email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 6 โอกันต์

ชื่อตอน : บทที่ 6 โอกันต์

คำค้น : โอกันต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 855
× 16,020
แชร์ :
บทที่ 6 โอกันต์
แบบอักษร

กันต์



เวลา 16:00 


โอค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา หลับไปนานแค่ไหนไม่รู้แต่รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็มีผ้าห่มมาคลุมร่างกายของเขาไว้แล้ว ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง อาการปวดยังคงไม่ได้หายไปเลย แต่ก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว 


"ทำไมไม่กินยา?" เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้น โอจึงหันไปมองเขาก็เห็นกันต์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวมองมาที่เขาอยู่


"กินไม่กินมันก็ไม่ใช่เรื่องของนายอยู่แล้วนิ..." โอพูดแต่ตาก็ไม่หันไปมองชายหนุ่ม เขาพยายามขยับเอาขาลงมาจากโซฟา


"อีกอย่าง...ถ้าขืนนายเอายาพิษมาให้กินจะทำไง..." โอพูดพร้อมกับลุกขึ้นมองไปที่ร่างสูงด้วยสายตาเหนื่อยๆ สายตาที่บ่งบอกว่ายอมแพ้แล้ว 


"ถ้าไม่กินแล้วมึงจะหายปวดไหม?" 


"นี่กูอุตสาห์หาวิธีให้มึงได้กลับไปเรียนเร็วที่สุดแล้วนะ" กันต์พูดเสียงปกติ แต่มันก็ทำให้โอแต่โตขึ้นทันที


"นายจะปล่อยเราไปแล้วใช่ไหม?" ร่างบางถาม


"อือ...ไม่อยากเก็บไว้หรอก ลำคาญ..." ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าเย็นช้า ใช่สิ...ก็ได้เราแล้วนิ จะทำอะไรก็ทำ เราก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้วนิ สีหน้าของโอดูเศร้าลงทันที


"ก่อนอื่นมึงต้องไปกินข้าวและก็กินยาก่อน" กันต์พูด 


..


..


..


หลังจากที่กินข้าวกินยาตามที่ชายหนุ่มบอกเรียบร้อยแล้วโอก็มานั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องรับแขก สักพักกันต์ก็เดินเข้ามา 


"เอ่อออ นายมีสายชาร์จไอโฟนป่ะ" โอถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ กันต์ยืนมองร่างบางนิ่งๆสักพักก่อนจะเดินไปหยิบมาให้


"ก่อนจะรับของจากกูต้องทำไง" ร่างสูงพูด


"ขอบใจ..." โอทำเสียงฟึดฟัดในลำคอก่อนจะพูดขอบใจร่างสูง พอเขาได้สายชาร์จมาแล้วร่างบางก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินจะขึ้นไปชั้นบนทันที


"เดี๋ยว..." ร่างสูงพูด


หมับ!


"อ๊ะ....อือออออ..." ในระหว่างที่จะหันมาหาร่างสูง ชายหนุ่มก็ก้มลงไปจูบแลกลิ้นกับร่างบางทันที


"อืออออ..." โอก็ตกใจชะงักไปนิด เพราะอยู่ดีๆร่างสูงก็จับเขามาจูบ กันต์รีบตวัดลิ้นกอบโกยความสุขในโพร่งปากของร่างบางอย่างหื่นกระหาย 


"อือออ.." ร่างบางเมื่อเริ่มหายใจไม่ออกเขาก็พยายามดันพร้อมกับทุบไปที่อกแกร่ง... จดร่างสูงผละออก โอรีบสูดอ๊อกซิเจนเข้าปอดของเขาทันที 


"ไอ้..." พอได้สติเขาก็จะด่าร่างสูงออกไป แต่พอเห็นสายตาโหดๆมันก็ทำให้เขาได้ไม่ออก โอรีบหันหลังแล้วก็ค่อยๆเดินขึ้นห้องไปทันที 


"หึ...." กันต์มองตามหลังของร่างบางก่อนจะยกยิ้มมุมปากออกมา 


"สงสัยคงต้องจับมาบ่อยๆละ..." ร่างสูงพูดในใจ


..


ฝั่งของโอเมื่อเสียบชาร์จโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็มานั่งอยู่บนขอบเตียงนอนที่ดูเหมือนจะถูกเปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อยแล้ว 


"ทำไมต้องจูบด้วยวะ..." โอบ่นคนเดียว อ่อ...คงคิดว่าเราเป็นของเล่นสินะ เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นมันสนุกมากนักใช่ไหมหะ??


"ไอ้แมวเอ้ย!!!!!" โอตะโกนออกมาไม่ดังมาก


แกร๊ก....


เสียงเปิดประตูพร้อมชายหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามา


"ด่ากูหรอ?" ร่างสูงถาม


"เปล่า..." โอตอบก่อนจะทำท่าเป็นหยิบโทรศัพท์ของเขาที่เปิดเครื่องติดแล้วขึ้นมากดเล่น


"อย่าคิดที่จะบอกให้ใครมาช่วยนะ...ไม่งั้นมึงเองแหละที่จะเป็นคนไม่รอด" กันต์พูดขู่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้ำ โอก็ได้แต่มองตามหลังร่างสูงด้วยสายตานิ่งๆ 


"เฮ้อออออ" ร่างบางหายใจออกมาด้วยความเหนื่อย ก่อนจะกดดูโทรศัพท์ แปลกที่ไม่มีคนในครอบคคลรัวของเขาโทลทรมาเลยสักสาย จะมีก็แต่


ธาม พยายามติดต่อคุณ........


"กูขอโทษนะธาม เดี๋ยวกูก็กลับไปแล้ว...." ร่างพูดคนเดียว ก่อนจะกดเล่นเกมส์ในโทรศัพท์เพื่อคลายเครียด 


เวลาผ่านไปประมาณ 15 นาที...


แกร๊ก....


เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในสภาพที่พันท่อนร่างไว้ด้วยผ้าเช็ดตัว โอมองไปนิดๆก่อนจะหันหนี ชายหนุ่มก็เดินมาเปลี่ยนเสื้อผ้า


..


..


..


..


21:00


หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบแล้ว โอก็มานอนพักผ่อนอยู่บนเตียงนอน ส่วนกันต์


"หายไปไหนของมันวะ..." โอพูดในใจ ก่อนจะชะงักเพราะในหัวสมองของเขาดันไปคิดถึงแต่ชายหนุ่ม... แล้วทำไมเราต้องไปสนใจมันด้วย... นอนดีกว่า...


..


..


..


..


เวลา 6:50 ตอนเช้า วันศุกร์


อากาศเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศมันทำให้คนตัวเล็กที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงขยับหาไออุ่นที่อยู่ตรงหน้า กันต์เมื่อรับรู้ถึงแรงเบียดร่างสูงก็จึงค่อยๆลืมตามขึ้นมา เขาถึงได้รู้ว่าเช้าแล้ว ร่างสูงมองต่ำลงมาเขาก็เห็นร่างบางกำลังเอาหน้ามาเบียดที่อกของเขา ภาพที่เห็นมันทำให้เขายกยิ้มออกมาทันที่


"อืออออออ" แสงที่ส่องเข้ามามันทำให้โอค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา แต่พอปรับสายตาได้แล้ว เขาก็เห็นร่างสูงมองมาที่เขาอยู่


"เฮ้ยยยย..." พอรับรู้สภาพตัวเองตอนนี้ ร่างบางก็รีบดีดตัวลุกขึ้นทันที


"นี่นายมานอนตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย..." ร่างบางถาม แต่กันต์ก็แค่ขยับตัวลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย


"วันนี้มึงต้องไปเรียนไม่ใช่หรอ?" ร่างสูงถาม ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ธามมองตามหลังร่างสูง ก่อนจะค่อยขยับตัวลุกขึ้นยืน พอนึกๆสภาพตัวเองเมื่อกี้แล้วมันก็ทำให้เขารู้สึกเขินขึ้นมา


"ทำไรวะโอ...."   =//="


ตอนนี้ความรู้สึกที่ปวดมันก็หายไปหมดแล้ว ที่ยังคงเหลือก็คงเป็นรอยแดงตามร่างกาย โอค่อยๆมองขึ้นไปดูนาฬิกาบนพนัง วันนี้เขามีเรียน 9:00 โมง


ร่างบางค่อยๆหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนของเขา...


"ฮัลโหล ไอ้ปาล์ม!! มึงรีบกลับมาหอเดี่ยวนี้เลยนะ..." พอรับสาย ปลายสายก็ตะโกนออกมาทันที


"เฮ้ยมึงใจเย็นดิว่ะ เดี๋ยวกูไปหา..." 


"เออรีบมานะ กูมีเรื่องจะคุยด้วย...." ธามพูด


"เออๆ แค่นี้แหละ ตี๊ด..." โอพูดก่อนจะกดตัดสาย เพราะเขาได้ยืนเสียงเหมือนคนกำลังเดินขึ้นมา


แกร๊ก...


เสียงเปิดประตูพร้อมกับกันต์ที่ถือชุดนักศึกของร่างบางมาให้


"รีบอาบน้ำกูจะไปส่งที่หอพัก..." ร่างสูงพูด ก่อนที่โอจะยื่นมือไปรับ 


//โอ


ทำไมมันถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยวะ อีกอย่างที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและก็ซักผ้านี่มันทำให้เราหรอวะ


"รีบไปอาบ...." กันต์พูดเสียงเรียบ ก่อนที่ธามจะเดินไปเข้าห้องน้ำ...


..


..


..


"ฟังนะถ้ากูโทรหามึง มึงต้องรับ ถ้ากูโทรบอกให้มึงมาหามึงต้องมา ไม่ต้องถามหรอกนะว่าถ้ามึงไม่ทำตามที่กูบอกมึงจะเจออะไร...." กันต์พูดขู่ ตอนนี้ทั้งสองก็กำลังอยู่บนรถยนต์ของร่างสูง


"ได้ยินไหม..." ร่างสูงพูดถามเสียงเรียบ


"อือๆ..." โอพูด ปล่อยมาแล้วก็ยังจะตามหลอกหลอนกันอีกหรอ.....


เฮ้ออออออออ  ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น้องโอของเรากันด้วยนะ รู้สึกเหมือนพัธนาการครั้งนี้จะยังคงอีกยาวนาน โอควรเข้าแข็งและก็อดทนนะ.....



เอ็มม่า ฮาร์ทฟีเลีย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว