facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๓ น้องสามี พี่สะใภ้ 80%

ชื่อตอน : บทที่ ๓ น้องสามี พี่สะใภ้ 80%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มิ.ย. 2560 06:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๓ น้องสามี พี่สะใภ้ 80%
แบบอักษร


ฝังเจ้าปุยนุ่นเสร็จ ธนาธิปก็เดินจ้ำอ้าวกลับมาหาภรรยา คว้าแขนเรียวเล็กแบบไม่พูดไม่กล่าว ตั้งใจจะพาเธอกลับเข้าบ้านแต่ถูกสะบัดแขนออกด้วยความโกรธ เขาเลยมองหน้าสวยของภรรยาอย่างตั้งคำถาม

“เอาน้องหมาของฉันคืนมา!” ปานตาตะโกนใส่หน้าสามีด้วยความน้อยใจปนขุ่นโกรธ

“เลิกบ้าได้แล้ว เข้าบ้านกับผมเดี๋ยวนี้ ยืนตากแดดนาน ๆ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ธนาธิปจะคว้าแขนของเธออีกครั้งแต่ปานตารีบเหวี่ยงแขนหนี

“เอาน้องหมาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันก็จะยืนตากแดดอยู่แบบนี้แหละ”

“หึ อย่าปัญญาอ่อน ทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจหน่อยเลย คุณอายุยี่สิบกว่าแล้วนะ” เขาตำหนิพร้อมทั้งจ้องมองเธอก่อนส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจ

“ยี่สิบกว่าแล้วไง ก็นั่นมันน้องหมาของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ยกให้ใคร ฮือ...”

“ไม่ได้เลี้ยงหมา คงไม่ถึงกับตายหรอกสาม ผมสั่งให้คุณเข้าบ้านเดี๋ยวนี้” เขาเริ่มขึ้นเสียง ใช้อารมณ์กับเธอเพราะไม่พอใจที่ปานตาเอาแต่ใจตัวเองและดื้อเป็นเด็ก ๆ

“ไม่! ก็บอกแล้วไงว่าไม่! จนกว่าฉันจะได้น้องหมาคืน” เธอขึ้นเสียง

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญ! ยืนตากแดดซะให้พอใจ ...ผู้หญิงบ้า แทนที่จะเป็นห่วงลูกในท้อง” ประโยคหลังนั้นเขาบ่นพึมพำเสียงเบาด้วยความหงุดหงิดหลังจากหันหลังให้เธอ ก้าวพรวด ๆ กลับเข้าบ้านอย่างคนหัวเสีย ปวดประสาทเพราะมีภรรยาทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจที่พูดไม่รู้เรื่อง ไม่เชื่อฟัง

ปานตาเองก็ไม่คิดจะหันไปมองตามหลังของสามีเลยสักนิด เธอเอาแต่ยืนก้มหน้าร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจที่สามีไม่สนใจความรู้สึกของเธอสักนิด เขาไม่ควรทำร้ายจิตใจของเธอด้วยการแย่งลูกสุนัขไปยกให้กับกมลพร เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น!

“ไอ้บ้า... ฮือ... ไอ้บ้าธาม!”

ราวกับจะรู้ตัวว่ามีคนยืนมองมาจากชั้นบนของบ้าน หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นสำรวจดูว่าใช่จริงหรือไม่ สิ่งที่เห็นคือ กมลพรอุ้มลูกสุนัขอยู่ตรงระเบียงห้อง มองลงมาที่เธอราวกับกำลังเยาะเย้ย ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้น่ารักหรือนิสัยดีอย่างที่คิด นี่มันนางร้ายใส ๆ ชัด ๆ เธอควรจัดการกับผู้หญิงแบบกมลพรอย่างไรดี

“สามทำไมมายืนตากแดดล่ะ นี่ร้องไห้ด้วยเหรอ ใครทำอะไร บอกพี่มาเร็ว” เป็นจังหวะที่ธีรัชกลับบ้านพอดี เขารีบตรงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง กมลพรรีบกลับเข้าห้องทันทีเพราะกลัวธีรัชจะเห็น

“ฮือ... พี่ธีช่วยด้วย สามถูกแย่งน้องหมา” ปานตาฟ้องธีรัชและหวังว่าเขาจะไปแย่งลูกสุนัขมาคืนเธอได้

“พี่ธามใช่ไหม”

“น้องเกดด้วยค่ะ พี่ธีไปแย่งมาคืนสามด้วยนะ ไม่อย่างนั้นสามจะยืนตากแดดอยู่ตรงนี้ทั้งวันเลย”

ธีรัชคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ เรื่องแค่นี้ ทำไมเขาจะจัดการให้ไม่ได้ ดีล่ะ...กำลังอยากหาเรื่องทะเลาะกับกมลพรอยู่พอดี ชายหนุ่มคว้าแขนพี่สะใภ้มาจับไว้ก่อนหันมาชวนเข้าบ้านไปทวงลูกสุนัขคืนด้วยกัน

“จะยืนตากแดดให้ร้อนทำไมกันสาม ไปกับพี่สิ ไปเร็ว...ไปทวงของของสามคืนด้วยกันนะ”

“ก็ได้ค่ะ” ค่อยยังชั่ว อย่างน้อยก็มีธีรัชเป็นผู้พาเข้าบ้าน ใช่ว่าเธออยากตากแดดทั้งวันเสียเมื่อไหร่ ร้อนก็ร้อน นี่ยังคิดว่าหากธีรัชไม่ชวนเข้าบ้าน เห็นทีว่าคงต้องแกล้งเป็นลมเสียแล้ว

...ธนาธิปกำลังมองทั้งคู่จับมือกันเดินเข้าบ้านด้วยสายตาไม่พอใจ!


ประตูห้องนอนของกมลพรถูกเคาะรัว ๆ จนหญิงสาวต้องรีบลุกมาเปิด พอเห็นว่าเป็นธีรัชก็ตั้งท่าว่าจะปิดประตูเพราะไม่อยากคุยกับเขา แต่ชายหนุ่มรวดเร็วกว่าที่ใช้มือดันไว้แถมยังมองหน้าเจ้าของห้องด้วยสายตาดุดันและทรงพลังให้คนถูกมองรู้สึกกลัว หญิงสาววัยอ่อนกว่าหน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนทำเป็นเอ่ยถามแม้จะพอเดาออกถึงการมาของเขา

“คุณธีมีอะไรคะ”

“เอาลูกหมามาคืนสามซะ อย่านิสัยไม่ดีอยากได้ของคนอื่น”

“เกดไม่คืน พี่ธามยกน้องหมาตัวนี้ให้เกดแล้ว” หญิงสาวเถียงกลับ

“แต่สามเป็นคนซื้อมา พี่ธามไม่มีสิทธิ์จะยกให้เธอ ฉันสั่งให้เอามาคืนสามเดี๋ยวนี้!” ยิ่งเขาขึ้นเสียงใส่ กมลพรก็ยิ่งลนลานก่อนก้มหน้าหลบสายตา ปล่อยน้ำตาหล่นลงพื้นหลายหยดเหมือนคนอ่อนแอที่โดนด่านิดหน่อยก็ร้องไห้

“จะเอามาคืนดี ๆ ไหม” ธีรัชถามอีกครั้ง

“ก็ได้ค่ะ รอแปบนึง” กมลพรจำใจกลับเข้าห้องเพื่อนำลูกสุนัขออกมาคืนเจ้าของที่แท้จริง แอบเจ็บใจที่ที่ต้องส่งคืนปานตา แต่พยายามคิดว่าอย่างน้อยก็ได้ทำให้ธนาธิปกับปานตาผิดใจกัน

ปานตามองหน้าหญิงสาวรุ่นน้องอย่างไม่เป็นมิตรอีกต่อไป รีบมารับลูกสุนัขมาอุ้มไว้กับตัว ยิ้มออกด้วยความสมใจที่ได้คืน หันกลับมามองธีรัชด้วยสายตาที่เหมือนเด็กน้อยมองฮีโร่ของตัวเอง ยิ่งทำให้คนซึ่งกำลังแอบดูไม่พอใจหนักขึ้นเพราะความหึงหวงภรรยากับน้องชาย!

“ขอบคุณพี่ธีมากนะคะที่พาสามมาทวงของคืน ...ไปห้องเราดีกว่า” เธอพูดกับลูกสุนัขซึ่งยังไม่มีชื่อเพราะยังเลือกไม่ถูก คิดเอาไว้ตั้งหลายชื่อ ตั้งใจว่าจะลองโพสต์ลงโซเชียลให้เพื่อน ๆ ช่วยเลือก

ปานตาตรงไปทางห้องนอนของตนแล้ว แต่ธีรัชยังไม่ยอมเดินหนีไปไหน ยังจ้องมองกมลพรด้วยสายตาดุ ๆ ไม่ยอมให้เธอปิดประตูห้องได้อย่างที่ต้องการ

“หลบนะคุณธี เกดจะปิดห้อง”

“ฉันดูออกนะว่าเธอรู้สึกยังไงกับพี่ธาม หยุดซะ...เพราะว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ ก็รู้ว่าพี่ชายของฉันแต่งงานและกำลังจะมีลูก จะหลงรักสามีชาวบ้านไปทำไม” ชายหนุ่มทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนหันหลังให้เธอ

กมลพรได้แต่กำมือแน่นอย่างเจ็บใจที่โดนธีรัชด่า เธอกับเขานั้นไม่ค่อยถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรเพราะตอนธีรัชเป็นวัยรุ่นเคยทำผิดด้วยการหนีเรียน เธอฟ้องมารดาของเขาทำให้ชายหนุ่มโดนด่าและทำโทษไม่ให้ออกจากบ้านหลังเลิกเรียนเป็นเวลาหนึ่งเดือน นับจากนั้นมาเขาก็ไม่เคยชอบหน้าเธอ คอยแต่จะหาเรื่องทะเลาะ

...คอยดูเถอะ เธอจะเอาคืนให้ดู จะเล่นงานทุกคนที่อยู่ข้างปานตา!



หมั่นไส้ยัยน้องเกดไหมคะ เดี๋ยวเถอะนังเด็กคนนี้นี่ จะให้คุณธีจัดการนางให้ดูค่ะ 5555 #เค้ากลับมาแล้วนะคะทุกคน กลับมาอัพนิยายตามปกติอย่างเมื่อก่อนแล้วค่ะ เม้นต์ๆกันเยอะๆนะคะ ถ้าคิดถึงและรออ่านตอนต่อไป จุ๊บๆๆๆ

ขอบคุณที่ยังรอเสมอค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว