ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๑ : ก่อนออกเดินทาง

ชื่อตอน : บทที่ ๑๑ : ก่อนออกเดินทาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 476

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2560 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๑ : ก่อนออกเดินทาง
แบบอักษร

-- บทที่ ๑๑ --

ก่อนออกเดินทาง


เอเดนออกมาจากบ้านของคุณซาแมนธา ออกมาสู่ถนน ซึ่งถนนเส้นนี้เป็นถนนสายหลักจากตัวเมืองไปยังท่าเรือเหาะ ผู้คนต่างเดินกันขวักไขว่ อยู่ตรงนี้เขามองเห็นท่าเรืออยู่ถัดไม่ไกลเท่าไรนัก เหลือเวลาอีกประมาณครึ่งชั่วโมงเรือเหาะเที่ยวแรกก็จะออกจากท่า เขาก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อจะไปให้ทัน พอเดินไปได้สักพักกลับมีชายรูปร่างสูงโปร่ง เดินเข้ามาขวางทางเขาไว้ ชายคนนี้คือ โบการ์ด ผู้ใช้ธาตุเยือกแข็งที่ชนะการต่อสู้ตัวต่อตัว เมื่อคืนที่คฤหาสน์ของพ่อค้าแกลเลียนนั่นเอง

“จะรีบไปไหนๆ พ่อหนุ่มน้อย” โบการ์ดทักขึ้น

“มีธุระอะไรกับผมหรือพี่ชาย” เอเดนถาม

“เมื่อคืนฉันตามเด็กที่ขี่หมูไม่ทันนี่นา ตอนแรกฉันคิดว่าจะแห้วซะแล้วเชียว ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอเข้าจริงๆ เพราะฉันคิดว่า คนที่กล้าก่อเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ต้องหาทางออกนอกตัวเมืองแน่ๆ แต่แปลกนะเมื่อเช้าเห็นว่ากันว่า มีคนหลายคนเห็นเด็กขี่หมูวิ่งออกจากหน้าประตูเมืองไป ช่างกล้าบ้าบิ่นซะจริง แต่ฉันคิดว่ามันคงจะเป็นแผนการของใครสักคน เพราะฉันรู้สึกตะหงิดๆชอบกล ฉันเลยเลือกที่จะมาดักรอระหว่างทางไปท่าเรือแทน” โบการ์ดบอก ขณะทำหน้าตาราวกับเป็นฝ่ายได้เปรียบ

“เอิ่ม หมายความว่าอะไรอ่ะ” เอเดนแสร้งถาม

“อย่ามาไขสือหน่อยเลยน่า นายคือเด็กที่สวมหน้ากากคาดตาคนนั้น” โบการ์ดบอก “ถ้าฉันจับตัวนายไปได้ ฉันคงเรียกเงินรางวัลนำจับได้อีกบานเชียว หุหุ”

เอเดนรู้สึกรำคาญที่ต้องมาฟังเจ้าหมอนี่พูดพล่าม แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าพิกเกอร์สามารถออกจากเมืองไปได้อย่างปลอดภัย สมแล้วกับฉายาหมูเจ้าลมกรด

“แล้วยังไง นายจะใช้กำลังจับตัวฉันเหรอ” เอเดนถาม พลางจ้องเขม็ง

“เอางี้ เพื่อไม่ให้อึกทึกครึกโครม ฉันว่าไปสู้กันตรงโน้นดีกว่า” โบการ์ดเสนอแนะ เพราะเขารู้ว่าเด็กนี่ไม่ใช่เด็กธรรมดา เขาคงต้องเอาจริงเพื่อเงินรางวัลก้อนใหญ่

เอเดนถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “นำไปสิ”

“ตามมา” โบการ์ดเดินนำเข้าไปข้างทางด้วยหน้าตามั่นใจเต็มเปี่ยม

เวลาผ่านไปได้เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น เกิดเสียง ‘ตู้ม!’ ดังสนั่นขึ้น เอเดนเดินปัดไม้ปัดมือออกจากข้างทาง เพื่อไม่ให้รู้สึกผิดสังเกต เขาทำตัวเนียนเดินต่อไปอย่างไม่สนใจอะไร เดินตรงไปสู่ท่าเรือโดยทันที ขณะที่โบการ์ด นอนตาเหลือก ร่างกายกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทาง จนต้นไม้หักโค่นลง

“ตั๋วเรือไปเมืองอลิเบอต้า เหลืออีกเพียงที่เดียวเท่านั้น รอบเดินทางเที่ยวแรกเช้าวันนี้” คนประกาศขายตั๋ว ร้องตะโกนบอก

เอเดนได้ยินดังนั้น เขารีบวิ่งไปหาคนขายตั๋วโดยทันที แต่ทว่า กลับช้าไปแค่ไม่กี่วินาที เพราะมีคนเข้ามาซื้อตัดหน้าไปเรียบร้อยแล้ว

“บ้าชะมัด” เอเดนเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะถามคนขายตั๋วไปว่า “เรือเหาะไปอลิเบอต้าอีกรอบ กี่โมงครับ”.

“เที่ยงตรงไอ้หนู จะจองตั๋วเลยไหมล่ะ” คนขายถามขึ้น

‘นี่เขาต้องรออีก 3 ชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย’ เอเดนคิดในใจ แต่จะทำไงได้ล่ะ ถ้าไม่จองตั๋วไว้ เกิดที่นั่งเต็มขึ้นมาอีก คงแย่แน่ๆ ขณะเอเดนกำลังจะเอ่ยปาก พลันเกิดเสียงเล็กแหลม ดูคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังเขา

“นึกว่ารีบร้อนไปไหนซะอีก ที่แท้มาที่ท่าเรือนี่เอง” ไอลีนร้องทัก

“หวัดดี” เอเดนทัก

“นายจะเดินทางไปไหนน่ะ” ไอลีนเอ่ยถาม

“อลิเบอต้าน่ะ” เอเดนตอบ “เพียงแต่ว่าเที่ยวแรก ตั๋วเต็มซะแล้ว”

“งั้นเหรอๆ เหมือนฉันเลย ฉันก็กำลังจะไปเมืองอลิเบอต้า” ไอลีนบอก

“อ้าวเหรอ” เอเดนเอ่ยขึ้น พลางคิดว่าอะไรจะบังเอิญขนาดนี้

“เที่ยวต่อไปคงอีกหลายชั่วโมง ดังนั้นนายไปพร้อมกับฉันนี่แหละ ป่ะ” ไอลีนบอกแล้วเดินนำ แต่เธอหยุดเดินเมื่อเห็นว่าเอเดนไม่เดินตามเธอไป ไอลีนจึงเข้ามาคว้าแขนเอเดน “ไปเหอะน่า”


✖ ✖ ✖

แนะนำนิยายที่คล้ายกัน
ความคิดเห็น