ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๔ : เล่ห์กล

ชื่อตอน : บทที่ ๔ : เล่ห์กล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2560 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๔ : เล่ห์กล
แบบอักษร

​-- บทที่ ๔ --

เล่ห์กล


“นี่ป้า หมูที่ผมเอามาฝากไว้เมื่อกี้หายไปไหน” เอเดนถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก

“อ้าว มีคนมาเอาไปเมื่อตะกี้นี้เอง เขาบอกว่ามากับหนูนี่นา” เจ้าของร้านรับฝากสัตว์เลี้ยงตอบ

“โธ่ ป้า” เอเดนตอบอย่างเซ็งๆ “แล้วป้าจำได้ไหมว่าเป็นใคร”

“คนที่มาเอาหมูออกไป เป็นคนของพ่อค้าแกลเลียน” เจ้าของร้านบอกแล้วหยุดชะงักไปพักนึง ก่อนจะพูดต่อขึ้นว่า “นั่นไง ผู้ชายคนนั้น”

ผู้ชายตัวสูงปรี๊ด เขามีใบหน้าเรียวยาวอย่างยีราฟ ก้มลงมาคุยกับเด็กชายเจ้าของหมูสีชมพู

“หมูตัวน้อยของเธออยู่กับเรา ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ตอนนี้หมูของเธอปลอดภัยดี แต่แค่ตอนนี้นะ ถ้าเธอไม่ทำอะไรแปลกๆ อย่างเช่น วิ่งหนี”

เอเดนแหงนหน้าขึ้นมองอย่างเซ็งๆ ทั้งๆที่เขาตั้งใจทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่เด่นสะดุดตา เพราะเอเดนไม่อยากมีเรื่อง แต่ดูเหมือนเรื่องจะวิ่งเข้าหาเขาเอง

“ต้องการอะไร” เอเดนถาม

“ท่านแกลเลียนอยากจะพบกับเธอ พ่อหนูน้อย” ชายร่างสูงตอบ “แต่ถ้าเธอปฏิเสธ หมูตัวน้อยของเธอจะกลายเป็นหมูหัน ในงานเลี้ยงมื้อค่ำที่ใกล้จะถึงนี้”

ตอนนี้เอเดนอยากจะเตะหมอนี่จนปลิวไปซะให้ไกลจนพ้นหูพ้นตา แต่ติดตรงที่พิกเกอร์อยู่กับพวกมัน ซึ่งโดยปกติแล้วพิกเกอร์จะไม่ตามใครไปง่ายๆ นอกซะจากว่าเจ้าพวกนี้จะต้องใช้เล่ห์กลบางอย่าง ล่อพิกเกอร์ให้ตามไปก็เป็นได้ ซึ่งคงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก แอปเปิ้ล

“แล้วจะรออะไรล่ะ นำไปสิ” เอเดนบอก

“ตามมาเล้ย” ชายร่างสูงบอกแล้วเดินนำ แต่ต้องหยุดเมื่อมีใครคนหนึ่งทักขึ้น

“นั่นนายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ฉันยืนมองอยู่พักนึงล่ะ” เด็กหญิงพูดขึ้นขณะเดินเข้ามาหา ซึ่งเธอก็คือคนที่แช่แข็งชายแปลกหน้า ในร้านอาหารกระทะทองคำนั่นเอง แถมยังมีผู้ติดตามชาย - หญิงในชุดสูทดำ เดินตามมาด้วย 4 คน

“เปล่านี่ ไม่มีอะไร” เอเดนตอบ ขณะกำลังคิดอยู่ว่า การร้องขอความช่วยเหลือจากเด็กผู้หญิงคงทำให้เขารู้สึกแปลกพิลึก และที่สำคัญพิกเกอร์ถูกจับตัวไว้อยู่ ปัญหาที่เกิดขึ้นเขาควรจัดการด้วยตนเอง

“ฉันไอลีน แองเจลล่า แล้วนายล่ะ” เธอเอ่ยถาม

“ฉันเอเดน ไคลน์” เขาบอก

“มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกนะ เมืองนี้ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจสักเท่าไร” เธอเอ่ยแล้วแหงนหน้าขึ้นมองชายร่างสูงที่มีหน้าตาไม่ค่อยเป็นมิตร

“ขอบคุณนะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันขอตัวก่อน พอดีมีธุระสำคัญ” เอเดนบอกแล้วเดินจากไป

“ไปกันเถอะค่ะคุณหนู พวกเราต้องเตรียมตัวไปงานเลี้ยงในเย็นวันนี้กัน” ผู้ติดตามของเธอเอ่ยขึ้นขณะที่เธอมองตามเด็กชายแปลกหน้าอย่างไม่ลดล่ะ กระทั่งเด็กชายกลืนหายไปท่ามกลางฝูงชน

“อื้อ ไปกันเถอะ” เธอตอบแล้วเดินไปอีกทาง


✖ ✖ ✖​

ความคิดเห็น