ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๓ : การพบพาน

ชื่อตอน : บทที่ ๓ : การพบพาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 296

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2560 17:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๓ : การพบพาน
แบบอักษร

-- บทที่ ๓ --

การพบพาน


“หวัดดีไอ้หนู มาคนเดียวเหรอเรา” ชายแปลกหน้าร่างยักษ์ถือวิสาสะนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามด้านหน้าเด็กชาย

เอเดนไม่สนใจชายแปลกหน้า ยังคงตั้งหน้าตั้งตากินอาหารต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย จนทำให้คนถามหงุดหงิดเล็กน้อย

“มีเงินเยอะไม่เบานี่เจ้าหนู เอามาแบ่งกันใช้ดีกว่าน่า ถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ชายแปลกหน้าบอกจุดประสงค์ตรงๆ

เอเดนกินอาหารตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง ขณะดื่มน้ำมะนาวโซดาอย่างกระหายจนไม่เหลือสักหยด “อ้า อร่อยจริงๆ”

“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอไง ส่งกระเป๋าเงินนั่นมา” ชายแปลกหน้าเค้นเสียง

“ไม่อ่ะ” เอเดนบอกพลางจ้องหน้าเขม็ง

“หนอย ไอ้เด็กนี่” ชายแปลกหน้าเงื้อมือจะคว้าตัวเด็กชายที่อยู่ตรงหน้า แต่จู่ๆกลับมีมือเรียวเล็กจากไหนไม่รู้มาจับข้อมือซะแน่นจนมือขวาของเขาหยุดชะงักไว้

“รังแกเด็กไม่มีทางสู้ นิสัยไม่ดีเลยนะ” เสียงเล็กๆพูดขึ้น

“นี่แกเป็นใครกันเนี่ย เข้ามายุ่งอะไรด้วยวะ” เขาตะโกนใส่หน้าคนที่จับข้อมือของเขาอยู่

“เป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่ที่สำคัญคือฉันไม่ชอบพวกอันธพาล” เธอตอบขณะแสดงสีหน้าเรียบเฉย

“ปะ ปะ ปล่อยมือข้าเดี๋ยวนี้” เขาร้อง เพราะรู้สึกเย็นวาบที่ข้อมือจนรู้สึกเจ็บ พยายามดึงมือกลับแต่ไม่เป็นผล เขาเลยใช้มือซ้ายหวดไปยังเจ้าของมือเรียวเล็ก

ทันใดนั้น ข้อมือขวาของชายที่ถูกจับอยู่โดยคนแปลกหน้านั้น พลันเกิดน้ำแข็งปรากฏขึ้น ก่อนจะลุกลามไปทั่วทั้งตัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ร่างทั้งร่างของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์กลับถูกแช่แข็งภายในชั่วพริบตา จนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งสีขาวโพลน ก่อนเจ้าของมือเรียวเล็กจะหันไปบอกกับคนในร้าน ซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“ใครที่คิดจะปล้นคนอื่น มันก็จะเจอแบบนี้ เข้าใจนะ”

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลคมเข้มตัดกับใบหน้าที่สวยหวานปานน้ำผึ้ง เธอมีผมสีน้ำตาลประกายทอง ในชุดเดินทางดูทะมัดทะแมง หันมาคุยกับเด็กชายที่เธอพึ่งช่วยเหลือไว้

“ไม่เป็นไรนะ แต่นายต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ การพกเงินเยอะแยะขนาดนั้นมีแต่ล่อตาล่อใจพวกโจรเท่านั้นแหละ” เธอกล่าว

“เอ่อ ขอบคุณนะ” เอเดนบอกขณะมองสำรวจเด็กหญิงตรงหน้า ซึ่งอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ดูเผินๆแล้วเหมือนลูกคุณหนูทั่วไป เพียงแต่เด็กหญิงคนนี้เป็นผู้ใช้ธาตุที่เก่งเอาเรื่อง ดูจากสิ่งที่เธอกระทำลงไปเมื่อกี้ ธาตุประจำตัวของเธอคือธาตุเยือกแข็งอย่างแน่นอน

“ไม่เป็นไร ว่าแต่นายมากจากไหนน่ะ เงินนั่นคงไม่ได้ขโมยมาหรอกนะ” เธอถาม ก่อนจะมองสำรวจด้วยสายตาคมโตที่ดุราวกับพญาเสือ

“เปล่า เงินนี่คือเงินของฉัน ขอบใจที่ช่วยไว้นะ ขอตัว” เอเดนลุกขึ้นเดินออกมา เขารู้สึกไม่ค่อยชอบที่ถูกคนแปลกหน้าซักไซ้

เดี๋ยว!” เธอเรียก

เอเดนหยุดแล้วหันมาหลังกลับมา “หือ... ว่าไง”

เธอเงียบไปพักนึงก่อนจะตอบว่า “เปล่า โชคดีล่ะ” 

เอเดนเดินออกมานอกร้าน เดินข้ามฝั่งไปยังร้านรับฝากสัตว์เลี้ยง เพียงแต่ว่า พิกเกอร์ หมูเจ้าลมกรดที่พึ่งฝากไว้เมื่อกี้ หายไปซะแล้ว


✖​ ✖​ ✖

ความคิดเห็น