ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 18 : นีน่าเปิดศึก

ชื่อตอน : Chapter 18 : นีน่าเปิดศึก

คำค้น : ลูเซียส , ลูเซียโน่ , เมล่อน , โจนาธาน ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18 : นีน่าเปิดศึก
แบบอักษร

 

ลูเซียโน่ตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ กวาดสายตามองหาหญิงสาวที่เขานอนกอดอยู่ทั้งคืน ในห้องนอนกลับพบเพียงความว่างเปล่า 

หรือเมล่อนจะหนีเขาไปอีก 

ลูเซียโน่รีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน เปิดประตูห้องน้ำดูก็พบเพียงความว่างเปล่า ในใจเริ่มรู้สึกแน่นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งกังวล ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา แต่พอเปิดประตูห้องออกไปเขาก็เห็นคนที่เขาตามหา กำลังวุ่นอยู่กับอะไรบ้างอย่างในครัว เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย นี่เขาขาดเธอไม่ได้แล้วสินะ 

“จุ๊ฟ มอนิ่งคิสครับที่รัก” ลูเซียโน่เข้าไปกอดหญิงสาวจากด้านหลัง ก่อนจะจุ๊ฟแก้มเธอเบาๆทำให้หญิงสาวสะดุ้งตกใจเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว 

“แหม่ ตื่นปุ๊บก็หื่นแต่เช้าเลยนะค่ะ” เมล่อนพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองคนตัวสูงด้านหลัง 

“หื่นที่ไหน แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าหื่นหรอกนะ แบบนี้ต่างหากที่แปลว่าหื่น” คนมือไวพูดไปพลางเลื่อนมือจากที่เคยกอดเอวเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเต้านมอูมๆของหญิงสาวทันที 

“ไม่เอาค่ะ หยุดเลยนะ เดี๋ยวก็ไม่ได้กินข้าวเช้าหรอก” 

“งั้นกินผลไม้แทน ข้าวไม่ต้องกินก็ได้ พี่ยอมกินผลไม้ทุกมื้อเลยนะ” ลูเซียโน่พูดไปพลางมือก็บีบนมเมียสาว ใบหน้าเริ่มซุกไซร้ต้นคอของเธอ 

“แต่เมลหิวนี่ค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืน” 

“พี่ก็หิวครับ” เขาพูดแต่ก็ยังไม่ยอมละความพยายาม จนเมล่อนเองต้องส่งสายตาดุๆใส่ เป็นการห้ามปราม 

“โอเค ครับ แค่นี้ไม่เห็นต้องดุเลย” 

“พี่ไปนั่งดูทีวีก่อนนะค่ะ เดี๋ยวทำเสร็จแล้วเมลไปเรียกนะ” 

ลูเซียโน่ทำหน้าหงอยๆ แต่ก็ยอมเดินออกไปที่โซฟาหน้าทีวีแต่โดยดี ปล่อยให้เมล่อนทำอาหารอยู่ในครัวคนเดียว เขาเอนตัวนอนบนโซฟามองดูเมียสาวทำอาหารจนเผลอหลับไป รู้สึกตัวอีกทีก็มีใครบางคนนั่งจ้องหน้าแล้วยิ้มให้เขาอยู่ 

“ตื่นขึ้นมากินข้าวต้มกุ้งได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเย็นหมดนะ” เมล่อนพูดหลังจากที่เห็นว่าคนตรงหน้าลืมตาตื่นขึ้น 

“ป้อน” ลูเซียโน่ลุกขึ้นนั่งก่อนจะอ้าปากทำหน้าเหมือนเด็กๆ 

“มีมือก็กินเองสิค่ะ” เมล่อนบอกก่อนจะลงมือกินข้าวต้มในชามของตัวเอง 

“งั้นก็ไม่กิน” คนตัวใหญ่เอาแต่ใจทำหน้างอนๆ 

“แล้วแต่ค่ะ งั้นเมลเอาไปเก็บ” เมล่อนลุกขึ้นทำท่าจะเก็บชามข้าวต้มของเขาแต่ก็เป็นเขาที่ดึงมือไว้ ก่อนจะแย่งชามข้าวต้มมาทานอย่างเอร็ดอร่อย 

“ป้อนหน่อยก็ไม่ได้ ใจร้ายว่ะ” ลูเซียโน่แอบบ่น 

“บ่นอะไรพึมพำค่ะ” 

“ไม่มีอะไรคร๊าบบบบบ” 

หลังจากทานมื้อเช้าที่เป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือเมียสาวของเขา ลูเซียโน่ก็ได้ออกไปทำงานโดยมีเมล่อนที่ตอนแรกบอกว่าจะอยู่รอเขาที่คอนโดแต่ก็โดนลูกตื้อจนต้องยอมติดสอยห้อยตามเขามาด้วย รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดยังที่จอดรถประธานบริษัทนิคาร์ซิโอ้ คอเปอร์เรชั่น ลูเซียโน่ลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งให้เมล่อน ก่อนจะเดินโอบเอวเธอเข้าไปในบริษัท 

“สวัสดีค่ะ/ครับ บอส” 

ทันทีที่ลูเซียโน่เข้ามาในบริษัทหลังจากไม่ได้เข้ามาทำงานหลายวัน พนักงานที่เห็นเขาก็เอ่ยทักทาย ก่อนจะมองดูผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขา 

“อ้าว นึกว่าใคร น้องเมล่อนนั้นเอง” พนักงานหญิงคนหนึ่งเอ่ยทักเมล่อนเพราะเธอรู้จักกับเมล่อนตอนที่เข้ามาฝึกงานที่บริษัท 

“สวัสดีค่ะพี่” เมล่อนยิ้มให้อย่างเขินๆเพราะลูเซียโน่ยังไม่ยอมเอามือออกจากเอวเธอ 

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินขึ้นไปยังห้องของประธานบริษัท เมล่อนเคยเข้ามาในห้องนี้แล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยได้สำรวจดูรายละเอียดของห้อง ลูเซียโน่บอกให้เธอรอเขาอยู่ในห้อง ระหว่างที่เขาไปประชุมงานสำคัญของบริษัท เมล่อนเลยถือโอกาสเดินสำรวจห้องทำงานของเขา 

ห้องทำงานของเขาค่อนข้างกว้างและโล่งมาก ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานที่มีแฟ้มเอกสารวางอยู่รกเต็มโต๊ะ เมล่อนจึงเดินไปจัดโต๊ะให้เป็นระเบียบในระหว่างที่รอเจ้าของห้องกลับมาจากประชุมงาน 

“นี่แกเห็นบอสกับน้องเมล่อนป่ะ ฉันว่าคู่นี้ต้องมีอะไรแน่ๆเลย” 

“โอ๊ยพี่ เค้าเดินโอบเอวตัวติดกันมาซะขนาดนั้น คิดว่าเขาเป็นอะไรกันล่ะ” 

“ฉันนี่อุส่าเชียร์บอสกับคุณนีน่า ที่ไหนได้ อิจฉาน้องเมล่อนเนอะ บอสหล๊อหล่ออ่ะ” 

“แต่ฉันเชียร์น้องเมล่อนนะแก” 

เสียงพนักงานพากันซุบซิบเรื่องที่เห็นเจ้านายสุดหล่อเดินเข้าบริษัทมาพร้อมกับผู้หญิงที่เคยมาฝึกงานที่บริษัท โดยที่ไม่รู้เลยว่า นีน่ายืนแอบฟังพนักงานพูดกันอยู่ นีน่ากำมือแน่น คิดว่าแค่นี้เธอจะยอมหรอ เด็กฝึกงานนั่นสวยก็ไม่สวย หุ่นก็สู้เธอไม่ได้สักนิด 

นีน่าตั้งใจจะไปดูให้เห็นกับตา จึงเดินมุ่งหน้าไปสู่ห้องประธานบริษัท 

“คุณนีน่าค่ะ บอสไม่อยู่ค่ะ” เลขาหน้าห้องที่เห็นนีน่าเดินมุ่งเข้ามา รีบพูดบอกเพราะกลัวนีน่าจะอาละวาดเหมือนครั้งก่อนอีก 

“แล้วคุณลูเซียโน่ไปไหน” นีน่าหันไปถามเลขาหน้าห้องของลูเซียโน่ 

“บอสเข้าประชุมเกือบสองชั่วโมงแล้วค่ะ” เลขาสาวตอบเสียงเรียบเพราะไม่อยากทะเลาะด้วย 

“แล้วเด็กฝึก.....เมล่อนน่ะ อยู่รึเปล่า” 

“น้องเมล่อนอยู่ในห้องทำงานของบอสค่ะ” 

“อะไรของเธอ ฉันจะเข้าไป” นีน่าได้ยินดังนั้น เลยกะจะเข้าไปในห้องแต่ถูกเลขาสาวกั้นไว้ 

“บอสสั่งไม่ให้ใครเข้าไป จนกว่าบอสจะกลับมาค่ะ” 

“ฉันรู้จักกับเมล่อน ฉันแค่จะเข้าไปทักทาย หลบ” นีน่าผลักเลขาสาวจนเซถลาไปอีกทางก่อนจะผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของลูเซียโน่ 

ภาพแรกที่นีน่าเห็นคือ เมล่อนที่ยืนหันหลังในประตูกำลังจัดของบนโต๊ะทำงาน เสียงเอะอะหน้าห้องบวกกับเสียงประตูที่ถูกเปิดออกทำให้เมล่อนหันไปมอง เธอเห็นนีน่าผลักประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะ เลขาสาวรีบวิ่งเข้ามาห้ามนีน่า 

“ไม่เป็นค่ะพี่ พี่ไปทำงานเถอะค่ะ” เมล่อนบอกกับเลขาสาวก่อน 

หลังจากที่เลขาเดินออกจากห้องไป ทั้งห้องมีแต่ความเงียบ นีน่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองหน้าเมล่อนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เมล่อนตัดสินใจหันกลับไปจัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอีกครั้งโดยไม่ได้สนใจนีน่าแม้แต่น้อย จู่ๆนีน่าก็เดินมากระชากผมเธอจากด้านหลัง 

“แกกล้าดียังไง มาลองดีกับฉัน” นีน่ากระชากผมเมล่อนแล้วพูดลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น 

“ฉันไปทำอะไรให้เธอเกลียดนักหนาไม่ทราบ” เมล่อนพูดพยายามบีบมือนีน่าให้ปล่อยผมเธอ 

“แกคิดหรอ ว่าแกจะชนะฉันได้ คอยดูนะ ฉันจะทำให้แกเจ็บปวดมากกว่าที่ฉันเจ็บ” 

นีน่าพูดจบก็ผลักเมล่อนจนหน้าไปกระแทกกับโต๊ะทำงานแล้วเดินออกจากห้องไป เมล่อนไม่ได้สู้ตอบ แต่ในใจกลับคิดว่าสิ่งที่นีน่าพูดถึงคืออะไร นีน่าคิดจะทำอะไรกันแน่ !! 

ความคิดเห็น