email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 8 โอกันต์ (จบ)

ชื่อตอน : บทที่ 8 โอกันต์ (จบ)

คำค้น : โอกันต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 906
× 15,900
แชร์ :
บทที่ 8 โอกันต์ (จบ)
แบบอักษร

กันต์


เสาร์ตอนเย็น....


"ต่อจากนี้ไปก็พยายามอย่าให้คนไข้เครียดมากนะครับและก็ต้องพักผ่อนเยอะๆ "


"ครับ "


เสียงคนที่คุยกันอยู่ดังขึ้น ทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา


"งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดแทนตัวเองว่าหมอ ตามด้วยเสียงปิดประตู


พอปรับสายตาได้แล้ว โอก็มองไปรอบๆ ห้อง เพราะเขายังไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน


"ตื่นแล้วหรอ? " เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ร่างบางจึงค่อยๆ หันหน้าไปมอง พร้อมกับลุกขึ้นนั่ง


"กินน้ำ..." กันต์พูดพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้ โอก็ไม่ได้คิดที่จะขัดอะไรเขาก็ยอมรับแก้วน้ำจากชายหนุ่มขึ้นมายกดื่ม


"หมอบอกว่ามึงเครียดจนไม่มีแรง..." ร่างสูงพูด พร้อมกับหยิบแก้วน้ำจากร่างไปวางไว้


"อ๋อ..." โอตอบก่อนจะเอนตัวลงนอนเหมือนเดิม เขาค่อยๆ นอนหันหลังให้ชายหนุ่มทันที


//กันต์


สัสเอ๊ยยย ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ พูดก็ไม่เก่งด้วย หน้าตากูมันเข้ากับคำพูดซะที่ไหน


"เป็นเพราะกูหรอ...? " ร่างสูงพูดเสียงปกติ โอรีบหันหน้ามาทันที


"นายยังไม่รู้ตัวอีกหรอ? " ร่างบางถามกลับก่อนจะหันกลับไปนอนต่อ กันต์ก็เอาแต่ยืนนิ่งเพราะเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป


//โอ


ยังจะมาถามอีก ควรจะรู้ตัวนานแล้วนะ


//กันต์


กูก็คิดว่ามึงจะไม่เป็นแบบนี้


"อ๋อ...นอนไป..." ร่างสูงพูดก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง กันต์รีบหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเพื่อนของเขาทันที... ไม่นานเลย์ก็รับสาย


"ฮัลโหล"


"ตอนนี้กูอยู่โรงพยาบาล" กันต์พูด


"อ้าวเฮ้ย...ใครเป็นไรว่ะ? " ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตกใจทันที


"กูทำไอ้โอเข้าโรงบาล"


"อ้าว...มึงทำมันรุนแรงขนาดนั้นเลยหรอวะ..."


"กูว่ามึงควรปล่อยมันไปได้แล้วนะกันต์ ไม่งั้นมึงเองนั้นแหละที่จะเป็นครเจ็บ..." เลย์พูดบอกเพื่อนของเขา เพราะก่อนหน้านี้ทั้งสองก็ได้คุยกันในเรื่องนี้มาแล้วรอบหนึ่ง


"กูทำไม่ได้วะ..." กันต์พูด


"เฮ้อออออ...ปล่อยมันไปไม่ได้แล้วทำไมไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจนวะ...." เลย์พูด


"เออๆ แค่นี้แหละ...ตี๊ด..." พูดจบกันต์ก็กดตัดสายไป ร่างสูงยืนคิดหาวิธีพูดดีๆ กับคนที่นอนอยู่ในห้องสักพัก เพราะหมอบอกว่าไม่อยากให้คนที่กำลังป่วยเครียด ถึงเขาจะเป็นคนนิสัยโหดๆ ชอบใช้ความรุนแรง แต่จิตใจก็ไม่ได้เลวร้ายซะขนาดนั้นหรอกนะ //ที่ทำมาละกันต์??? กันต์คิดก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นร่างบางยังคนนอนหันหลังอยู่


"โอ..." ร่างสูงเรียกด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ร่างบางก็ยังไม่หันมา


"กูขอโทษที่เคยทำอะไรไม่ดีๆ กับมึงไว้นะ..." กันต์กั้นใจพูดออกมา


//กันต์


ยากมากไอ้เหี๊ย ทำเรื่องแบบนี้กูทำไม่เป็น....


"...." คนที่นอนอยู่ยังคงเงียบ กันต์ก็เลยเดินอ้อมไปดูอีกทางเพื่อนร่างบางหลับไปแล้ว


"หลับแล้วหรอวะ วุ! " กันต์พูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา อีกอย่างเขาก็รู้สึกเหนื่อยๆ เหมือนกันเฝ้าร่างบางมาตั้งแต่ตอนเช้ายังไม่ได้ไปไหนเลย


ฝั่งของโอ


ทำไมเขาจะไม่ได้ยินที่ชายหนุ่มพูด


"ไม่รู้หรอกนะว่า ทุกๆ วันที่มึงทำให้กูเจ็บปวด ภายใต้ความโหดร้ายนั้นมึงเป็นห่วงกูไหม....."


"ถึงจะมาขอโทษตอนนี้ มันก็คงไม่มีใครที่จะเชื่อคนที่เคยทำร้ายตัวเองมาแล้วร้อยเปอร์เซนต์หรอกนะ....." ร่างบางพูดในใจ ก่อนจะหลับตานอน


..


..


..


..


"ยังรู้สึกเหนื่อยๆ อยู่ไหมครับ? " เสียงหมอดังขึ้น

"ไม่ค่อยแล้วครับ..." ร่างบางตอบ


"งั้นเดียวพรุ่งนี้ก็คงกลับบ้านได้แล้ว" กันต์ค่อยลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับลุกขึ้นไปหาหมอที่กำลังตรวจร่างบางอยู่ทันที หลับไผนานแค่ไหนเขาก็ไม่รู้


"ขอบคุณครับ..." โอตอบ หมอก็ยิ้มให้ก่อนจะหันมายิ้มให้ร่างสูงที่ยืนอยู่ แล้วเดินออกไปนอกห้อง...


"หมอว่าไง? " กันต์ถามคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอน


"หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็คงกลับบ้านได้แล้ว..." โอพูดเสียงปกติ


"อ๋อ..." สิ้นเสียงของกันต์ ก็ดูเหมือนว่าบรรยากาศในห้องจะอึดอัดขึ้นทันที ต่างคนก็ต่างจ้องหน้ากัน โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร


"เอ่อ...."


แกร๊ก...


ร่างสูงกำลังจะพูด แต่ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาพอดี เป็นพยาบาลสาวที่เอา ข้าวมาให้


"ขอบคุณนะครับ" โอพูด


"ค่ะ หายเร็วๆ นะคะ" พยายามอมยิ้มตอบก่อนจะเดินออกไป โอก็นั่งกินข้าวไปส่วนกันต์ตอนนี้ชายหนุ่มก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ร่างบางก็หันมามองชายหนุ่มบ้าง


"นายไม่หิวข้าวหรอ? " โอถาม


"ไม่ๆ " ร่างสูงตอบเสียงปกติ


"กันต์...นายมีอะไรจะพูดรึเปล่า? " ร่างบางตัดสินใจถามคนที่ดูเหมือนว่าจะทำหน้าเครียดมาโดยตลอด


"เราได้ยินที่นายพูดขอโทษหมดแล้วแหละ...." โอพูดก่อนจะกินข้าวต้มต่อ ร่างสูงก็หันมามอง


"จะให้ยกโทษคนที่ทำร้ายเรามาโดยตลอดแบบนี้เลยมันก็คงไม่ใช่...ใช่ไหมล่ะ..." โอพูด กันต์ก็นั่งฟังอยู่เงียบๆ เขารู้แล้วว่าเขาผิด เขาจึงพูดขอโทษนี้ไง


"ถ้าพรุ่งนี้มาถึงนายจะปลดเราไปได้ไหม..." โอพูด สิ้นเสียงร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนทันที แต่ร่างบางก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่นิด


พรึ่บ....


"กูปล่อยมึงไปไม่ได้เลยว่ะ..." กันต์พูดเสียงนิ่ง แต่ตนของเขาก็ยังจ้องลงมาที่พื้นห้อง


"กันต์...." โอเรียก ร่างสูงจึงหันหน้าไปมอง


"ทำไมถึงปล่อยเราไปไม่ได้? " ร่างบางถามเสียงปกติ...


"....." เงียบ ชายหนุ่มยังคงเงียบเหมือนเดิม เขาไม่ยอมพูดออกมา


"กูรักมึงมั้ง..." ร่างสูงพูดออกมา แต่มันก็ทำให้โอยิ้มออกมาทันที


"เฮ้อออออออ" ร่างบางถอนหายใจออกมา


"พูดยากนักหรอ? " โอพูดก่อนจะเลือนที่วางอาหารออกไป กันต์ก็ยืนมองคนตัวเล็กด้วยสายตานิ่งๆ ร่างบางค่อยๆ ลงมาจากเตียง เขาค่อยๆ เลื่อนที่ห้อยถุงน้ำเกลือเดินตามไปยังหน้าตากห้อง วิวของเมืองตอนกลางคืนพร้อมกับสายลมเย็นๆ มันทำให้เขารู้สึกสดชื้นขึ้นมา สักพักร่างบางก็หันกลับมามองคนที่ยังคงยืนอยู่


"ดูเหมือนว่านายคงจะไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ สินะ..." โอพูด


"หึ....ก็บอกแล้วไงว่าปล่อยไปไม่ได้..." กันต์พูด...



จบ....

ติดตามทั้งสองต่อได้ที่ ROOMMATEหน้าหล่อ 2

​เอ็มม่า ฮาร์ทฟีเลีย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว