email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep13 =เรื่องวุ่นเมื่อสลับร่าง=

ชื่อตอน : Ep13 =เรื่องวุ่นเมื่อสลับร่าง=

คำค้น : 13

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 431

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep13 =เรื่องวุ่นเมื่อสลับร่าง=
แบบอักษร

    ความจริง...การได้มาอยู่ในร่างของนารุโตะก็ถือเป็นโอกาสดี  ที่จะได้ออกหาข้อมูลเกี่ยวกับ โฮมุระและโคฮารุ  โดยที่ไม่ต้องมีหน่วยลับติดตาม  คงต้องอาศัยช่วงนี้เท่านั้น  แต่ว่า...คนที่ถูกจะถูกจับตามองแทนเขาก็คือนารุโตะ  เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ...ยังไง พวกหน่วยลับก็ไม่ได้คิดร้ายอะไร

    ซาสึเกะคิดเรื่องแผนการ การแก้แค้นในหัวก่อนจะมองมาทางนารุโตะ  ที่กำลังเถียงกับคาคาชิอย่างเอาเป็นเอาตาย

    “ ไอ้เรื่องแบบนั้นใครมันจะทำฟะ!!”

    “ น่า... ไม่ได้ทำก็ไม่เห็นต้องเสียงดัง  ก็แค่คิดว่าพวกเธอทำตามวิธีที่ฉันบอก  จนเกิดเรื่องให้ท่านโฮคาเงะเรียกพบ  แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้คิดทำจริงๆ” โจนินหนุ่มว่าปรามเด็กหนุ่มจอมโวย

    “ ทีหลังจะแนะนำอะไร  ก็หัดดูคนที่จะแนะนำก่อนดิ  ว่าจะทำได้รึเปล่า?” เด็กหนุ่มว่าพลางเบ้ปากอย่างเสียอารมณ์

    “ ว่าใหญ่เลยเอ้า!  เอาน่า...ฉันก็บอกแล้วไง ว่าได้ยินมา...เรื่องจะเอาไปใช้รึเปล่านั้น มันขึ้นอยู่กับพวกเธอไม่ใช่เหรอ? จะเคืองอะไรมากมายฮึ!นารุโตะ” คาคาชิว่าพลางวางมือบนหัวสีนิลประกายน้ำเงิน

    “ ไม่ได้เคืองอะไรหนิ...ว่าแต่  ครูจะไปที่ไหนต่อรึเปล่า?”

    “ ก็กลับไป พักผ่อนนอนตุนไว้...ไปก่อนนะ” ไม่ทันได้ทักท้วง  โจนินหนุ่มก็หายวับไปทันที

    “ ธ่อ! ทำเป็นพูดดี กลับไปอ่านอะจึ๋ยต่อล่ะไม่ว่า  จะทำไงต่อล่ะทีนี้...งั้น....มาแลกวิชากันมะ ซาสึเกะ”

    “ มีใครเขาทำกันล่ะ...วิชาของใคร ก็ต้องอยากเก็บเป็นความลับทั้งนั้น  แล้วก็...ฉันมีเรื่องต้องทำนิดหน่อย  นายจะกลับไปอยู่บ้านฉันรอก็ได้”

    “ แล้วนายจะไปไหน?”

    “ เรื่องของฉัน...” ว่าแล้วเด็กหนุ่มผมทองก็เตรียมกระโดดตัวไป

    “ เดี๋ยว! ฉันมีเรื่องจะเตือนนายเรื่องหนึ่ง...”

    ซาสึเกะในร่างนารุโตะหันมาทางร่างของเขา

    “ เวลาที่นายอยู่ในร่างฉัน อย่าคิดเรื่องอะไรที่ไม่ดีเด็ดขาด...ไม่อย่างนั้น นายอาจถูกเจ้าเก้าหางในตัวฉันลวงนายได้  แต่ฉันเชื่อนะ...ว่านายต้องควบคุมพลังในร่างฉันได้” เด็กหนุ่มที่เคยเป็นเจ้าของร่างยิ้มกว้างให้กับเพื่อนของเขา

    “ ...ถ้านายจะฝึกวิชาก็ฝึกกระบวนท่า หรือปาดาวกระจายก็ได้  ส่วนเนตรวงแหวน...ถึงแม้นายจะอยู่ในร่างฉัน  นายก็เบิกเนตรไม่ได้อยู่ดีนั่นล่ะ” พูดจบซาสึเกะก็กระโดดตัวไปทันที 

    ส่วนนารุโตะในคราบซาสึเกะ  ก็ยังยืนคิดต่อไปว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี  ‘ ไว้ตอนเที่ยงค่อยไปกินราเม็ง  ตอนนี้ก็ไปไหนดีหว่า...อะ! ไปสนามฝึกดีกว่า’ เมื่อคิดได้เด็กหนุ่มก็มุ่งหน้าไปสนามฝึก  ที่อยู่บริเวณป่าทางตะวันออกทันที

    บริเวณสนามฝึกถูกโอบล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่  มีร่องรอยการฝึกซ้อมของนินจาคนอื่นที่มีต้นไม้บางต้นถูกหักโค่น  บางต้นเหลือแต่ตอ และบางต้นมีรอยขีดข่วนจากอาวุธ  บรรยากาศเงียบสงบเป็นส่วนตัว

    เด็กหนุ่มคราบอุจิฮะมองไปรอบๆบริเวณสนามฝึก  ก่อนที่นัยน์ตาสีรัตติกาลจะมาหยุดที่ดาบยาวที่มักจะเห็นเจ้าของเอาติดตัวอยู่เสมอ  เขาเองก็อยากลองใช้ดาบนี่ดูมั่ง เห็นซาสึเกะใช้ก็ดูเท่ดี  เมื่อคิดในสิ่งที่อยากทำได้แล้ว  มือเรียวจึงถอดดาบออกจากฝัก  ก่อนพิจารณาดาบเล่มงามในมือ

    เนื้อดาบใส สะท้อนเล่นแสงดวงอาทิตย์ที่ส่องกระทบ ภาพสะท้อนจากดาบก็เห็นได้ชัดแจ๋ว  บ่งบอกถึงการดูแลของเจ้าของที่เอาใจใส่  แต่ทว่า! พลันนัยน์ตาคมได้มองเห็นบางอย่างจากภาพสะท้อน  ก่อนที่จะมีฝ่าเท้าประเคนมาตรงหน้าอย่างรวดเร็ว  ดีที่เขาตั้งกาดรับไว้ทันที  ก่อนที่จะกระโดดหลบไปหลังพุ่มไม้

    ‘ ใครวะ?’ เด็กหนุ่มนึกสงสัยขณะนัยน์ตากวาดมองไปบริเวณที่ถูกโจมตีเมื่อครู่

    “ ออกมาเถอะครับ...ซาสึเกะคุง  ผมจะเป็นคู่ซ้อมให้เอง”

    “ เจ้าคิ้วเหลี่ยม!....” ‘ เสร็จกันดันเข้าใจผิดว่าเป็นซาสึเกะ  แล้วตูจะทำไงดีฟะเนี่ย!!’ เสียงอุทานที่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา  พลันหัวสมองก็ประมวลเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นทันที  ในตอนนี้ เขาอุซึมากิ  นารุโตะ ในร่างของ อุจิฮะ  ซาสึเกะ  ใช้เนตรวงแหวนไม่ได้  กระบวนท่าก็ไม่ได้คล่องเหมือนซาสึเกะ  และที่สำคัญ  เขาใช้จักระธาตุไฟฟ้าของเจ้าซาสึเกะไม่เป็น!  ทำไงดีล่ะเนี่ย!!!?

    มือหนาหยิบหนังสือประวัติโคโนฮะมาเล่มแล้ว  เล่มเล่า  แต่ก็ไม่มีข้อมูลที่ถูกใจ  จึงจำเป็นต้องเดินหาหนังสือไปเรื่อยๆ

    “ ไง..นารุโตะ  ไม่นึกเลยนะ...ว่าคนอย่างนายจะสนใจที่แบบนี้ด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยทักจากมุมหนังสือแมลง

    “ ชิโนะเหรอ...ขอโทษนะตอนนี้ฉันไม่ว่าง” พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินผ่านไปหยุดอยู่หน้าห้องเอกสารลับ

    “ เดี๋ยวนี้หัดหยิ่งแล้วเหรอ?”

    “ เปล่า...ฉันแค่มีธุระยุ่งๆอยู่” เมื่อเห็นว่าห้องถูกปิดผนึก  เด็กหนุ่มจึงเดินกลับไปที่เคาต์เตอร์เจ้าหน้าที่บรรณารักษ์  แล้วเจรจาบางอย่างโดยอ้างว่าโฮคาเงะใช้ให้มาเอาเอกสารลับ  เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้นจึงคลายผนึกให้เด็กหนุ่มได้เข้าไป

    “ ท่านซึนาเดะให้เอาเอกสารเกี่ยวกับอะไรล่ะ? ฉันจะหยิบให้”

    “ เกี่ยวกับโฮมุระ กับโคฮารุ”

    “ เอ๋? ท่านซึนาเดะจะเอาข้อมูลที่ปรึกษาไปทำไม?”

    “ ผมก็ไม่รู้...เพียงแต่ว่า  ป้าซึนาเดะให้มาเอาเอกสารนี้โดยลับๆ คุณเองก็อย่าเอาเรื่องไปบอกใครล่ะ”

    “ งั้นเหรอ...แปลกจังน้า ท่านซึนาเดะ...เอาเถอะ! อะ!...เอกสาร”

    เด็กหนุ่มรับเอกสารก่อนเดินออกจากห้องสมุดอย่างเงียบเชียบ 

    ขณะที่เด็กหนุ่มในคราบนารุโตะเดินลงบันไดที่เชื่อมตั้งแต่หน้าผาสลักมาหาห้องสมุด  ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกมีร่างๆหนึ่งยืนขวางอยู่

    “ ดูนายแปลกๆนะ  นารุโตะ”

    “ แปลกตรงไหน?”

    “ เหมือนไม่ใช่นาย” ชิโนะว่าพลางเดินเข้ามาใกล้นารุโตะตัวปลอม

    “ คิดมากไปเองนายน่ะ....หลีกทางหน่อย ฉันมีธุระ”

    แทนที่จะหลีกทางให้ตามที่เด็กหนุ่มบอก  แต่คนที่ยืนขวางกลับใช้แขนกั้นปิดทางไว้  นัยน์ตาสีฟ้าจึงมองหน้าคนที่กำลังขวางทางเขาอย่างไม่พอใจ

    “ โทษทีนะ จนกว่าฉันจะมั่นใจ...ฉันถึงจะปล่อยนายไป” แมลงมากมาย  ที่ถูกปล่อยจากตัวเด็กหนุ่มผู้ใช้แมลง ได้เข้าเกาะร่างเด็กหนุ่มผมทองจนเต็มตัว

    แต่ทว่า ร่างของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นหุ่นฟาง  ชิโนะจึงเงยหน้าขึ้นมองบนหน้าผา ก็พบกับนารุโตะที่ทำหน้าทะเล้นใส่

    “ เสียใจด้วยนะ!”  เด็กหนุ่มผมทองว่าก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้เด็กหนุ่มผู้ใช้แมลงมองตามอย่างคาใจ 

รอยยิ้มเย็นจะปรากฏบนริมฝีปากของผู้ใช้แมลง “ คิดว่าจะหนีแมลงของฉันพ้นงั้นเหรอ...”

เสียงปะทะหมัดดังเป็นระยะ  โดยการปะทะกันของเจ้าแห่งความเร็วร็อคลี และเจ้าแห่งความไวในการหลบและตั้งรับอย่างนารุโตะในคราบซาสึเกะ  เสียงเท้าและหมัดแหวกอากาศผ่านหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่า  พลางในหัวสมองของเด็กหนุ่มก็คิดหาทางหนี

“ ไปอยู่กับโอโรจิมารูมา  ทำได้แค่หลบเท่านั้นเหรอครับ” เด็กหนุ่มผมบ๊อบพูดขณะที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วมาทางด้านหลังของนารุโตะ ก่อนที่ผ้าพันแผลของร็อคลีจะเข้าพันตัวเด็กหนุ่ม

“ บัวบานภายนอก!! ปิดฉาก! ย้ากก!!!” ศีรษะของร่างเด็กหนุ่มอุจิฮะจมกับพื้นดิน  โดยมีร่างของเด็กหนุ่มผมบ๊อบยืนอยู่ข้างๆ ไม่มีแม้แต่อาการเหนื่อยหอบ

ปุ๋ง!!  ร่างที่หัวจมดินนั้นกลับกลายเป็นควันขาวลอยโขมง  จนร็อคลีต้องกลับมาอยู่ในท่าตั้งรับการโจมตี

“ สมกับเป็นอุจิฮะ  คุณหลอกผมให้สู้กับร่างแยกจนหมดแรง แล้วคุณก็จะหาโอกาสเข้าโจมตีผมใช่มั้ยครับ?”  เด็กหนุ่มพูด  พลางกวาดตามองหาความผิดปกติรอบตัว

ห่างจากบริเวณการปะทะของร็อคลี  และนารุโตะในคราบซาสึเกะ 200 เมตร 

“ เหอะๆ เชิญสู้ไปคนเดียวเถอะเจ้าคิ้วเหลี่ยม!!” นารุโตะหนีออกมาจากสนามฝึกด้วยความเร็วแสง      *‘ เจ็บใจชะมัด...แต่ขืนอยู่สู้ต่อ ต้องโดนหมอนั่นจับผิดได้แน่ ’*  ตาคมของเด็กหนุ่มก็คอยมองตาม  ว่าร็อคลีจะตามมาหรือไม่  โดยไม่ได้มองทางด้านหน้า

โครม!!!!

เด็กหนุ่มชนกับร่างของใครบางคนเข้าอย่างจัง  จนตัวเขาล้มไม่เป็นท่า

“ นี่! เดินประสาอะไร ไม่....ซาสึเกะ  ซาสึเกะ! เป็นอะไรมากรึเปล่า!? เจ็บตรงไหนมั้ย?” เด็กสาวเปลี่ยนกิริยาทันทีที่รู้ว่าใครเป็นคนที่วิ่งชนเธอ  ก่อนจะรีบปรี่มาดูอาการของเด็กหนุ่ม

เด็กหนุ่มในคราบของซาสึเกะ  ลุกขึ้นปัดฝุ่นก่อนมองมาทางเด็กสาว

 “ อิโนะเองเหรอ? ขอโทษนะ...ฉันรีบจนไม่ได้มองทาง”

“ ไม่เป็นไรจ้ะ ซาสึเกะคุงไม่ผิดหรอก  ฉันต่างหากที่ไม่หลีกทางให้เธอเอง” อิโนะว่าพลางส่งยิ้มหวานหยดให้กับเด็กหนุ่มอุจิฮะ  ส่วนเด็กหนุ่มเองก็พยายามปั้นหน้าเรียบเฉย

‘ ยัยอิโนะเนี่ย พอเห็นเป็นซาสึเกะก็ทำหวานใส่ซะ...แกล้งซะหน่อยดีกว่า’ เมื่อสมองซนสั่งการ มือเรียวของเด็กหนุ่มก็เอื้อมมาสัมผัสแก้มขาวของเด็กสาว  ทำเอาสาวเจ้าหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงใบหู

“ ฝุ่นติดน่ะ  ฉันไปก่อนนะ” พูดจบเด็กหนุ่มก็กระโดดตัวไปทันที  ทิ้งให้เด็กสาวอายค้างไม่หาย  โดยหารู้ไม่ว่า  ที่ใบหน้าขาวนั้นเปื้อนตอตะโกจากมือของเด็กหนุ่มไปปื้นใหญ่

“ ฮะๆๆ อิโนะเอ้ย แก้มดำไปข้างหนึ่งยังไม่รู้ตัวอีกฮะๆๆๆ”  เด็กหนุ่มหลุดหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่  ตรงบริเวณมุมลับตาคน 

“ เป็นบ้าอะไรของนาย...ซาสึเกะ”  เสียงทักทำเอาเด็กหนุ่มหยุดหัวเราะทันที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉย  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหันไปทางเสียงเรียก  แต่ก็ต้องหันกลับมาทำสีหน้าปั้นยากที่เดิม

‘ อะไรมันจะซวยแบบนี้ฟะเนี่ย!! เจอใครไม่เจอดันเจอชิกามารุ...เรื่องเมื่อวาน ไม่รู้มันจะสงสัยรึเปล่า’ เด็กหนุ่มเริ่มออกอาการหวั่นวิตกทันที  แต่ก็พยายามบังคับไม่ให้แสดงออกทางสีหน้าและท่าทางมากเกินไป  เมื่อทำใจให้เย็นหลงได้  เด็กหนุ่มจึงหันหน้าไปเผชิญกับคนเบื่อโลก

“ มะไม่รู้เหมือนกัน หึ มันฮะๆ อยากหยุดหึๆ แต่มันก็หยุดหึๆๆฮะๆๆ หัวเราะ ฮะๆๆๆไม่ได้....” เด็กหนุ่มแสร้งทำเป็นเหมือนโดนยาที่ทำให้หัวเราะไม่หยุด  พลางเอาแขนปิดปากตัวเองให้ดูสมจริง

“ ตลกฝืด...อย่ามาแกล้งทำหน่อยเลย ถึงจะน่าเซ็งก็เถอะ แต่ฉันไม่ได้โง่นา...”

เมื่อเห็นว่าอยู่ต่อไปก็ไร้ผล  หนีมันดื้อๆนี่ล่ะ พอตัดสินใจได้ซาสึเกะตัวปลอมก็เตรียมจะกระโดดตัวหนี  แต่ทว่า  ร่างกายกลับขยับไม่ได้ดั่งใจ

“ ฉันมีเรื่องจะถามนายเยอะเลย  ที่จริงก็ไม่อยากยุ่งเรื่องน่าเบื่อพรรคนี้หรอก  แต่นายมันส่อแววน่าสงสัย  ทั้งพฤติกรรมเมื่อกี้ที่เหมือนไม่ใช่นายคนเดิม  กับเหตุการณ์ที่ฉันเจอนายกับนารุโตะเมื่อวาน...ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยจะได้มั้ย?”

‘ แย่ล่ะ...ดันโดนเงาพันธนาการมันเต็มๆ แถมมันยังสงสัยเรื่องเมื่อวานจริงๆด้วย..ทำไงดี?’ เด็กหนุ่มคิดตกกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดในตอนนี้  ที่ตัวเขาถูกกดดันรอบด้าน  รึว่า...เขาจะต้องบอกชิกามารุไปจริงๆน่ะเหรอ  ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างตัวเขาและซาสึเกะ

ฝ่ายซาสึเกะในคราบนารุโตะก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านโฮคาเงะ  ใจจริงเขาอยากจะกลับเข้าบ้านของเขาซะมากกว่า  แต่ว่าเพราะรู้ว่ามีคนตามมาจึงต้องแสดงให้สมบทบาท  เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น  เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปในบ้านของโฮคาเงะ

‘ เจ้าชิโนะ  จะตื้ออะไรนักหนา....แมลงของมันคงเกาะอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่ง ในร่างกายของนารุโตะ  แต่ปัญหาคือ...จะกำจัดแมลงที่เกาะยังไง?’ แต่ยิ่งคิด  ก็ดูเหมือนจะไร้คำตอบ

‘ ชิ! พวกน่ารำคาญ  แผนการเป็นอันต้องปั่นป่วนหมด’ สุดท้ายเขาก็ลงด้วยการสบถในใจ  อย่างหัวเสีย

‘ “ ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ?....”’ เสียงหนึ่งดังก้องในความคิดของเด็กหนุ่ม  ‘ “ นาย...อุจิฮะงั้นเหรอ?  มาอยู่ในร่างของเจ้านารุโตะได้ไงล่ะเนี่ย?... แต่ก็ช่างมันเถอะ...ในเมื่อเจ้าอยากจะแก้แค้น  ข้าจะช่วยให้เจ้าสมหวัง”’

เด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่งเพื่อโต้ตอบกับเสียงปริศนานั้น ‘ จิ้งจอกเก้าหางซินะ...ฉันไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากแกซักนิด  ไม่ต้องสะเออะออกความเห็น’

**‘ “ หึ หึ แน่ใจเหรอ....เจ้าอยากจะกำจัดพวกที่มาขัดขวางแผนการ ของเจ้าไม่ใช่เหรอ?  อย่างเจ้า จะกำจัดแมลงของพวกอาคุราเมะได้ง่ายๆงั้นเหรอ?”’**  นัยน์ตาสีฟ้ามองนิ่งไปข้างหน้า  ก่อนที่จะออกไปทางหน้าต่าง  และมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของตน

‘ ไม่จำเป็นต้องพึ่งแก...ฉันมีวิธีของฉัน!’ ทางเด็กหนุ่มตระกูลอาคุระเมะ  ที่คอยตามอยู่พอเห็นเป้าหมายเคลื่อนไหว  เขาก็เริ่มเคลื่อนไหวตาม  เพราะยังไงซะ  เขาก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่านารุโตะที่เขาเห็นเป็นอะไรไป  แม้จักระที่อยู่ในตัวเขาจะบ่งบอกว่าเป็นนารุโตะตัวจริง  แต่อุปนิสัยที่เห็นในวันนี้ ช่างแตกต่างจากนารุโตะคนก่อน 


ความคิดเห็น