนเดิม

“ขี้อ้อน” พี่เซนเอามือบีบแก้มฉันเบาๆ

“อะๆ จะ…เจ็บค่ะ ฮึก” น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่ต้องบีบน้ำตาเลย มือพี่เซนหนักบีบแก้มฉันตรงจุดที่โดนตบพอดี

“ขอโทษไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้ แล้วนี่ทำไมหน้าผากบวม” อ่อ หนูเอาหัวโขกกับหัวยัยกันตามาค่ะ (พูดในใจ)

“พี่กันตาเขาจับหัวหนูกระแทกประตูห้องน้ำค่ะ” เมื่อกี้ลืมฟ้อง ตอนนี้ก็เลยฟ้องซะเลย คิกๆ

“ว่าไงนะ!?” พี่เซนเบิกตากว้างอย่างตกใจ

“กันตา!!” อู้วววว…เสียงสันหลังแทนยัยกันตาเลยทีนี้ พี่เซนเรียกชื่อยัยกันตาเสียงแข็งขนาดนี้ ไม่น่าจะรอดแล้วล่ะ

“แกอีข้าวฟ่าง! แกโกหก! คุณเซนอย่าไปเชื่อมันนะคะ มันโกหก!”

“เมียฉันเป็นยังไงฉันรู้ดี ทำเหมือนที่มันทำกับเมียฉัน!”

“ครับคุณเซน!”

ว่าแล้วลูกน้องพี่บีกันก็เตะตัดขายัยกันตาทำให้ยัยกันตาล้มพับไปกับพื้นก่อนจะกำผมของยัยกันตาไว้เต็มกำมือ แล้วจับหัวยัยกันตากระแทกเข้ากับพื้น

ปึก!

“กรี๊ดดดด!!” โอ้ววว…น่ากลัว ทำไมน่ากลัวแบบนี้เนี่ย เสียงกรี๊ดของยัยกันตามันช่างน่ากลัวนัก ฉันที่ยืนดูยังขาสั่นเอาหน้าซุกอกพี่เซนเพราะไม่กล้ามอง เงยหน้ามองพี่เซน พี่เซนยิ้มที่มุมปากอย่างกับเห็นว่าเป็นเรื่องสนุก

ม่ายยย…ทำไมสามีน่ากลัว

สภาพของไอ้บ้าคิมกับยัยกันตาสาหัสเลยทีเดียว ไอ้คิมสลบไปแล้วเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด ใบหน้าบวมจนหาความหล่อไม่ได้เลย ส่วนยัยกันตาก็มีสภาพไม่ต่างกับไอ้บ้าคิมเท่าไหร่ ใบหน้าโชกไปด้วยเลือดและฉันก็คิดว่าหน้ายัยกันตาได้เสียโฉมแน่นอนเพราะหน้าเละมาก โดนเอาหน้ากระแทกพื้นเลยนะ สยอง พี่เซนน่ากลัวเกินไปแล้ว ยืนดูนิ่งได้ยังไงกัน

“เอาพวกมันไปทิ้ง!” เมื่อผมเห็นว่าไอ้คิมและกันตาสลบไปแล้วก็สั่งลูกน้องไอ้บีกัน

“ถ้าเอาสองคนนี้ไปทิ้งป๋าจะถูกตำรวจจับนะคะ” ฉันพูดอย่างเป็นห่วง กลัวผัวจะโดนจับติดคุก

“ถ้าคิดว่าจับฉันเข้าคุกได้ก็ลองดู ฮึ!” น้ำเสียงเยือกเย็นของพี่เซนทำให้ลูกน้องพี่บีกันถึงกับกลืนน้ำลาย รวมทั้งฉันด้วยที่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคียง

โฮกกกก…ทำไมสามีฉันน่ากลัวเช่นนี้

ตกลงพี่เซนเป็นนักธุรกิจจริงรึเปล่าเนี่ย ทำอย่างกับตัวเองเป็นมาเฟีย

“ป๋าหนูว่าพาพวกเขาไปโรงพยาบาลดีไหมคะ? หนูกลัวพวกเขาจะตายน่ะค่ะ พวกเขาเลือดท่วมตัวเลย” ถึงจะสะใจที่สองคนนี้โดนกระทำจนมีสภาพเละแทบดูไม่ได้แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจร้ายที่จะปล่อยให้ใครตายข้างถนนนะ อีกอย่างฉันก็เรียนหมอ (พึ่งรู้?)

“ถ้าตายก็โยนให้เสือกินจะยากอะไร” ทะ…ทำไมพูดได้อย่างไม่รู้สึกผิดเลยล่ะ ละ…แล้วจะเอาไปโยนให้เสือที่ไหนอ่า

“ตะ…แต่ว่า…” ฉันกำลังจะพูดขึ้น พี่เซนก็…

“ถ้าเป็นห่วงพวกมันมากนักก็พาไปโรงพยาบาลเอง”

“…”

“แต่…เธอจะได้พาพวกมันไปได้ก็ต่อเมื่อเธอสามารถลงจากเตียงที่ห้องได้เท่านั้น!” O [] O!

“นะ…หนูไม่…ฮือออ…เอาพวกเขาไปทิ้งเลยค่ะพวกพี่ๆ” ฉันบอกลูกน้องพี่บีกัน ตัวเองต้องปลอดภัยไว้ก่อน ไม่อยากโดนพี่เซนลากขึ้นเตียงทั้งสภาพแบบนี้หรอก แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน เพราะพี่เซนอุ้มฉันพาดบ่าแล้วยัดใส่รถไม่สนใจลูกน้องพี่บีกันที่กำลังลากร่างไร้สติของไอ้บ้าคิมกับยัยกันตาเลย

“ปะ…ป๋าอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูเจ็บไปทั้งตัวเลยค่ะ”

“แล้วไง ฉันต้องสน?” ต้องสนสิ หนูเป็นเมียพี่นะ

พี่เซนไม่พูดอะไรขับรถกลับคอนโดด้วยความเร็ว พอถึงคอนโดก็อุ้มฉันขึ้นห้องโดยไม่สนใจว่าฉันจะเจ็บตัวรึเปล่าด้วย

ตุบ!

“อะ” ฉันถูกพี่เซนโยนลงเตียงอย่างแรง ฉันนอนเอามือกุมท้องที่โดนไอ้บ้าคิมต่อยด้วยความเจ็บ

“ฉันจะสั่งสอนเธอให้รู้ว่าอย่าปากดีทั้งๆ ที่สภาพตัวเองเละพอกับพวกมัน!”

“ป๋า”

“พวกมันทำเธอขนาดนี้ก็ไม่ต้องไปสงสาร พวกมันตายไปก็ดี แผ่นดินจะได้สูงขึ้น!” พี่เซนตวาดใส่ฉันด้วยความโมโห โมโหที่ฉันดันไปสงสารสองคนนั้น

“หนูผิดไปแล้ว หนูจะไม่สงสารพวกเขา หนูขอร้องล่ะค่ะ วันนี้หนูเจ็บแผลมากๆ เลยค่ะ ปล่อยหนูไปก่อนนะคะ ฮึก”

“…”

“อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ T_T”

“ฉันไม่ชอบให้เธอสงสารศัตรูเพราะพวกมันไม่ได้สงสารเธออย่างที่เธอสงสารพวกมัน! ถ้าคนที่โดนกระทืบคือเธอพวกมันปล่อยให้เธอตายแน่ๆ!!”

“T^T”

“ฉันจะสั่งสอนเธอว่าไม่ควรเสนอเป็นนางฟ้าทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นปีศาจ! เธอได้สลบคาอกฉันแน่ข้าวฟ่าง จำการสั่งสอนของฉันให้ขึ้นใจซะ!”

“หนู…อื้อออ…”


Khow Fang Part

พี่เซนก้มมาประกบปากฉันและบดขยี้จูบฉันอย่างดุดันจนฉันร้องไห้ออกมา มันเจ็บปากเพราะฉันโดนยัยกันตาตบ แต่พี่เซนก็ไม่สนใจบดขยี้ปากฉันด้วยความโกรธ

“อื้ออ…ฮึก…อื้อออ…”

ตุบๆ

ฉันเอามือทุบไหล่พี่เซนเพื่อให้พี่เซนปล่อย พี่ส่งเสียงหืมให้ลำคอก่อนจะจับมือฉันรวบไว้

“กลัว?” พี่เซนถอนจูบถามฉัน ปากพี่เซนแดง แดงที่เกิดจากการจูบ

“ปะ…ป๋าอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ฮึก หนูกลัว ฮื่อออ…” ฉันไม่อยากเอาร่างกายตัวเองมาเสี่ยงกับอารมณ์ของพี่เซนหรอกนะเพราะคนที่เจ็บมันคือตัวฉันเอง

“ฮึ!” พี่เซนกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ฉันอย่างไม่สนใจ ใช้มืออีกข้างเลิกกระโปรงฉันขึ้นจนถึงเอวแล้วถอดกางเกงในฉันออกด้วยมือข้างเดียว

ฉันกลัวมากเพราะอารมณ์พี่เซนตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่เรียกว่าดีเลย ฉันอยากขัดขืนมากแต่ขัดขืนไม่ได้เพราะแค่ขยับนิดหน่อยก็ปวดร้าวไปทั้งตัวแล้ว

“ป๋าหนูขอ…อื้อออ…” พี่เซนก้มมาจูบฉันอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่จับมือฉันแต่กลับพยายามดึงชุดฉันลงเพื่อจะได้ดูดนมของฉัน

พรึ่บ!

“อะ…เอ็บบบ”

พรึ่บ!

“ฮื่อออ…”

พี่เซนเหมือนคนบ้าที่ไม่ฟังอะไร เอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่

พรุ่งนี้ฉันจะหนีนอนไปที่อื่นคอยดูเถอะ!

“เฮือก” ฉันสะดุ้งตัวเพราะมือเย็นไปแตะลงบริเวณใจกลางของฉันและลูบไปมาตามกลีบกุหลาบ

“อะ…อือออ…” พี่เซนได้สอดนิ้วเข้ามาข้างในตัวฉัน ขยับนิ้วเข้าออกตามใจตัวเอง ฉันได้แต่นอนตัวสั่นปล่อยน้ำตาไหลออกมา

“ฮือๆ อ๊ะ อ๊ะ อืม อืม” ฉันเม้มปากตัวเองไว้เพราะไม่อยากให้เสียงน่าเกลียดที่ตัวเองไม่ยินยอมให้กระทำออกมาจากปากตัวเอง

ตอนนี้ฉันเหมือนตัวเองกำลังจะโดนพี่เซนข่มขืนเลย มือหนาสอดนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ

“ฮือๆ ฮือๆ อือ อะ อะ อึก ฮึก”

จ๊วบ จ๊วบ

“อืออ…” ฉันบิดตัวไปมาเมื่อลิ้นร้อนได้ตวัดลงที่ลูกเชอรี่ของฉันและดูดมันเหมือนของหวานถูกปาก

จ๊วบ จ๊วบ

“อ๊า อืมม…พี่เซน”

เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ฉันเรียกพี่เซนว่าพี่ มันห้ามปากตัวเองไม่ได้ มันพูดออกมาเอง มือของฉันทั้งสองข้างที่ขยำผ้าปูที่นอนได้เปลี่ยนไปกอดคอพี่เซนไว้พร้อมกับแอ่นอกรับแรงดูดของพี่เซน

“อ๊ะ อืมม…อ๊า”

ข้างบนก็โดนเล้าโลม ข้างล่างก็ขยับไปมา

แจ๊ะ แจ๊ะ

“อืมมม…ข้าวฟ่าง อืมมม”

“ฮะ ฮึก อึก อะ”

“ฉันชอบนมที่เธอสุด เด็กน้อยของฉัน อืมมม” พี่เซนเอามือออกจากตัวของฉันแล้วเลื่อนมือบีบหน้าอกฉันแทน

มือหนาบีบเคล้นหน้าอกฉันราวกับจะให้มันหลุดติดมือออกมา มันทั้งเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน

“อืออ ป๋าหนูเจ็บ อะ”

พี่เซนได้แทรกตัวเข้ามาในห่างขาฉันก่อนจะค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงมานอนทับฉัน

กึก!

เสียงปลดเข็มขัดของพี่เซน ปากพี่เซนก็ดูดนมฉันสลับกันไปมา มือก็ลูบไล้ตามสัดส่วนฉันและรูดซิปกางเกงของตัวเองลงช้าๆ ดึงกางเกงตัวเองให้ลงต่ำก่อนจะควักเอาแท่งร้อนของตัวเองออกมาถูไถตามกลีบกุหลาบของฉัน ถึงแม้การกระทำของพี่เซนจะดูน่ากลัวแต่พี่เซนก็ได้ผ่อนแรงลงตั้งแต่ที่ฉันบอกว่าเจ็บ มันร้อนวูบวาบตรงน้องสาวมาก ร้อนจนทนไม่ไหว

“อยากได้มันมั๊ย?” พี่เซนเอ่ยถามฉันเสียงแหบแห้ง

“…” ฉันไม่ตอบหันหน้าหนีไปอีกทาง

ฟอดดด!!

“อะ!” เจ็บแก้มอ่า T^T

“น่ารัก แก้มเธอแดงด้วย” แก้มหนูแดงเพราะโดนตบเถอะ

พี่เซนลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น ถอดเสื้อไปแล้วเหลือแต่กางเกง ทำไมฉันรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นพี่เซนถอดชุดช้านะ

“ถอดกางเกงให้หน่อยสิ”

“คะ?” ฉันมองพี่เซนตาโต โตป่านนี้แล้วจะให้ถอดกางเกงให้อีกเหรอเนี่ย

“ลุกขึ้นมาถอดกางเกงให้ฉันเดี๋ยวนี้ข้าวฟ่าง”

“นะ…หนูปวดตัวค่ะ” ฉันพูดไปตามความจริง พี่เซนก็ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาทำหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์ ล้วงเอาถุงยางที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาแกะซองและสวมมันเข้าที่แท่งร้อนของตัวเองต่อหน้าต่อตาฉัน

นะ…นี่พี่เซนถึงกับเก็บถุงยางไว้กับตัวเลยเหรอเนี่ย เตรียมพร้อมเกินไปแล้ว

“ไม่ต้องทำตาโตตกใจ ฉันเก็บมันไว้กับตัวตลอดเพราะไม่รู้ว่าตอนไหนที่ฉันหน้ามืดจับเธอเอา”

“…”

พอพี่เซนสวมถุงยางเสร็จก็ถอดกางเกงเอง เดินเข้ามาหาฉันช้าๆ ฉันพยายามใช้แขนดันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อจะหนี แต่…

ฟืดดด!!

“อ๊ะ อืออ..” ฉันถูกพี่เซนคว้าเอวและลากฉันเข้าหาตัวเองจนน้องสาวของฉันชนเข้ากับแท่งร้อนที่ชูชันตรงหน้า พี่เซนจับขาของฉันอ้าออกแล้วค่อยๆ กดแท่งร้อนของตัวเองเข้ามาในตัวฉันช้าๆ ฉันจิกเล็บลงเตียง

ปึก!

“อ๊ะ อึก อ๊าาาา” พี่เซนเล่นกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดลำ

“ซี๊ดดด อย่าขมิบข้าวฟ่าง”

“ขยับที หนูจุก”

“ฮึๆ ได้สิ เมีย” พอได้ยินพี่เซนเรียกว่าเมียใบหน้าที่ร้อนอยู่แล้วก็ร้อนมากกว่าเดิม ฉันเลยค้อนใส่พี่เซนไปแต่พี่เซนนี่สิ…

ปึก! ปึก!

“อ๊า อ๊า” จะกระแทกก็ไม่บอก

“ทำหน้าให้มันดีดีหน่อย เดี๋ยวจะไม่ได้นอน”

“หนูโกรธป๋ามากๆ อื้ออ…” พอปากว่าโกรธพี่เซนก็ก้มมาจูบฉันและเริ่มขยับสะโพกสอบอย่างหื่นกระหาย

พับ พับ พับ

“อะ อะ ซี๊ดดด ข้าวฟ่างงง อ๊า”

ปึก ปึก ปึก

พี่เซนถาโถมแรงกระแทกเข้ามาไม่หยุด ทำเอาฉันแทบขาดใจในแต่ละครั้งที่ข้างในเสียดสีกัน ทั้งเสียวทั้วเจ็บ พี่เซนถอนแท่งร้อนออกและจับฉันพลิกตัวให้ฉันลุกขึ้นคุกเข่าแล้วตัวเองก็ดันแท่งร้อนเข้ามาในตัวฉันอีกครั้ง

“อ๊ะ อือออ” ฉันทรุดลงคว่ำหน้าลงกับผ้าห่ม พี่เซนก็เอามือจับสะโพกของฉันไว้ ขยับสะโพกตัวเองอย่างเมามัน

“ฮะ อือ อือ อ๊าๆ ๆ ๆ”

ปึก ปึก ปึก

“ซี๊ดดด อ่าาา”

ปึก ปึก ปึก

เสียงหน้าขาของพี่เซนกระทบกระขาของฉัน

“อ๊าๆ ๆ ๆ อ๊ะๆ ๆ ๆ เบาๆ หน่อยป๋า…อือออ…” บอกให้เบาๆ ก็ไม่ฟังกระแทกเข้ามาดุดันมากว่าเดิมอีก

ฉันถูกพี่เซนจับให้เปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ จนมาจบทีท่าฉันกับพี่เซนหันหน้าเข้าหาฉัน โดยมีฉันนั่งอยู่ด้านบนเอามือโอบตัวพี่เซนไว้ ท่านี้ฉันเป็นคนทำ -//-

พั่บ พั่บ พั่บ

“อ๊า แรงอีกข้าวฟ่าง”

พั่บ พั่บ พั่บ

“อือออๆ ๆ ๆ ๆ”

“ซี๊ดดด จะแตกแล้ว”

ฟุบ!

พี่เซนให้ฉันนอนหงายอีกครั้งและก็กระแทกกายเข้ามาถี่ๆ

ปึก ปึก ปึก ปึก

“อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ”

“พร้อมกันนะ อือออ”

ปึก ปึก ปึก ปึก

“อ๊าๆ ๆ อ๊ะๆ ๆ อื้อออ”

“ซี๊ดดดด อ่าาาา”

ทั้งฉันและพี่เซนต่างก็เตะสวรรค์ด้วยกันทั้งคู่

“ฮื่อออ…อื้อออ” พี่เซนจูบปากฉันอีกครั้งทั้งๆ ที่ช่วงล่างของเรายังไม่หลุดออกจากกัน ฉันกับพี่เซนจูบกันอย่างดุเดือด จูบจนหอบพี่เซนถึงถอนจูบออก แล้วก้มมาจูบที่หน้าผากฉันที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“นอนซะเด็กดีของฉัน”

“ค่ะ อึก”

พี่เซนถอดแท่งร้อนออกจากตัวฉัน ดึงถุงยางออกแล้วเอาไปทิ้งในถังขยะก่อนจะเดินมาล้มตัวนอนกอดฉันหลับไปในที่สุด



Zayn Part

ผมตื่นมาสักพักแล้วล่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหรอกเพราะมัวแต่นั่งมองคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มโผล่แต่หัวออกมาจากผ้าห่ม

ถ้าข้าวฟ่างตื่นขึ้นมา เธอได้งอแงผมแน่ๆ ที่เมื่อคืนผมทำแบบนั้นกับเธอ โดยที่เธอไม่ยินยอม แถมตัวเองยังโดนทำร้ายจนตัวช้ำไปหมด รอยช้ำเมื่อคืนเห็นไม่ค่อยชัด พอเช้ามาเห็นชัดมาก พอผมเห็นรอยช้ำตามตัวข้าวฟ่างทำเอาผมอยากจะลากคอกันตากับไอ้คิมมากระทืบอีกรอบหนึ่งเลย

กล้าดียังไงมาทำให้ตัวเมียกูเป็นรอย (กูทำได้แค่คนเดียวเท่านั้น!)

“อือออ…ฮึก” ข้าวฟ่างตื่นแล้ว ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงร้องไห้

“ฮื่อออ…เจ็บบบบบอ่าาาา” ร้องไห้โฮเลยทีเดียว นอนค้างอยู่ท่าเดิมไม่ขยับตัวไปไหนผมเลยเข้าไปช่วย

“อะ…ปะ…ป๋าอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูแล้วค่ะ ฮึก”

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ แค่จะช่วย”

“ป๋าทำหนูเจ็บ ป๋าใจร้าย ฮือๆ”

“…”

“หนูโกรธป๋ามากๆ ป๋าทำได้ยังไง ทั้งๆ ที่หนูขอแล้ว หนูเจ็บตัวแล้วนะคะ ทำไมป๋าต้องให้หนูเจ็บใจด้วยค่ะ ฮื่อออ...”

“เอ่อ…” ผมถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีก็เมียตัวน้อยเล่นร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุด

“หนูโกรธป๋า!” ข้าวฟ่างตะโกนใส่หน้าผมทั้งน้ำตา พลิกตัวนอนหันหลังให้ผมอย่างไม่ไยดี

อ้าว เวรแล้วไงเชี่ยเซน มึงโดนเมียโกรธแล้วไง

“ฮึก ฮือๆ ฮือๆ ป๋าใจร้าย ป๋าใจร้าย!” ข้าวฟ่างร้องไห้ไปปากก็ขยับพูดแต่ว่าผมใจร้ายไป

ก็เมื่อคืนผมแค่หงุดหงิดที่ข้าวฟ่างทำท่าจะช่วยพวกมันทั้งๆ ที่ตัวเองโดนกระทำและก็ฟ้องผมเองทั้งนั้นว่าสองคนนั้นทำอะไรไว้กับตัวเอง ถ้าคิดลงมือแล้วห้ามสงสารเด็ดขาด

ฟอดดด!!

“ขอโทษ” ผมก้มไปหอมแก้มข้าวฟ่างอย่างรู้สึกผิด

ขวับ!

ข้าวฟ่างหันขวับมองผมตาเขม็ง…

“หนูไม่ยกโทษให้ค่ะ! อึก ฮึก”

“…” มาโหมดไหนวะ? อยู่ๆก็ขึ้นเสียงใส่ผัวเฉย

“หนูโกรธป๋า! หนูจะไปอยู่กับดิวค่ะ ไม่อยู่กับป๋าแล้ว!”

ซวยแล้วไหมล่ะกู















#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและรอไรท์นะคะ ^^

ไรท์กำลังทยอยอัพให้ครบทุกเรื่องอยู่ค่ะ

NC ไรท์ไม่ถนัด ไม่โอเค ขออภัยนะคะ

ความคิดเห็น