ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ เด็กๆ 100%>>>

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ เด็กๆ 100%>>>

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2560 04:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ เด็กๆ 100%>>>
แบบอักษร

​3 ปีผ่านไป

​"ยิวจิเค้าอย่าจุ้งตับ(อย่ายุ่งกับ)ป่าปี๊เค้านะ"

"ป่าปี๊ของเค้าเหอะ!" 

"ม่าย!! ป่าปี๊ของจิวนะ!!!!"  ค่ะฉันนั่งดูสองพี่น้องเค้าแย่งป่าปี๊กัน ถามว่าการที่เรามีลูกอีกคนแล้วลูกติดฉันมั้ยบอกเลยว่าไม่! จิวรี่และริวจิติดบีมพีทั้งสองคนเลยจ้า ไอ้เราก็อุส่าห์เลี้ยฃจิวรี่มากับมือแต่ลูกฉันดันติดอีผัวอีกละคร้า ตอนนี้ริวจิอายุ 6ขวบกว่าแล้วส่วนจิวรี่ก็2ขวบจะ3ขวบ คุยเก่งมาเลยค่ะเหมือนริวจิไม่มีผิดเลยคุยนู่นคุยนี่ไปเรื่อย ที่มาของชื่อหนูจิวรี่คืออีพ่อมันเป็นคนตั้งแหละค่ะนางบอกจะได้คล้ายๆกับริวจิดีตอนแรกมันจะให้ชื่อจิวริด้วยซ้ำแต่ฉันบอกมันดูผู้ชายไปนางเลยเปลี่ยรเป็นจิวรี่แทน ตอนแรกที่จิวรี่คลอดใหม่ๆบอกเลยว่าริวจิงอแงมาก งอแงแบบแทบจะทุกครั้งที่เห็นน้อง แต่เดี๋ยวนี้ก็เล่นด้วยกันได้อยู่ค่ะแต่ก็กัดกันบ้างอะเนอะ -..- 

"ป่าปี๊จิวรี่ไม่ให้น้องริวเล่นด้วย" พอมีน้องแล้วขี้ฟ้องยิ่งกว่าเดิมอีกนะบอกเลยริวจิอะ ทุกคนคงเห็นละว่าริวจิพูดชัดแล้วแกก็เพิ่งพูดชัดเมื่อปีที่แล้วแหละค่ะ ตอนนี้ริวจิเข้าโรงเรียนแล้วอยู่ ป.1 กำลังซนเลยค่ะช่วงนี้อีแม่นี่ปวดหัวมากเพราะคุณครูที่โรงเรียนมักโทรมาบอกว่าลูกฉันชอบแกล้งเด็กผู้หญิงคนนึง คือริวจิมีเพื่อนผู้ชายเยอะไงที่นี้เลนพากันแกล้งเพื่อนที่ไม่ได้อยู่กลุ่มตัวเองสนุกเลยจ้าแต่ดีที่ลูกฉันไม่ได้ทำอะไรรุนแรงเกินเด็ก

"จิวรี่หนูต้องเป็นพี่ริวจิเล่นด้วยนะลูก" บีมพีนางรักลูกเท่ากันแหละค่ะตอนแรกฉันกลัวว่ามันจะรักริวจิมากกว่าจิวรี่แต่ไม่เลยนางแบ่งความรักให้ลูกทั้งสองคนเท่าๆกัน เวลาซื้อของเล่นหรืออะไรต่างๆนางก็จะทีละสองชิ้นเด็กๆจะได้ไม่แย่งกัน แต่ลูกฉันก็แปลกคนชอบแย่งของกันทั้งๆที่มันก็มีอยู่สองชิ้น

"ป่าปี๊ยิวจิลื้อ(ริวจิดื้อ)" จิวรี่ก็ใช่ย่อยนะคะเรื่องการฟ้อง เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ลูกฉันฉลาดมากเลยนะ จิวรี่กอดปี๊ตัวเองแล้วทำหน้าอ้อนๆใส่ เจ้าเส่ห์เหมือนริวจิไม่มีผิดเลยพี่น้องคู่นี้

"อ้วนไปหยิบถุงของเล่นลูกหลังรถให้หน่อยดิ" ค่ะมันยังเรียกฉันแบบนี้อยู่ -_- สงสัยมันคงเรียกจนตายจากกันนู่นแหละจริง ฉันลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วเดินไปที่โรงรถ อ่อพวกเราขยายบ้านอีกแล้วนะตอนนี้ก็ใหญ่พอๆกับบ้านคุณป๊าของนายบีมพีเลย ก็อย่างว่าแหละค่ะเด็กๆต้องการพื้นที่ในการเพิ่มเลเวลความดื้อกัน ฉันหยิบถุงของเล่นแล้วเดินกลับมาในบ้านสามพ่อลูกเขาก็กำลังแสดงความรักกันอยู่ค่ะ หมั่นไส้สะจริงๆมีแต่นายบีมพีนั่นแหละที่ได้ความรักจากลูกไปเต็มๆทั้งสองคน ฉันยื่นถุงในมือให้บีมพีแล้วนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามพวกเขา บีมพีก็แยกของเล่นให้เด็กๆมันเป็นของเล่นของเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชาย บีมพีเขาขยันซื้ออะไรแบบนี้มาให้ลูกจะตายไปเรียกง่ายๆนางซื้อมาแทบทุกวันอะ 

"ของริวจิอันนี้ ของตัวเองอันนู้น!!!!" เห็นมะลูกฉันเคยยอมกันสะที่ไหนหล่ะ ลูกฉันรักกันมากเลยค่ะ 

"มะเอาเค้าตะเย่นอันเน้อะ!!" คนน้องก็ใช่ว่าจะยอม เถียงพี่คอเป็นเอ็นเลยจ้าเห็นแบบนี้แบ้วนึกถึงริวจิตอนแกอายุเท่านี้เลยถอดแบบพี่มาแป๊ะ

"เค้าก็จะเล่นอันนี้ ป่าปี๊ดูจิวรี่สิไม่น่ารักเลย" 

"ฮึก หม่ามี๊ขายิวจิมะน่ายักเยย ฮืออออ" นั่นไงพอโดนขัดใจก็ร้องไห้สะงั้นลูกสาวฉัน จิวรี่วิ่งน้ำตาตกมานั่งตักฉัน 

"จิวรี่นั่นแหละที่ไม่น่ารัก อันนี้ป่าปี๊ก็บอกอยู่ว่าเป็นของริวจิของจิวรี่อันนู้น จิวรี่ต้องเล่นอันนู้นไม่ใช่อันนี้" ริวจิก็นั่งกอดคอบีมพีแล้วพยายามอธิบายให้น้องฟัง เดี๋ยวนี้ริวจิโตขึ้นมาเลยนะคะแกรู้จักหลอกล่อ และเกลี้ยกล่อมน้องได้แล้ว

"แจ่(แต่)หม่ามี๊ขาหนูอยากเย่นอันยู้น ฮือออ" โอ๊ยอีแม่จะเอายังไงดีละเนี้ย ถ้าฉันให้จิวรี่เล่นอันนั้นริวจิก็งอแงอีกแน่ๆ  

"งั้นหนูทั้งสองคนก็เล่นด้วยกันดีมั้ยครับ ช่วยกันต่ออันนี้ให้เสร็จแฃ้วก็ค่อยต่ออันนู้นอีกทีดีมั้ยลูก" โอ้โห สามีฉันมันคิดได้ว่ะอยากจะตบมือรัวๆ  ริวจิและจิวรี่นั่งคิดกันสักพักก็ตกลงและพากันไปต่อเลโก้ แต่ก็ยังไม่วายที่จะเถียงฉันนิดๆหน่อยๆ


วันนี้ริวจิไปเรียนค่ะยังไม่กลับแต่อีกไม่นานหรอกเพราะนี่ก็ 11โมงแล้วอีกแค่1ชั่วโมง ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉัน บีมพี และจิวรี่เรากำลังนั่งดูการ์ตูนเป็นเพื่อนลูกอยู่ค่ะ จิวนรี่ไม่ชอบดูคนเดียวฉันและบีมพีก็มักจะมานั่งดูเป็นเพื่อนแก อ่อเดี๋ยวนี้บีมพีอยู่บ้านตลอดแล้วจ้านางเอางานมาทำที่บ้านแทน 

"ป่าปี๊ขามะไหย่(เมื่อไหร่) ยิวจิตะจลับมา(จะกลับมา)หยอคะ" จิวรี่หันไปถามป่าปี๊พร้อมเอียงคออย่างสงสัย จิวรี่ถามคำถามนี้มาหลายชั่วโมงละค่ะถามจนอีพ่อมันขี้เกียจตอบลูก จิวรี่จะเป็นแบบนี้เสมอเวลาริวจิไปโรงเรียนแกจะคอยถามฉันและบีมพีแบบนี้เสมอ 

"อีกไม่นานเดี๋ยวพี่ริวจิก็กลับมาแล้วครับ" บีมพีอุ้มลูกนั่งพิงอกตัวเองแล้วตอบลูก เชื่อมั้ยตั้งแต่มีลูกคนที่สองเนี้ยบีมพีเปลี่ยนไปมากกก จากที่นางจ้องแต่จะรักฉันเดี๋ยวนี้นางไม่เป็นแบบนั้นแล้วคือถึงเวบานอนนางก็นอนเลยไม่มีการมาวอแวฉันหรืออะไรแบบนั้นเลย จนบางครั้งฉันต้องเป็นคนเอ่อยชวนเขาอะ -_- นางถึงทำไม่รู้ว่าอะทำให้เขาเป็นแบบนี้จะว่าเพราะแก่ไม่มีแรงก็ไม่ใช่เรายังไม่30กันเลยนะ 

11:33 

"ป่าปี๊ขามะไหย่ยิวจิตะจลับมาหยอคะ" 

"เดี๋ยวก็กลับแล้วครับ"

11:37

"ป่าปี๊ขามะไหย่ยิวจิตะจลับมาหยอคะ" 

"เดี๋ยวก็กลับแล้วลูก"

11:45 

"ป่าปี๊ขามะไหย่ยิวจิตะจลับมาหยอคะ" 

"เดี๋ยวก็กลับแล้วครับ"  ฉันได้ยินประโยคพวกนี้บ่อยมากกก โอ๊ยยย จิวรี่มันคิดถึงพี่เขาขนาดนั้นเลยหรอลู๊กกก

"น้องริวกลับมาแล้วคร้าบบบ ป่าปี๊หม่ามี๊~" ไม่นานเกินรอลูกชายหัวแก้มหัวแหวนของฉันก็วิ่งตะโกนเรียกฉันและบีมพีมาต่อไกล ริวจิวิ่งไปหาบีมบีเพื่อทักทายและแกก็วิ่งมาทางฉัน

"หม่ามี๊สวัสดีคร้าบบ~" ริวจิยกมือไหว้ฉันพร้อมฉีกยิ้มหวานมาให้ รู้สึกชื่อใจจังเลย

"ค่ะลูก ฟอดดด วันนี้เรียนเป็นไงบ้างลูก" ฉันยกลูกขึ้นมานั่งตักตัวเองแล้วถามเขาแบบทุกๆวัน

"สนุกมากเลยครับหม่ามี๊" ริวจิตอบฉันอย่างยิ้มๆ หวังว่าหนูไม่คงไปทำเรื่องไรไว้อีกนะลูก

"ยิวจิปายเย่นกานนนน~" จิวรี่ดิ้นลงจากตักบีมพีแล้วเดินมาชวนพี่ชายตัวเอง คงรอเพื่อนเล่นด้วยสิท่าก่อนนี้ถึงถามหาพี่เค้าถี่ขนาดนั้น ริวจิก็รีบลงจากตักฉันแล้วจับมือน้องวิ่งไปที่กองของเล่นสูงเท่าภูเขานั่นทันที ฉันและบีมพีก็นั่งดูลูกอย่างมีความสุขนานๆทีลูกเราจะเล่นด้วยกันแบบไม่ทะเลาะกันแบบนี้ไง อ้าวแต่เดี๋ยวสิเด็กๆพากันขุ้ยกองของเล่นกระจัดกระจายเต็มห้องเสร็จก็วิ่งออกไปเลย เดี๋ยวสิลู๊กกกก มาช่วยหม่ามี๊เก็บก๊อนนนน

"เด็กๆลูกอย่าดื้อกันมาสิคะหม่ามี๊ไม่ไหวแล้วนะลูก T^T"  เป็นแม่ของริวจิและจิวรี่ต้องสตรองแค่ไหนคะ อีผัวก็แลดูรักฉันดี๊ดีนั่งไขว่ห้างดูฉันเก็บบนโซฟาโน้นนนน !!!!!


.

.

.

.

100% ค่ะ

ยังไม่ตรวจคำผิดเน้ออ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว