email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

= Ep 6 = งานฉลองใหญ่และความทรงจำที่แสนเศร้าของนารุโตะ

ชื่อตอน : = Ep 6 = งานฉลองใหญ่และความทรงจำที่แสนเศร้าของนารุโตะ

คำค้น : 6

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 456

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
= Ep 6 = งานฉลองใหญ่และความทรงจำที่แสนเศร้าของนารุโตะ
แบบอักษร

    ยามค่ำคืนที่เคยสงบสุข และเงียบเสียงของหมู่บ้านโคโนฮะนาคุเระ ได้ถูกแทนที่ด้วยเสียงอึกทึกจากเต็นท์งานแสดง และเครื่องเล่น  ร้านรวงต่างเปิดไฟสว่างไสวไปทั่วหมู่บ้าน  ผู้คนต่างร่วมงานเฉลิมฉลองนี้ด้วยความรื่นเริง

    เด็กหนุ่มเจ้าของผิวสีซีดเดินมองบรรยากาศครึกครื้นที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน  แต่ว่าใบหน้าไร้อารมณ์นั้นก็ยังคงไร้อารมณ์อยู่อย่างนั้นแม้สภาพแวดล้อมจะดูมีความสุขมากแค่ไหนก็ตาม  พลันดวงตาเรียวก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยกำลังนั่งกินราเม็งอย่างเมามันส์อยู่ในร้านอิจิราคุราเม็ง  ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปทักทาย

    “ สวัสดีนารุโตะคุง มาคนเดียวเหรอ?” ซาอิเอ่ยพร้อมยิ้มละไม

    เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก “อ้าว!ซาอิ หวัดดีๆจะกินมั้ยเดี๋ยวฉันลุกให้”

นารุโตะว่าพลางยกถ้วยราเม็งเตรียมลุกให้เพื่อนใหม่ เนื่องจากในร้านมีคนเยอะมากจนที่นั่งเต็มไปหมด แต่ก็ถูกมือเรียวนั้นแตะไหล่ไว้ก่อน

    “ ไม่เป็นไร... ฉันทานจากร้านอื่นมาจนอิ่มแล้วล่ะ แวะมาทักทายเฉยๆ กะว่าจะไปเที่ยวที่ลานงานแล้ว...นายจะไปด้วยรึเปล่า? เดี๋ยวฉันจะรอ”

    เด็กหนุ่มผมทองยกถ้วยขึ้นซดน้ำซุป แล้วยกแก้วน้ำดื่มก่อนลุกจากที่  “ขอบคุณนะคร้าบลุง!” แล้วเขาเดินออกมาจากร้านพร้อมกับซาอิ

    “ แล้ว...นารุโตะคุงทำไมถึงอยู่คนเดียวล่ะ ซากุระจังไม่มาด้วยเหรอ?”

    “ กลัวว่าราเม็งฟรีจะหมดเลยรีบออกมากินก่อน อีกอย่าง...ก็ไม่ได้นัดกันไว้ก่อนน่ะซิ” เด็กหนุ่มพูดพลางเอามือประสานท้ายทอย

    ดวงตาสีนิลหันมามองเด็กหนุ่มข้างกายที่วันนี้อยู่ในชุดยูกาตะสีน้ำตาลออกสีส้มแถบสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งไม่มีให้เห็นบ่อยนักที่นินจาจะสวมชุดยูกาตะนอกจากวันสำคัญเช่นวันเฉลิมฉลองใหญ่นี้ ส่วนตัวเขาก็อยู่ในชุดยูกาตะสีเทาแถบน้ำเงินคราม

    “ ว่าแต่...นายไม่ได้มากับใครงั้นเหรอ? อย่างพวกหน่วยลับด้วยกันเงี๊ยะ”

    “ พวกหน่วยลับไม่ชอบไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มอยู่แล้ว นอกจากจะทำภารกิจน่ะ”

    “ แล้ว...ไอ้งานหน่วยลับเนี่ยเป็นไงมั้ง? เล่าให้ฟังได้รึเปล่า?” นารุโตะลดมือลงแล้วจึงหันมามองหน้าซาอิด้วยความอยากรู้

    “ ขอโทษนะ บอกไม่ได้หรอก อยู่หน่วยลับก็ต้องทำภารกิจลับจะให้ข้อมูลรั่วไหลไปไม่ได้”

    “ น่าเบื่อจังน้า งานแบบนี้....นั่น!ซากุระจังนี่ อยู่กับซาสึเกะด้วย” นัยน์ตาสีฟ้ามองไปยังแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่อยู่ไม่ไกลนัก

    “ เราไปรวมกลุ่มกับสองคนนั้นมั้ย?” ซาอิหันมาถาม

    นัยน์ตาสีฟ้าใสนั้นจับจ้องไปยังแผ่นหลังของหญิงสาวที่อยู่ในชุดยูกาตะสีแดงแถบขาวลายดอกซากุระหยุดอยู่หน้าร้านอาหารหนึ่ง โดยที่สาวเจ้าก็ยังพูดคุยกับเด็กหนุ่มผมสีนิลประกายน้ำเงินในชุดยูกาตะสีน้ำเงินแซมฟ้ามีรูปพัดติดอยู่กลางหลัง ด้วยท่าทางสดใส

    “ เราไปกันสองคนเถอะ...” เด็กหนุ่มว่าพลางเดินเลี้ยวไปอีกทาง  แต่ก็ถูกมือเรียวสีซีดนั้นจับข้อมือของเขาไว้ ก่อนที่จะออกแรงฉุดจนนารุโตะเกือบหน้าคะมำ

    “ เดี๋ยวเด่! ซาอิ! นายจะทำอะไร? ปล่อยนะเฟ้ย!” นารุโตะโวยพลางพยามยามยื้อตัวเพื่อขัดขืนแรงฉุด พร้อมๆกับบิดข้อมือให้หลุดจากการจับกุม  แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล

    “ ซากุระจัง!ซาสึเกะ!สวัสดีครับ” ซาอิตะโกนทักทายคู่หนุ่มสาว ก่อนเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมนารุโตะ

    “ ซาอิ  นารุโตะ!” หญิงสาวมองเด็กหนุ่มทั้งสองด้วยความตกใจ

    “ ฮะ...สะๆสวัสดีจ้า~~ซากุระจัง” นารุโตะยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาทักทาย

    “ มาก็ดีเลยนารุโตะ! ฉันกับซาสึเกะอุตส่าห์ไปหานายที่บ้าน แต่ก็ไม่เจอ ออกไปก่อนไม่คิดจะรอเลยรึไงยะ!?” ซากุระเท้าเอวโวยนารุโตะ

    “ คือ...แบบว่ากลัวราเม็งหมดน่ะ ยิ่งกินฟรีด้วยคนเข้าเต็มร้านเลย” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสตามเคยพลางเกาท้ายทอยแก้เก้อ

    “ แล้วนายสองคนมาด้วยกันได้ยังไงเนี่ย?....” เด็กสาวถามขึ้นอีกครั้ง  ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับมือของซาอิที่จับข้อมือของนารุโตะ แต่หารู้ไม่ว่าสายตาคมภายใต้ใบหน้าเย็นชาได้จับจ้องตั้งแต่แรกแล้ว

    เมื่อนารุโตะรู้สึกถึงสายตาของซากุระ ก็เหลือบดูตามสายตานั้น

“ เฮ้ย! ปล่อยได้แล้ว นายจะจับฉันไปถึงชาติไหนล่ะฟะ!”

    ฝ่ายซาอิยังยิ้มละไม แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยแถมยังยกขึ้นมาโชว์หนุ่มสาวที่อยู่ตรงหน้า

 “ ก็...เมื่อกี้นารุโตะคุงก็กำลังจะ อุ๊บ!”  ริมฝีปากบางถูกปิดโดยมือหนา ก่อนที่นารุโตะจะลากซาอิออกมาคุยเพียงลำพัง

    “ สิ่งที่ฉันคิดจะทำก่อนหน้านี้ ถือว่าฉันคิดผิดนะ ช่วยลืมๆมันไปก็แล้วกัน...” เด็กหนุ่มกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา พลางโอบคอของซาอิให้เข้ามาใกล้เพื่อจะได้ยินเสียงที่เบาที่สุดของเขา จนตอนนี้ศีรษะเหลืองเกือบแนบชิดกับศีรษะดำ ยิ่งสร้างความฉงนให้กับซากุระและซาสึเกะมากขึ้นอีก

    มือเรียวแกะมือแป้นออกจากปากก่อนหันมาถาม ยิ่งทำให้ภาพที่เห็นจากด้านหลังเหมือนคนหัวดำกำลังหอมแก้มคนหัวทอง

“ ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไงตอนนายเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน  แต่...นายควรจะบอกซากุระได้แล้วนะว่าคิดยังไงกับเธอ”

    เด็กหนุ่มผมทองเงียบไปครู่หนึ่ง “ ซากุระก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ? ถึงยังไงฉันก็เป็นได้แค่เพื่อน...เรื่องแบบนี้จะให้เป็นไปตามใจเราไม่ได้หรอก ขนาดฉันถูกฮินาตะสารภาพรักแล้ว...ฉันยังไม่แน่ใจว่าคิดกับฮินาตะมากกว่าเพื่อนได้รึเปล่า? ฉันว่าเรื่องนี้นายน่าจะเข้าใจฉันมากที่สุดนะซาอิ..” นัยน์ตาสีฟ้าหันไปสบกับนัยน์ตาสีนิล  ยิ่งทำให้มุมภาพที่มองจากด้านหลังดูล่อแหลม

    “ เข้าใจแล้ว...” เด็กหนุ่มผมดำยิ้มละไมให้อีกครั้ง ซึ่งเด็กหนุ่มผมทองก็ยิ้มกว้างตอบ

    “ อะแฮ่ม!! มีความลับอะไรกันอยู่เหรอ? พอจะบอกฉันได้มั้ยจ้ะนารุโตะ  ซาอิ” เสียงขัดจังหวะแผนการดังขึ้น จากซากุระที่ย้ายมายืนอยู่ข้างหลังพวกเขาทั้งสองคนโดยที่ทั้งสองไม่ทันได้รู้ตัว

    “ ก็...ไม่มีอะไรนี่ ซากุระจัง” นารุโตะหันมาพูดกับซากุระทันที

    “ อ๋อเหรอ? จะว่าไป...เมื่อกี้นายจะพูดว่าอะไรเหรอซาอิ?” เด็กสาวหันไปถามเด็กหนุ่มผิวสีซีด

    “ เมื่อกี้ซาอิเขาจะ”

    “เงียบไปเลยนารุโตะ!” ซากุระดักคอนารุโตะโดยการเอาศอกกระทุ้งเข้ากลางท้องของเด็กหนุ่ม จนตอนนี้เขาลงไปนั่งคดด้วยความเจ็บและจุก  ก่อนที่หญิงสาวจะหันมาสนใจเด็กหนุ่มผิวซีดตามเดิม

    “ ฉันแค่จะบอกว่านารุโตะเขาทิ้งฉันไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ฉันหลงหาตั้งนาน เลยต้องจับหมอนี่ไว้น่ะซิ”

    “งั้นเหรอ? ไม่เห็นจะต้องทำลับลมคมในขนาดนั้นเลยหนิ....งั้นไปเที่ยวงานด้วยกันเถอะซาสึเกะคุงเขารออยู่  ซาสึเกะ....ซาสึเกะ?  ซาสึเกะคุง!รอพวกเราก่อนซิ!!” ซากุระว่าก่อนจะหันไปทางที่เด็กหนุ่มอุจิฮะยืนรอ  แต่กลับพบว่าเขาได้เดินไปล่วงหน้าจนเธอต้องรีบวิ่งตาม ส่วนซาอิก็ช่วยพยุงนารุโตะเดินตามเด็กสาวไป

    สามหนุ่มกับหนึ่งสาวได้เดินเที่ยวชมเต็นท์งาน  และร้านต่างๆ ด้วยความตื่นเต้น แต่ตื่นเต้นเฉพาะนารุโตะกับซากุระเท่านั้นที่เที่ยววิ่งเข้าร้านโน่นออกร้านนี้  ซึ่งแน่นอนว่าแกนนำคือนารุโตะ

    จนนัยน์ตาสีฟ้าใสได้มาหยุดอยู่ที่ร้านขายไอติมแท่ง ทำให้เขานึกถึงเซียนลามกผู้เป็นอาจารย์ที่เขาเคารพรัก  แม้เซียนลามกจะเป็นอาจารย์ที่เอาแต่บ้าผู้หญิง ชอบแวะดื่มเหล้าเคล้านารี  แต่ท่านก็ไม่เคยทิ้งลูกศิษย์ให้ตกอยู่ในอันตราย  เขาก็ได้เรียนรู้วิชาใหม่ๆจากเซียนลามกอยู่เสมอ ได้อยู่ได้ใช้ชีวิตครูศิษย์ร่วมกันถึง2เกือบ3ปี  และเซียนลามกก็ยังเป็นครูคนแรกที่มีวิถีนินจาเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาคงไม่มีโอกาสได้เรียนกับตาเซียนลามกอีกแล้ว  ใช่....เขายังจำได้ดี ตอนที่ฝึกวิชากระสุนวงจักรขั้นสองเซียนลามกได้ใช้ให้เขาไปซื้อของ  และเขาก็เห็นพ่อแบ่งไอติมแท่งคู่ให้ลูกครึ่งหนึ่ง  พอเขากลับไปก็ไปพูดอ้อนให้เซียนลามกอยู่ดูเขาฝึกซะงั้น  แต่ก็ถูกปฏิเสธ แถมโดนว่ามาด้วย....แต่พอวันรุ่งขึ้น เซียนลามกก็ซื้อไอติมแบบแท่งคู่มาหักแบ่งกับเขา  ‘ คงไม่มีโอกาสได้แบ่งไอติมกินกับเซียนลามกอีกแล้ว...’

    ซากุระสังเกตถึงแววตาสีฟ้าที่สลดลงได้อย่างชัดเจน ‘ คงคิดถึงท่านจิไรยะซินะ’ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเพื่อนสนิท เด็กสาวจึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปซื้อไอติม  แต่ทว่าเด็กหนุ่มผิวสีซีดไวกว่า  ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปซื้อ  ซาอิได้หักไอติมแบ่งให้นารุโตะไปแล้วเด็กสาวจึงได้แต่ชะงักมอง

    ไอติมแท่งแบบคู่ที่ถูกหักแบ่งส่งมายื่นตรงหน้านารุโตะ  ทำให้เด็กหนุ่มตื่นจากภวังค์ ก่อนจะมองหน้าผู้ที่ส่งไอติมมาให้

    “ เห็นนายจ้องอยู่ตั้งนานเลยซื้อมาให้” ซาอิพูดพร้อมยิ้มให้กับนารุโตะตามเคย

    “ ขอบใจๆนายนี่รู้ใจดีจัง” นารุโตะพูดก่อนหยิบไอติมจากมือของซาอิมากินอย่างเอร็ดอร่อย

    เมื่อซากุระเห็นนารุโตะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมก็โล่งใจ  จึงหันไปถามซาสึเกะที่เอาแต่เงียบมาตลอด

    “ ซาสึเกะ...กินไอติมมั้ยหักแบ่งกับฉันนะ”

    “ ไม่...ฉันไม่ชอบของหวาน”

 เด็กหนุ่มอุจิฮะยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยดังเดิม  ก่อนที่จะเดินไปทางอื่นทันทีทิ้งให้เด็กสาว และเด็กหนุ่มอีกสองคนต้องเดินตามอีกครั้ง   

ความคิดเห็น