นิยายของจางบิวตี้ทุกเรื่องที่จบแล้วจะติดเหรียญนะคะ ที่ติดเหรียญอย่างเดียวเพราะเราเปิดให้อ่านฟรีมาตั้งนานแล้วเนอะ อย่าดราม่าเลยนะคะ เสียสุขภาพจิตป่าวๆ 55555

ชื่อตอน : Coffee 3

คำค้น : Yaoi, NC, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2560 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Coffee 3
แบบอักษร

Coffee 3


วันนี้วันเปิดเทอมวันแรกของภาคเรียนที่ 2 เลิฟต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่เช้าเพราะว่ามีเรียนตั้งแต่ 8 โมงเช้า ซึ่งเป็นช่วงเวลาเรียนที่เขาเกลียดแสนเกลียด เมื่อคืน ROV กับไอ้กราฟซะดึกเกือบๆ ตี 2  แม่งเล่นทีไรแพ้ทุกที ไอ้กราฟเพื่อนเชี่ยก็ไม่เคยช่วยเลย ทั้งๆ ที่อยู่ฝ่ายเดียวกัน แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงแม่งแล่นไปปกป้องเขาเสียจนเขาโดนตีจนแพ้ สาสสสสส พูดถึงแล้วหัวร้อน มีความเป็นเพื่อนที่ดีมากกกกกก


          “กูเกลียดคาบ 8 โมง” เลิฟพูดขึ้นพร้อมกับฟุบหน้าลงโต๊ะเรียนหลังจากที่ตอนนี้มานั่งในห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว โดยข้างซ้ายมีพอร์ชนั่งและข้างขวากราฟนั่ง ซึ่งเป็นปกติของการนั่งเรียนของกลุ่มเขา ยกเว้นถ้าคาบเรียนรวมที่มีโฟนเรียนด้วยไอ้พอร์ชมันจะไปดึงโฟนมานั่งด้วย

        “เออกูว่าจะถาม ไอ้กราฟบอกกูว่ามึงทักพี่ธามไปแล้ว ได้ความไงบ้าง” พอร์ชถามขึ้น ความจริงเขาได้ให้เฟสบุ๊คของพี่ธามไปให้เลิฟเมื่อสองวันก่อน แต่ไม่ได้ถามมันเลยว่าคุยกับพี่เขาหรือยัง

        “บล็อกกูไปแล้ว”


          “ฮะ! บล็อก?” เลิฟพยักหน้ารับ พูดถึงแล้วก็เจ็บใจ เขาทำอะไรผิดตรงไหน รำคาญอะไรกันนักหนาถึงขั้นบล็อกเขาเลยอ่ะ เขาก็แนะนำตัวให้อีกคนได้รู้จักตามที่โฟนบอกเป๊ะๆ ไม่มีขาดตกบกพร่อง แต่เสือกตอบกลับมาว่าไม่ได้อยากรู้จักเขาและก็บล็อกเขาเลย แม่งๆๆ ใจร้ายชิบหาย! ขอแช่งให้มีเมียเป็นควายเผือก!


          “เดี๋ยวๆ มึงไปทำท่าไหนพี่เขาถึงบล็อก?” พอร์ชทำหน้างุนงงไม่น้อย


         “ท่าพิสดาร” กราฟพูดขึ้น เลิฟหันไปจิกตาใส่เพื่อนสนิทอีกคนทันที


          “พิสดารพ่อง กูก็แค่แนะนำตัวกับพี่เขาเฉยๆ เนี่ยๆ” เลิฟว่าพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้พอร์ชดูที่เขาแคปข้อความแชทที่คุยกับอีกคนเอาไว้ เพราะตอนนี้ไม่สามารถหาเฟสบุ๊คอีกคนเจอแล้ว พอร์ชรับไปอ่านก่อนจะชะงักไปทันที...เชี่ย นี่มันแนะนำตัวหรือกรอกประวัติสมัครงานวะ โอ๊ยๆๆ เขาเข้าใจแล้วทำไมถึงถูกบล็อกเป็นเขาเขาก็บล็อก


          “อึ้งเลยดิไอ้พอร์ช กูอ่านแล้วกูก็อึ้ง ฮ่าๆๆ” กราฟพูดขึ้นพร้อมหัวเราะ


          “เออ อึ้งเลย”

         “ทำไมวะ หรือกูแนะนำตัวน้อยไป หรือว่ากูพูดอะไรในสิ่งที่พี่มันไม่ชอบ หรือพี่มันไม่ชอบรีบอร์น ไม่ชอบคุณฮิบาริ ไม่ชอบ...”


          “พอๆ พี่เขาไม่อยากรู้จักมึงก็ช่างพี่เขาไป” พอร์ชส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนโฟน เขาไม่ใช่พวกชอบซ้ำเติมเพื่อนเท่าไหร่ เพราะหน้าที่ซ้ำเติม...


          “ไม่ใช่ไม่อยากรู้จัก คงคิดว่ามึงบ้าไปแล้ว” ...เป็นหน้าที่ไอ้กราฟ


          “เชี่ย กูไม่ได้บ้านะเว้ย แม่งๆ คิดว่าบล็อกเฟสแล้วกูจะยอมแพ้หรือไง กูไม่ยอมหรอกเว้ย” เลิฟว่าด้วยใบหน้าจริงจัง


          “มึงจะทำอะไร?”


          “หึๆ คอยดูกูละกัน”...พักกลางวัน...ตอนพักกลางวันโรงอาหารประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์จะแน่นทุกครั้งเพราะตึกเรียนอยู่ห่างจากตึกเรียนรวมทำให้เด็กในคณะขี้เกียจถ่อสังขารไปกินข้าวที่โรงอาหารกลาง ถ้าใกล้ๆ หน่อยก็มีโรงอาหารของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่มีร้านขายข้าวหนึ่งร้านกับก๋วยเตี๋ยวหนึ่งร้านให้พึ่งพิง


          “มองหาใครวะ?” กราฟถามเลิฟขึ้นที่เอาแต่ชะเง้อคอยื่นคอยาวไม่เป็นอันกินข้าว


          “พี่ธาม”


          “เดี๋ยวๆ มึงจะมองหาพี่เขาทำไม?”


          “หึๆ กูบอกว่าคอยดูกูไง...โอ๊ะ นั่นๆ ใช่มั้ยไอ้พอร์ช แก็งค์นั้นใช่มั้ย?” เลิฟถามขึ้นเสียงดังพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้ชี้ไปยังกลุ่มของธามที่กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหาร ทำให้สายตาทุกคู่พากันหันมามองที่เลิฟเป็นตาเดียวไม่เว้ยแม้กระทั่งธามและผองเพื่อน


          “ไอ้เชี่ยเลิฟนั่งลง” เลิฟไม่ฟัง ว่าแล้วร่างบางก็ตรงดิ่งไปหากลุ่มของธามทันที แต่แทนที่จะหันหน้าไปธามกลับหันหน้าไปหามอส


          “พี่ธาม ติวหนังสือให้ผมหน่อยนะครับ!” เลิฟพูดเสียงดังทำให้สายตาหลายคู่หันมามองเลิฟอีกครั้ง

         “ฮ่าๆๆๆ เดี๋ยวๆ ฮ่าๆๆ” มอสหัวเราะออกมาทันที ก่อนจะตามด้วยแต็กและเกียร์ ส่วนธาม ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด


          “ทำไมครับ? หรือว่าพี่ยังไม่รู้จักผม ผมชื่อเลิฟ ชื่อจริงชื่อนาย ลฤทธิ์ กิตติเวช... รหัสนิสิต 5934567 อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1 สาขาโยธา บ้านเกิดอยู่...”


          “กูไม่ได้ชื่อธาม” มอสพูดแทรกขึ้นพร้อมกลั้วหัวเราะ


          “อ้าว...งั้น พี่ใช่มั้ยครับ?” เลิฟหันไปหาเกียร์ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพี่คนนี้เป็นเดือนคณะปีที่แล้วชื่อว่าเกียร์


          “เอ้ยๆ ไม่ใช่ดิๆ พี่คนนี้เป็นเดือนคณะ...งั้นก็พี่คนนี้” ก่อนจะหมุนตัวกลับไปหาแต็ก แต็กหัวเราะลั่นก่อนจะจับตัวเลิฟหมุนไปหาธาม


          “คนนี้ต่างหากเว้ยไอ้ธาม ก่อกวนมันในเฟสมาแล้วทำไมไม่ส่องรูปมันมาให้ดีๆ ด้วยวะ” แต็กว่าขำๆ เลิฟเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นหน้าคนที่เขาตามหาเต็มๆ ตา เชี่ย...หล่อ  หล่อเชี่ยๆ หล่อไม่น้อยหน้าพี่เดือนคณะปีที่แล้วเลย แต่หน้านิ่งชิบหาย มองมาที่เขาเหมือนไม่สบอารมณ์ด้วย แง้ๆๆ ไอ้เลิฟขอโทษ ไอ้เลิฟคนนี้มันฉลาดน้อยเลยไม่รู้ว่าพี่ธามคือคนไหน

        “แฮะๆ ขอโทษคร้าบ พอดีผม...เฮ้ย พี่” เลิฟร้องออกมาทันทีเมื่อธามเดินหนีไม่รอให้เขาพูดจบ ว่าแล้วเลิฟก็วิ่งไปดักหน้าอีกคนทันที

        “พี่ธามครับคือ...”

         “ถอย”


          “แต่ผมอยากขอร้อง...”


          “ถอย”


          “คือว่า...”


          “ถอย” ธามย้ำครั้งที่สามด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์สุดขีดทำให้เลิฟยอมถอยแต่โดยดี ตากลมมองตามร่างสูงของอีกคนจนสุดสายตา แม่งๆๆ หน้านิ่ง หยิ่งจริงอะไรจริง  ขอแช่งให้มีเมียเป็นควายเผือก! หลังจากที่แผนจู่โจมแรกไม่สำเร็จเลิฟก็ต้องเดินคอตกกลับโต๊ะ พอกลับไปก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า...


          “ไอ้เชี่ยกราฟฟฟฟฟฟ ลูกชิ้นกูวววววว”


          “ง้ำๆๆ เห็นลุกออกไป ง้ำๆๆ นึกว่าอิ่มแล้ว” กราฟพูดไปเคี้ยวไป ซึ่งในปากก็คือลูกชิ้นของไอ้เลิฟที่พึ่งเอาของมันมานั่นแหละ


          “คายออกมา คายออกมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย” เลิฟว่าพร้อมบีบปากกราฟฟอ้าปาก


          “อั้ยเอื้ออำเอี้ยอาอัย”


          “พอๆ เล่นอะไรเนี่ย” พอร์ชห้ามขึ้นเพราะเห็นท่าทางกราฟท่าจะแย่ เหมือนจะอาเจียนอยู่รอมร่อ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีที่จะมาอาเจียนในโรงอาหารของคณะแบบนี้ เลิฟหยุดบีบปากกราฟแต่ยังคงจิกตาใส่อีกคนอย่างไม่พอใจ


          “แม่งๆๆ ทำไมชีวิตไอ้เลิฟถึงเป็นแบบนี้วะ เจอรุ่นพี่หน้าหยิ่งนั่นมองแรงมาไม่พอ เจอเพื่อนหัวฆวยแย่งลูกชิ้นอีก แม่งๆๆๆ” เลิฟสบถออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะมือบางจัดการตักน้ำก๋วยเตี๋ยวที่เหลือซดเข้าปากอย่างรวดเร็วเพื่อระงับอารมณ์แต่คงลืมไปว่า...


          “เชี่ย ร้อนๆ แค่กๆ ร้อน”  


        “เฮ้อ...เอาน้ำไปแดก” พอร์ชถอนหายใจออกมาพร้อมกับยื่นขวดน้ำให้เลิฟ ส่วนกราฟ...นั่งหัวเราะลั่นอย่างสะใจ เฮ้อ...ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนกู...เลิกเรียน...แทนที่วันนี้เลิฟจะกลับหอพักพร้อมกับกราฟแต่เจ้าตัวกลับอ้างว่ามีธุระต้องไปทำซึ่งกราฟก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรเพราะจะแอบไปเหล่สายคณะอื่น เลิฟเดินมาหน้าตึกช็อปของสาขาวิศวะไฟฟ้า ซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้พี่หน้านิ่งนั่นมาเรียนที่นี่หรือเปล่า แต่ปีสองส่วนมากคงเรียนที่ตึกช็อป โอ๊ะๆ นั่นๆ มาแล้วๆ ไอ้เลิฟนี่มีสกิลด้านการเดาเหมือนกันแฮะ ทำไมตอนเดาข้อสอบไม่ถูกแบบนี้บ้างวะ พูดถึงเรื่องสอบแล้วระเหี่ยใจ พอๆ Pass!


          “กูไปล่ะ” ธามบอกกับเพื่อนๆ แล้วเดินแยกไปอีกทางเนื่องจากไม่ได้จะแวะไปร้านเกมส์เหมือนเพื่อนทั้งสามคนแต่จะกลับหอเลย ธามเดินไปยังลานจอดรถและรับรู้ถึงว่ากำลังมีสิ่งมีชีวิตหนึ่งชีวิตกำลังเดินตามเขามา ร่างสูงหยุดเดินก่อนจะหันกลับมอง...แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ธามหันกลับมาเดินต่อและก็รับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตที่เดินตามเขามาอีกครั้ง คราวนี้ธามไปหยุดแต่กลับหันกลับไปมองทันทีทันใด

         “เฮ้ย! โอ๊ย!” เลิฟที่เดินตามธามมาตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ อีกคนก็พรวดพราดหันมาไม่บอกไม่กล่าว ความจริงคนอ่านควรเตือนเขาป่ะวะ! ทำให้เขาหาที่แอบไม่ทันแถมยังสะดุดขาตัวเองล้มไปกองกับพื้นอีกต่างหาก


          “ตามกูมาทำไม?” ธามขมวดคิ้วมุ่น เลิฟรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะเจ็บหัวเข่าไม่น้อยที่ล้มไปเมื่อกี้ ร่างบางเดินเข้ามาหาธามทันที

        “ผมแค่อยากขอร้องให้พี่ช่วยติวหนังสือให้ผม” เลิฟว่าเสียงอ่อยๆ พร้อมกระพริบตาปริบๆ หวังจะให้อีกคนใจอ่อน ไอ้กราฟเคยบอกว่าตากลมๆ ของเขาน่าสงสารเหมือนควายซื่อบื้อ มองแล้วโรงเชือดคงไม่กล้าเชือด ซึ่งเขาก็ชอบคำชมนั้นมากและเห็นด้วย!

        “กูไม่ใช่ติวเตอร์”


          “แต่เพื่อนผมบอกว่าพี่เรียนเก่งมาก เก่งที่สุดในชั้นปี”


          “แล้วไง?”


          “ก็แบบ...แฮะๆ ช่วยติวหนังสือให้ผมไม่ได้เหรอ? ถือว่าช่วยลูกหมาตาดำๆ ไม่สิ...ความจริงผมตาสีน้ำตาลเข้มต่างหาก” ธามมองอีกคนนิ่งๆ

         “ผมน่ะเกรดเทอมที่แล้วไม่ดีเลย ถ้าเทอมนี้ไม่ดีอีก แม่ผมต้องด่าแน่ๆ ไม่ดิ อาจจะตีด้วย ตีด้วยก้านมะยมหลังบ้าน พี่รู้เปล่าว่าแค่สามสี่ก้าน ขาก็เป็นแนวแดงเลยนะ  เฮ้ย! พี่จะไปไหนอ่ะ” เลิฟว่าก่อนจะวิ่งกระเผลกๆ มาดักหน้าธามอีกครั้ง

         “พล่ามเชี่ยอะไรไม่ได้อยากรู้” ธามว่าเสียงเรียบ

         “ไม่พล่ามก็ได้ ถ้าพี่รำคาญก็ช่วยตอบตกลงผมไม่ได้เหรอ? นะๆๆ”

         “มึงนี่มัน...”

      “ไม่ใช่มันครับ ผมชื่อเลิฟครับ ชื่อจริงชื่อนาย ลฤทธิ์ กิตติเวช... รหัสนิสิต 5934567 อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1 สาขาโยธา...”


          “บ้านเกิดอยู่กรุงเทพ พ่อชื่อนาย ฤทธา กิตติเวช... แม่ชื่อนาง มีนาพร กิตติเวช ที่บ้านมีหมาอีกตัว พันธุ์ไทยแท้ชื่อไอ้กระแป๋ง สูง 173 หนัก 55 ชอบสีฟ้า ไม่ชอบสีแดง การ์ตูนโปรดคือ รีบอร์น ชอบฮิบาริ ชอบกินชานมแต่ไม่ชอบกินกาแฟ ชอบกินแตงกวาแต่ไม่ชอบกินผัก...มึงจะพูดแบบนี้ใช่มั้ย?” ธามพูดขัดขึ้น เลิฟเบิกตากว้างอย่างอึ้งๆ ปากบางอ้าๆ หุบๆ พงาบๆทันที เหยดดดดด ก็อปแล้ววางหรือเปล่าวะเนี่ย? (เออดิ)


          “กูไม่ใช่ทะเบียนราษฎร์ ไม่ต้องมาบอกประวัติกับกู ส่วนเรื่องติว...กูไม่ติวให้” พูดจบธามก็เดินออกไปทันที คราวนี้เลิฟไม่ได้เดินตามเพราะยังคงอึ้งๆ กับสิ่งที่อีกคนร่ายยาวออกมาเมื่อกี้ ขนาดเขาเองยังจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเคยแนะนำตัวอะไรออกไปบ้างแต่ทำไมอีกคนจำได้...แบบนี้มัน...มัน...ก็อปแล้ววางชัวร์! 








...

โอ๊ยยยยย 555555 สาระให้ 5 ความบ้าให้ 100 เป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดในสามโลกที่แต่งมา 555555 เอาไว้อ่านตอนไม่มีอะไรอ่านนะคะ เพราะไม่สามารถหาสาระได้เลยนอกจาะประวัติของนังเลิฟ 555555 ยังไงก็ฝากติดตามด้วยเน้ออออ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว