email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 5 โอกันต์

ชื่อตอน : บทที่ 5 โอกันต์

คำค้น : โอกันต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 882
× 12,600
แชร์ :
บทที่ 5 โอกันต์
แบบอักษร

โอ


เช้าวันพฤหัส


บนเตียงนอนนุ่มๆ กว้างๆ สีขาว ตอนนี้ก็กำลังมีร่างของคนคนหนึ่งนอนอยู่ ร่างกายที่ดูเหมือนจะบอบช้ำไปหลาย ทั้งรอยแดงตามร่างกายทั้งคราบน้ำรักที่แห้งเกาะตามตัว โอที่ตอนนี้เปลือยกายกำลังนอนห่มผ้าอยู่ แสงจากดวงอาทิตย์มันก็ค่อยๆ ส่องเขามาในห้อง


"อือออออ อึก...." แค่ขยับตัวเขาก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวแล้ว เหมือนวานเขากันต์ก็มีอะไรกันจนเขาสลบไป โอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก พอมองไปที่นาฬิกา ก็ทำให้รู้ว่าตอนนี้เป็น 11:30 และวันนี้เขาต้องไปเรียนด้วย ร่างบางรีบขยับตัวลงมาจากเตียงนอนทันที


พรึ่บ!


"โอ๊ย...." ร่างเปลือยเปล่าหล่นลงมากองกับพื้นทันที โอรู้สึกปวดไปทั่วร่างกาย ปวดมากๆ โดยเฉพาะบริเวณบั้นท้าย


แกร๊ก....


เสียงเปิดประตูดังขึ้น โอจึงหันไปมอง เขาก็เห็นชายหนุ่มคนเดิม คนที่ทำให้เขาต้องมาเจ็บปวดอยู่แบบนี้ กันต์ที่ตอนนี้ใส่แค่กางเกงขายาว ส่วนท่อนบนก็ไม่ได้ใส่อะไร


"นั่งอ่อยกูหรอ..." ชายหนุ่มพูด แต่มันก็ทำให้ร่างบางรีบดึงผ้าห่มที่หล่นลงมาด้วย เอามาปกปิดร่างกายของเขาไว้ทันที เขาพยายามค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น โดยที่มีกันต์ยืนดูอยู่นิ่งๆ


"อึก..." เจ็บมากแค่ไหนก็ต้องกัดฟันไว้ เราจะมาโชว์ความอ่อนแอให้คนแบบนี้เห็นไม่ได้ โอได้แต่พูดในใจ พอเขายืนได้แล้ว ร่างบางก็จ้องไปที่ตาของร่างสูงเขม็ง เลวมากๆ กล้าดียังไงมาทำกับเราแบบนี้ อยากจะด่าว่าไอ้เหี้ย แต่ก็กลัวมันจะทำอะไรเราอีก


"ทำไม...มึงโกรธกูหรอ? " กันต์พูดพร้อมกับเปลี่ยนท่ามายืนกอดอก


"โกรธจนอยากจะฆ่ามึงเลยแหละ" โอพูดในใจ ก่อนที่เขาจะหันไปหาเสื้อผ้าชุดนักศึกษาของเขาที่กองอยู่ ร่างบางค่อยๆ ก้าวขาทีละนิดๆ


"อ๊ะ! "


หมั่บ!


แทนที่จะล้มแต่ร่างกายของเขามันก็ถูกร่างสูงที่ยืนดูอยู่เขามารับไว้ทันพอดี


"....." ทั้งสองจ้องตากันไปสักพักก่อนที่โอจะเป็นคนหันหน้าหนี


"เดินแทบจะไม่ไหว ยังจะอวดเก่งอีก" ร่างสูงพูด


"แล้วเป็นเพราะใครล่ะ..." โอพูดเถียง... ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปหยิบเสื้อผ้า กันต์ก็ยืนมองดูการกระทำของคนตัวเล็กนิ่งๆ ยิ่งเห็นยิ่งน่าหมั่นไส้ เขาอยากจะจับเข้ามาลงโทษให้หายอวดเก่งซะจริงๆ


พรึ่บ!


"อ๊ะ!! " โอร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะอยู่ดีๆ ร่างกายของเขาก็ถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว และอีกอย่างคือผ้าที่เขาห่อตัวไว้มันก็หลุดออกหมดจนผิวของทั้งสองถูๆ สัมผัสกันไปมา แทนที่จะเอามือไปปกปิดจุดสำคัญแต่โอก็ดันเอาไปโอบกอดคอร่างสูงไว้ เพราะเขากลัวตก ใบหน้าของเขามันก็ค่อยๆ แดงขึ้นมา เกิดมาไม่เคยให้คนที่ไม่เคยรู้จักมาอุ้มตัวเองในสภาพแบบนี้ กันต์จ้องหน้าคนที่เขากำลังอุ้มอยู่ ด้วยความรู้สึกที่เริ่มจะมีอารมณ์ขึ้นมา ชายหนุ่มอุ้มร่างบางเขาไปวางไว้ในห้องน้ำทันที


"รีบอาบ ถ้าอาบเสร็จเรียกกูด้วย....และอย่าอวดเก่งเดินออกมาเอง" ร่างสูงพูดขู่ก่อนจะปิดประตูแล้วก็เดินออกไป ถ้าขืนยังมองคนตัวเล็กคตที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่านานๆ ความอดทนของเขามันคงหมดไปแล้ว


"รีบๆ อาบ... ชิ! " โอพูดประชดคนที่เดินออกไปก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น น้ำที่คาอยู่ในตัวของเขามันก็ค่อยๆ ไหลออกมาตามเรียวขา โอมองดูสภาพของตัวเองผ่านกระจกใส ทั้งรอยสีแดงที่ชายหนุ่มทำทั้งรอยช้ำสีเขียวๆ


"เฮ้อ....." โอถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อย ก่อนจะค่อยๆหมุนเปิดน้ำฝักบัว...


กันต์ที่ตอนนี้กำลังยกหูโทรศัพท์เพราะเขากำลังต่อสายโทรหาเพื่อนเลย์เพื่อนของเขาพร้อมกับยืนดูเสื้อผ้าในตู้


"ฮัลโหล..." ปลายสายรับ


"กูขอยืมเสื้อมึงในตู้นะ"


"ได้ๆ "


"ขอบใจมึงมาก"


"เดี๋ยวไอ้กันต์ มึงปล่อยมันไปยังวะ" เลย์ถาม


"ยังว่ะ..."


"อย่ารุนแรงมากนะมึง ฮาๆ " เลย์พูดติดขำ


"หึ...." กันต์ก็ได้แต่ยกยิ้มมุมปาก


"เออแค่นี้แหละ...ตี๊ด..." พูดจบ เลย์ก็วางสายไป


กันต์ยืนเลือกเสื้อผ้าที่คิดว่าน่าจะเล็กที่สุดให้คนที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำใส่และเขาก็เลือกชุดให้ตัวเองเช่นกัน


..


พออาบน้ำเสร็จ โอก็ค่อยๆ ยืนมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวในห้องน้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นของใครมาเช็ดตัว เพราะกับพันปิดท่อนล่างไว้


ก๊อกๆ


พอดีกับเสียงเค่ะห้องจากคนที่อยู่ข้างนอกดังขึ้น โอก็สะดุ้งเล็กน้อย


"เสร็จยัง? " ร่างสูงที่อยู่ข้างนอกถาม แต่โอก็ไม่ตอบ


"โอ...." ร่างสูงเรียกชื่อร่างบางออกมา ทำให้โอขมวดคิ้วเขาหากันทันที รู้จักชื่อเราตอนไหนวะ...


แกร๊ก.....


เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ข้างในไม่ยอมตอบ กันต์ก็เบยเปิดประตูเข้าไปดู เพื่อว่าตายแล้วจะได้เอาไปเผา


"คิดว่าตายแล้ว..." ร่างสูงพูด ส่วนโอก็ได้แต่ทำหน้าโกรธๆ งอนๆ


"เดินออกมาเองได้ไหม? " กันต์ถาม โอไม่พูดนอกจากจะค่อยๆ ก้าวเดินออกไปอย่างช้าๆ ซึ่งกันต์เห็นแล้ว เขาก็รู้สึกหงุดหงิด


พรึ่บ!


"อ๊ะ! ไอ้บ้า จะอุ้มทำไมไม่บอกกันเนี่ย...." โอเผลอพูดด่าร่างสูงขึ้นมา เพราะอยู่ดีๆ ชายหนุ่มก็อุ้มเขาขึ้น กันต์ก็ชะงักไปนิด เพราะเขาไม่คิดว่าร่างบางจะไม่กล้าพูดด่าเขาแล้วเสียอีก


"เดินก็ช้า กี่ปีจะถึง...." ร่างสูงพูด โอก็เลยหันหนี ถึงขืนเถียงยังไงก็แพ้อยู่ดี กันต์ค่อยๆอุ้มร่างบางมาวางไว้ข้างๆ เตียงนอน


"นี่เสื้อผ้า เปลี่ยนๆ ไป อย่าบ่น...อีกอย่างมันไม่มีกางเกงใน ก็ใส่ๆ ไปก่อน" ร่างสูงพูดก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วก็เข้าห้องน้ำไป


โอมองตามหลังของร่างสูงก่อนสักพักก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาดู เขาก็เห็นเป็นกางเกงนักกีฬาและก็เสื้อยืดสีขาว โอจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ค่อยๆ เดินไปมองตัวเองหน้ากระจก


"เสื้อคนหรือเสื้ออะไรเนี่ย...." โอพูดบ่นออกมา


..


..


ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...


ในห้องครัวที่แสนจะเงียบ จนทำให้ได้ยินเสียงเข็มของนาฬิกา ตอนนี้ธามก็กำลังนั่งเขี่ยโจ๊กไปมา ส่วนคนตรงหน้าก็นั่งมองมาด้วยสายตานิ่งๆ


"รีบกิน จะได้กินยา..." กันต์พูดเสียงเรียบ โอก็เลยเงยหน้าขึ้นมามองนิดๆ ก่อนที่จะฝืนตักข้าวใส่ปาก


Rrrrrrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์ของร่างสูงดังขึ้น โอจึงหันไปมอง


"ฮัลโหล"


"ครับ..."


"เชียร์รอกันต์ที่นู่นเลยก็ได้ครับ..." ร่างสูงพูดเพราะจนทำให้โอรู้สึกแปลกใจ สงสัยคงเป็นแฟนมันสินะ


"ครับๆ เจอกันครับ..." ร่างสูงพูดก่อนตะกดตัดสายไป เขาหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังหันมามองเขาอยู่


"กินไปดิ..." กันต์พูดก่อนจะลุกขึ้นไปกินน้ำพร้อมกับหยิบแก้วน้ำและกายามาวางให้โอ


"กูจะไปทำธุระกับ'แฟน'กูก่อน เดี๋ยวกลับมา..." กันต์พูด.... วินาทีที่ได้ยินคำพูดจากปากของร่างสูงทำไมถึงรู้สึกเจ็บแบบนี้.... มันมีแฟนแล้วหรอ มันมีคนของมันแล้ว ตามจริงเราก็เกลียดเขานิโอ จะไปรู้สึกอะไรเยอะแยะ เราก็แค่คนที่มาเป็นคนปลดอารมณ์ความอยากในสมองของเขาแค่นั้นแหละ อีกอย่างเราก็เป็นผู้ชาย ไม่เห็นจะเสียหายอะไรเลย...


"อือ..." ร่างบางตอบก่อนจะก้มหน้าลงกินข้าวเหมือนเดิม กันต์ก็ยืนมองท่าทางของคนที่ทำเป็นไม่สนใจเขาสักพัก ก่อนจะเดินออกไป


//โอ


ทำไมรู้สึกไร้ค่าจังวะ ฮาๆๆๆ ตลกตัวเองวะ มานอนให้คนที่เขามีแฟนอยู่แล้วเอา เออ...กูเกลียดมึงอยู่นิ...จะไปสนใจอะไรละ


..


หลังจากที่กินข้าวเสร็จร่างบางก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมายกดื่ม เขามองไปที่ยาที่ร่างสูงวางไว้ให้ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูแล้ววางไว้คืน โอค่อยๆ ลุกขึ้น หยิบถ้วยของเขาและก็ของร่างสูงไปวางไว้ในอ่างล้างจาน


"โทรศัพท์อยู่ไหนวะ..." โอพูดก่อนจะค่อยๆ ขยับก้าวขาเดินออกไปจากห้องครัว


"โอ๊ยยยย...ทำไมต้องมาลำบากแบบนี้ด้วยวะ..." ร่างบางค่อยๆ เดินขึ้นไปบนห้อง


แกร๊ก....


พอเปิดประตูออกมาก็เห็นเป็นห้องเดิม ห้องที่เขาถูกจับตัวมา ห้องที่เขาถูกร่างสูง..... โอค่อยๆ เดินไปหยิบโทรศัพท์ของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดดู


"แบตจะมาหมดอะไรตอนนี้วะ..." จะติดต่อใครก็ไม่ได้ ป่านนี้แม่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ธามก็คงจะติดต่อไม่ได้


"เฮ้ออออออ"


..


..


ตอนนี้ร่างบางก็ลงมานอนที่โซฟาข้างล่าง เขาจะเปิดประตูบ้านออกไป แต่ร่างสูงก็ดันล็อกขังเขาไว้ ความเหนื่อยจะสิ่งต่างๆ มันก็ทำให้เขาเผลอหลับไป....


เด็กคนหนึ่งที่เกิดขึ้นมาในครอบครัวที่ไม่ค่อยที่จะดีมากนัก เด็กที่เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กๆ สภาพจิตใจของเขาบางครั้งก็ได้เพื่อนเข้ามาปลอบ บางที่ก็ต้องเข้มแข็งด้วยตัวของตัวเอง โอได้แต่บอกกับตัวเองว่า "ทุกๆ วันแม่งก็เป็นแบบเดิม กูชินละ..." เขาไม่เคยใช้ชีวิตให้ตัวเองดูไร้ค่าเลยนะ แต่ว่าโชคชะตามันดันทำให้เขาดูไร้ค่าขึ้นมาเอง...


..


..


..


เวลา 15:00


แกร๊ก....


เสียงเปิดประตูบ้านดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงคนที่ออกไปตั้งแต่ตอนเที่ยงๆ เดินเข้ามา เขาก็เห็นร่างบางกำลังนอนขดตัวอยู่บนโซฟา


"มานอนไรตรงนี้วะ..." ชายหนุ่มพูดก่อนจะถือของที่เขาซื้อมาด้วยไปวางไว้ในห้องครัว


"ทำไมไม่กินวะ..." กันต์ที่เดินเข้ามาเขาก็เห็นยายังคงวางอยู่ที่เดิม


"ดื้อจริงๆ ..."



เอ็มม่า ฮาร์ทฟีเลีย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว