ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 20 100%

ชื่อตอน : Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 20 100%

คำค้น : Love you my sis, Tan, Jaja, รัก, แทน, จ๊ะจ๋า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2560 10:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 20 100%
แบบอักษร

ครืดดด!! ครืดดด!!

​“แทนอย่าเป็นอะไรนะ ฮึก แทนนนน”

ครืดดด!! ครืดดด!!

“แทนนนน ฮื่อออ…แทน”

ฉันกำลังวิ่งตามเตียงแทนที่หมอกำลังเข็นไปทางห้อง ICU

ฉันเจอแทนนอนสลบอยู่ที่หน้าบ้านตอนที่ฉันเดินออกไปรอแทนที่หน้าบ้าน มันดึกมากฉันเป็นห่วงแทนเพราะไม่เห็นแทนจะกลับบ้านมาซักทีเลยเดินออกไปดูที่ถนน พอฉันเปิดประตูบ้านเดินออกไปดูที่ถนนว่ามีรถแทนวิ่งมามั๊ยสายตาฉันก็เห็นแทนนอนสลบพิงประตูรั้วอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว ฉันเรียกแทน แทนก็ไม่มีท่าทีจะฟื้น จับที่ตัวแทน ตัวแทนร้อนมากฉันเลยพาแทนมาที่โรงพยาบาล

“แทนนายอย่าเป็นทิ้งฉัน ฮือๆ”

ฉันร้องไห้วิ่งตามเตียงของแทน ใบหน้าหล่อซีดเซียวเหมือนคนไร้เลือด หน้าแดง ตัวแดงเหมือนโดนพิษอะไรมา ฉันไม่น่าให้แทนออกไปเลย ไม่น่าเลย

“ญาติคนไข้รอด้านนอกนะครับ”

“แทนนายอย่าเป็นอะไรนะ ฮื่ออออ” ฉันทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง แทนเป็นคนเก่งและเข้มแข็ง แทนต้องไม่เป็นอะไร

“จ๋าใจเย็นๆก่อนนะลูก แทนต้องไม่เป็นอะไร” พ่อวิ่งตามมาก็รีบเข้ามากอดปลอบฉัน

“หนูเป็นห่วงแทนค่ะพ่อ ฮือๆ แทนไปโดนอะไรมาทำไมถึงได้สลบและตัวร้อนขนาดนั้น หนูต้องรู้ให้ได้ว่าใครทำอะไรแทน หนูจะฆ่ามัน!”

“ใจเย็นๆจ๋า ใจเย็นๆลูก”

“หนูจะต้องฆ่ามันให้ได้ค่ะพ่อ ฮือๆ”

ฉันนั่งกอดพ่อรอฟังผลอยู่หน้าห้อง ICU ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแทนเป็นอะไรแล้วใครทำ เพราะฉันจะไปฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง

1 ชั่วโมงผ่านไป

ผลัก!

ประตูห้อง ICU เปิดออกมา ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาหมอทันที

“หมอคะ แฟนของฉันเป็นยังไงบ้างคะหมอ?”

“คนไข้โดนยาปลุกอารมณ์ชนิดรุนแรงฉีดเข้ากระแสเลือดครับ แต่โชคดีที่มีคนฉีดยาแก้เข้ายับยั้งทัน ไม่อย่างงั้นคนไข้ได้ช็อคหัวใจวายแน่ๆครับ เพราะยาที่คนไข้โดนมามันร้ายแรงขนาดทำให้เสียชีวิตได้เลยครับ แล้วที่ร่างกายของคนไข้แดงเพราะเกิดจากอาการร้อนครับ ยาทำให้ร่างกายร้อนเลยทำให้คนไข้ป่วย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะครับตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับและหมอก็ฉีดยาลดไข้ให้แล้ว ไม่นานคนไข้ก็จะฟื้นครับ”

“ขอบคุณมากนะคะหมอ” ฉันก้มหัวให้หมอพร้อมกับรอยยิ้มดีใจที่รู้ว่าแทนปลอดภัย

“เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ”

“พอค่ะแทนปลอดภัยแล้วค่ะ หนูดีใจมากๆเลยค่ะ” ฉันกอดพ่อทั้งน้ำตา

น้ำตาแห่งความดีใจที่รู้ว่าแทนปลอดภัยแล้ว หมอย้ายแทนไปที่ห้องพักฟื้น ฉันนั่งเฝ้าแทนไม่ห่างส่วนพ่อกลับบ้านไปแล้วเดี๋ยวให้คนเอาของและเสื้อผ้ามาให้ฉัน

Rrrr

'ไม่มีชื่อ’

เบอร์ใครไม่รู้โทรเข้ามาหาฉัน

“สวัสดีค่ะ”

‘แทนปลอดภัยมั๊ยจ๊ะจ๋า’ เสียงคุ้นๆ

“ใครคะ?”

‘ฉันเอง...ยูริ’ ยูริโทรมา

“ฉันดีใจที่เธอโทรมายูริ ฉันคิดว่าเธอจะทิ้งฉันซะแล้ว ดีใจจริงๆ”

‘ขอโทษนะที่ต้องออกมา ฉันอยากแก้แค้นมัน แทนปลอดภัยดีใช่มั๊ย?’

“เธอถามแบบนี้แสดงว่าเธอรู้ว่าแทนเป็นอะไร?”

‘ฉันเป็นคนช่วยแทนเอง และฉันก็ได้เอายาแก้ให้แทนแล้ว ยัยครีมมันทำแต่เธอไม่ต้องห่วงมันนะ ฉันส่งได้มันไปลงนรกแล้ว ฮ่าๆ’

ตัวฉันชาวูบที่ได้ยินเสียงหัวเราะของยูริ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสะใจ ยูริไม่ใช่ยูริคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักอีกแล้ว เธออยู่ในด้านมืดเต็มตัว ไม่มีใครที่ฆ่าคนอื่นแล้วหัวเราะเยาะได้หรอกนะถ้าไม่ใช่คนที่เป็นโรคจิต 

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่ายูรินะ แต่เธอทำให้ฉันมั่นใจว่าตอนนี้...

ยูริกำลังเป็น

“ธะ…เธอฆ่าครีมเหรอยูริ?” ฉันถามยูริเสียงเบา ไม่คิดว่ายูริจะทำ

อืม ฉันฆ่ายัยนั่น ยัยนั่นมันกำลังจะแย่งแทนไปจากเธอ มันจะทำให้แทนไปเป็นของมัน ซึ่งฉันยอมไม่ได้เพราะแทนคือคนที่เธอรัก เธอคือพี่สาวของฉัน ฉันไม่ยอมให้พวกสัตว์นรกพวกนั้นมันทำอะไรเธอหรอก ไม่ยอมให้มันแย่งอะไรไปจากเธอได้แม้แต่นิดเดียว แต่เธอไม่ต้องกลัวนะ ยัยครีมน่ะมันไม่ได้ตายไปจากโลกหรอกนะ ยัยนั่นมันก็แค่ตายทั้งเป็น เธอรู้มั๊ยจ๊ะจ๋าฉันเอายาที่มันฉีดให้แทนฉีดเข้าไปในร่างกายของมัน แล้วฉันก็พามันไปให้พวกขี้ยารุมโทรม ฮึๆ มันสนุกมากจริงๆเลยนะจ๊ะจ๋า เสียงครางกระเซ่า เสียงขอร้องบอกว่าเอาอีก ฮึๆ มันสะใจมากจริงๆที่ฉันฆ่ามันทั้งเป็นได้ ฮ่าๆ’

ยูริน่ากลัวเกินไปแล้ว

‘และตอนนี้ไอ้มิโนกับพ่อของมันกำลังหัวร้อน โกรธแค้นที่เห็นยัยครีมโดนพวกขี้ยานับสิบคนข่มขืนและเอายัยนั่นไปทิ้งไว้ข้างถังขยะ สองพ่อลูกนั้นสั่งคนไปฆ่าไอ้พวกขี้ยาแต่ก็นะพวกขี้ยามันก็ขยะสังคมไม่ต่างจากพวกมันหรอก ใครจะตายก็ไม่มีใครสนใจหรอก ฮึๆ และตอนนี้พวกมันกำลังตามล่าหาตัวคนทำ คนที่่ทำให้ยัยครีมโดนข่มขืน แต่ฉันไม่ยอมให้มันเป็นผู้ล่าหรอกนะ เพราะฉันจะเป็นฝ่ายล่าพวกมันเอง เธอไม่ต้องทำอะไรเลยจ๊ะจ๋า แค่ดูแลแทนให้ดี ที่เหลือฉันจัดการพวกมันเอง’

“แต่มันอันตรายนะยูริ ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป พวกมันร้ายกาจมากแล้วอีกอย่างองค์กรนักฆ่าก็…”

‘ฮึๆ แค่นั่นจิ๊บๆ มันสร้างข่าวว่าเธอกับพวกลักพาตัวฉัน แต่เดี๋ยวมันได้หน้าแหกแน่เพราะฉันจะเปิดโปงว่าใครคือผู้ร้ายตัวจริง’

“มีอะไรให้ฉันช่วยบอกฉันได้นะ ฉันพร้อมช่วยเสมอ”

‘ฉันไม่มีอะไรให้เธอช่วยหรอกนอกจากดูแลองค์กรแทนฉันด้วย’

“มะ…หมายความว่ายังไง? ที่เธอพูด” ฉันรู้สึกไม่ดีเลยที่ยูริพูดแบบนั้น

‘ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต ฉันรักเธอนะ…พี่สาวของฉัน’

ตู๊ดๆ

“ยูริ! ยูริ!” ฉันเรียกชื่อคนปลายสายราวกับคนบ้า กดโทรกลับไปก็ไม่สามารถติดต่อได้แล้ว ยูริเธออย่าทำอะไรบ้าๆคนเดียวนะ เธอทำแบบนั้นเท่ากับหาเรื่องตายเลยนะ

มิโนไม่ปล่อยให้ยูริรอดแน่ๆถ้าหากเค้าเจอยูริ ยิ่งถ้ารู้ว่ายูริเป็นคนที่ทำให้ครีมตกอยู่ในสภาพตายทั้งเป็น มิโนยิ่งไม่ปล่อยยูริไป

ยูริ เธอมันบ้า!

ฉันเดินวนไปมาอยู่ในห้องอย่างกังวลกับสิ่งที่ยูริพูดออกมาทั้งหมด ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง ต้องทำให้ยูริไม่ตาย

“ฮัลโหลพ่อคะ พ่อช่วยสืบหาเบอร์โทรที่นี้ให้หนูหน่อยค่ะ….” ฉันโทรหาพ่อเพื่อให้พ่อช่วยสืบหาพิกัดของยูริจากเบอร์ที่โทรมา เพราะฉันจะไปหายูริ

ฉันต้องหาเธอให้เจอ ยูริ ฉันไม่ได้ไปหาเธอเพื่อห้ามเธอ แต่จะไปหาเธอเพื่อจะไปช่วย ช่วยกันฆ่าคนเลวอย่างไอ้มิโนและพ่อของมัน และที่บอกว่าชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต มันต้องเป็นชีวิตของไอ้มิโนกับพวกต้องไม่ใช่ชีวิตของยูริ 

ถึงยูริจะฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น แต่ดูเป็นคนดีกว่าไอ้มิโนหลายร้อยเท่า 

2 วันผ่านไป

ฉันยังคงเฝ้าแทนที่โรงพยาบาลไม่ไปไหน แทนไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นมาเลย ฉันเช็ดตัวและคุยกับแทนทุกวันเพื่อไม่ให้คิดฟุ้งซ่านมากนัก ส่วนเรื่องยูริ ฉันก็ยังไม่ได้ข่าวอะไรเลยพ่อบอกว่าสืบยังไงก็ไม่ได้เพราะเบอร์ได้ถูกปิดการใช้งานไปแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ ฉันจะต้องหาเธอเจอให้ได้ยูริ

“อือออ…นะ…น้ำ…น้ำ…” เสียงแหบแห้งดังมาจากคนบนเตียงที่นอนหลับมาเกือบสองวัน

“ทะ…แทน! นายฟื้นแล้ว!” ฉันจับมือแทนอย่างดีใจกดปุ่มเรียกหมอแล้วเอาน้ำให้แทนดื่ม

“ค่อยๆดื่มนะเดี๋ยวสำลัก” แทนยังมีท่าทีสะลึมสะลืออยู่ ไม่นานหมอก็เข้ามาตรวจและบอกว่าร่างกายของแทนดีขึ้นมากแล้ว อาการตัวร้อนก็กลับมาปกติ

“ขอบคุณมากนะคะหมอ”

“ครับ”

“พี่จ๋า ผมดีใจที่ตื่นขึ้นมาได้เจอพี่อีก” แทนนอนจับมือฉันแน่น

“ฉันก็ดีใจที่นายปลอดภัย ฉันกลัวแทบแย่แนะตอนที่เห็นนายนอนสลบอยู่หน้าบ้าน ตกใจแทบช็อคเลย นายบอกฉันได้มั๊ยว่าไปโดนอะไรมา”

“ผมจำไม่ได้ จำอะไรไม่ได้เลย” แทนส่ายหน้าแล้วพูด​

“ไม่เป็นไร แค่นายปลอดภัย ฉันก็ดีใจแล้ว ^^”

“ผมรักพี่นะ”

“ฉันก็รักนาย”

Tan Talks

ผมจำได้ จำได้ทุกอย่าง แต่เลือกที่จะไม่พูดเพราะพี่ครีมโดนยูริเล่นงานเยอะมากเหมือนกัน ยาที่พี่ครีมฉีดให้ผมมันทรมานก็จริงแต่ผมก็พอควบคุมร่างกายของตัวเองได้ ผมกัดฟันต่อต้านยาเพื่อไม่ให้หลงไปกับการเล้าโลมของพี่ครีมเพราะผมไม่อยากทำให้พี่จ๊ะจ๋าเสียใจ

ผมรู้ทุกอย่าง รู้ตั้งแต่ยูริมาช่วยผมแล้ว ที่ผมทำเหมือนต้องการพี่ครีมคือผมแค่หลอกพี่ครีมให้หลงเชื่อเพื่อจะหาทางหนีแต่โชคดีที่ยูริปืนหน้าต่างเข้ามาพอดี และเธอก็จัดการพี่ครีมสาหัสเหมือนกัน ก่อนที่ยูริจะลากพี่ครีมออกไปจากห้องเธอได้โยนยาแก้ให้กับผม ผมไม่รอช้าฉีดยาแก้เข้าร่างกายทันที ผมล้มตัวนอนด้วยความเหนื่อยที่ต้องฟื้นต้านยา พอร่างกายเริ่มดีขึ้นผมก็วิ่งหนีออกมาแล้วผมก็เห็นพี่ครีมกำลังโดนผู้ชายนับสิบรุมข่มขืนโดยมียูริยืนถ่ายคลิปด้วยรอยยิ้มสะใจ ผมจะวิ่งเข้าไปช่วยยูริก็ห้ามไว้ ด้วยความที่ผมไม่อาจจะมองภาพนั้นได้ผมก็เดินหนีออกมา ยูริก็เดินตามออกมาและบอกว่าจะพาผมไปส่งที่บ้านพี่จ๊ะจ๋า แต่ก่อนที่ยูริจะพาผมไปส่งบ้านพี่จ๊ะจ๋าเธอก็ทำให้ผมสลบ พอผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองได้นอนอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

“นอนพักนะแทน ร่างกายจะได้แข็งแรง” พี่จ๊ะจ๋าดูแลผมไม่ห่างเลย ทำโน้นทำนี่ให้ทุกอย่างแถมยังเอาแต่บอกให้ผมนอนทั้งๆที่ผมเพิ่งตื่นขึ้นมาไม่ถึงชั่วโมงเอง

“ผมนอนมาเยอะแล้วนะพี่จ๋า ผมไม่ง่วง”

“ไม่งอแงนะ” พี่จ๊ะจ๋าเอามือลูบหัวผมและจูบที่หน้าผากผม

“เด็กดื้อต้องไม่งอแงนะครับ” พูดเหมือนผมเป็นเด็กดูสิ

“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวจะเจอเด็กลากขึ้นเตียงนะ”

“เด็กบ้า นอนเดี๋ยวนี้นะ!” เถียงไม่ได้ก็ใส่อารมณ์ดูเถอะ เอามือกดหน้าผากเพื่อไม่ให้ผมผงกหัวขึ้น

“พี่จ๋า ผมนอนจนไม่อยากนอนแล้วนะ”

“ไม่ได้นายต้องนอน หลับตาเดี๋ยวนี้” มีชี้หน้าสั่ง

“ไม่นอน ผมอยากดูทีวี”

“อย่าดื้อกับฉันนะแทน เดี๋ยวตีตายเลย” กลัวมากเลย กลัวที่สุด

“พี่ก็ลองตีผมดูสิ ผมจะตีพี่คืนให้ท้องป่องไป 9 เดือนเลย”

“ไอ้เด็กบ้า! ไอ้เด็กลามก!”

“ฮึๆ ผมชนะ อ๊ะ!” ผมโดนพี่จ๊ะจ๋ากัดแขน ชอบทำร้ายร่างกายวะ

“พี่เป็นหมาเหรอถึงได้กัดแขนผมน่ะ” ผมว่าพร้อมกับยกมือลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ กัดไม่แรงหรอกแต่น้ำลายนี่สิ

“เออ! ฉันเป็นหมา หมาบ้าด้วยถ้านายยังไม่นอนพัก”

“ก็ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ง่วง ผมอยากดูทีวี อยากนั่งทำไมพี่ไม่ฟังผมบ้าง!” ผมขึ้นเสียงใส่พี่จ๊ะจ๋าอย่างอารมณ์เสีย

“ก็เพราะฉันเป็นห่วงนายไงถึงได้อยากให้นายนอนพัก ฉันเป็นห่วงนายมากนายรู้มั๊ย ตอนที่ฉันเห็นนายตัวแดง หน้าซีด ฉันทำอะไรไม่ถูกนอกจากได้แต่ร้องไห้ ขอร้องเพื่อไม่ให้นายเป็นอะไร ฉันกลัวนายจะไม่ฟื้น ฉันกลัวว่าฉันจะเสียนายไป ทำไมนายไม่ฟังฉันบอกเล่าไอ้เด็กบ้า! ฮื่อออ…”

เอานั่น ผมทำพี่จ๊ะจ๋าร้องไห้จนได้

“ผมขอโทษ ผมขอโทษ” ผมรีบลุกขึ้นนั่งและดึงพี่จ๊ะจ๋ามากอดปลอบ พี่จ๊ะจ๋าร้องไห้โฮและทุบตีผมเสมือนผมเป็นกระสอบทราย มือหนักโคตรๆ

“ไม่ร้องนะครับที่รัก ไม่ร้องนะครับ” ผมลูบหัวพี่จ๊ะจ๋าเพื่อให้เธออารมณ์เย็นลง ไม่อยากให้ร้องไห้บ่อยเดี๋ยวตาจะบวมเอา

“ก็นายดื้อ นายไม่เชื่อฟังฉัน ฮึก อึก” สะอึกใหญ่เลย

“ผมยอมแล้วครับ ผมยอมแล้ว อยู่อยู่ผมก็อยากนอนพักเฉยเลย อ่า นอนแล้วครับ” ผมล้มตัวนอนให้พี่จ๊ะจ๋าดู พอพี่จ๊ะจ๋าเห็นก็ยิ้มแฉ่งเลยทีเดียว

“นอนพักนะ นายจะได้แข็งแรงๆ ^^” พี่จ๊ะจ๋าห่มผ้าให้ผมอย่างตั้งใจ จัดหมอนอะไรให้พร้อม แต่มันติดอยู่ที่ผมนี่สิผมจะทำยังไงดีล่ะ ในเมื่อผมยังไม่ง่วง อีกอย่างผมนอนจนเบื่อแล้วด้วย

“หลับตาสิแทน”

“อ่า…ครับๆ”

_______________________________________________________________________________________________

ฉันขับรถมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง สภาพบ้านทรุดโทรมมากๆ(ดูจากภายนอกนะ) คนของพ่อแน่ใจจริงๆเหรอว่ายูริพักอยู่ในบ้านหลังนี้จริง พ่อฉันบอกว่าคนสืบได้แล้วว่าตอนนี้ยูริอยู่ที่ไหน ฉันเลยขับรถมาตามแผนที่ที่พ่อให้ไว้

“ขอโทษนะคะ มีใครอยู่มั๊ยคะ!?” ฉันตะโกนเรียกคนในบ้านสิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ เอาวะเป็นไงเป็นกัน เพราะฉันต้องตามหายูริให้เจอ ฉันถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้านหลังเล็ก กลัวก็กลัว ไม่ใช่กลัวคนหรอกฉันกลัวผีต่างหาก

แอดดด!!

ประตูเก่าได้เปิดออกหลังจากที่ฉันแตะมันเบาๆ ฉันตาโตเมื่อมองเห็นในบ้าน ข้างนอกกับข้างในมันต่างกันมาก ข้างนอกดูบ้านสภาพทรุดโทรมเหมือนจะพังแต่ในบ้านกลับสวยหรูมากๆ และตอนนี้ก็ทำให้ฉันเชื่อแล้วว่ายูริพังอยู่ในบ้านหลังนี้จริงๆ

“ยูริเธออยู่รึป่าว?”

“ฉันจ๊ะจ๋านะ เธออยู่รึป่าวน่ะ!”

ฉันตะโกนไปเดินดูในบ้านไปเผื่อจะเจอยูริ

ปึก!

มีเสียงเหมือนของตกฉันรีบหันหลังกลับไปดูก็เจอกับยูริที่กำลังลากถุงอะไรซักอย่างเข้ามาในบ้าน

“ยูริ”

“เธอมาทำอะไรที่นี่จ๊ะจ๋า?” ยูริทำหน้านิ่ง ใบหน้าสวยตอนนี้นิ่งขรึมจนฉันรู้สึกกลัว

“ฉะ…ฉันมาเธอ อยากจะมาคุยกับเธอเรื่องมิโน”

“ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าอย่ายุ่งกับเรื่องนี้”

“ฉันไม่ได้มาเพื่อจะห้ามเธอ แต่ฉันจะมาช่วยเธอ เรามาร่วมมือกันกำจัดพวกไอ้มิโนกัน”

“แทนไม่ว่ารึไง?”

“ไม่ว่า แทนนอนหลับอยู่” ไม่ได้บอกว่าจะออกมาข้างนอก แทนออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ ฉันรอให้แทนหลับก่อนค่อยออกมา ถ้าบอกมีหวังว่าแทนไม่ยอมให้ฉันมาแน่ๆ

“หลับจริงเหรอ? เธอก็รู้ว่าแทนเป็นคนฉลาด”

“จริงสิ ฉันแอบมา เธอห้ามบอกแทนนะ” ต้องห้ามบอกเลยเดี๋ยวได้บ้านระเบิดแน่

“คงไม่ทันแล้วล่ะ เพราะหมอนั่นยืนหน้ายักษ์อยู่หลังเธอน่ะ” ยูริชี้มาทางด้านหลังของฉัน

ขวับ!

“ทะ…แทน!” แทนจริงๆด้วย

แทนขับรถตามฉันมางั้นเหรอ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยอะ แทนยืนมองฉันนิ่งแววตาดุดันน่ากลัวยิ่งกว่ายูริอีก

“ดื้อเกินไปแล้วนะพี่จ๋า”

“…” ฉันซวยแล้ว T^T

“อยากเจอดีรึไงครับ ถึงได้แอบหนีผมออกมาข้างนอกทั้งๆที่บอกว่าห้ามไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด” แทนพูดเสียงเข้ม

“นะ...นายตามฉันมาตั้งแต่บ้านเลยเหรอ?”

“ใช่! เพราะผมได้ยินพี่คุยกับพ่อพี่เรื่องยูริ ผมเลยขับรถตามออกมา พี่นี่มันน่าจับขึ้นนัก!” ขึ้นเสียงแล้ว

“ขอโทษ ก็ฉันเห็นว่านายยังไม่ค่อยหายดี ก็เลยออกมาคนเดียวก่อนไง” ฉันพูดเสียงเบา กลัวแทนไง กลัวโดนดุอีก

“หยุดแถ แล้วตามผมมานี่!” แทนเข้ามากระชากแขนฉันให้เดินตามตัวเองออกไปจากบ้านยูริ

“แทนปล่อยฉันนะ ฉันจะช่วยยูริแก้แค้น”

“ผมช่วยยูริเอง ส่วนพี่กลับบ้านไปซะ” แทนเปิดประตูรถได้ก็จับฉันยัดใส่รถเลย

“นายให้ฉันช่วยยูริด้วยนะ ฉันรู้จักมิโนดีกว่าใคร ให้ฉันช่วยนะ นะแทนนะ นะๆ”

“…” แทนเงียบ ไม่พูดอะไร ยูริที่เดินตามออกมาดูก็มองหน้าแทนเชิงบอกว่าจัดการเองก่อนที่ตัวเองจะลากกระเป๋าเข้าไปในบ้าน

“กลับบ้านไปพี่จ๋า”

“นายให้ฉันช่วยด้วยนะ ถ้านายให้ฉันช่วยฉันจะยอมนายทุกอย่างเลย นายจะทำอะไรฉันก็ได้ฉันยอมหมดแค่นายยมอให้ฉันช่วยยูริ” ฉันกระพริบตาปริบๆใส่แทน

ต้องใช้ความสวยของตัวเองให้คุ้ม

“แน่ใจนะ...ว่าพี่จะยอมผมทุกอย่างจริงๆ” เจอคำถามนี้เข้าไปก็เริ่มไม่อยากจะยอมแล้วอะ

“นะ…แน่ใจสิ แน่ใจที่สุด!” ต้องยอมแน่ใจไปก่อน เพราะแทนจ้องหน้าอยู่

“ฮึ! โอเค ผมยอมให้พี่ร่วมมือด้วย ถ้าช่วยยูริเสร็จเมื่อไหร่พี่เตรียมตัวโดนผมเล่นงานได้เลย พี่ไม่ได้ลงจากเตียงแน่ๆพี่จ๋าที่รัก ฮึๆ” แทนพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านยูริทิ้งให้ฉันอ้าปากหวออยู่ในรถ

จนกว่าจะหายอาการช็อคกลางอากาศที่ได้ยินแทนพูดก็นานอยู่ พอได้สติก็วิ่งตามแทนเข้าไปในบ้านยูริ ได้ช่วยยูริจะโดนอะไรก็ยอมวะ

ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งคุยกันเรื่องมิโน ว่าจะทำยังไงที่จะฆ่ามันและแย่งอำนาจกลับคืนมาให้ได้

“ตอนนี้พวกมันไม่มีมี่ซุกหัวนอนเพราะฉันได้เผาบ้านมันไปแล้ว ส่วนยัยครีมก็กลายเป็นคนบ้าเสียสติ แต่ถึงพวกมันเป็นแบบนั้นพวกมันก็ยังพินาศไม่พอ พวกมันเลวเกินกว่าจะอยู่บนโลกนี้” ยูริพูด

“อืม แล้วเธอจะทำยังไงต่อ” แทนถามยูริ

“มิโนได้พาพ่อกับน้องไปพักที่องค์กร เพราะอีก 2 วันมันจะประกาศแต่งตั้งตัวเองเป็นนายใหญ่คนต่อไปขององค์กร วันนั้นแหละที่เราจะบุกไปเล่นงานพวกมันกัน”

“แต่มันยากนะยูริ คนในองค์กรตอนนี้ต้องอยู่ในอำนาจของมิโนทั้งหมด ไม่มีทางที่พวกเราจะสู้ไหว คนฝั่งนั้นเยอะเกินไป” 

พวกเรามีกันแค่ 3 คนแต่คนในองค์กรมีตั้งหลายพันคน ถึงจะมีฝีมือเก่งแค่ไหนก็แพ้อยู่ดี

“ฉันได้เข้าไปในองค์กรมาแล้ว ไปเอาอาวุธมา ตอนนี้คนในองค์กรของเราได้มาอยู่ฝั่งเรา 80% เพราะพวกเค้ารู้แล้วว่าฉันไม่ได้โดนเธอลักพาตัวแต่โดนไอ้มิโนเล่นงานจนเราต้องพากันหนี วันที่ไอ้มิโนประกาศตำแหน่งให้คนอื่นรับรู้เราจะบุกกันทันที เพราะฉันได้จัดเตรียมคนรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเค้าช่วยเราด้วยใจจริงและก็แค้นใจไม่ต่างจากฉันที่รู้ว่าคนอย่างมิโนจะร้ายกาจจนฆ่าคนมีพระคุณอย่างนายใหญ่ที่ให้ชีวิตใหม่แก่ตัวเอง พวกเค้ายอมตายไปพร้อมๆกับฉัน”

“ฉันไม่ยอมให้เธอตายเด็ดขาดนะยูริ” ฉันเอื้อมมือไปจับมือยูริ

"เธอต้องไม่เป็นอะไร เพราะพวกเราจะต้องชนะพวกมัน"

“มันเป็นกฎแห่งกรรมจ๊ะจ๋า”

“มันไม่ใช่กฎแห่งกรรมแต่เป็นเพราะเธอเลือกที่จะตายต่างหาก เธอจะเอาชีวิตไปแลกกับคนอย่างมิโนไม่ได้นะยูริ”

“ฉันไม่ได้เอาชีวิตไปแลกกับมิโนจ๊ะจ๋า แต่ฉันเอาชีวิตไปแลกกับคนในองค์กรที่ซื่อสัตย์ ฉันปกป้องพวกเค้า แก้แค้นแทนนายใหญ่ ฉันไม่อยากให้คนไม่ดีดูแลในสิ่งที่ต้นตระกูลฉันสร้างขึ้นมา ฉันยอมตายถ้าหากชีวิตฉันสามารถแลกกับชีวิตของคนนับพันให้อยู่ในความดูแลของคนดี”

“ยูริ” ฉันมองหน้ายูริด้วยความเหลือเชื่อ ยูริคนเมื่อก่อนกับตอนนี้ต่างกันมากจริงๆ ฉันแทบไม่เชื่อสายตาเลยว่ายูริจะเปลี่ยนไปขนาดนี้หลังจากที่ตัวเองตาสว่างเรื่องมิโน

“ฉันจะยกสมบัติของฉันทุกอย่างให้เธอดูแล เพราะฉันไม่เหลือใครแล้วนอกจากเธอ จ๊ะจ๋า”

“ไม่หรอก เธอจะไม่มีวันตายยูริ เพราะฉันไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด ใช่มั๊ยแทน?”

“ใช่ ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอซักเท่าไหร่แต่ฉันก็ไม่ยอมให้เธอตายหรอก” แทนพูด

"ขอบคุณมากนะจ๊ะจ๋า แทน ^^

พวกเรา 3 คนมองหน้ากันแล้วยิ้ม

2 วันต่อมา

วันประกาศแต่งตั้งมิโนขึ้นรับตำแหน่ง

“พร้อมนะ”

“อืม/ อืม” ฉันกับแทนพยักหน้าให้ยูริ

ตอนนี้พวกเราอยู่ในชุดสีดำ ใส่หมวกไอ้โหม่งกำลังตรวจสอบอาวุธที่จะใช้บุกในงานที่อยู่ตึกตรงข้ามที่ฉันกำลังส่องกล้องผ่านกล้องส่องทางไกลมองไปยังในงาน ฉันรับหน้าที่เป็นสไนเปอร์อยู่ข้างนอกเพราะแทนไม่ยอมให้เข้าไปด้วยนะสิ เซ็งมากบอกเลย ส่วนแทนกับยูริจะบุกเข้าไปในงานเอง พวกเราไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งพ่อของฉันเอง เราลงมือกันแค่ 3 คน เพราะเราต้องการฆ่าแค่มิโนกับพ่อของมัน ไม่ได้ต้องการฆ่าคนอื่นที่มาในงานนี้

แค่ฆ่าหัวหน้าใหญ่ในงานทุกอย่างก็จบ

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่ห้ามเข้าไปในงานเด็ดขาดนะพี่จ๋า”

“รู้แล้วน่า นายพูดรอบที่ร้อยแล้วมั่ง” ฉันกรอกตามองบนอย่างเซ็งๆ แทนไม่ยอมให้บู้เลย ฉันก็มีฝีมือเหมือนกันนะจะบอกให้

“เดี๋ยวจะโดนทำหน้าให้มันดีดีหน่อย” มีชี้หน้ากันอีก

“ค่าาาา” ฉันก้มหัวให้แทนอย่างกวนๆ

“พี่จ๋า!” น่าน! โดนขึ้นเสียงใส่อีกแล้ว

“พอแล้ว อย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ พวกมันเคลื่อนไหวแล้ว” ยูริที่ยืนมองมิโนผ่านกล้องส่องทางไกลพูดขึ้น

“โอเคๆ”

“เข้าไปข้างในกันแทน”

“อืม”

Yuri Part

“ระวังตัวด้วยนะ”

“อืม เธอก็เหมือนกัน”

ฉันกับแทนแยกย้ายกันเพื่อหาทางเข้าไปในงาน

ฉันได้จัดการหนึ่งในเด็กเสิร์ฟในงานเพื่อเอาชุดมาใส่เพื่อปลอมตัวที่จะเข้าไปในงาน พอปลอมตัวแล้วก็เดินถือถาดพวกเครื่องดื่มเข้าไปในงาน ไม่อยากให้ใครสงสัย

“ถ้าวันนี้ผมได้ประกาศการขึ้นรับตำแหน่งต่อจากไอ้แก่นั้นสำเร็จเราก็จะมีเงิน มีอำนาจทุกอย่าง เราสามารถจัดการกับพวกมันได้และจะไม่มีใครมาทำอะไรพวกเราได้แล้วครับพ่อ”

ไอ้มิโนอยู่ที่นี่เอง มันกำลังคุยกับพ่อของมันอยู่ข้างห้องน้ำ

“พ่อรอเวลานี้มานาน รอวันที่แกมีอำนาจ มีเงิน เราจะไปลากคอไอ้คนที่มันทำกับครีมได้โดยที่ไม่มีใครกล้าขัดขวาง ไป เข้าไปในงานกันได้แล้วทุกคนคงอยากจะเห็นหน้านายใหญ่คนต่อไปแล้ว ฮึๆ”

"ครับพ่อ"

“เฮ้ย! แกมายืนอะไรตรงนี้วะ?” มิโนเดินออกมาเจอฉันพ

“เอ่อ…มีคนบอกว่าให้เอาน้ำมาให้ท่านทั้งสองครับ”

“เอาวางไว้แล้วแกก็ออกไปได้แล้ว”

“ครับ” ฉันก้มหัวให้สองพ่อลูกก่อนจะหันหลังเดินออกมา

“เดี๋ยว!”

กึก!

“ครับท่าน”

“ออกไปเอาอาหารมาให้ด้วย ฉันกับพ่อหิว”

“ครับท่าน”

นึกว่าจะโดนจับได้ซะแล้วยูริ

ฉันเดินออกมาเอาอาหารให้สองพ่อลูก จับๆใส่จานอย่างเดียว ระหว่างที่เดินเอาอาหารไปให้ก็มีคนเดินมาชน

“ฉันเอง จะมาบอกว่าให้เตรียมเพราะอีก 5 นาทีงานจะเริ่มแล้ว”

“อืม”

ปึก! ผัวะ!

ฉันเข้าไปในห้องของคนที่ควบคุมไฟ ควบคุมคอมพิวเตอร์เพื่อจะเปิดคลิปบางอย่างให้คนที่เข้ามาร่วมยินดีกับไอ้มิโนได้เห็นสิ่งเลวๆที่มันได้ทำไว้

“เอาล่ะครับทุกท่าน ตอนนี้ได้ถึงเวลาที่เราจะมอบตำแหน่งนายใหญ่ขององค์กรคนต่อไปแล้วนะครับ ขอเชิญคุณมิโนครับ”

แปะๆ แปะๆ

ปรบมือยินดีกับมันดีนิ เดี๋ยวได้รู้เลย

พึ่บ! พึ่บ!

“เฮ้ย! ไรวะ!?”

พอไฟในห้องดับฉันก็เปิดคลิปที่ไอ้มิโนได้ทำเรื่องเลวๆไว้ทั้งหมดรวมทั้งคลิปยัยครีมที่โดนพวกขี้ยารุมข่มขืน

“ปิดนะเว้ย! พวกมึงไปลากคอคนที่เปิดคลิปพวกนี้มาให้กู!”

“ครับคุณมิโน!!”

“ไม่ต้องไปหรอก เพราะฉันมาหาแล้ว”

ฉันยืนอยู่กลางงานไฟที่ดับก็เปิดสว่าง มิโนกับพ่อตัวเองมองฉันด้วยความตกใจที่เห็นฉันปรากฏตัวหลังจากที่หายไป

“ยะ…ยูริ”

"ฉันมาทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน!”

“คุณหนูยูริยังไม่ตาย” พวกลูกน้องที่มาในองค์กรมองฉันอย่างตกตลึง

“ใช่! ฉันยังไม่ตาย เพราะมีคนช่วยชีวิตฉันไว้คือจ๊ะจ๋าคนที่พวกคุณคิดว่าเธอลักพาตัวฉันไปทำร้ายแท้จริงแล้วไม่ใช่เลย เพราะคนร้ายตัวจริงได้ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนแล้ว!” ฉันพูดและชี้ไปที่มิโนกับพ่อของมันที่ยืนอยู่บนเวที

ฮึ! วันนี้แหละ เป็นวันที่พวกแกต้องชดใช้ให้ฉันด้วยชีวิต!

พอมิโนที่รู้ว่าตัวเองกำลังพลาดก็มองหน้าพ่อของมันก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังเพื่อให้ลูกน้องคนที่เหลือเชื่อในคำพูดของมัน

“อย่าไปเชื่อ! ยัยนี่โดนยัยจ๊ะจ๋าล้างสมอง!”

“โยนขี้ให้เมียฉันมันไม่แมนเลยนะ” แทนเดินเข้ามายืนข้างๆฉันพร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปากมองมิโนด้วยสายตาสมเพช

“ไอ้แทน!” มิโนและพ่อของมันมองหน้าแทนอย่างจะกินเลือดกันเนื้อ พวกมันสองพ่อลูกคงจะคิดว่าลูกสาวของมันโดนแทนเล่นงาน 

“ตกใจเหรอที่เห็นฉันกับแทนน่ะ พวกเรามากันแค่สองคนเองนะ กลัวเหรอ? ฮึๆ” ฉันฉีกยิ้มนิ่งๆให้สองพ่อลูกที่เริ่มมีอาการหวาดกลัวก่อนจะออกคำสั่ง…

“ฆ่ามันสองคนซะ!” มิโนออกคำสั่งแต่ไม่มีใครทำอะไร ลูกน้องที่เหลือยืนมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าทำไมมิโนต้องสั่งให้ตนฆ่าฉันกับแทน

“พวกเราทำร้ายคุณหนูยูริไม่ได้ครับ ท่านมีบุญคุณกับพวกเรา” หนึ่งในลูกน้องในองค์กรพูด

“ไอ้พวกโง่!”

“แกสิโง่ คนของแกกลายเป็นคนของฉันหมดแล้วไม่รู้รึไง ทำตัวเป็นเศษขยะเหมือนน้องสาวของแกเลยนะ เป็นยังไงบ้างล่ะเห็นลูกตัวเองมีผัวเยอะขนาดนั้น จะเอาใครเป็นเขยคนแรกดีล่ะคุณสุซามุ”

“กะ…แก! แกเป็นคำลูกสาวฉันใช่มั๊ย!?” ไอ้แก่ตะคอกถามฉันด้วยน้ำเสียวเกรี้ยวโกรธ

“ใช่! ฉันทำ! ลูกสาวแกมันสมควรโดน เพราะมันมายุ่งกับผัวของพี่สาวฉัน และพวกแกก็เหมือนกันที่มายุ่งกับคนอย่างฉัน รู้จักฉันน้อยไปนะมิโน ไม่ใช่อยากจะใหญ่โตอย่างเดียว หัดมีสมองบ้าง”

“อียูริ!” มิโนทำท่าจะมาทำร้ายฉัน แต่…

ฉึก!

ลูกกระสุนได้ยิงเข้าที่หัวไหล่ของมัน จ๊ะจ๋าคงจะเป็นคนยิง

“อึก กะ…แก!” ไอ้มิโนยกมือกุมแผลที่หัวไหล มองฉันเหมือนอยากจะฆ่าในตาย

“อย่าได้ขยับตัวมาทำร้ายฉันแม้แต่นิดเดียว เพราะพวกของฉันได้จับตาดูพวกแกอยู่ ถ้าไม่อยากตายก็ยืนทำหน้าโง่ๆอย่างเดียวพอ แล้วฉันจะไม่ทำรุนแรงกับพวกแก”

“กูไม่กลัว!”

“ฉันชอบคนท้าทายจริงๆ เตรียมตัวตายได้เลย!” ว่าแล้วฉันก็พุ่งตัวไปสู้กับมิโน ส่วนแทนก็เข้าหาไอ้แก่อิซามุที่วิ่งหนีตายออกไปจากห้อง ฉันแค้นแค่มิโน ส่วนไอ้แก่นั่นให้แทนกับจ๊ะจ๋าจัดการก็แล้วกัน

ผัวะ! ตุบ!

ฉันต่อยเข้าไปที่หน้าของไอ้มิโนจนมันทรุดลงไปนอนกับพื้นเลือดกบปาก อ่า ลืมบอกไปว่าฉันใส่สนับมือ

“อึก แค่กๆ กูจะฆ่ามึงให้ได้อียูริ!”

“ปากดี!”

ปึก!

ฉันเตะเข้าปลายคางไอ้มิโนก่อนที่จะเดินเข้าไปกระทืบที่หน้าอกของมัน

ปึก!

“อึก!”

“มึงทำอะไรกับกูไว้ กูจะมาเอาคืน แต่จะตายสภาพดีมันก็ใจดีเกินไป ฮึๆ”

“มึงจะทำอะไรกู!” มิโนมองฉันด้วยสายตาหวาดกลัว แน่นอนมันไม่เคยเห็นฉันในโหมดนี้มาก่อน ฝีมือมิโนเดี๋ยวนี้มันด้อยกว่าฉันมาก เพราะมันไม่ได้ฝึกฝนเพิ่มเติมมัวแต่ชื่นชมกับอำนาจที่ตัวเองได้มาอย่างไม่ยุติธรรมเลยทำให้พลาด

มันเกิดจากความทะนงตัวของตัวมันเองที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น

“ทุกคนดูไว้ ถ้าใครหักหลังฉันก็จะมีสภาพเหมือนมัน!”

“อ๊ะ!” ฉันกระชากผมไอ้มิโนมากำไว้เพื่อโชว์ให้ลูกน้องที่ยืนอยู่เห็นว่าคนทรยศมันจะมีสภาพยังไง แต่เพราะฉันมัวแต่หันมองลูกน้องเลยไม่ได้ระวังตัวเลยถูกไอ้มิโนเอามีดแทงเข้าที่กลางท้อง

ฉึก!

“อึก!”

พอไอ้มิโนมันแทงฉันมันก็สะบัดตัวเพื่อหนี ฉันปล่อยมือที่กำผมของมันแล้วกุมท้องตัวเอง

“ฮึๆ มึงไม่ระวังตัวเองนะยูริ” ไอ้มิโนพูดและมันก็ใช้เท้าถีบฉันจนล้มไปกับพื้น ลูกน้องที่เห็นฉันถูกทำร้ายก็รีบปรี่เข้ามาจับตัวมิโนทันที แต่ด้วยฝีมือลูกน้องของฉันสู้มิโนไม่ได้

“ไอ้พวกกระจอก! มึงดูหน้าอีนี่ไว้นะเพราะกูจะฆ่ามันต่อหน้าพวกมึง!” มิโนเดินมากระชากผมของฉันและลากฉันไปกับพื้น ฉันกัดฟันแน่นเพราะเจ็บแผลที่ถูกแทง

มิโนเอามีดมาจ่อที่คอของฉันแล้วค่อยๆกดปลายมีดลงบนเนื้อ

“อะ…อึก”

“ฮึๆ เธอนะยูริแต่เธอพลาดเองที่ล้มเพราะฉันจะไม่ช่วย ฉันชอบเหยียบซ้ำ”

“ปล่อยคุณหนูยูริเดี๋ยวนี้นะมิโน!” ลูกน้องที่ยืนอยู่รอบๆต่างยกปืนเล็งมาทางมิโน

“ถ้าพวกมึงกล้าก็ยิงกูสิ ถ้าไม่กลัวว่ายูริจะตาย”

“ไม่ต้องสนใจฉัน ฆ่ามันซะ! อ๊าากกก” พอฉันบอกลูกน้องเสร็จมิโนก็เอามีดกรีดคอฉันเป็นทางยาว ไม่ได้กรีดให้ตายแต่กรีดให้ทรมาน และฉันก็เจ็บและทรมานมาก

ฉันจะพลาดท่ามันไม่ได้ ฉันมาที่นี่เพื่อฆ่ามันไม่ใช่เพื่อให้มันฆ่า ฉันคิดมาก่อนหน้านั้นแล้วว่าถ้าฉันพลาดท่าฉันจะต้องทำยังไง

พึ่บ!

ฉันใช้แรงที่เหลือจับมือมิโนข้างที่มีมีดหักมือมัน

กร๊อบ!

“อ๊ากกกก!! อียูริ!”

ผลัก!

มิโนผลักฉันจนล้มไปกับพื้นส่วนตัวเองก็ยืนโอดโอยจับมือข้างที่ถูกฉันหัก มือข้างขวาเป็นมือข้างที่มันถนัด ฮึๆ ทีนี้ก็เหลือแต่มือด้านซ้ายที่แทบจะทำอะไรไม่ได้เลย

ฉันใช้จังหวะที่มิโนมัวแต่จับมือตัวเองเข้าไปล็อคแขนข้างซ้ายไว้ด้านหลังก่อนจะพูดกับลูกน้องที่ยืนตกใจ

"ออกไป!"

“คุณหนูออกมาครับ เดี๋ยวพวกเราจัดการมันเองครับ!”

“พวกนายทุกคนออกไปจากที่นี่ให้หมด!” ฉันไม่ฟังแล้วตะโกนออกไป

“คุณหนูจะทำอะไรครับ” พวกเขาถามฉันอย่างสงสัย ฉันกระตุกยิ้มที่มุมปากตัวเองแล้วเปิดเสื้อให้ดู ฉันติดระเบิดไว้กับตัวแต่ยังไม่ได้กดทำงาน เพราะฉันตั้งไว้แค่ วินาทีเท่านั้น

เป็นแผนที่ฉันคิดขึ้นมาเองว่าถ้าสู้มิโนไม่ได้ฉันต้องทำมัน ฉันยอมสละชีวิตเพื่ดกำจัดคนชั่ว

“นะ…นั่นมันระเบิดนี่ครับ!”

“ใช่ มันคือระเบิด ฉะนั้นพวกนายออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ฉันตั้งมันไว้แค่ 10 วินาทีเท่านั้น!”

“กูไม่ยอมตายไปกับมึงหรอกอีบ้า!” มิโนตกใจเมื่อเห็นระเบิดรีบดิ้นเพื่อหนี แต่โทษที ฉันไม่คิดจะปล่อยมันให้รอด

จึก! อึก!

ฉันถอดสนับมือทิ้ง ใช้มีดพกเล็กที่เก็บไว้ด้านหลังแทงเข้าไปที่คอมิโนแล้วดึงออก

จึก! อึก

แทงมันซ้ำๆแล้วปล่อยน้ำตาตัวเองให้ไหลออกมา

“ในที่สุด ฉันก็ฆ่าพี่ได้ ฮึก ฮึๆ”

“อะ อะ อึก”

ตุบ!

ร่างไร้วิญญาณของมิโนได้ล่วงลงไปนอนกับพื้นทั้งๆที่ไม่หลับตา

“พี่ไม่ควรมีชีวิตอยู่เพื่อไปทำร้ายใครอีก และไม่ต้องสาปแช่งฉัน เพราะฉันจะชดใช้กรรมด้วยชีวิตของฉันเอง”

“คุณหนูครับออกไปจากที่นี่พร้อมกับพวกเรานะครับ”

“ฉันบอกให้ออกไปให้หมด!” ฉันตะคอกทั้งน้ำตาพวกลูกน้องต่างวิ่งออกไปแต่ก็หันกลับมองฉันอย่างเป็นหวง

เมื่อเห็นว่าพวกลูกน้องวิ่งออกไปหมดแล้ว ฉันก็ก้มมองร่างไร้วิญญาณที่นอนจมกองเลือดด้วยแววตาเจ็บปวด

“ฮึก ฮือๆ ฮือๆ”

ฉันยังรักพี่มิโนอยู่ รักมาก พี่มิโนเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่ทำให้ฉันรักและแค้นได้ในเวลาเดียวกัน

“ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้เราอย่าได้เจอกันไม่ว่าจะทางดีหรือร้าย ฮึก ฉันขอให้พี่เกิดเป็นผู้หญิงและโดนเหมือนที่พี่ทำกับฉัน ฮือๆ”

“ขอให้เราหมดเวรหมดกรรมกันตั้งแต่ชาตินี้"

ฉันทรุดตัวลงไปนั่งกอดร่างไร้วิญญาณของพี่มิโนแล้วกดระเบิดให้ทำงาน

ตี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงตัวเลขนับถ้อยหลังดังขึ้นถี่ๆ

“ฮือๆ ฉะ…ฉันรักพี่นะ จุ๊บ!” ฉันก้มไปจูบหน้าผากของพี่มิโน

ตี๊ด!

ตู๊มมมม!!!



#จบตอนแล้วนะคะ ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน

เหลืออีก 1 ตอนก็จบแล้วนะคะ

* ยังไม่ได้ตรวจคำผิด *

ความคิดเห็น