email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 7 โอกันต์

ชื่อตอน : บทที่ 7 โอกันต์

คำค้น : โอกันต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 849
× 14,400
แชร์ :
บทที่ 7 โอกันต์
แบบอักษร

โอ




เช้าวันเสาร์


สายน้ำที่หล่นลงมาจากฝักบัวมันทำให้ร่างบางตอนนี้รู้สดชื่นขึ้นมา รอยช้ำ รอยแดงต่างๆ ในลำตัวของเขามันก็หายไปหมดแล้ว เมื่อวานทั้งวันชายหนุ่มคนที่เคยจับตัวของเขาไปก็ยังไม่ได้โทรมาหาเลยสักนิด สงสัยมันคงลืมไปแล้วมั้งงงง


ก๊อกๆ


เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น สงสัยธามมันคงเดินไปเปิดให้ โอรีบหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้แห้งแล้วก็ใส่เสื้อผ้าที่เขาเตรียมเข้ามาทันที เหตุผลที่ใส่ข้างในห้องน้ำ ก็เพราะว่าเขากลัวว่าธามจะเห็นรอยต่างๆ ถึงมันจะหายไปหมดแล้วก็เถอะ


ปัง!


เสียงปิดประตูดังขึ้นเสียงดัง พอดีกันกับที่โอเดินออกมา เขาก็เห็นเพื่อนของเขาก็กำลังยืนจ้องมองไปที่ประตูอยู่ ร่างบางจึงเดินเข้าไปจับไหล่


"อ๊ะ! " แต่ธามก็ตกใจตกใจพร้อมกับนั่งลงปิดหูไว้ทันที


"ธาม...มึงเป็นไร" โอขมวดคิ้วถามเพื่อนของเขาออกมาด้วยความงง ก่อนที่ธามจะเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับลุกขึ้นยืน


"เปล่าๆ " ธามตอบ


ก๊อกๆ


"ธาม...กูเอง" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่ก็มีเสียงของใครสักคนดังเข้ามาด้วย ธามนิ่งไปสักพัก ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตู โอก็ยืนมองด้วยสายตานิ่งๆ พอเปิดประตูออกไปก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่ชื่อหิน ร่างสูงก็หันมามองเขาด้วยนิดๆ


"มึงจะปิดประตูทำไม? " ร่างสูงหันมาถามธาม


"ไม่มีอะไรหรอก..." ธามพูด ส่วนโอตอนนี้ก็เดินเข้าไปเตรียมของต่างๆ เพราะวันนี้เขาจะต้องไปทำโครงงานที่ตึกคณะกับเพื่อนๆ


ตี๊ด...


เสียงข้อความในโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น


"โอ...ของมึง" ธามหันมาหาคนที่กำลังยืนอยู่นิ่งๆ ก่อนจะยื่นบัตรให้ โอรับมาดูก่อนจะหันไปหาหิน


"เฮ้ย..ขอบใจนายมากๆ นะถ้าหายต้องลำบากแน่ๆ เลย..." ร่างบางพูด จะว่าไปแล้วเขาไปทำตกตอนไหนก็ไม่รู้...


"มึงนะมึง..." ธามส่ายหน้าให้กับความสะเพร่าของเพื่อนสนิทของเขา ก่อนจะหันมาหาร่างสูงที่ยืนอยู่


"ไปยัง? " ร่างสูงถาม ธามพยักหน้าก่อนที่จะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายที่มีอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับทำโครงงาน


"ธามมึงไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวกูตามไป" โอหันมาพูดบอกธามคนที่กำลังหยิบแว่นขึ้นมาใส่ ร่างบางจึงหันมามอง


"แล้วมึงจะทำอะไร? " ธามถาม


"ไม่มีอะไรหรอกน่าา" โอพูดบอก


"มึงไปเหอะเดี๋ยวกูตามไปจริงๆ " โอพูดเสริม ธามมองหน้าเพื่อนของเขานิดๆ ก่อนจะเดินออกไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้อง


พอสิ้นเสียงปิดประตู ร่างบางก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อความทันที


'นี่กูกันต์...ออกมาหากูที่หน้าหอกูจอดรถรอมึงอยู่'


พออ่านข้อความเสร็จโอก็ต้องตาโตขึ้นทันที มันจะมาทำไมตอนนี้วะ.....


Rrrrrrrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พร้อมกับเป็นเบอร์เดียวกับที่ส่งข้อความมา


"ไม่รับก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนิโอ...." ร่างบางพูดคนเดียวพร้อมกับยืนอยู่นิ่งๆ ไม่ยอมรับสาย จนเสียงโทรศัพท์ดับไป


ตี๊ด


เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางจึงกดดูแต่ครั้งนี้มันก็ทำให้เขาแทบจะเป็นลมทันที ร่างสูงได้ส่งรูปของเขาในสภาพเปลือยกายมา คาดว่าน่าจะเป็นหลังจากที่เขาโดยชายหนุ่มเล่นงาน


"ทำไมทำแบบนี้วะ....." โอกับโทรศัพท์ไว้ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ป่านนี้เพื่อนของเขาคงไปแล้วแหละ พอลงมาถึงข้างล่าง ร่างบางก็รีบมองหาเป้าหมายทันที ก่อนที่เขาจะเห็นรถคุ้นๆ ตาจอดแอบๆ อยู่ ร่างบางจึงเดินตรงเข้าไปหา


สิ้นเสียงปิดประตูรถเขาก็ไม่ยอมหันไปมองหน้าชายหนุ่มเลยสักนิด ร่างบางเอาแต่นั่งก้มหน้า เขารู้สึกโกรธตัวเอง โกรธมากๆ ที่ไปพลาดให้กับคนแบบนี้....


"นายต้องการไร? " โอเงยหน้าหันมาถามคนที่กำลังนั่งทำท่าสบายใจอยู่


"ก็มึงไง..." ร่างสูงพูดก่อนจะขับรถออกไปทันที


..


..


บรรยากาศในรถก็เงียบสนิท ไม่เสียงของใครพูดออกมาสักคำ ตอนนี้โอก็เอาแต่คิดพยายามหาวิธียังไงจะลบรูปแล้วก็หนีไปจากชายหนุ่มให้ได้ สักพักรถก็แล่นมาจอด ณ บ้านหลังเดิม พอจอดรถเสร็จร่างสูงก็เปิดลงมาแล้วก็เดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง พร้อมกับดึงแขนร่างบางลงมาจากรถทันที


"ไม่รับสายกู...." กันต์พูดเสียงเรียบ ส่วนโอก็ได้แต่ยอมรับชะตากับอันเลวร้ายของเขา


..


..


2 ชม. ผ่านไป


ร่างของคนที่นอนห่มผ้าอยู่บนเตียงนอนในสภาพเปลือยเปล่ากำลังนอนหันหลังให้กับคนที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง ร่างกายนี้มันถูกชายหนุ่มคนนี้เล่นงานจนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว.... โอค่อยเลื่อนมือไปหยิบโทรศัพท์ของเขา ขึ้นมากดโทรบอกเพื่อนของเขาว่าเขาคงไปทำงานด้วยไม่ได้แล้ว


..


..


//กันต์


ร่างกายของมึงต้องเป็นของกูคนเดียว รู้ตัวอีกทีกูก็หลงรักร่างกายของมึงจนไปไหนไม่รอดแล้ววะ


//โอ


แค่ร่างกายหรอ? จิตใจของนายทำด้วยอะไร.....


//กันต์


กูจะไม่ยอมปล่อยมึงไป


..


..


เหมือนมันเป็นชะตากรรมที่สร้างขึ้นมาให้เกิดขึ้นกับเขาเพียงคนเดียว....


รู้สึกตัวอีกที แทบจะไม่เว้นวันเขาก็ตื่นขึ้นมา ณ เตียงนอนนี้เหมือนเดิม ตื่นมาพร้อมกับความเจ็บปวด กลิ่นน้ำรักที่คละคลุ้งไปทั้วห้อง มันจะเหม็นคาวมากแค่ไหนแต่เขาก็ชินแล้ว.... แต่ที่ไม่ชินเลยคือความเจ็บปวดและความรู้สึกที่หน่วงๆ ที่อยู่ในใจ มันเหมือนกับว่าเขาถูกปิดกั้นโลกภายนอกไว้หมด


..


วันเสาร์ถัดไป...


"นายจะไม่ปล่อยเราไปจริงๆ ใช่ไหม" ตอนนี้ทั้งสองก็กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกในบ้านหลังเดิม


"อือ..." กันต์ตอบ


"กันต์..." ร่างบางเรียกร่างสูงเสียงแผ่ว


"ถ้านายไม่ได้รักเรา นายก็ปล่อยเราไปเถอะนะ อย่ามาทำร้ายจิตใจของเราเลย ทำแบบนี้ต่อไปมันก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี..." โอพูดเสียงเหมือนจะร้องไห้ออกมา ทุกความรู้สึกของเขาที่อยากจะบอกชายหนุ่ม เพราะหลังๆ มานี้เขาแทบจะไม่มีเวลาทำอะไรเลย ต้องมานอนให้ชายหนุ่ม...... เหมือนกับคนขายตัว แค่นี้สภาพจิตของเขาก็แทบจะพังไปหมดแล้ว สีผิวของเขามันก็เริ่มที่จะซีดจางลงเรื่อยๆ เหมือนกับคนไม่มีชีวิต


"เราเหนื่อยว่ะ...." โอพูดพร้อมกับค่อยลุกขึ้น ร่างสูงก็มองมาด้วยสายตานิ่งๆ


พรึ่บ!


//โอ


รู้สึกเหมือนไม่มีแรง รู้สึกเหมือนอยู่ดีๆ ก็ขาดอากาศหายใจไป ทุกอย่างมันดูเหมือนมนไปหมด เหมือนกับเราได้ตายไปแล้วจริงๆ แต่ก็แอบดีใจนะ ที่เราจะไม่ต้องมาทนอยู่กับสภาพที่น่าสมเพชของตัวเองอีกแล้ว....



เอ็มม่า ฮาร์ทฟีเลีย

ร่างกายโรยรา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว