ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๕ : จุดประสงค์ร้าย

ชื่อตอน : บทที่ ๕ : จุดประสงค์ร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2560 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๕ : จุดประสงค์ร้าย
แบบอักษร

​-- บทที่ ๕ --

จุดประสงค์ร้าย


ชายร่างสูงเดินนำเอเดนก้าวผ่านข้ามธรณีประตูเข้ามาจนถึงจุดหมาย นั่นก็คือคฤหาสน์อันใหญ่โตของพ่อค้าแกลเลียน พ่อค้าผู้มั่งคั่ง ผู้แสนกว้างขวางของเมืองแห่งการค้า เคริท คฤหาสน์ดูโอ่อ่า หรูหรา ทั่วทั้งคฤหาสน์เป็นสีดำทอง ถูกตกแต่งไปด้วยวัตถุสีทองเหลืองอร่าม กับวัตถุโบราณซึ่งวางตั้งไว้ตามเสาทรงกลม ชายร่างสูงเดินนำเข้าไปในตัวคฤหาสน์ ซึ่งดูหรูหราไม่แพ้ภายนอก ถัดไปมีโต๊ะไม้แกะสลักสีทองวางตั้งอยู่ตรงกลางโถง บนโต๊ะมีอาหารกับเครื่องดื่มชั้นดีวางอยู่มากมาย ซึ่งพ่อค้าแกลเลียนนั่งจิบสุรารออยู่ โดยมีสาวสวยสองนางคอยปรนนิบัติพัดวี คลอเคลียอยู่ไม่ห่างกาย เมื่อพ่อค้าแกลเลียนเห็นเอเดนเดินเข้ามา พลางยิ้มร่า เชื้อเชิญแขกตัวน้อยนั่งลงด้วยกัน

“เชิญนั่งๆ พ่อหนุ่มน้อยรูปงาม” เขาบอก

“แล้วหมูของผมล่ะ” เอเดนถามขึ้นทันที

“อ่า ใจเย็นๆ หมูของเธอยังสบายดี ตอนนี้กำลังสวาปามแอปเปิ้ลกองโตอย่างเอร็ดอร่อยจนพุงกางเชียวล่ะ” พ่อค้าแกลเลียนบอก

‘ว่าแล้วเชียว’ เอเดนคิดในใจ

“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม” เอเดนถามอย่างตรงไปตรงมา

“ถามตรงๆแบบนี้ ค่อยคุยกันง่ายหน่อย” เขาเอ่ย “เธอตัวคนเดียวใช่ไหมล่ะ เด็กส่วนใหญ่ไม่เดินเตร็ดเตร่คนเดียวหรอกนะ เธออยากมีพ่อมีแม่ไหมล่ะ ฉันหาให้เธอได้นา ชีวิตของเธอจะได้สุขสบายราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์เชียวล่ะ อย่างที่เด็กคนอื่นๆทำได้แค่ฝันถึงเท่านั้น” เขาบอกแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ส่วนใหญ่คุณเอาเด็กที่เดินคนเดียวไปขายหมดทุกคนเลยเหรอ” เอเดนถามพลางเก็บอารมณ์ไม่พอใจไว้ภายใน

“ก็ไม่ทุกคนหรอกนะ” พ่อค้าแกลเลียนยิ้มอย่างมีเลสนัย

พ่อค้าแกลเลียนนั้นคิดเสมอว่า เด็กชายหญิงที่หน้าตา ผิวพรรณดี พวกเด็กเหล่านี้สามารถนำไปขายให้พวกเศรษฐีที่อยากมีลูก มักจะได้ราคาที่สูงลิบลิ่ว ส่วนพวกเด็กธรรมดาก็นำไปขายต่อในตลาดมืด ถึงแม้จะไม่ได้ราคาที่สูงมากมายนัก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย เด็กส่วนใหญ่ที่ถูกนำไปขาย จะเป็นเด็กกำพร้า หรือถ้าไม่ใช่ ก็มีพ่อแม่บางรายยอมถึงขั้นขายลูกตัวเองกิน โดยหารู้ไม่ ว่าเด็กน้อยรายซึ่งถูกขายไป น้อยคนนักที่จะพบกับความสุข ในเมืองนี้มีผู้คนมากมายอาศัยอยู่ แถมยังมีนักท่องเที่ยวต่างเมืองเดินทางเข้ามาไม่ขาดสาย ถ้าจะมีใครหายตัวไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย ส่วนเรื่องผู้พิทักษ์เพียงแค่จ่ายสินน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ด้วยเงินกับสตรี พวกเขามีแต่จะยิ้มร่าอย่างหน้าระรื่น แล้วพร้อมที่จะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่แทบทั้งนั้น เพราะเงินและสตรีคือสิ่งเร้าอันทรงพลัง จนทำให้ใครหลายๆคนต่างยอมศิโรราบ

“ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอะไรและผมมีพ่อมีแม่แล้ว ถ้าท่านรู้เรื่องนี้เข้า พนันได้เลย เรื่องนี้จบไม่สวยแน่นอน” เอเดนพูดโกหกในประโยคหลัง แต่เขาคิดว่าคงไม่มีผลอะไรหรอก สังเกตจากรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของพ่อค้าแกลเลียน

“งั้นเหรอๆ ชักรู้กลัวขึ้นมานิดๆแล้วสิ” เขาแสร้งพูดขณะยกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว โดยมีสาวสวยคอยรินเหล้าให้เรื่อยๆ

เอเดนจ้องไปยังพ่อค้าแกลเลียน ที่ทำหน้าตากวนโอ๊ยซะจนเขาอยากจะตะบันหน้าให้มีเลือดฝาดหล่อเลี้ยงใบหน้าที่ขาวซีดนั่นขึ้นมาทันที แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น เพราะพิกเกอร์ เจ้าหมูตัวแสบ ดันถูกเอาไปเป็นตัวประกันอยู่ ณ ตอนนี้ เอเดนคงจะรู้สึกผิดมาก ถ้าลูคัสรู้ว่า พิกเกอร์สัตว์เลี้ยงคู่ใจของเขานั้น ได้กลายสภาพเป็นหมูหันอันแสนกรอบนุ่ม ลูคัสต้องร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่งแน่ๆ ซึ่งเขาก็ไม่อยากได้ยินเสียงนั้น ยังไงซะตอนนี้เขาต้องเล่นตามน้ำไปก่อน จนกว่าจะช่วยพิกเกอร์ออกมาได้

“จริงๆแล้วผมเป็นเด็กกำพร้า” เอเดนตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จพลางนั่งก้มหน้าก้มตา “หมูตัวนั้นเป็นตัวที่พ่อผมซื้อมาให้ก่อนท่านจะสิ้นใจ เจ้านั่นคือเพื่อนเพียงคนเดียวของผม ถ้าคุณให้ผมได้อยู่กับพิกเกอร์ ผมจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง และข้อเสนอที่คุณบอกมาก็น่าสนใจไม่เลว สำหรับเด็กกำพร้าอย่าง...ผม”

“โอ้... จริงหรือนี่” เขาพูดขึ้นขณะฉีกยิ้มออกมา แต่พลางฉุกคิดขึ้นได้ ว่าเคยถูกเด็กนี่หลอกมาแล้วหนนึง ตอนอยู่หน้าประตูเมือง

“แล้วฉันจะเชื่อใจเธอได้ยังไง เธอเคยหลอกฉันมาแล้วครั้งนึง” เขาบอกอย่างรู้สึกไม่ไว้วางใจ

“ผมก็แค่เด็กตัวเล็กๆ จะไปทำอะไรได้ ถ้าคุณให้ผมได้เจอหมู เพียงแค่แปบเดียวก็ได้ ผมสัญญาจะไม่ดื้อและจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง” เอเดนบอกขณะทำหน้าเศร้า

พ่อค้าแกลเลียนนิ่งเงียบขณะกำลังชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรต่อดี จะให้เด็กคนนี้ได้เจอกับหมูดีไหม แต่ถ้าให้เจอก็คงไม่เป็นไรหรอก เด็กน้อยตัวแค่นี้จะไปมีปัญญาทำอะไรได้ในโลกของผู้ใหญ่

“เอาล่ะๆ เดี๋ยวฉันจะให้เธอได้พบกับหมูของเธอ แต่... แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้นนะ เพราะเธอต้องเตรียมตัวเพื่อไปงานเลี้ยงมื้อเย็นวันนี้ เพราะคฤหาสน์ของฉันมีงานเลี้ยงประจำเดือน ต้อนรับเหล่าคณะเศรษฐีจากต่างเมือง ซึ่งลูกค้าหลายคนของฉันก็ยินมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย มาลุ้นกันว่าเธอจะได้ไปอยู่กับใคร” พ่อค้าแกลเลียนบอก ขณะนัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์จนเห็นได้ชัด

“ได้ครับ” เอเดนตอบ

“ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ” พ่อค้าแกลเลียนถาม

เอเดนนึกถึงชื่ออื่นๆที่ผุดขึ้นมามากมายในหัว ก่อนจะตอบไปว่า “เอ่อ... ผมชื่อ ชาลี ครับ”

“อื้ม... ชาลี งั้นเหรอ” เขาขบคิด “ดูเรียบเกินไปหน่อย เอาเป็นว่า เธอชื่อ... วิลเลี่ยม ล่ะกัน ส่วนนามสกุลไม่ต้อง หรอก เพราะเธอต้องได้ใช้ของผู้ปกครองคนใหม่อยู่ดี”

“วิลเลี่ยม ก็วิลเลี่ยมครับ” เอเดนแสร้งทำหน้าดีใจเล็กน้อย

“เกอตี้ พาวิลเลี่ยมไปหาหมูตัวนั้นทีสิ เสร็จแล้วพาวิลเลี่ยมไปเตรียมตัวด้วย” พ่อค้าแกลเลียนสั่งชายร่างสูงที่มีใบหน้าเรียวยาวราวยีราฟ ก่อนจะหันมาทางเด็กชาย “อีกชั่วโมงเจอกันนะ วิลเลี่ยม”

“ครับ” เอเดนเค้นเสียงตอบ


✖ ✖ ✖

ความคิดเห็น