facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 หล่อล่ำน่าซั่มหนูอยากได้ (rewrite)

ชื่อตอน : ตอนที่1 หล่อล่ำน่าซั่มหนูอยากได้ (rewrite)

คำค้น : เสือปะทะแรด,เฮียเสือ,นะโม,นิยายวาย,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 92

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2563 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 หล่อล่ำน่าซั่มหนูอยากได้ (rewrite)
แบบอักษร

ร่างเล็กเดินฮัมเพลงออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยุดมองร่างกายตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่แล้วยิ้มกว้างออกมาเมื่อมองรูปร่างที่ตัวเองแสนภาคภูมิใจ 

นะโมเป็นเด็กวัยสิบแปดหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่มักมีรอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้า นอกจากนี้คำพูดคำจาที่ใช้ก็ต่างทำให้ผู้ใหญ่เกิดความรักใคร่เอ็นดูมาตั้งแต่เล็ก นับเป็นเด็กผู้ชายที่มีเสน่ห์ดึงดูดให้ใครหลายคนอยากเข้ามาสานสัมพันธ์ แต่ไม่ว่าใครจะมาขอจีบนะโมก็ไม่สนใจเพราะหัวใจดวงน้อยๆ ของนะโมมีเจ้าของอยู่แล้ว 

ร่างเล็กหน้าแดงเมื่อคิดในสิ่งที่เขาตั้งใจทำทุกวันจนหุ่นมันออกมาเป็นแบบนี้ นะโมมักออกกำลังกายทำท่าสควอชในห้องนอนเกือบทุกวันเพราะอยากมีก้นที่งอนเด้ง จนตอนนี้บั้นท้ายอวบอัดก็เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมารับกับเอวคอดเล็กได้อย่างลงตัวชวนน่ามอง 

ทุกสิ่งที่นะโมทำนั่นมาจากคำแนะนำของเพื่อนสนิท เขาทำเพื่อต้องการมัดใจเฮียเสือ นะโมมั่นใจว่าเฮียเสือต้องชอบหุ่นน่าฟัดแบบนี้แน่นอน คนตัวเล็กคิดอกุศลจนหน้าแดงบิดตัวไปมาอยู่ตรงหน้ากระจกด้วยความเขินอาย 

ไม่ว่ายังไงนะโมคนนี้ก็ต้องได้เฮียเสือครอบครองให้ได้! 

"ฮื้อออ~ เฮียจ๋า คิดถึงตอนวันนั้นมาถึงแล้วหนูเขินจังเลย" 

ร่างเล็กบิดตัวด้วยความเขินอายพูดออกมาคนเดียวหน้ากระจก แค่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของเฮียเสือหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงจนแทบจะเป็นบ้า แอบรักข้างเดียวมาตั้งนานตอนนี้เขาคงโตพอที่จะมีแฟน (เป็นเฮียเสือ) ได้สักที 

เมื่อเขินจนพอใจ (?) ร่างเล็กก็เดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักเรียน เวลาใส่ชุดนักเรียนนะโมจะเลือกไซส์ใหญ่กว่าตัวเพื่อเวลาใส่มันได้หลวมๆ ไม่รัดหุ่นจนเกินไป นะโมไม่ชอบให้ใครมาจ้องหุ่นของเขา ร่างกายนี้เขาเก็บไว้ให้เฮียเสือมองคนเดียว ถึงเฮียเสือมักจะเมินเฉยมากกว่ามองก็เถอะ 

"ไม่ต้องให้ผมไปตามมันหรอก มันลงมานู่นแล้วเฮีย" ลูกน้องของไทเกอร์พูดแล้วชี้ไปทางนะโมที่ถือกระเป๋าเดินลงบันไดมา เด็กหนุ่มกำลังมุ่งเดินมาที่โต๊ะอาหารที่ไทเกอร์นั่งอยู่ 

"อื้อหือ~ กับข้าวหอม 'น่ากิน' จังเลย หนูอยากกินจะแย่" 

นะโมวางกระเป๋าลงแล้วเลื่อนเก้าอี้มานั่งก่อนจะพูดขึ้นโดยเน้นคำว่าน่ากินเป็นพิเศษ แต่สายตาของร่างเล็กกลับไม่ได้ดูสนใจอาหารตรงหน้าสักนิด เพราะสิ่งที่นะโมมองในขณะที่พูดออกมาคือใบหน้าของไทเกอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามต่างหาก 

"อยากกินมึงก็กินไปสิ มึงจะมาจ้องหน้ากูทำห่าไรวะ! " 

ท่าทางบิดตัวไปมาเหมือนคนถูกพยาธิไชก้นบวกกับสายตาชะม้อยชม้ายที่มองมาทำให้ไทเกอร์รู้สึกหงุดหงิดจนต้องต่อว่าเสียงดัง รู้แหละว่าเด็กมันกำลังอ่อย แต่ที่ไม่รู้คือใครสั่งใครสอนให้มันทำท่าทางประหลาดแบบนี้ 

"หนูอยากกินเฮียมากกว่าอ่ะ ให้หนูกินได้ปะล่ะ? " 

คำพูดแสนซื่อตรงไม่มีอ้อมค้อมให้เสียเวลาของนะโมทำให้ไทเกอร์นิ่งอึ้งตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ส่วนพวกลูกน้องที่ได้ยินก็เผลอหลุดขำออกมากันใหญ่ 

"อุบ!! ฮ่าๆ ๆ " 

ไทเกอร์หันไปตวัดสายตามองพวกลูกน้องตัวเองทันที แต่ละคนจึงรีบใช้มือปิดปากกุมท้องกลั้นเสียงหัวเราะกันไว้ ลูกน้องของไทเกอร์รู้จักนะโมดีอยู่แล้วเพราะเห็นนะโมมาตั้งแต่เล็กๆ พวกเขาทุกคนรู้ว่านะโมมันชอบเฮียเสือมากแค่ไหน 

แม้เฮียเสือจะไม่สนใจก็ยังไม่ละความพยายาม เวลาได้เห็นเด็กตัวเล็กคอยตามเต๊าะพูดแซวเฮียแบบนี้มันก็ตลกดี 

"มึงจะกินข้าวหรือจะกินตีน" ไทเกอร์ทำหน้าดุถามนะโมจนรอยยิ้มหวานที่ประดับบนใบหน้าเด็กหนุ่มค่อยๆ จางลง 

"เฮียอ่ะ!! ชอบปากคอเราะรายกับหนูตลอดเลย" 

นะโมสะบัดหน้างอนก่อนจะลงมือกินข้าวด้วยความชอกช้ำใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เฮียเสือจะสนใจเขาเหมือนที่เขาสนใจเฮียบ้าง หรือเขาต้องไล่ต้อนให้เฮียจนมุมพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง (?) ให้มากกว่านี้ ร่างเล็กขมวดคิ้วครุ่นคิดแผนการจับเสือหลายวิธีในหัวระหว่างที่ตักข้าวกินไปด้วย 

ไทเกอร์ลอบมองไอ้เด็กที่นั่งทำหน้าเคร่งเครียดเป็นระยะโดยที่ร่างเล็กไม่รู้ตัว ความจริงนะโมมันจะเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยถ้ามันไม่คิดอยากจะดูเอ็นเขา ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ถึงกินข้าวเลอะออกมานอกจาน ริมฝีปากที่พึ่งตักกินผัดผักกินเข้าไปก็เลอะซอส แต่เจ้าตัวก็เหมือนจะไม่รู้ตัวจนไทเกอร์ทนไม่ไหวต้องหยิบทิชชู่มาช่วยเช็ดให้ 

นะโมสะดุ้งหันมาสบตาไทเกอร์ที่อยู่ๆ ก็หยิบทิชชู่มาเช็ดปากให้ตัวเองโดยไม่บอกไม่กล่าว สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ยิ่งทำให้คนตัวเล็กมองเขาด้วยแววตาคลั่งรักเข้าไปใหญ่ โลกทั้งใบเหมือนกลายเป็นสีชมพูไปชั่วขณะ 

แค่นี้ก็ทำให้นะโมเขินจนใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง... 

"อื้อออ!! เฮียจ๋า หนูเขินนะ..." นะโมร้องออกมาแล้วบิดตัวไปมาบนเก้าอี้จนไทเกอร์สะดุ้งตกใจรีบโยนทิชชู่ในมือทิ้งไปทันที 

"ฮ่าๆ ไหนว่าไม่เอาไงเฮีย จะไปให้ความหวังเด็กมันทำไม" ลูกน้องคนสนิทของไทเกอร์หัวเราะออกมาที่เห็นไทเกอร์มีท่าทีหวาดระแวงนะโม 

"หุบปากไอ้หนุน!! เดี๋ยวมึงจะได้อดข้าวเช้า" 

พอโดนไทเกอร์เอ็ดเข้าใส่คนที่พึ่งพูดแซวก็หุบปากเงียบสนิททันที 

"ซอสมันเลอะกูเลยเช็ดให้ มึงอย่าคิดไปไกลอย่ามโนไปเองได้ไหมวะ มึงชื่อ นะโม ไม่ใช่ มโน ทำไมมึงถึงคิดไปเองเก่งฉิบหาย!! " 

คนตัวใหญ่พ่นลมหายใจแล้วพูดอธิบายให้นะโมฟัง เด็กตัวเล็กก็ฟังแล้วพยักหน้าแล้วยิ้มตาม นะโมไม่ได้สนใจที่ไทเกอร์พูดหรอก เขาสนใจใบหน้าหล่อเหลาและยังเขินกับการกระทำของไทเกอร์เมื่อกี้มากกว่า 

"มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม? " ไทเกอร์เลิกคิ้วถามนะโมที่กำลังจ้องมองหน้าเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มชวนให้ขนลุก ท่าทางราวกับจะกระโจนข้ามโต๊ะเข้ามาเขมือบเขายังไงยังงั้น 

"หืม? เมื่อกี้เฮียพูดว่าอะไรนะจ๊ะ" 

นะโมยิ้มแล้วใช้มือเท้าคางมองไทเกอร์ด้วยสายตายั่วยวน มีการเผยอปากขึ้นนิดหน่อยเพื่อเรียกคะแนนความสนใจแต่ไทเกอร์กลับเมินเฉย ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไปนั่งที่โซฟาแทน 

"มึงไปเรียนได้แล้วไป" ไทเกอร์โบกมือไล่นะโม ร่างเล็กก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินมาหาไทเกอร์ที่นั่งอยู่ 

"เฮียจ๋า นะโมไปเรียนแล้วนะจ๊ะ สวัสดีจ้ะ" นะโมเดินไปนั่งข้างเฮียเสือของเขาแล้วยกมือประนมไหว้ตรงกลางอกไทเกอร์พร้อมกับเบียดกระแซะตัวเข้าหาร่างหนาด้วย 

"ไหว้บนหัวกูเลยไหมล่ะ ถ้าจะทำขนาดนี้" ไทเกอร์พูดแล้วชี้มาที่หัวของตัวเอง เขาใช้มือดันหัวนะโมให้ออกจากหน้าอกของตัวเองเพราะกลิ่นตัวหอมแป้งเด็กจากร่างเล็กทำให้เขารู้สึกแปลกๆ 

"ไม่เอาจ้ะ ใครจะไปกล้าทำแบบนั้นกับเฮียกัน แต่ถ้ากราบตรงอกของว่าที่สามีในอนาคตก็ไม่เป็นไรเนาะ" ร่างเล็กลดมือลงก่อนจะพูดยั่วให้ไทเกอร์โกรธแล้วหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ 

ฟอด~ 

นะโมมองหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของไทเกอร์ก่อนจะกดจมูกลงไปหอมแก้มคนตัวโตฟอดใหญ่ โดยที่ไทเกอร์ไม่ทันตั้งตัวแล้วรีบวิ่งแจ้นออกมาทันทีเพราะกลัวโดนถีบ 

"ไอ้นะโม!!! " 

ไทเกอร์ตวาดออกมาเสียงดังลั่น อยากจะด่ามากกว่านี้แต่ก็ไม่ทันเพราะนะโมวิ่งออกไปจากบ้านแล้ว 

 

.... 

พักเที่ยงนะโมเดินมาทานข้าวกลางวันกับเพื่อนตัวเองที่โรงอาหาร เด็กหนุ่มมีเพื่อนสนิทคนเดียวชื่อขุนพล คบกันมาตั้งแต่มอหนึ่ง โรงเรียนที่นะโมเรียนอยู่เป็นโรงเรียนชายล้วนและผู้คนส่วนใหญ่ไม่ชอบเขา เพียงเพราะเขาเป็นเด็กในความดูแลของเฮียเสือ 

หลายคนไม่ชอบการกระทำเลวร้ายของไทเกอร์เวลาไปเก็บหนี้กับพ่อแม่ของพวกเขาที่บ้านไทเกอร์ขึ้นเชื่อเรื่องความโหดร้ายจะตาย เก็บดอกก็โหด ทั้งยังอารมณ์รุนแรงไม่เคยฟังเหตุผล 

เมื่อถึงเวลากำหนดต้องหามาคืนให้ได้ เพราะแบบนี้ความเกลียดชังเหล่านั้นก็พลอยตกมาถึงนะโมด้วย แต่นะโมก็ไม่เคยสนใจใครจะคุยหรือไม่คุยก็แล้วแต่ หรือจะเกลียดเขายังไงก็ช่างพวกเขาเถอะ 

"กูเสียดายไอ้ขุนพลว่ะ ไม่น่าไปคบกับคนอย่างไอ้นะโมเลย ไม่รู้ว่าถ้าใครทำอะไรไม่ถูกใจมัน มันจะไปฟ้องเฮียเสือรึเปล่า" 

เสียงพูดนินทาของเพื่อนในห้องดังขึ้นเมื่อขุนพลกับนะโมเดินผ่านพวกที่ยืนอยู่เป็นกลุ่มมา นะโมไม่เคยสนใจคนพวกนี้หรอก แต่คนที่สนใจคือ... 

"มึงไม่ต้องมาสะเออะ!! กูจะคบกับใครก็ไม่ใช่เรื่องของพวกมึง" ขุนพลหันขวับไปมองคนที่พูดแล้วเดินกลับไปกระชากคอเสื้อไอ้ที่มันว่าให้เพื่อนของเขา 

"ทำไมกูจะว่าไม่ได้!! มันเป็นแฟนมึงรึไงวะ? เกือบทั้งโรงเรียนก็มีแค่มึงที่คบกับมัน หึ! มึงติดใจอะไรไอ้นะโมเหรอวะ บอกกูหน่อยสิ" 

แววตาคู่คมจองขุนพลแสดงถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนกับคำพูดของเพื่อนในห้องที่กำลังพูดจาดูถูกเพื่อนของเขา ขุนพลทนไม่ไหวผลักตัวไอ้คนที่เขากระชากคอเสื้ออยู่ออกแล้วตามไปถีบมันจนล้ม จากนั้นก็เข้าไปต่อยหน้าอีกสองครั้ง คนที่ยืนดูอยู่ก็ไม่มีใครกล้าห้ามเพราะรู้จักกิตติศัพท์ของขุนพลดี ไม่มีใครอยากมีเรื่องกับผู้ชายคนนี้ 

"พล!! พลพอแล้ว เดี๋ยวครูมาเห็นนะ" นะโมวิ่งเข้าไปดึงเพื่อนตัวเองออก สายตาก็สอดส่องกลัวว่าจะมีครูมาเห็น กลัวจะเป็นเรื่องใหญ่จนได้ขึ้นห้องปกครอง 

"มึงจำไว้!! อย่าสะเออะมาว่าเพื่อนกูอีก แล้วถ้ามึงแจ้นไปฟ้องครูเรื่องมึงกับกูไม่จบง่ายๆ แน่ ถ้าปากของมึงพ่นได้แต่คำพูดสวะแบบนี้ออกมากูว่ามึงเก็บปากไว้กินข้าวอย่างเดียวดีกว่าว่ะ" 

ขุนพลใช้เท้าเหยียบกลางอกของคนที่โดนเขาซัด ก่อนจะก้มลงไปกระตุกยิ้มแล้วสบตาพูดกับคนที่นิ่งเงียบไปเพราะกลัวโดนต่อยอีก 

จากนั้นก็คว้าแขนนะโมให้เดินออกมาจากตรงนั้น ร่างเล็กที่เดินตามคนตัวสูงกว่าก็ยิ้มออกมา นึกดีใจในความโชคดีของตัวเองที่มีเพื่อนที่ดีอย่างขุนพล เวลาใครมาหาเรื่องขุนพลก็จะคอยปกป้องเขาทุกครั้งจนคนพวกนั้นไม่กล้ามาหาเรื่องเขาอีก 

ขุนพลเป็นเด็กเรียนเก่งมากเก่งกว่านะโมด้วยซ้ำ แต่เรื่องชกต่อยก็มีให้เห็นเป็นประจำ ชอบมีเรื่องกับเขาไปทั่วเพราะเป็นอารมณ์ร้อน ไม่พอใจใครก็ซัดแม่งเลยจนนะโมต้องคอยช่วยห้ามปรามตลอด 

ขุนพลเป็นที่รู้จักในโรงเรียนเพราะเก่งทุกด้าน ทั้งด้านวิชาการ ด้านกีฬา และหน้าตาที่หล่อเหลาแบบคมเข้มจึงทำให้มีคนชอบเขาเยอะ เรียกได้ว่า ขุนพลเป็นหนุ่มฮอตในโรงเรียนคนนึงเลยก็ว่าได้ 

ส่วนนึงคนที่ไม่ชอบนะโมก็คงมาจากพวกที่ชอบขุนพลล่ะมั้ง นะโมคิดในใจเงียบๆ ในขณะที่เดินตามขุนพลเข้ามาในโรงอาหาร 

"พลรังเกียจรึเปล่าที่คนอื่นเข้าใจผิดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน" นะโมถามขุนพลในขณะที่นั่งกินข้าวด้วยกันสองคน คนที่ถูกถามก็เลิกคิ้วมองหน้าคนตัวเล็กแล้วถามกลับ 

"แล้วมึงรังเกียจรึเปล่าที่มีเพื่อนจนๆ แบบกู" พอได้ยินสิ่งที่ขุนพลถามกลับร่างเล็กก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที 

"ไม่ เราไม่เคยรังเกียจเลย พลเป็นเพื่อนที่ดีมากสำหรับเรา" 

คำตอบของนะโมทำให้ขุนพลยิ้มออกมา เขาเอื้อมมือไปโยกหัวเพื่อนตัวเองเป็นเชิงหยอกล้อแล้วหัวเราะออกมาพลอยทำให้นะโมยิ้มตามไปด้วย 

"มึงก็ดี จริงใจกับกูดี กูไม่ชอบคนเสแสร้ง" 

ขุนพลกระตุกยิ้มแล้วสบตาพูดกับนะโม ตั้งแต่เด็กมีแต่คนเข้าหาเขาเพราะว่าเขาเรียนเก่ง เข้าหาเพราะหวังผลประโยชน์ ไม่มีใครจริงใจกับเขา จนกระทั่งมาเจอกับคนใสซื่อที่พยายามจะแรดอย่างนะโมก็เลยทำให้เขาถูกชะตาจนได้เป็นเพื่อนกันมาหลายปี 

"ถามจริงๆ นะ พลเคยชอบเรามากเกินกว่าเพื่อนรึเปล่า แบบว่าหวั่นไหวกับเราไรงี้อ่ะ? " 

คำถามที่แสนซื่อตรงของนะโมทำเอาขุนพลสำลักน้ำจนน้ำแทบพุ่งใส่หน้าคนถาม ไม่รู้อะไรดลใจให้เพื่อนของเขาคิดคำถามแบบนี้ออกมา 

"แค่ก!! ถามซะกูสำลักเลยนะมึง" 

"เราว่าเราน่ารักนะ" นะโมขำเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดชมตัวเองไปด้วยจนโดนขุนพลเบ้ปากใส่ 

"มึงน่ารัก แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน กูไม่เคยชอบมึงแบบอื่น มึงเป็นเพื่อนกูนะ" ขุนพลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองนิดๆ แต่พอโดนนะโมเอื้อมมือมาจับมือเขาแล้วพูดง้อก็หายโกรธ 

"เราแค่ถามเล่นเอง พลอย่าโกรธน้าาา เผื่อว่าพลเห็นเราน่ารักแล้วพลจะคิดไม่ซื่อไง ฮ่าๆ ๆ " 

"ถุย!! กระดากปากบ้างไหม ที่มึงพูดออกมาน่ะ" 

พอโดนขุนพลแขวะนะโมก็หัวเราะหนักกว่าเดิม เด็กหนุ่มสองคนนั่งกินข้างคุยกันหัวเราะสนุกสนานท่ามกลางสายตาไม่พอใจหลายคู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไร ส่วนใหญ่คนที่มองนะโมด้วยสายตาแบบนี้ก็เป็นคนที่ชอบขุนพลทั้งนั้น พวกเขาแค่อิจฉานะโมที่ได้ใกล้ชิดขุนพล 

"แล้วเรื่องเฮียเสือคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว เขาเอามึงหรือยัง? " ขุนพลถามเพื่อนตัวเองไปตามตรงจนนะโมมีสีหน้าตกใจ 

"เฮ้ย! พูดตรงเกินไปไหมพล" 

"อ้าวเหรอ? งั้นเปลี่ยน เอาใหม่ๆ เฮียเสือสนใจมึงบ้างรึยัง? " ขุนพลหัวเราะออกมาแล้วถามเพื่อนตัวเองใหม่อีกครั้ง 

"ยังเลยอ่ะ เฮียไม่สนใจเราเลย" นะโมทำหน้าจ๋อยส่ายหน้าตอบเพื่อนตัวเอง 

"มึงได้ทำตามแบบที่กูสอนไปรึเปล่าล่ะ? " ขุนพลถามเพื่อนแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์รู้กันไปให้นะโม ร่างเล็กก็หน้าเริ่มเห่อร้อนเพราะขุนพลเป็นคนสอนให้เขาหมั่นนวดก้นหรือออกกำลังกายปั้นก้นให้งอนเด้งเพื่อมัดใจเฮีย 

"เราทำตามที่พลบอก" ร่างเล็กตอบขุนพลไปด้วยความเขินอาย แต่เขากับขุนพลสนิทกันจนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว 

"แล้วมันได้ผลไหม? " ขุนพลยังจี้เพื่อนตัวเองไม่เลิก เขาขยับหน้ามาถามนะโมใกล้ๆ ทำให้ร่างเล็กอายจนหน้าแดง 

"อือ!! " 

นะโมตอบเพื่อนตัวเองก่อนจะก้มหน้างุด จากที่เขาทำตามที่ขุนพลบอกก็สังเกตได้ว่าก้นของเขามันใหญ่ขึ้นแถมยังงอนเด้งน่าบีบ นะโมค่อนข้างชอบกับหุ่นของตัวเองในตอนนี้มากเลยทีเดียว 

"ฮ่ะๆ ดีแล้ว ทำตามที่กูรูขุนพลคนนี้สอน อีกหน่อยเฮียเสือเสร็จมึงแน่" 

หนุ่มหล่อหัวเราะออกมาแล้วพูดให้กำลังใจเพื่อนตัวเอง เขามั่นใจว่านะโมจะทำได้ นะโมมันเป็นคนน่ารักจะตาย ใครเห็นแวบแรกก็รักก็ชอบ (ยกเว้นเขาไว้คนนึง) ยิ่งเวลายิ้มมันยิ่งโคตรน่ารัก 

"บ้า~ พลก็พูดเกินไป" นะโมยกมือขึ้นมาดันไหล่เพื่อนตัวเองแก้เขิน ทั้งที่ในใจเขาก็คิดหวังอยากให้เป็นไปตามที่ขุนพลพูด 

"หรือมึงไม่อยากได้เฮียแล้ว? " 

ขุนพลหัวเราะออกมาแล้วลองหยั่งเชิงถามนะโม ร่างเล็กก็เงยหน้ามาสบตาเขาพร้อมกับพยักหน้าตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

"อยากสิ!! " 

 

... 

หลังเลิกเรียนนะโมชวนขุนพลมาเดินเล่นที่ห้างก่อนกลับบ้าน ที่จริงขุนพลไม่ยอมมาหรอก แต่เขาอ้อนแล้วอ้อนอีกจนขุนพลใจอ่อนยอมมาด้วย ตอนนี้ร่างสูงของขุนพลก็เดินตามหลังเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ 

"พล ช่วยเราเลือกซื้อเสื้อผ้าหน่อยดิ" นะโมหันมาลากแขนเพื่อนตัวเองเข้ามาในร้านเสื้อผ้าที่ตัวเองดูไว้ตั้งนานมาแล้ว 

"ถ้ามึงจะเลือกเสื้อปิดมิดชิดขนาดนั้นทำไมมึงไม่เอาผ้าห่มมาคลุมตัวเลยล่ะ" 

ขุนพลเบ้ปากให้เสื้อตัวที่นะโมหยิบมาลอง ร่างเล็กก็ทำหน้ามุ่ยหน้าใส่เพื่อนตัวเองก่อนจะเอาไปแขวนไว้ที่เดิม เขาชอบนะแต่ไม่ซื้อ เขาเชื่อสายตาของกูรูขุนพลมากกว่า 

"แล้วพลจะให้เราเอาตัวไหนเล่า!! " นะโมหันไปถามเพื่อนตัวเองที่นอกจากจะไม่ช่วยเลือกแล้วยังติรสนิยมการเลือกชุดของเขา 

"แรดๆ อยากมีผัวแล้วอย่างมึงต้องตัวนี้" 

ขุนพลพูดแล้วเดินไปหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวบางที่คอเสื้อมันกว้างมาก นะโมกะทางสายตาว่าถ้าเขาใส่มันก็คงจะกว้างแทบถึงไหล่ได้เลยมั้ง และความยาวเสื้อก็คงจะคลุมถึงต้นขาเขาได้เลยเพราะนะโมไม่ได้สูงเหมือนขุนพล 

"คอเสื้อมันกว้างมากเลยนะพล ถ้าก้มทีคงเห็นลึกลงไปถึงเท้าเลย" นะโมทำหน้าขยาดกับเสื้อที่ขุนพลหยิบมาให้ เขาเคยใส่เสื้อแบบนี้ซะที่ไหนล่ะ 

"มึงก็เอาไว้ใส่ยั่วเฮียเสือเวลาอยู่บ้านสิวะ!! ไว้โชว์ไหล่ โชว์ผิวขาวๆ ของมึงอวดเฮียไง เซ็กซี่จะตาย" 

ร่างสูงพูดด้วยจริงจังหวังดีกับเพื่อน (?) แล้วจับเสื้อยัดใส่มือนะโมก่อนจะเดินไปหยิบตัวสีชมพูอ่อนแบบเดียวกันมาอีกหนึ่งตัว 

"มันจะดีเหรอพล" 

นะโมถามเพื่อนตัวเองเสียงอ่อยแล้วมองเสื้อที่บางแสนบางในมือตัวเอง ประหนึ่งว่าใส่หรือไม่ใส่ก็ดูจะไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่นัก 

"เออ ดีแน่นอน เชื่อกู! มึงเอาไปสองตัวเลย ไปจ่ายตังค์ได้แล้วไป" ขุนพลเดินกลับมายัดเสื้ออีกตัวให้นะโมถือไว้แล้วดันหลังเพื่อนตัวเองให้เดินไปชำระเงิน 

หลังจากซื้อเสื้อจ่ายเงินเสร็จสรรพ ขุนพลก็ลากนะโมมาที่ร้านกางเกงขาสั้น เป็นกางเกงแบบที่นะโมไม่เคยซื้อมาใส่เลยเพราะคิดว่ามันสั้นแล้วก็ขากว้างเกินไป 

"พลไม่เอา เราไม่ชอบกางเกงแบบนี้" นะโมกระซิบเพื่อนตัวเองเสียงเบาก่อนจะดึงเสื้อขุนพลให้ออกมา แต่กลับกลายเป็นว่าขุนพลดึงเขาเข้าไปหาแทน 

"เอาแบบนี้แหละ มึงต้องใส่แบบนี้จะได้เห็นก้นงอนๆ ของมึงชัดๆ ไง ไว้ใส่ยั่วเฮียเสือ ใส่แค่เวลาอยู่ที่บ้านก็พอ ใส่กับเสื้อเมื่อกี้เลย" หนุ่มหล่อพูดกับเพื่อนตัวเองแล้วเลือกหาไซส์ที่นะโมใส่ไปด้วย 

"แต่ว่าเราไม่กล้าใส่" นะโมพูดเสียงเบา ก่อนที่ร่างเล็กจะสะดุ้งตกใจเมื่อโดนขุนผลหันมาตวาด 

"ต้องกล้าสิวะ อยากได้ก็ต้องกล้า อ่อยแม่งให้สุด กูว่ายังไงเฮียก็ต้องสนใจมึง" 

ขุนพลจับไหล่นะโมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง รู้สึกว่าเขาจะสนับสนุนเพื่อนตัวเองแรดได้ดีเหลือเกิน ในเมื่อนะโมมันอยากสมหวังรักกับเฮียเสือ เพื่อนอย่างเขาก็ต้องสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว 

"ก็ได้ เราจะใส่แบบนี้ก็ได้" 

พอนะโมพูดตอบรับขุนพลก็ยิ้มกว้าง เขาใช้มือตบไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆ แล้วดึงนะโมมาเลือกสีกางเกง 

"เอาสีไหน? " 

"เอาสีดำกับสีขาว" 

นะโมชี้ไปที่กางเกงสองตัวขุนพลก็หยิบออกมาให้แล้วพากันมาจ่ายตังอีกรอบก่อนจะเดินออกมาซื้อไอติมกินกัน 

โรงเรียนนะโมอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากเท่าไหร่นะโมเลยเลือกที่จะขึ้นวินมอไซต์ บางครั้ง (นานๆ ที) ไทเกอร์ก็จะมาส่ง ถ้าไทเกอร์เป็นคนมาส่งนะโมก็จะมากับเขา แต่ถ้าให้ลูกน้องมาส่งนะโมก็เลือกที่จะเดินทางไป-กลับเองดีกว่า 

 

ส่วนขุนพลก็จะเดินมาส่งนะโมที่ปากซอยก่อนทุกครั้งแล้วค่อยกลับบ้านตัวเองต่อ ทั้งที่บ้านของขุนพลอยู่ไกลกว่านะโมเยอะ 

"เราอยากไปบ้านพลจัง" นะโมหันไปยิ้มพูดกับเพื่อนตัวเองแต่กลับโดนขุนพลดันหัวจนหน้าแทบทิ่มไอติมที่ถืออยู่ 

"ไม่ต้องไป เดี๋ยวแม่กูให้มึงกินก๋วยเตี๋ยวฟรีอีก เปลือง!! " 

ขุนพลพูดดักคอเพื่อนตัวเองเล่นๆ เขามักพูดแบบนี้กับนะโมประจำอยู่แล้ว บ้านเขาเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยว เงินที่ได้มาส่วนมากก็ไม่พอใช้เพราะหมดไปกับค่าเทอมแพงๆ ของโรงเรียนที่ขุนพลเรียนอยู่ เขาเคยคิดว่าจบมอสามจะไม่เรียนด้วยซ้ำเพราะสงสารพ่อกับแม่ที่ต้องลำบาก แต่พ่อแม่ก็อยากให้เรียนต่อเพื่ออนาคต 

"พลง่ะ!! ไว้วันหลังเราจะแอบไปเองโดยไม่บอกพล" นะโมแหวใส่เพื่อนตัวเองแล้วกัดไอติมเข้าปากคำใหญ่เพราะมันเริ่มจะละลายแล้ว 

"เออ อยากไปก็ไป แล้วชุดที่ซื้อไปมึงใส่ด้วยนะ หาวิธีอ่อยเยอะๆ ถ้าซื้อไปนั่งจ้องเฉยๆ ชาตินี้มึงไม่มีทางได้แอ้มเฮียเสือหรอก" 

ร่างสูงบอกพร้อมกับชี้ถุงเสื้อผ้าที่นะโมถืออยู่ ร่างเล็กก็พยักหน้ารับคำเพื่อนอย่างรู้งาน 

"โอเค จัดไป เดี๋ยวคืนนี้เราใส่เลย" 

พอแยกย้ายกับขุนพลนะโมก็ขึ้นวินมอไซต์กลับมาที่บ้าน พอมาถึงนะโมก็ยกมือไหว้ทุกคนที่เห็นก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานั่งทำการบ้าน กระทั่งเฮียเสือให้ลูกน้องมาเรียกไปกินข้าว นะโมที่ทำการบ้านเสร็จพอดีร่างเล็กจึงลงไปกินข้าว 

"เฮียจะไปไหนเหรอจ๊ะ? " 

นะโมเลื่อนเก้าอี้มานั่งแล้วถามไทเกอร์ที่ใส่สูทสีดำเซตผมเป็นอย่างดี เขาไม่ชอบที่เวลาเฮียเสือของเขาแต่งตัวเป็นทางการแบบนี้มาก เพราะมันจะมีแต่คนมอง นะโมไม่ชอบให้ใครจ้องเฮียเสือ 

"กูจะไปงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนพ่อกู อึดอัดฉิบหายใส่ชุดแบบนี้" 

เมื่อโดนถามไทเกอร์ก็เลยถือโอกาสพูดระบายให้เด็กมันฟังซะเลย เขาไม่ชอบงานเลี้ยงแบบนี้มากแต่พ่อโทรมาขอร้องให้ไปแทน ไม่เข้าใจว่าวันเกิดจะให้ใส่ชุดแบบนี้ทำไม สำหรับแค่ใส่ชุดธรรมดาตั้งวงแดกเหล้าหากับแกล้มสักนิดก็โอเคแล้ว ทำเป็นจัดงานใหญ่โตให้สิ้นเปลืองเงินไปได้ ถึงจะบ่นอยู่ในใจ แต่สุดท้ายไทเกอร์ก็ต้องไปร่วมงานอยู่ดี 

"เฮียไม่ไปไม่ได้เหรอจ๊ะ หนูหวงอ่ะ" ร่างเล็กลุกขึ้นลากเก้าอี้ขยับมาใกล้ไทเกอร์แล้วโผกอดร่างหนา ใบหน้าหวานซบลงกับหน้าท้องแกร่งจนไทเกอร์ร้องโวยวาย 

"เป็นอะไรของมึงเนี่ย ออกไป!! กูจะกินข้าว" ไทเกอร์โวยวายพร้อมกับแกะมือเล็กที่กอดเขาไว้แน่นออก 

"หนูหวง เฮียห้ามไปมองหรือไปเต๊าะคนอื่นนะจ๊ะ" นะโมกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาไม่อยากให้เฮียเสือไปเพราะเฮียเสือชอบเต๊าะคนอื่นไปทั่ว 

"นะโมปล่อยกู" ร่างหนาเริ่มกดเสียงต่ำไม่พอใจที่คนตัวเล็กพูดไม่รู้เรื่อง 

"เฮียก็รับปากมาก่อนสิจ๊ะแล้วนะโมจะปล่อย ถ้าไม่รับปากนะโมก็ไม่ปล่อย" นะโมพูดเสียงกระเง้ากระงอดซุกหน้ากับหน้าท้องแข็งแกร่งของไทเกอร์ 

"เออ!! ปล่อยกูได้แล้วไอ้ห่า!!! " ร่างสูงทนความหงุดหงิดไม่ไหวตอบรับร่างเล็กอย่างไม่เต็มใจ นะโมก็ค่อยๆ ผละตัวออกแล้วจ้องหน้าไทเกอร์ 

"โกหกเด็กมันไม่ดีนะจ๊ะเฮีย" 

"สัส!! รู้ทันกูอีก มึงอย่ามาเรื่องมาก กูบอกว่าเออก็เออสิวะ ไปกินข้าวได้แล้วไป" 

ไทเกอร์บ่นด้วยความหัวเสียก่อนจะตักข้าวกินแล้วมองนะโมที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร 

นะโมนั่งกินข้าวแล้วลอบมองร่างหนาเป็นระยะเพราะเฮียเสือของเขาหล่อมาก หล่อจนร่างเล็กนั่งกินข้าวไปก็บิดตัวด้วยความเขินอายไปด้วย ใจเต้นแรงเมื่อได้นั่งใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของไทเกอร์ เขาชอบกลิ่นเฮียเสือมาก ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย 

"นะโมกูหล่อไหม? " 

หลังจากกินข้าวจนอิ่มไทเกอร์ก็หันมาถามนะโมที่นั่งเขี่ยข้าวเล่นอยู่ ที่จริงเขามั่นใจว่าเขาใส่อะไรก็หล่ออยู่แล้ว หรือต่อให้ไม่ใส่อะไรก็หล่อ แต่เขาแค่อยากถามนะโมเพื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเองแค่นั้น 

แต่พอเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กไทเกอร์ก็ตกใจเมื่อเห็นนะโมหน้าแดงปลั่งบิดตัวไปมาก่อนจะเงยหน้ามาสบตาเขา 

"เฮียไม่หล่อแล้วใครจะหล่อล่ะจ๊ะ เฮียน่ะ หล่อล่ำน่าซั่มมากๆ หล่อจนนะโมอยากได้อยากโดน" 

คำตอบที่ได้รับคนถามแทบล้มพรืดลงไปกับพื้น ขนของไทเกอร์ลุกชันไปทั้งร่างเมื่อเห็นแววตาหวานเชื่อมของนะโมในตอนนี้ สาบานว่าตั้งแต่เกิดมานะโมเป็นคนแรกเลยที่ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นไม่ปลอดภัยทั้งกายและใจได้ขนาดนี้ 

"สัส! กูไม่น่าถามคนอย่างมึงเลย!! " 

เขาลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะอาหารทันทีเมื่อรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย ปล่อยให้นะโมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นั่งกินข้าวคนเดียวต่อไปจนอิ่ม 

ความคิดเห็น