email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep12 =สลับร่าง=

คำค้น : 12

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 679

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep12 =สลับร่าง=
แบบอักษร

    เช้าตรู่ที่ห้องทำงานของโฮคาเงะ  ยังคงมีเอกสารหน้าตาต่างๆวางเรียงราย รอการตรวจเช็คจากโฮคาเงะรุ่นที่5 ที่ตอนนี้ยังคงจิบกาแฟไปพลาง  ชมทิวทัศน์ยามเช้าจากห้องทำงานไปพลาง

     “ รายงานเรื่องพฤติกรรมอุจิฮะเหรอ?” เสียงห้าวเอ่ยโดยไม่ต้องหันไปมองผู้มาเยือน  ที่เข้ามาอย่างไร้เสียง  ไร้วี่แวว

    “ ครับ” ผู้มาเยือน หรือหนึ่งในหน่วยลับ ที่ได้รับมอบหมายให้ติดตามพฤติกรรมของซาสึเกะตอบ

    “ ว่ามา..”

    “ ไม่มีพฤติกรรมที่ผิดปกติ ดูสงบเรียบร้อยดี  แต่...เออ....” 

    “ ทำไม?  แต่อะไร”

    “ เมื่อคืน อุจิฮะ  ซาสึเกะ ได้พาอุซึมากิ  นารุโตะมาพักที่บ้านครับ”

    ซึนาเดะชะงักครู่หนึ่ง “ เพื่อนกัน  ห่างกันไปหลายปีคงมีเรื่องเล่าสู่กันฟังเป็นธรรมดา”

    “ ผมก็อยากจะคิดแบบนั้นนะครับ...แต่ว่า....”

    คราวนี้โฮคาเงะยังสาวหันมามองทางหน่วยลับทันที  “ มีอะไรก็รีบๆเล่ามา! มัวอึกอักทำไม!”

    เจ้าหน้าที่จากหน่วยลับจึงรายงานถึงสิ่งที่ตนได้เห็น  จากการสังเกตการณ์ในที่ไกล ตั้งแต่สองคนยืนอยู่ที่ระเบียงด้วยกัน  และตอนที่ทั้งคู่เข้านอนที่เขาเห็นนารุโตะขึ้นคร่อมซาสึเกะ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นซาสึเกะขึ้นคร่อมนารุโตะ  สักพักก็ลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะมีแสงสว่างสีแดงทั่วทั้งห้อง  พอแสงหายเขาก็เห็นซาสึเกะประคองหน้าของนารุโตะ และเหมือนทั้งสองจะหยอกล้อกันคล้ายๆที่คนรักเขาทำ  แล้วจึงนอนตามปกติ

    “ คิดมากไปได้ สถานการณ์ในนั้นจริงๆอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป” ซึนาเดะว่าพลางยกกาแฟขึ้นมาจิบ

    “ แต่ว่าตอนเช้านี้  ทั้งสองคนอาบน้ำด้วยกันนะครับ”

    พรวด! กาแฟพุ่งออกจากปากซึนาเดะทันที ก่อนที่ผู้นำหญิงจะรีบคว้าทิชชูมาเช็ดริมฝีปาก และบริเวณที่กาแฟเลอะ

    “ นี่เธอแอบดูเขาอาบน้ำด้วยเหรอ!?” 

    “ เปล่าครับ  ก็ผมได้ยินเสียงโวยวายของซาสึเกะ ก่อนที่จะเห็นนารุโตะแบกซาสึเกะออกไปนอกห้อง”

    “ แน่ใจ? ว่าที่ได้ยินมาน่ะถูกต้องแล้ว”

    “ ครับ! ไม่ผิดแน่นอน....และที่น่าแปลกอีกเรื่องคือ ซาสึเกะเรียกนารุโตะเป็นชื่อของตัวเขาเองครับ”

    “ มีเรื่องอื่นอีกมั้ย?”

    “ ไม่มีครับ”

    “ ขอบใจมาก ไปได้แล้ว”

    เมื่อเจ้าหน้าที่หน่วยลับไปแล้ว  โฮคาเงะก็ถึงกับกุมขมับ  ใครจะไปคิดว่าจะเป็นแบบนี้  เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าสองคนนั้นจะเป็นไปได้ขนาดนั้น  แต่จะให้คิดยังไงได้ล่ะ? เด็กหนุ่มอายุ 17 อาบน้ำด้วยกันในห้องน้ำส่วนตัว  ถ้าเป็นเด็กเล็กๆซัก7-8ขวบก็ไม่พาให้คิดหนักขนาดนี้หรอก  และที่สำคัญนารุโตะจะมานอนบ้านซาสึเกะทำไม?  เห็นที...คงต้องหลอกถามหน่อยว่าเรื่องจริงๆคืออะไรกัน  หรือเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้จะเป็นเรื่องจริง!

    มือเรียวบรรจงหันผักคะน้า  ด้วยอาการไม่เป็นปกติ ใบหน้าขาวนั้นยังแดงซ่านไม่หาย  ก็ใครจะไปคิ๊ด ใครจะคิดว่าไอ้เพื่อนแสนเย็นชาคนนี้  จะเลือกการเอาคืนด้วยการลากเขาไปอาบน้ำด้วย ตัวเขาเองก็อุตส่าห์ดีใจที่เมื่อคืนแค่ไล่เตะ  และเหตุผลคือ ‘ “ฉันไม่อยากทำให้ร่างกายของฉันต้องเสียหาย” ’ ก็นึกว่าจะจบแค่นั้น  แต่พอตอนเช้ามา ไอ้เจ้าบ้าซาสึเกะที่อยู่ในร่างของเขา ก็มาแบกเขาถึงที่นอนเพื่อออกไปอาบน้ำด้วย  ตัวเขาเองก็ดิ้นขัดขืนแทบตาย  แต่พอฟังเหตุผลของหมอนั่นเขาถึงกับดิ้นไม่ออก

‘ “ นายต้องอาบน้ำกับฉัน...นี่คือการตัดสินใจ  จะได้ไม่ต้องมีใครเสียเปรียบ เพราะฉันจะเห็นของนายและนายก็จะเห็นของฉัน” ’ พอเถียงกลับมันก็ขู่ว่า ‘ “ ขืนนายยังไม่ยอมทำตามดีๆล่ะก็...ร่างกายนายจะเป็นยังไงฉันไม่รับประกัน” ’ ตามด้วยรอยยิ้มเหี้ยม  ที่มันไม่เหมาะกับหน้าเขาเลย  ด้วยเหตุนี้เขาเลยจำยอมลงไปอาบน้ำกับเจ้าเพื่อนตัวดีในอ่างอาบน้ำไม้  ที่จริงก็ไม่น่าอายเท่าไหร่เพราะที่เห็นมันก็ร่างกายของเขา  แต่...ไอ้บ้านั้นมันดันถูสบู่ให้ด้วยนี่ดิ!  เขาแค่กำลังทำใจที่จะแตะต้องร่างกายที่ไม่ใช่ของเขา  แต่ก็ต้องถูกดึงไปให้มันถูสบู่ เล่นเอาจั๊กจี้จนดิ้นพราดๆ  แล้วไอ้บ้าซาสึเกะก็ยังใช้ถูหลังอีก และหมอนั่นก็ถูหลังให้เขาเช่นกัน  แน่นอนว่าต้องมีเหตุผลอีก *‘ “ ตอนฉันอยู่ในร่างของฉัน มันถูหลังไม่ถึง...นายก็ช่วยอยู่นิ่งๆเพราะฉันจะถูหลังให้ร่างของฉัน” ’*  แต่! ที่ไม่เข้าใจคือทำไมมันต้องยิ้มเหมือนมีชัยเหนือเขาด้วย!!

    “ นารุโตะ หั่นผักเสร็จรึยัง?  น้ำมันเดือดแล้วนะ”  เสียงห้าวเรียกให้เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อตื่นจากโลกแห่งความคิด

    “ นายก็ทอดปลาไปก่อนเซ่! เดี๋ยวหั่นเสร็จฉันจะทำผัดคะน้าเอง”

    “ ไอ้เซอะเบ้อะ...ปลาฉันทอดเสร็จไปแล้ว  เหลือแต่ผัดคะน้าของนายนั่นแหละ”

    ได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มจึงเร่งมือหั่นจนเสร็จ ในเวลาที่รวดเร็ว

  “ อะ! ได้แล้ว”

    เมื่อส่งผักให้ซาสึเกะจัดการต่อ  นารุโตะก็ไปตักข้าวที่หุงเสร็จแล้วมารอ  กลิ่นหอมๆจากปลาทอดเรียกให้มือซนๆของเขาหยิบตะเกียบเตรียมตอดกิน  ‘แค่ชิมนิดๆหน่อยๆไม่เป็นไรน่า’

    “ ขืนแตะต้องอาหารก่อนล่ะก็  นายโดนทำโทษแน่”  เสียงเย็นจากเด็กหนุ่มอุจิฮะทำเอานารุโตะวางตะเกียบทันที

    “ ชิมหน่อยเดียวก็ไม่ได้...”

    เมื่ออาหารทุกอย่างเตรียมพร้อม  เด็กหนุ่มทั้งสองก็ลงมือรับประทานอาหารมื้อเช้า ที่พวกเขาช่วยกันทำ  แต่นารุโตะที่รับหน้าที่จัดโต๊ะลืมเตรียมน้ำไว้  ซาสึเกะจึงลุกไปเอาน้ำจากตู้เย็น

    “ ซาสึเกะ!! ซาสึเกะคุง!~~ อยู่รึเปล่า!~~” เสียงเรียกของหญิงสาวดังมาจากหน้าบ้าน

    “ ซาสึเกะ...มีคนมาหานายแหน่ะ  แต่เสียงนี้มัน...ซากุระรึเปล่านะ?”

    เด็กหนุ่มผู้อาศัยท้วงเพื่อนของเขาที่ไม่มีท่าทีสนใจผู้มาเยือน  ที่ตะโกนเรียกแม้แต่น้อย

    “ นายก็ไปต้อนรับซิ”

    “ หา!! ฉันเนี่ยนะ!? เดี๋ยวซากุระก็สงสัยหรอก”

    “ จะสงสัยได้ไง...ก็ตอนนี้นายอยู่ในร่างของฉัน”  เด็กหนุ่มอุจิฮะในคราบนารุโตะถอนหายใจเบาๆ ก่อนวางแก้วน้ำกับขวดน้ำบนโต๊ะ

    ‘ เออเนอะ! ลืมไปเลย’

“ งั้นเดี๋ยวฉันมานะ นายก็อย่ากินหมดก่อนล่ะ!” นารุโตะในคราบซาสึเกะหันมากำชับ  ขณะลุกจากเก้าอี้ 

    “ ถ้าไม่ช้านะ..”

    เด็กหนุ่มอุจิฮะตัวปลอมจึงออกไปต้อนรับเด็กสาวที่มาเยือน  ด้วยหน้าตายิ้มแย้มผิดกับบุคลิกเก่า  เล่นเอาสาวเจ้าแปลกใจ

    “ สวัสดีจ้า~~ ซากุระจัง  เข้ามาก่อนซิ”

    “ เอ่อ..มะไม่ล่ะ  ซาสึเกะวันนี้ดูแปลกๆนะ” 

    “ แปลก?....” ‘ ซวยล่ะ! ดันเผยนิสัยเรา...ขืนเป็นแบบนี้ความลับแตกแน่’ เมื่อคิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงตีหน้าขรึมตามนิสัยเดิมของอุจิฮะ 

“ แปลกตรงไหน ฉันแค่อยากฝึกเปลี่ยนบุคลิกบ้าง...ไม่ดีเหรอ?”

    “ ก็...ไม่ใช่ไม่ดี  เออ...ที่จริงท่านซึนาเดะเรียกพบน่ะ  บอกว่า ถ้าทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยให้ไปพบท่าน แล้วก็เรียกนารุโตะไปด้วยนะ  จะว่าไป...ซาสึเกะรู้รึเปล่าว่านารุโตะออกไปไหน?  ฉันไปหาเขาที่บ้านแล้ว แต่ก็ไม่เจอ”

    “ เออ...รู้ซิ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เอง  ไม่ต้องห่วง”  เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ให้เหมือนซาสึเกะตัวจริง

    “ งั้นรบกวนด้วยนะ ฉันต้องไปทำงานแล้วล่ะ...บ๊ายบายจ้ะ” ซากุระว่าพลางยิ้มหวาน  ก่อนหันหลังและมุ่งหน้ากลับไปยังที่ทำงานของท่านโฮคาเงะ

    เมื่อเห็นเด็กสาวไปลับตาแล้ว  เด็กหนุ่มก็รีบกลับมาที่โต๊ะอาหารก็พบว่าเพื่อนของเขายังไม่ได้แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย

    “ อ้าว? นายทำไมไม่กินก่อนล่ะ?”

    “ รอกินพร้อมนาย...เป็นมารยาทที่ควรมี  เผื่อว่านายจะเอาเป็นแบบอย่างบ้าง”

    “ นี่นายหาว่าฉันไร้มารยาทเหรอฟะ! เอาเหอะ...รีบๆกินได้แล้ว  ซากุระมาบอกว่าท่านซึนาเดะเรียกพบฉันกับนาย”  นารุโตะพูดก่อนคีบเนื้อปลามากิน

    “ เรื่องอะไร?” เด็กหนุ่มผมทองมองร่างที่เคยเป็นของเขา กำลังคีบผัดคะน้าเข้าปาก

    “ ไม่รู้ซิ ซากุระไม่ได้บอกไว้  ไปหาเดี๋ยวก็รู้เอง...นายผัดคะน้าอร่อยดีหนิ” เด็กหนุ่มกล่าวชมขณะคีบคะน้ามาไว้ในชามข้าวอีก

    ส่วนคนถูกชมก็ยักไหล่พลางยิ้มน้อยๆ ก่อนลงมือทานข้าวบ้าง  เพียงแค่นี้ก็เกินพอแล้วสำหรับความสุขที่เขาได้รับ

    ตอนนี้ทั้งนารุโตะในคราบซาสึเกะ และซาสึเกะในคราบนารุโตะได้มายืนอยู่ในห้องทำงานของโฮคาเงะเป็นที่เรียบร้อย 

    “ ไง...ซาสึเกะไปตามตัวนารุโตะได้ที่ไหนเหรอ?”

    ฉึก! คำถามดอกแรกเล่นเอาแทงใจเด็กหนุ่มในร่างซาสึเกะ  เพราะไม่นึกว่าท่านผู้นำหญิงจะถามถึงเรื่องแบบนี้ด้วย

    “ ร้านราเม็ง..” ถึงยังไงนารุโตะก็สามารถรักษาสถานการณ์นี้ไว้ได้

    รอยยิ้มบางกระตุกขึ้นบนริมฝีปากงามของซึนาเดะ  “ เห็นซากุระเล่าให้ฟังว่า  เมื่อวานไปเที่ยวงานกับพวกเธอ  แต่เกิดหลงกันกลางทาง  ก็เลยคิดว่าน่าจะกลับไปที่บ้านกันแล้ว...แต่พอไปที่บ้านเธอ  เธอกลับไม่อยู่...ตอนนั้นเธอไปไหนมาเหรอนารุโตะ”

    “ ตอนนั้นกี่โมง” ซาสึเกะในคราบนารุโตะถามอย่างรอบคอบ

    “ เที่ยงคืน..”

    “ ผมแวะร้านอาหาร”

    “ อืม...เธอแวะร้านเหล้างั้นเหรอ  เพราะช่วงนั้นร้านอื่นเขาปิดหมดแล้ว ก็เหลือแต่ร้านเหล้านั้นแหละ”

    “ ป้าซึนาเดะ อยากถามเรื่องอะไรกันแน่?” ทางซาสึเกะเองก็พยายามลอกเลียนการพูดของนารุโตะ  แต่ติดอยู่ที่น้ำเสียงที่ฟังดูเย็นชา

    ร่างระหงเอนพิงกับพนักพิงก่อนมองมาทางเด็กหนุ่มสองคน  ด้วยสีหน้ามีเลศนัย

    “ ถ้างั้น! ฉันจะถามตรงๆละกัน...นายสองคนคบกันแบบคู่รักอยู่งั้นเหรอ?”

    “ หา!!!” ชิสึเนะที่เพิ่งจะเข้ามาพร้อมกองเอกสารพะรุงพะรัง  ถึงกับตกใจจนปล่อยเอกสารเกลื่อนพื้น

    “ ป้าซึนาเดะพูดเรื่องบ้าอะไร!!!” ส่วนนารุโตะในคราบซาสึเกะก็หลุดมาดทันที

    เด็กหนุ่มอุจิฮะในร่างนารุโตะก็ถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง  ก่อนยิ้มมุมปาก

 “ หึ ลืมไปซะสนิท...คงเป็นเรื่องที่หน่วยลับมารายงานซินะ”

    ซึนาเดะมองหน้านารุโตะด้วยความสงสัย “ นายรู้ได้ไง? ซาสึเกะบอกนายเหรอ?”

    “ คงไม่มีอะไรต้องปิดบัง....” เด็กหนุ่มผมทองตอบ

    “ คบกันจริงๆซินะ..”

    “ หา!!!” ชิสึเนะปล่อยกองเอกสารที่เพิ่งเก็บเสร็จลงไปกระจายอีกครั้ง

    “ เฮ้ย!!” นารุโตะในคราบซาสึเกะมองเด็กหนุ่ม  ที่อยู่ในร่างของตนด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด

    “ ช่วยฟังให้จบก่อนจะได้มั้ย... ที่จริงผมก็มีเรื่องจะปรึกษาท่านซึนาเดะอยู่  เรื่องวิธีแก้ ที่จะให้วิญญาณกลับเข้าร่างเดิม  พอจะมีข้อมูลบ้างมั้ย?” เด็กหนุ่มผมทองเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

    ฝ่ายโฮคาเงะเองก็ออกอาการสงสัยทันที “ ทำไมล่ะ?อยากรู้ไปทำไม”

    “ ก็ตอนนี้วิญญาณของพวกผมสลับร่างกันน่ะเซ่!” นารุโตะในร่างซาสึเกะตอบ

    “ เรื่องจริงเหรอ?” ที่จริงแค่การกระทำออกมาขนาดนี้เธอก็รู้  ว่ามันแปลกๆตั้งแต่แรก  แต่ขอพยานยืนยันกับเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้หน่อย 

    ซึนาเดะจึงมองไปทางร่างของนารุโตะ  ซึ่งเด็กหนุ่มผมทองก็พยักหน้ายืนยัน

    “ แล้วไปทำอะไรมา...”

    “ ผมจะให้นารุโตะเล่า  แต่ก่อนอื่นผมขอถามก่อนว่า ท่านซึนาเดะรู้จักด้ายแดงรึเปล่า?” ซาสึเกะในร่างนารุโตะถามหยั่งเชิง

    “ ไอ้ตำนานเหลือเชื่อนั่นน่ะเหรอ?....รู้จักซิ  แล้วเกี่ยวอะไรด้วย”  คราวนี้ผู้นำหญิงหันหน้าไปทางร่างเด็กหนุ่มอุจิฮะ 

    แล้วนารุโตะตัวจริงก็เล่าเรื่องราวตั้งแต่เจอฮารุนะ  จนมาถึงตอนที่ใช้จักระตัดจักระ ให้ท่านโฮคาเงะฟัง 

    “ คงเป็นผลเกี่ยวเนื่องกับพันธสัญญานั่นล่ะ....แต่ มันก็ไม่ได้มีส่วนมากขนาดนั้นนะ  ที่ด้ายแดงไม่ยอมขาด  พวกเธออาจจะสมพงษ์กันจริงๆก็ได้  พอไปตัดด้าย จักระของพวกเธอที่ผูกติดกันอยู่ก็เลยรวน  แต่...ข้อมูลพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นในห้องเก็บเอกสารเลย..”  ซึนาเดะเอ่ยพลางตีหน้าขรึม เล่นเอาเด็กหนุ่มที่เป็นตัวปัญหาใจแป้วทันที

    “ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่  พลังที่ไม่เคยชินอาจส่งผลร้ายต่อพวกนายและคนใกล้ตัวได้...”  ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้นารุโตะรู้สึกผิด

    “ แต่ฉันเคยเจอเอกสารเกี่ยวกับคาถาผนึกโบราณนะค่ะ  อยู่ในชั้นบนสุดของตู้และถูกหนังสือเอกสารเล่มอื่นบัง  ก็ไม่แปลกที่ท่านซึนาเดะจะไม่เคยเห็น”

    “ จริงเหรอ! พี่ชิสึเนะ!” ร่างของเด็กหนุ่มอุจิฮะหันมาถาม

    “ จริงจ้ะ นารุโตะคุง”

    “ งั้น...ถ้าได้ข้อมูลอะไรแล้ว  ฉันจะเรียกมาอีกครั้ง  แต่ว่า...เรื่องที่พวกนายสลับร่างกัน  ต้องปิดเป็นความลับ แม้แต่ซากุระก็ห้ามบอก...คาคาชิ!นายก็ช่วยปิดเรื่องนี้ด้วยล่ะ  ดูแลลูกทีมนายให้ดีๆ” โฮคาเงะกล่าวโดยไม่ลืมที่จะกำชับกับคนแอบฟัง

    “ ฮะๆ ครับ ได้เลยครับ”  ฝ่ายคนแอบฟังเมื่อรู้ว่าถูกจับได้  ก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด

    “ เฮ้ย! ครูคาคาชิ!! แอบฟังมาตลอดเลยเหรอ!” เด็กหนุ่มจอมโวย เริ่มโวยทันทีโดยไม่นึกถึงว่าจะดูขัดกับร่างภายนอก

    “ ต้องขอโทษนะครับท่านโฮคาเงะ  พอดีเป็นห่วง...เห็นซากุระบอกว่า นารุโตะ กับซาสึเกะ ถูกเรียกพบ เลยแอบตามมา” โจนินหนุ่มว่าพลางเกาท้ายทอยตามความเคยชิน

    “ ทีหลังก็อย่าทำละกัน  หมดเรื่องแล้ว...ไปพักผ่อนเถอะ วันนี้วันหยุดพิเศษหนิ ใช้เวลาพักให้คุ้มค่าก็แล้วกัน” ซึนาเดะว่าพลางหยิบแฟ้มเอกสารหนึ่งมาทำต่อ  จากที่ทำค้างไว้

    นารุโตะในคราบซาสึเกะมองโฮคาเงะสักพักก็ทำความเคารพ  ก่อนจะเดินตามซาสึเกะตัวจริงกับคาคาชิไป  คงถึงเวลาแสดงฝีมือการเล่นละครก็คราวนี้แหละ!


ความคิดเห็น