นิยายของจางบิวตี้ทุกเรื่องที่จบแล้วจะติดเหรียญนะคะ ที่ติดเหรียญอย่างเดียวเพราะเราเปิดให้อ่านฟรีมาตั้งนานแล้วเนอะ อย่าดราม่าเลยนะคะ เสียสุขภาพจิตป่าวๆ 55555

ชื่อตอน : Coffee 2

คำค้น : Yaoi, NC, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2560 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Coffee 2
แบบอักษร

Coffee 2


        "พี่ธาม! ติวหนังสือให้ผมที!!" เสียงใสดังขึ้นพร้อมกับร่างของเลิฟที่มาปรากฏที่โต๊ะของธามและผองเพื่อน ร่างบางโอนเอนไปมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ นิ้วเรียวชี้ไปยังบุคคลที่ต้องการจะให้ติวหนังสือแต่แทนที่นิ้วเรียวจะชี้ไปที่ธามกลับชี้ไปที่แต็ก


        "เดี๋ยวๆ ไอ้เด็กนี่ใครวะ?" แต็กพูดขึ้นอย่างงุนงงกับแขกไม่ได้รับเชิญที่อยู่ๆ ก็โผล่มา


        "เด็กมึงเหรอไอ้ธาม?" มอสถามขึ้นบ้างเพราะเมื่อกี้ได้ยินอะไรธามๆ


        "กูไม่รู้จักคนบ้า" ธามตอบหน้านิ่ง


        "พี่ธาม ติวหนังสือให้ผมทีน้าาา ผมไหว้เลย กราบเลยก็ได้" ว่าแล้วเลิฟก็นั่งพับเพียบหน้าแต็กก่อนทำท่าจะกราบแต่พอร์ชและกราฟก็เข้ามาดึงเพื่อนสนิทไว้ก่อน


        "ไอ้เชี่ยเลิฟ ทำอะไรของมึงเนี่ย!" กราฟบ่นขึ้นมาทันที เรื่องอายไม่เท่าไหร่คือความจริงกลัวรุ่นพี่ไง คณะเขายิ่งถือเรื่องพี่เรื่องน้องกันมากด้วย ถ้าทำให้รุ่นพี่ไม่พอใจกลัวจะโดนเล่นงานอ่ะดิ


        "อ้าวไอ้พอร์ช เพื่อนมึงเหรอ?" เกียร์ที่รู้จักพอร์ชดีเนื่องจากอีกคนเป็นเดือนคณะปีนี้และตอนประกวดดาวเดือนเขาต้องไปเป็นพี่เลี้ยงมัน ทำให้สนิทกันไม่น้อยแม้ว่าจะเรียนคนละสาขากันก็ตาม


        "ครับ มันเมาน่ะครับ" พอร์ชว่าพร้อมทำท่าจะพาเลิฟกลับโต๊ะแต่เลิฟไม่ยอมตะโกนขึ้นมาต่อ


        "พี่ธามมมม พี่ธามคร้าบบบ ได้โปรดดด"


        "ไอ้เชี่ยเลิฟหุบปาก" กราฟว่าพร้อมเอามือมาปิดปากเลิฟ


        "แหวะ เค็มปี๋ เค็มกว่าแม็กกี้ใส่ไข่ดาวกูอีก"


        "ฮ่าๆๆ ขำว่ะไอ้เด็กนี่แม่งบ้าดี" แต็กหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ


        "เออๆ บ้าบอดี ว่าแต่เพื่อนมึงรู้จักเพื่อนกูเหรอ? ไอ้ธามอ่ะ" มอสเป็นคนถามพอร์ช


        "กูว่าไม่มั้ง เมื่อกี้เรียกกูว่าธาม โอ๊ย ขำชิบหาย" แต็กว่าต่อพร้อมหัวเราะไม่หยุด


        "มันไม่รู้จักหรอกครับ มันบ้าไปเอง ผมขอพาเพื่อนกลับโต๊ะนะครับ" พอร์ชว่าพร้อมโค้งหัวให้รุ่นพี่เบาๆ ก่อนจะช่วยกันกับกราฟพาเลิฟกลับโต๊ะ


        "ประสาทชิบหาย" ธามพูดขึ้นบ้างหลังจากที่เงียบมานาน


        "ฮ่าๆๆ ขำๆ น่าไอ้ธาม แต่น้องมันก็น่ารักดีนะ เห็นหน้าแวบๆ ขาวๆ แก้มแดงๆ"


        "ได้ข่าวว่านั่นผู้ชายเว้ย" เกียร์ค้านขึ้น


        "เอ้า ผู้ชายก็น่ารักได้เว้ย" แต็กเถียงกลับ


        "ว่าไงไอ้ธามสนเปล่า น่ารักดีนะเว้ย บ้าดีด้วย ฮ่าๆๆ" มอสหันมาแกล้งถามธาม


        "ไม่ละ กูไม่นิยมคนบ้า" คำตอบของธามสร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆ ในโต๊ะอีกครั้ง ก็นะ...แม้ว่าเขาจะไม่ใช่พวกสนใจใครอยู่แล้ว สนแค่ตัวเองก็พอแต่อย่างไอ้เด็กเมื่อกี้โคตรจะไม่ได้อยู่ในข่ายที่เขาจะสนใจเลย ถ้าเขาจะสนใจใครสักคนละก็ ข้อแรกคือ...ฉลาด ซึ่งดูไอ้เด็กเมื่อกี้แล้ว...หน้าตาบ่งบอกว่าโง่มาก เหมือนมีคำว่าโง่ตัวใหญ่ๆ แปะอยู่ที่หน้าผากเลยล่ะ เหอะๆ...เพราะความเมาเรื้อนของเลิฟกราฟและพอร์ชต้องพาเพื่อนตัวดีกลับหอทันที โดยคืนนี้โฟนมาค้างห้องพอร์ชด้วยจึงไม่ได้เทียวไปเทียวมาไปส่งอีกคนที่บ้าน


        "พี่ธามมม ติวให้หน่อยยยย" เลิฟยังคงร้องเรียกชื่ออีกคนตลอดทางจนพอร์ชส่ายหัวไปมา เขาคงติวให้มึงหรอกขนาดเรียกพี่เขายังเรียกผิดคนเลย


        "ไอ้พอร์ช สรุปพี่ธามคือใครวะ? ผัวไอ้เลิฟมันหรือไง เรียกหาอยู่ได้" กราฟถามขึ้นพร้อมกับเกาหัวแกรกๆ


        "พี่วิศวะไฟฟ้าปี 2 เพื่อนพี่เกียร์น่ะ ที่กูบอกว่าพี่เขาเรียนเก่ง ถ้าไอ้เลิฟได้พี่เขามาติวคงจะดี"


        "แล้วพี่เขาจะติวให้มันเหรอวะ รู้จักก็ไม่รู้แถมมัน...ยังไปเกรียนที่โต๊ะพวกพี่เขาอีก"


        "ก็นะ เดี๋ยวจะลองถามๆ พี่เกียร์ให้ รุ่นพี่รุ่นน้องกันพี่เขาคงไม่ใจร้ายหรอกมั้ง"...วันต่อมา...


        "ไม่!" เสียงทุ้มตอบออกมาแบบไม่ต้องคิดหลังจากที่เพื่อนสนิทพูดจบ


        "เชี่ยธาม ยังไงมันก็น้องในคณะ" เกียร์ว่าหลังจากที่บอกธามไปว่ารุ่นน้องขอให้ไปติวให้ เนื่องจากเกรดเทอมหนึ่งไม่ดีมากๆ ซึ่งรุ่นน้องไม่ใช่ใครที่ไหนเพื่อนไอ้พอร์ช ไอ้เด็กบ้าเมื่อคืนนั่นแหละ


        "กูรุ่นพี่ไม่ใช่ติวเตอร์"


        "เออๆ กูจะบอกไอ้พอร์ชให้ว่ามึงไม่" เกียร์ตอบรับเพราะไม่อยากเซ้าซี้เพื่อน ธามเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ คำไหนคำนั้น ไม่ก็คือไม่ต่อให้ตื้อยังไงมันก็ไม่ใจอ่อนอยู่...พอรู้คำตอบจากพอร์ชว่ารุ่นพี่วิศวะไฟฟ้าปี 2 คนนั้นไม่ติวให้เลิฟก็นั่งเบะปากราวกับจะร้องไห้ทันที แม่งๆๆ รุ่นพี่รุ่นน้องกันแท้ๆ ใจร้ายชิบหาย กูขอแช่งให้มีเมียเป็นควายเผือก!


        "เอาน่ะๆ มาพยายามกันเองก็ได้" พอร์ชพูดปลอบขึ้น ส่วนไอ้กราฟ...นอกจากจะไม่ช่วยพูดอะไรแล้วยังนั่งแย่งขนมโฟนกินอีก ไอ้เล็บขบแมวนี่!


        "กูก็พยายามแล้วป่ะวะ แต่กูมันโง่อ่ะ ไม่ดิ...เรียกว่าไม่ฉลาดจะสุภาพกว่า"


        "ก็ช่วยๆ กันไง กูจะติวให้ตลอด ไอ้กราฟ...มึงก็ต้องช่วยมันด้วย"


        "ได้ๆ ถ้ามึงสอบตกกูพาไปแดกเหล้า"


        "เชี่ย! ช่วยแบบนั้นไม่ต้องช่วยเว้ย!" เลิฟหันไปโวยใส่กราฟ


        "ฮ่ะๆ อย่าพึ่งเครียดดิ ขำๆ" หน้ากูขำมากไอ้เพื่อนหัวฆวย


        "เลิฟ...เราว่าเลิฟลองอ้อนวอน ขอให้พี่ธามช่วยตรงๆ มั้ย ไม่เอาแบบเมาๆ เกรียนๆ เหมือนเมื่อคืน ลองคุยด้วยเหตุผล เมื่อคืนพี่ธามยังไม่รู้ว่าเลิฟเป็นใครเลย เลิฟควรจะแนะนำตัวให้พี่เขารู้จักก่อนนะเราว่า" โฟนพูดขึ้นบ้าง


        "แต่พี่ธามค่อนข้างใจแข็งนะโฟน" พอร์ชเป็นคนตอบ


        "แต่ถ้าไม่ลองไม่รู้นะ" เลิฟนิ่งคิดตามที่โฟนพูด เออจริง ไม่ลองไม่รู้!


        "ไอ้พอร์ช มึงมีเฟสพี่ธามมั้ย?" เลิฟถามขึ้นทันที อย่างน้อยเขาควรทักทายไปแนะนำตัวอะไรก่อน อยู่ๆ เดินเข้าไปแบบเมื่อคืนพี่เขาอาจจะงงไรงี้


        "แปบ" พอร์ชหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเฟสเกียร์ก่อนจะพบเฟสของธามในที่สุด


        "อ่ะ...เอาไปคุยเอง อย่าเกรียนใส่พี่เขาล่ะ" พอร์ชว่า


        "เออออ เห็นกูเป็นคนยังไง" ว่าแล้วเลิฟก็กดแอดเฟสของธามไปทันที...สามชั่วโมงผ่านไป...


        "เชี่ย ทำไมพี่เขาไม่รับแอดกูวะ รูปโปรกูออกจะหล่อเหลาเอาการ ชื่อเฟสก็ไม่ได้แว้นบอนสก๊อยเกิลสักหน่อย" เลิฟบ่นกับกราฟสองคน เพราะพอร์ชพาโฟนไปเดทแล้ว คนมีคู่มันดีจริงๆ แต่เขากับไอ้กราฟไม่นับเป็นคู่นะ แค่คิดก็ขนแขนแสตนอัพแล้ว


        "ไม่แว้นเลยนะมึง LovingYou Toomuch มึงเนี่ยยยย"


        "ก็ตอนนั้นก็ติ่งพี่เบิร์ดธงชัย มึงเคยฟังเปล่า Loving You Too much So much Very much Right now  ไม่รู้ว่าเจอเธอทำไมถึงยาว~"


        "พอๆ เสียงมึงทำกูปวดขี้"


        "ชิ กูออกจะร้องเพลงเพราะ"


        "ใครบอกมึง?"


        "กูบอกเองนี่แหละ อ่อ...ไอ้กระแป๋ง หมากูก็บอก กูร้องเพลงทีไร มันก็หอนรับทุกทีอ่ะ!"


        "เอาที่มึงสบายใจเลยละกัน" เลิฟเบ้ปากใส่กราฟที่ตอนนี้นอนแชทกับสาวอย่างสบายใจ ไม่สนใจเขาไปแล้ว เออ...กูก็จะไม่สนมึงเหมือนกัน! ตากลมหันมาสนใจหน้าจอโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อว่าเมื่อไหร่ไอ้เฟส Time Teerapak จะรับแอดเฟสเขาเสียที แม่งๆๆ ไม่รับนักใช่มั้ย ได้! งั้นกู...กดถอนแอดแล้วแอดใหม่ดีกว่า แฮะๆ...หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...โอ๊ยๆๆ ไอ้เลิฟรอไม่ไหวแล้วเว้ย รอเป็นชั่วโมงแล้ว รอจนไอ้กราฟเปลี่ยนสาวคุยแล้วไอ้พี่คนชื่อธามก็ไม่รับแอดเขาเสียที ไม่รอละ กูทักแชทเลยแม่ง!


LovingYou Toomuch : สวัสดีครับพี่ธาม


Time Teerapak : ใคร?

ไอ้แมวหง่าว ตอบกลับอย่างเร็วเลยนะแต่กลับไม่รับแอด แม่งๆๆ เลิฟมองคำถามที่อีกคนถามกลับมา เขาควรตอบยังไงดี ควรจะแนะนำตัวให้ละเอียดให้พี่มันรู้จักเขาแบบที่โฟนบอกสินะ!


LovingYou Toomuch : ผมชื่อเลิฟครับ ชื่อจริงชื่อนาย ลฤทธิ์ กิตติเวช... รหัสนิสิต 5934567 อยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1 สาขาโยธา บ้านเกิดอยู่กรุงเทพ พ่อชื่อนาย ฤทธา กิตติเวช... แม่ชื่อนาง มีนาพร กิตติเวช...คร้าบบบบ อ่อๆ ที่บ้านมีหมาอีกตัว พันธุ์ไทยแท้ชื่อไอ้กระแป๋ง

เลิฟพิมพ์กลับไปอย่างรวดเร็ว ดีนะที่พิมพ์เก่ง ไม่อยากจะอวดแต่ขอสักหน่อยสมัยประถมได้เกรด 4 วิชาการพิมพ์เบื้องต้นมาด้วยนะเว้ย อดภูมิใจไม่ได้แฮะ อิอิ  ตากลมมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งก็พบว่าอีกฝ่ายอ่านไม่ตอบเงียบไปหลายนาทีจนเลิฟงุนงง อะไรวะ...เขาอุตส่าห์แนะนำตัวอย่างละเอียดยิบเลยนะ ยังไม่พออีกเหรอ? วอทๆๆๆ...ทางด้านของธาม...หลังจากที่อ่านข้อความแชทของใครบางคนเสร็จก็ขมวดคิ้วมุ่น คนบ้าอะไรวะ ถามว่าคือใคร แนะนำตัวกลับมาเสียยาว ถามว่าเขาอยากรู้มั้ย? กูไม่ใช่สำนักงานทะเบียนราษฎร์!


        "ทำไรวะ?" แต๊กที่มาเล่นเกมส์กับมอสในห้องธามถามขึ้น


        "เปล่า"


        "เปล่าห่าอะไร กูเห็นมึงเข้าแชท สาวที่ไหนทักมาวะ มาดูดิ๊ อวบอึ๋ม โจ๊มพึ่มๆ แค่ไหน" แต็กว่าอย่างหื่นๆ ก่อนจะถือวิสาสะดึงโทรศัพท์ในมือธามมา


        "เดี๋ยวๆ ฮ่าๆๆๆ เชี่ย...ฮ่าๆๆๆ" อ่านข้อความแชทจบแต็กก็หัวเราะลั่นทันที มอสที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้างุนงงก่อนจะดึงโทรศัพท์ธามไปอ่านบ้าง


        "ฮ่าๆๆๆ จี้ว่ะ ฮ่าๆๆ นี่โง่หรือกวนตีน ฮ่าๆๆๆ"


        "คนบ้า บล็อคไปเลย" ธามว่าเสียงเรียบ


        "ขอส่องก่อนว่าใครวะ รูปโปรมองไม่ชัด" ว่าแล้วมอสก็กดเข้าไปยังหน้าเฟสของอีกฝ่ายทันที


        "เฮ้ยไอ้แต็ก ใช่ไอ้เด็กที่มาทักมึงเมื่อคืนป่าววะ?" มอสยื่นโทรศัพท์ให้แต็กดู


        "เออๆ ใช่ๆ รูปน่ารักดีว่ะ ไอ้ธาม ไม่รับเหรอวะ น้องมันแอดมานะเว้ย" แต็กว่าพร้อมยื่นให้ธามดู ธามเหล่ตามองนิดๆ


        "ไม่"


        "อะไรวะ ใจร้ายจัง"


        "กูไม่ใช่นักบุญ"


        "คร้าบๆ ไม่รับก็ไม่รับ เดี๋ยวกูแอดไว้คุยเองก็ได้"


ติ๊ง

เสียงแชทดังขึ้นอีกครั้ง แต็กเลยกดเข้าไปอ่านทันที


LovingYou Toomuch : ผมสูง 173 หนัก 57 ชอบสีฟ้า ไม่ชอบสีแดง การ์ตูนโปรดคือ รีบอร์น ชอบท่านฮิบาริที่สุด ชอบกินชานมแต่ไม่ชอบกินกาแฟ ชอบกินแตงกวาแต่ไม่ชอบกินผัก ไม่สิ...แตงกวาก็คือผัก แฮะๆ


        "โอ๊ยยยย น่ารัก ไอ้เชี่ย ฮ่าๆๆ ไม่รับจริงเหรอวะไอ้ธาม นี่ยังส่งมาแนะนำตัวไม่จบเลยเนี่ย ฮ่าๆๆ" แต็กว่าอย่างขำขัน ธามขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะคว้าโทรศัพท์ของตัวเองคืนมาก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว


Time Teerapak : กูไม่ได้อยากรู้จักมึง

พิมพ์เสร็จก็กดบล็อกอีกคนทันที










...

โอ๊ยยยยยย พี่ธามบล็อกน้องทำไมมมมมม 555555 เลิฟไม่ได้โง่เด้อเลิฟแค่ซื่อ ก็โฟนบอกให้ไปแนะนำตัว 5555555 ความโง่ เอ้ย ความซื่อของเลิฟยังมีอีกเยอะ ฝากติดตามด้วยค่า

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว