email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep7 =เต็นท์เครื่องเล่นใหม่สุดสยองขวัญ=

ชื่อตอน : Ep7 =เต็นท์เครื่องเล่นใหม่สุดสยองขวัญ=

คำค้น : 7

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep7 =เต็นท์เครื่องเล่นใหม่สุดสยองขวัญ=
แบบอักษร

แล้วทั้งสี่ก็ได้มาจนสุดร้าน พบว่าเต็นท์ร้านสุดท้ายดูใหญ่เกือบเท่ากับคณะละครสัตว์  เมื่อซากุระเห็นผู้ที่ทำหน้าที่ตรวจความเรียบร้อยบริเวณแถวผู้ที่จะเข้าชมในเต็นท์นั้น  เธอก็ยิ้มกว้างและเอ่ยทัก

    “ คุณคิโจค่ะ!!”

    ฝ่ายเจ้าของชื่อก็หันตามเสียงเรียก  พวกนินจาทั้งสี่จึงเดินเข้าไปหา

    “ พวกเธอที่มาช่วยคุ้มกันให้วันก่อนนี่!” เจ้าของชื่อเป็นหนุ่มใหญ่อายุ30 ต้นๆทักตอบ “ ซากุระ นารุโตะ และซาสึเกะใช่มั้ย?”

นารุโตะกับซากุระพยักหน้าและยิ้มให้ส่วนซาสึเกะก็ยังทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม

 “ ฮ่ะๆเพื่อนพวกเธอนี่เย็นชาไม่เปลี่ยนเลยนะ...แล้วนั้น  เพื่อนใหม่เหรอ?” คิโจถามพลางมองเด็กหนุ่มผิวสีซีด

    “ เขาชื่อซาอิค่ะ....เคยทำงานอยู่หน่วยเดียวกับเราเหมือนกัน  แต่ตอนนี้เขาได้ไปทำงานให้หน่วยอื่นแล้วค่ะ” ซากุระแนะนำซาอิ และเด็กหนุ่มเจ้าของชื่อก็ยิ้มตอบ

    “ เต็นท์ลุงเนี่ยคนเข้าเยอะจังนะ ดูดิแถวยาวเฟื้อยเลย” นารุโตะว่าพลางมองแถวที่ยาวเหยียดหน้าร้าน

    “ ฮ่าๆมันแน่อยู่แล้วไอ้หนู ก็คนมันดังผลงานมันดีใครๆก็อยากลองเล่นที่เต็นท์ของฉัน”

    “ มันจะจริงเล้อ~~ ไม่โม้ไปมั้งลุง” เด็กหนุ่มผมทองยังคงว่าตามนิสัยคนปากเสีย

    “ งั้นลองเล่นมั้ยล่ะ? ให้ฟรีเลย ตอบแทนที่ช่วยคุ้มกันให้” หนุ่มใหญ่ว่าพลางขยี้หัวทองๆนั้นเล่น

    “ ไม่เอาไม่เห็นน่าหนุกอุ๊ก!” เด็กหนุ่มปากมอมโดนหมัดจากเด็กสาวอัดเข้ากลางท้องอีกรอบ

    “ น่าสนุกดีนะค่ะ! เป็นเครื่องเล่นแบบไหนเหรอค่ะ?” เด็กสาวผมสีชมพูเอ่ยถาม

    “ เขาวงกตจ้ะ....แต่เป็นวงกตผีสิง” หนุ่มใหญ่ตีหน้าขรึมบอกถึงเครื่องเล่นที่ตนภูมิใจ

    “ ฮ่ะฮ่าลุง...มันแตกต่างจากใครตรงไหน? ก็ต้องมีคนปลอมเป็นผีคอยหลอกอยู่ข้างในนั้นแหละ” แน่นอนว่าเสียงกวนๆแบบนี้จะมาจากใครไม่ได้  นอกจากนารุโตะ

    คิโจกระตุกยิ้มมุมปาก “ ฉันมีฉายาว่านักประดิษฐ์เครื่องเล่นมายา ไอ้ของกระจอกๆที่ให้คนปลอมเป็นผีน่ะฉันไม่ทำหรอก....ไง!ไอ้หนู รึแกกลัว...ปอดแหกล่ะซิ” หนุ่มใหญ่ว่าพลางเคลื่อนใบหน้านิ่งๆมาใกล้ใบหน้าของเด็กหนุ่มปากมอม

    นารุโตะกลืนน้ำลายลงคอ “พะพูดเป็นเล่นน่า คนอย่างผมบุกน้ำลุยไฟมาก็เยอะกะอีแค่เครื่องเล่นวงกตผีสิงจริงไม่จริงแหล่ ใครจะไปกลัว!....แต่แถวยาวขนาดนี้กว่าจะได้เล่นก็อีกนาน  ผมไม่มีเวลามารอขนาดนั้นหร้อก”

    “ สำหรับพวกนินจาฉันเตรียมให้เฉพาะ ตามมา...” คิโจกล่าวก่อนจะดึงนารุโตะติดไปด้วย และเพื่อนๆเขาที่เหลือก็เดินตามไป

    พ่อค้าใหญ่พาสามหนุ่มกับหนึ่งสาวมาหยุดที่เต็นท์หนึ่งที่อยู่ด้านหลังเต็นท์เดิม  แต่มีขนาดเล็กกว่าและแตกต่างที่เต็นท์นี้ไม่มีใครมาต่อแถวเลย  เมื่อพิจารณาด้านนอกเต็นท์กันพอสมควรแล้ว  พวกเขาก็ได้เข้ามาด้านใน

    บรรยากาศในตัวเต็นท์นั้นแตกต่างจากด้านนอกโดยสิ้นเชิง ดูวังเวงและเงียบจนน่ากลัว  ภายในนั้นตกแต่งด้วยผ้าเก่าๆห้อยระโยงระยาง  ยิ่งเข้ามาลึกก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความแตกต่างกลิ่นอับชื้นโชยมาจากทางเข้าด้านหน้า  และคิโจก็หยุดอยู่ตรงหน้าประตูผ้านั้น

    “ ฉันคงมาส่งได้แค่นี้นะ ทางต่อจากนี้ไปจะมีเด็กๆของฉันให้คำอธิบาย....โชคดีล่ะ  ทำให้ได้อย่างปากว่านะนารุโตะคุง” มือใหญ่เอื้อมสัมผัสริมฝีปากของคนปากมอมก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบเฉียบ

    เมื่อเห็นหนุ่มใหญ่หายลับไปกับความมืดแล้ว  นินจาทั้งสี่ก็ตกอยู่ในความเงียบ

    “ ฉันว่ามันน่าสงสัยนะ เขาอาจจะมีแผนอะไรก็ได้” ซาอิเริ่มบทสนทนาขึ้นเป็นคนแรก

    “ ในนี้ไม่ใช่ภาพลวงตา” ซาสึเกะเริ่มต่อการสนทนา  ขณะที่ใช้เนตรวงแหวนสอดส่องไปรอบตัว

    “ ถ้าไม่ใช่ภาพลวงตา...ที่นี้และบรรยากาศนี้เขาก็ตกแต่งขึ้นเองอย่างนั้นซินะ  เก่งจริง” ซากุระมองไปรอบๆพลางเอ่ยชื่นชม

    “ มันก็ไม่เห็นจะมีอะไรนักหนาเลยนี่ ก็แค่เอาผ้าเก่าๆมามัดห้อยให้ทั่วก็แค่นั้น” นารุโตะพูดพลางดึงๆผ้าที่อยู่ใกล้มือเขาเล่น  แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อมือของเขาสัมผัสได้ถึงของเหลวบางอย่างที่ติดตรงปลายผ้า  เขาจึงหยิบปลายผ้านั้นมาดม

    ‘กลิ่นคาวเลือด....ชักลางไม่ดีแหะ’ แต่ก่อนที่เขาจะคิดอะไรไปมากก็มีร่างหนึ่งหล่นตุบลงทับบนตัวของเด็กหนุ่มเล่นเอาเขาตัวแข็งทื่อทันที  เมื่อร่างนั้นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา  ใบหน้าขาวของเด็กหญิงนั้นซูบตอบ  มีเลือดไหลจากปาก ดวงตาและรูจมูก

    “ว้ากกกกกกกก!!!” เด็กหนุ่มแหกปากลั่นก่อนผลักร่างที่ทับออกไปอย่างไม่แยแส  แล้วรีบถอยกรูออกห่างร่างปริศนานั้นให้ไกลที่สุด

    “ เธอเป็นใคร? ” ซาสึเกะเอ่ยถามในขณะที่ปลายดาบจ่อหลังคอของเด็กนั้น

    ซาอิยืนขวางด้านหน้านารุโตะส่วนซากุระก็รีบเข้าไปหาเด็กหนุ่มผมทองที่กำลังตัวสั่นหงันหงก

    “ หนูชื่อมิเอะ....เป็นผู้นำทางให้พวกคุณต่อจากนี้....” เด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบๆ

    “ แล้วทำไมไม่โผล่มาดีๆเล่า!!” เด็กหนุ่มโวยพลางชี้หน้าเด็กหญิง 

“...เป็นคนใช่มะ?”

    “ คิก...พี่ชายตลกจัง หนูไม่ใช่ผีหรอกค่ะไม่ต้องกลัว...” เมื่อเห็นว่ามาดีซาสึเกะจึงเก็บดาบไว้

    “ ใครว่าฉันกลัวล่ะ” คนกลัวผียังคงปากดีไม่เลิก

    “ แน่ใจเหรอ?” ซาอิถามพลางเอาไฟฉายส่องใต้คางตนเอง

    “ ว้าก! ไอ้บ้าซาอิ! แกปิดไฟฉายเดี๋ยวนี้เลย!” เมื่อแกล้งนารุโตะได้หนำใจเด็กหนุ่มผิวซีดก็เก็บไฟฉายไว้ในชุดยูกาตะตามเดิม

    “เชิญทางนี้ค่ะ...” มิเอะเดินนำเข้าไปในประตูผ้า โดยมีซาสึเกะ ซากุระและซาอิเดินตาม ปล่อยให้นารุโตะนั่งเอ๋ออยู่ที่เดิม

    เมื่อเห็นว่าไหนๆตนก็ถูกทิ้งเด็กหนุ่มผมทองจึงฉวยโอกาสนี้ขอเผ่นออกนอกเต็นท์นี้เลยจะดีกว่า  โดยไม่รอช้านารุโตะรีบลุกและเตรียมโกยแน่บ  แต่ก็มีมือหนึ่งดึงคอเสื้อไว้ได้ก่อน

    “ เข้าไปได้แล้วเจ้าปอดแหก ” ซาสึเกะว่าพลางลากนารุโตะเข้าประตูผ้าที่ทุกคนได้เข้าไปเรียบร้อยแล้ว

    “ ฉันไม่ชอบไอ้เรื่องพรรคนี้นะเฟ้ย!!ปล่อย!!!” แต่ในที่สุดเขาก็ไม่อาจขัดขืนได้ 

    ภาพที่ปรากฏต่อหน้านินจาทั้งสี่หลังจากผ่านประตูผ้าผืนใหญ่นั้นมาแล้วคือ  ประตูผ้าอีกหกประตูเรียงหน้ากระดานกัน 

“ ต่อจากนี้...จะเป็นการเอาตัวรอดจากวงกตผีสิง  ขอให้พวกคุณเลือกประตูของตัวเองด้วยค่ะ” มิเอะเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ฟังดูเข้ากับบรรยากาศเป็นอย่างดี

    “ มะไม่แยกไม่ได้เหรอ?” นารุโตะถามเสียงอ่อย

    “ นั่นน่ะซิ อย่างน้อยก็ไปเป็นคู่ได้มั้ยจ้ะ?” ซากุระสนับสนุนความเห็นนารุโตะ พลางยื่นข้อเสนอ

    “ ไม่ได้ค่ะ... เป็นการวัดความสามารถอย่างหนึ่งของนินจา...จำเป็นจะต้องแยกเดี่ยว  แต่ถ้าไม่ตกลงรับข้อเสนอ.....พวกคุณก็จะติดอยู่ในนี้ตลอดไป....” เด็กหญิงเอ่ยก่อนมองนารุโตะกับซากุระด้วยดวงตาที่เบิกโพลง  ยิ่งทำให้ผู้ถูกมองทำอะไรไม่ถูกจึงจำต้องเลือกประตูสำหรับตนเอง

    “ ....ทางออกจะมีอยู่สามทาง....โดยประตูทั้งหกนี้จะมีทางเชื่อมเป็นสามคู่ อยู่ที่ว่าบานไหนจะคู่กับบานไหน.... ถ้าโชคดีพวกคุณสองในสี่อาจได้เจอกันกลางทาง  แต่ถ้า....ไม่มีโชคคุณคงต้องลุยเดี่ยวหาทางออกเอง”

    ‘ ขอให้ได้เจอกับซากุระทีเถอะ...เหอะ!ไม่ซิได้เจออยู่แล้วน่าก็เราเลือกประตูข้างซากุระเลยนิ หุๆ ’ เด็กหนุ่มผมทองคิดพลางกระหยิ่มในใจจนลืมเรื่องกลัวผีไปเสียสนิท

    ‘ ขอให้ได้เจอกับซาสึเกะเถอะนะ...’ เด็กสาวคิดพลางมองไปที่เด็กหนุ่มอุจิฮะที่อยู่ประตูริมซ้ายสุด

    “ นารุโตะ...หวังว่าคงได้เจอกันนะ” ซาอิกล่าวจากประตูข้างซ้ายถัดจากซากุระ  ซึ่งแน่นอนว่านารุโตะเลือกประตูริมขวาสุด ถัดมาก็เป็นซากุระ  ซาอิ  และซาสึเกะ

    “ แต่ฉันอยากเจอกับซากุระมากกว่า....แต่ถ้าเป็นนายก็ไม่เลว” เด็กหนุ่มพูดพลางยิ้มร่า เรียกรอยยิ้มของเด็กหนุ่มผิวซีดให้ยิ้มตอบ โดยไม่รู้เลยว่าสร้างความไม่พอใจให้กับเด็กหนุ่มอีกคนที่เลือกประตูริมซ้ายสุด

    “ ขอให้รอดจากเขาวงกตนะค่ะ...” เมื่อมิเอะเอ่ยลาเสร็จ  เธอก็ปีนเศษผ้าขึ้นไปสิงสถิตอยู่ด้านบนดังเดิม

    ทุกคนเดินเข้าไปอย่างพร้อมเพรียง  เหลือแต่นารุโตะที่ยังยืนสั่นเล็กน้อย  กำลังชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปดีมั้ย? เข้าไปอาจไปเจอซากุระกลางทาง  แต่ก่อนเจอซากุระนี่ซิปัญหา....ผีเชียวนา....

    ผลัก!! ตุบ! โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด  ร่างของเด็กหนุ่มก็ถลามาหน้าคว่ำหลังประตูผ้าเรียบร้อย  และอวัยวะที่ใช้ผลักเขาเข้ามาคงเป็นบาทาคู่

    “ คิก...โชคดีนะค่ะพี่ชาย...” ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร เสียงเนิบๆแบบนี้...  ‘จะส่งเข้ามาดีๆหน่อยก็ไม่ได้  เด็กผู้หญิงหรือลิงฟะเนี่ย?’

ความคิดเห็น