นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

ตรวจสอบมาตรฐาน (ต้น) นี่น่ะหรือว่าที่แม่ของลูก

ชื่อตอน : ตรวจสอบมาตรฐาน (ต้น) นี่น่ะหรือว่าที่แม่ของลูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 206.1k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2560 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตรวจสอบมาตรฐาน (ต้น) นี่น่ะหรือว่าที่แม่ของลูก
แบบอักษร

1. ตรวจสอบมาตรฐาน

ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างแม่เขานี่น่ะหรือจะมาเป็นแม่ของลูกเขา!

บุญฤทธิ์ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงกันข้ามกับผู้หญิงคนนั้นกวาดตามองเธออย่างละเอียดเป็นครั้งแรก

ใช่ เขาเคยพบกับบัว หรือหญิงสาวที่มีชื่อจริงว่าสัตตบงกชมาแล้วหลายครั้ง รับรู้ว่าเธอเป็นเด็กที่แม่เลี้ยงมาประดุจลูกหลาน ให้ความรู้ ให้ความเอาใจใส่ ซึ่งสัตตบงกชก็ตอบแทนแม่เขาด้วยการดูแลท่านเป็นอย่างดี ในยามที่ท่านเจ็บป่วยก็พาไปพบแพทย์ อีกทั้งงานในไร่เธอยังจัดการแทนท่านเสร็จสรรพ จนตอนนี้เธอดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการไร่ มีอำนาจในการบริหารเกือบเต็มที่

ดังนั้นจึงเรียกได้ว่า ในบรรดาเด็กที่คุณแม่เขาชุบเลี้ยง บัว หรือสัตตบงกชคนนี้เป็นผู้ที่ได้ดั่งใจแม่เขาที่สุด ได้ดั่งใจจนกระทั่งแม่คิดยกให้เป็นแม่ของลูกเขานั่นแหละ!

ดวงตาเรียวยาวตามเผ่าพันธุ์ทางฝั่งพ่อมองไปยังหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งซึ่งอยู่ในชุดแบบชาวไร่ทั่วไป นั่นคือเสื้อตาหมากรุกสีแดงและกางเกงยีนส์ขาดเป็นหย่อมๆ บุญฤทธิ์มองเท้าของเธอที่ไม่ได้รูปสวยเหมือนพวกบรรดาคุณหนูตระกูลดีทั้งหลายที่เขาเคยคบ และยิ่งมองมือ...มือเธอก็ไม่ได้เรียวสวย แต่ใหญ่ ข้อนิ้วหนา บอกชัดว่าเป็นมือที่ทำงานหนัก

ยังดีอยู่บ้างที่สัตตบงกชมีใบหน้ารูปไข่ เครื่องหน้านอกจากดวงตาคมกริบคู่นั้นแล้วไม่มีอะไรโดดเด่น แต่โดยรวมถือว่ามองได้ไม่ขัดตา พาไปวัดตอนสายๆ ได้ว่างั้นเหอะ

ทว่า...แม้รูปร่าง หน้าตา และความกตัญญูกับแม่ของเขาจะผ่าน เธอยังมีตำหนิอีกอย่างที่บุญฤทธิ์ปล่อยผ่านไปไม่ได้จริงๆ

"เธอ...บัวใช่ไหม" นี่เป็นครั้งแรกที่บุญฤทธิ์พูดกับว่าที่แม่ของลูกเขาตรงๆ

"อื้อ"

"เธอเป็น...เอ่อ...ทอมไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม..."

"หื้ออออ" คุณอัจฉราแม่ของเขาทำเสียงค้านในลำคอแล้วรีบแก้แทนคนที่ตนอยากให้เป็นแม่ของหลาน "ทำไมถามบัวเขาแบบนั้น ไม่สุภาพเลยบอส ผู้หญิงที่ซอยผมสั้นไม่ใช่จะเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงด้วยกันทุกคนนะ"

บุญฤทธิ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าสายตาไม่คลาดไปจากสัตตบงกชที่จ้องเขาเขม็งเช่นเดียวกัน

"อย่างที่แม่นายว่า ฉันไม่ใช่เลสเบี้ยน"

แม้ได้คำตอบปฏิเสธมาแล้วแต่บุญฤทธิ์ใช่จะเชื่อในคำตอบนั้น แถมตอนนี้เขายังรู้สึกว่าตนเองนั้นโง่และบ้าเหลือเกินที่ยอมตกลง 'ทำลูก' ตามคำขอของแม่

"ฉันขอให้เราพูดกันอย่างเปิดใจ อย่าได้โกหก เพราะหากเราตกลงทำเรื่องบ้าๆ นี้ร่วมกันแล้ว เธอจะย้อนกลับมาสำนึกเสียใจภายหลังไม่ได้" บุญฤทธิ์พูดตรงๆ โดยมีกังวานเสียงข่มขู่นิดหน่อย ที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาอยากให้เธอฉุกคิด กลัว แล้วปฏิเสธในนาทีสุดท้ายก่อนตกลงใจทำลูกกัน

ใบหน้าที่ไม่มีอะไรสะดุดตานอกจากดวงตานั้นส่ายหน้าโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลย เธอมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังตกลงกับลูกค้าในการขายผักสลัดสดอร่อยจากไร่ ไม่ใช่ตกลงในสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตทั้งของเธอและของเขาไปตลอดกาล

"ฉันคิดดีแล้ว ฉันเต็มใจ"

สัตตบงกชจ้องคนที่จะเสกเด็กเข้าท้องเธอแน่แน่ว ดูเหมือนเธอมั่นใจ ไม่ประหม่า ไม่กังวลใดๆ เลย ทั้งที่จริงแล้ว...ใจเธอสั่นไปหมด แม้ภายนอกเธอจะข่มอารมณ์ ทำตัวนิ่งสงบได้ แต่ผู้หญิงคนไหนวะจะไม่รู้สึกอาย กระดาก ขนลุก และแอบขยะแขยงเมื่อต้องนอนกับผู้ชายที่แทบจะเรียกได้ว่าแปลกหน้า แม้ว่า...หน้าเขาจะไม่แปลกก็เหอะ

เอ้า! ยอมรับก็ได้ว่านอกจากคุณบุญฤทธิ์ลูกชายคนเดียวของแม่นายจะหน้าไม่แปลก แถมยังหล่อมาก สมาร์ทมาก รวยมาก จนสาวๆ ในไร่แทบอยากเอาหินทุบหัวเขาแล้วลากไปกินในห้อง แต่ทว่าความคิดอยากกินเขาไม่เคยอยู่ในหัวสมองเธอเลย

ใช่ว่าเธอจะคิดว่าตัวเองนั้นวิเศษวิโสจนไม่มีใครคู่ควรกับเธอ ใช่ว่าเธอจะชอบเพศเดียวกัน แต่ที่สัตตบงกชไม่เคยเหลือบแลผู้ชายคนใด แถมยังตั้งใจที่จะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตนี่ก็เพราะ...เธอขยาดผู้ชาย

ผู้ชายที่ทำให้เธอขยาดก็ไม่ใช่ใคร พ่อผู้ให้กำเนิดของเธอที่นอกจากสร้างเธอให้เกิดมาบนโลกนี้แล้ว เขาก็แทบเรียกได้ว่าไม่เคยทำอะไรดีๆ ให้เธออีก พ่อขยันทำแต่เรื่องซวยๆ ห่วยๆ และบางทีก็ถึงกับต้องเรียกว่า 'เหี้ยๆ' มาให้เธอทั้งนั้น

พ่อ...เป็นคนงาน คนงานระดับต่ำสุดซึ่งเรียกให้เพราะพริ้งก็ต้องเรียกว่าพวกใช้แรงงาน อาชีพของพ่อคือการใช้แรงทำงานทุกชนิดสุดแล้วแต่หัวหน้างานจะใช้สอย โดยไม่มีงานใดที่พ่อถนัดเป็นพิเศษ แถมพ่อยังไม่เคยคิดจะพัฒนาฝีมือแรงงานของตนเอง สิ่งที่พ่อพัฒนาขึ้นเรื่อยเห็นจะมีแต่อายุ หนี้สิน และจำนวนขวดเหล้าที่ดื่มกินทุกวัน

ด้วยเหตุนี้พ่อจึงทำงานอยู่ที่ใดไม่ได้นาน ระเห็จไปอยู่ที่โน่นที่นี่จนสัตตบงกชคิดว่าเธอคงตระเวนไปจนครบทุกจังหวัดในภาคเหนือแล้ว

หากจะให้ระบุเฉพาะเจาะจงลงไปว่าพ่อเธอเป็นคนเช่นไร ลูกกตัญญูแบบเธอคงพูดออกมาคล่องปรื๋อว่า พ่อเป็นชอบกิน ชอบเล่น ชอบผู้หญิง!

มันเป็นปกติของผู้ชายที่จะชอบเรื่องสามสิ่งนี้ ถ้า...พ่อจะไม่กินเหล้าทุกวัน พอกินเสร็จก็เตะเมีย ทะเลาะกับเพื่อน ฟาดปากกันวันเว้นวันมิได้ขาด เรื่องการพนันนี่ก็เหมือนกัน พ่อมีเงินไม่ได้ เป็นต้องเข้าบ่อน เข้าทีสามวันสามคืน เสียงานเสียการ ถูกไล่ออกบ่อยสุดก็เพราะเรื่องที่จู่ๆ ก็หยุดงานไปเล่นไม่บอกกล่าวนี่แหละ

และเรื่องสุดท้าย เรื่องที่ทำให้สัตตบงกชรู้สึกขยะแขยงผู้ชายมาจนถึงทุกวันนี้นั่นก็คือเรื่องผู้หญิง

ใครๆ ก็บอกว่าพ่อเธอเป็นคนรูปหล่อ ปากหวาน ป้อสาวเก่ง แต่พ่อทำดีกับผู้หญิงทุกคนแค่เฉพาะตอนที่พ่อยังไม่ได้เขาเท่านั้น พอได้แล้ว พ่อเตะได้ทุกคน ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครอยู่กับพ่อได้นาน รวมทั้งแม่ของเธอด้วย

สัตตบงกชจำแม่แท้ๆ ของตนเองไม่ได้เพราะแม่ทิ้งเธอกับพ่อไปตั้งแต่เธอยังไม่ครบสามขวบดี เธอโตมาโดยมีแม่เลี้ยงเปลี่ยนหน้ามาดูแล บางทีได้แม่เลี้ยงดีก็ดีไป คราวไหนได้แม่เลี้ยงไม่ดี เธอก็น่วม

พ่อไม่ได้สนใจอะไรเธอนักจวบจนกระทั่งเธออายุครบสิบห้า พอเห็นว่าเธอโตแล้ว พ่อก็คิดขายเธอให้เสี่ยเจียง พ่อบอกจะส่งเสริมเธอโดยการให้เธอไปเป็นเมียน้อยคนที่หกของเสี่ยบ้ากามนั่น พ่อกล้าพูดว่าการทำแบบนั้นคือการส่งเสริมลูก!

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ gif line

**กราบสวัสดีรอบวง สำหรับนักอ่านที่ติดตามกันมาตั้งแต่เรื่องก่อนๆ และนักอ่านที่เพิ่งมา่อ่านในเรื่องนี้ **

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายสด นั่นหมายความว่ายังเขียนไม่จบ เขียนสดๆ ซิงๆ เอามาลงให้อ่านแบบเรียลไทม์

**เสี่ยงเนอะ 5555 **

แต่มันเขียนไม่ทันจริงๆ อ่า เพราะฉะนั้นจะมาวันละนิด วันละหน่อย อาจกระปริดกระปรอยบ้างอะไรบ้าง

ยังไงก็รอกันหน่อยน้า จะพยายามอัพทุกวันค่ะ

ปล. ถ้าเขียนไม่ได้ ไม่มีของก็ไม่อัพเด้อ ห้ามด่า แต่ให้ทวงได้ 5555555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว