ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.11 มีแฟน อย่าท้าแฟน

ชื่อตอน : EP.11 มีแฟน อย่าท้าแฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 135.3k

ความคิดเห็น : 499

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
EP.11 มีแฟน อย่าท้าแฟน
แบบอักษร

EP.11 มีแฟน อย่าท้าแฟน


อั่งเปาแนบปากไว้ชั่วครู่ก็ผละออกมาก่อน เด็กหนุ่มไปไม่ถูกก็เพราะเติ๊ดนิ่งมากนี่แหละ


"ผมกลับก่อนนะ" อั่งเปาเตรียมจะลุกแต่เติ๊ดดึงให้นั่งลงก่อน เขาพ่นลมหายใจเบาๆแล้วมองอั่งเปาอีกครั้ง


"เดี๋ยวกูไปส่ง" เติ๊ดพูดอะไรไปเขาก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน


"ผมเอามอไซค์มา" อั่งเปาตอบโดยไม่มองหน้าเติ๊ด เติ๊ดจ้องอยู่ชั่วครู่ จนอั่งเปาเงยหน้ามาสบตากันอีกรอบ


ใจกล้าๆหน่อยสิวะ  เติ๊ดบอกตัวเองในใจ เขากลืนน้ำลายลงคอเบาๆแล้วยื่นหน้าเข้าหาอั่งเปาอีกรอบ ริมฝีปากร้อนแนบลงกับปากเด็กตรงหน้าเบาๆ เมื่อกี้อั่งเปาแค่แนบปากไว้เฉยๆ แต่คราวนี้เติ๊ดจูบจริงๆ เขาดูดริมฝีปากอั่งเปาช้าๆ จมูกก็กดไว้กับแก้มนิ่มๆนี่ตลอด


"อืมม" ชั่วครู่เติ๊ดก็เอียงคอมาอีกฝั่งแล้วจูบอีกรอบ มือเขาเคลื่อนมาจับแก้มอั่งเปาไว้ข้างนึง เขาอยากหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้มาก มันมีความสุขจนหัวใจจะวายแล้ว เขาอยากถนอมเด็กนี่ แต่ก็อยากขยี้อยู่เหมือนกัน


"อื้อ พอแล้ว" อั่งเปาผละไปด้านหลังน้อยๆเมื่อเติ๊ดจะสอดลิ้นเข้ามา เด็กหนุ่มกัดปากตัวเองเบาๆ ไม่กล้าสบตาเติ๊ดแล้ว


"เจ็บปากหรอ" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาส่ายหน้าไปมา เติ๊ดไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนและใส่ใจอั่งเปาขนาดนี้ก็ได้ หน้าตาพี่มันไม่เหมาะกับความอ่อนโยนอะไรแบบนี้หรอก


"ปากนิ่มเนอะ" อยู่ดีๆเติ๊ดก็พูดมายิ้มๆ อั่งเปาก็อมยิ้มน้อยๆ บรรยากาศแบบนี้ไม่คุ้นเลย อยากด่ากับพี่มันมากกว่า


"หิวข้าวแล้ว มีอะไรให้กินมั่ง" อั่งเปาบอกมาแทน


"มีอาหารหมา กินไหม" เติ๊ดตอบขำๆ อั่งเปาหุบยิ้มทันที


"กวนตีนละ!"


ฟอด~

"พูดเล่น" เติ๊ดหอมแก้มอั่งเปาแล้วผละมาบอก อั่งเปาแยกเขี้ยวใส่น้อยๆ ซึ่งมันทำให้เติ๊ดใจบางอีกแล้ว เด็กมันน่ารัก ทำอะไรก็น่าหมั่นเขี้ยวไปหมด แค่ได้มาเป็นแฟนยังดีต่อใจขนาดนี้ ถ้าได้เป็นเมีย จะจิกหัวใช้ยังไงก็ว่ามาเถอะ เติ๊ดยอมหมดเลย


"พี่เติ๊ด หิว" อั่งเปาสบตาแล้วกระพริบตาปริบๆ เติ๊ดหันกลับมาพ่นลมหายใจอีกรอบ เขาลุกไปใส่เสื้อ หยิบกระเป๋าสตางค์มาทันที


"กินหมูทะได้ป่ะ" อั่งเปาถามยิ้มๆ เติ๊ดวัดความเบาของกระเป๋าตังดูแล้ว เขาว่าก็น่าจะพออยู่


"ไปดิ" เติ๊ดพยักหน้าชวน อั่งเปาลุกขึ้นทันที เด็กหนุ่มคิดไม่ผิดเลยที่มาง้อพี่มัน นี่กินมาม่ามา2วันติดแล้ว ตอนนี้ร่างกายต้องการหมูกระทะมากๆ


.....

หลังจากไปกินหมูกระทะกันมาจนอิ่ม ทั้งคู่ก็กลับมาที่ร้าน อั่งเปาเดินมาที่รถตัวเองแล้วก้าวขาขึ้นคร่อม


"ให้กูขี่ไปเป็นเพื่อนไหม" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปาส่ายหน้าไปมา


"แค่นี้เอง พี่ไปเล่นเกมส์เหอะ" อั่งเปาตอบดีๆ เติ๊ดก็พยักหน้ารับ เขาเตรียมเดินไปเข้าร้าน


"พี่เติ๊ด!" อั่งเปาเรียกขึ้นก่อน เติ๊ดหยุดเดินแล้วหันมาทันที


"ขอบคุณนะ" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับกลับหอ เติ๊ดยิ้มขึ้นทันที เขาเขินเด็กนี่มากๆ ถึงแม้มันจะกินเปลืองไปหน่อยก็เถอะ (?)


เวลาผ่านไปหลายอาทิตย์

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เติ๊ดยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาเอาข้าวไปให้อั่งเปาสม่ำเสมอ ถ้าวันไหนไม่ว่างก็โอนตังให้เลย แต่ก็ไม่เยอะหรอก ทีละร้อยเท่านั้นเอง ส่วนกลางคืนก็โทรคุยกันบ้าง (บ้างในที่นี้ก็อาทิตย์ละ1ครั้งถ้วน) เขากับอั่งเปาไปกินข้าวกันบ้างตามโอกาส เติ๊ดได้หอมแก้มอั่งเปาบ่อยๆแหละ แต่จูบนี่เพิ่งเคยครั้งนั้นครั้งเดียว เวลาจะอยู่สองต่อสองมันไม่ค่อยมีนี่นะ แถมใจเขามันอ่อนแอด้วยสิ


"เติ๊ด แฟนมึงไม่ใช่หรอน่ะ" ขณะขี่มอเตอร์ไซค์มาซื้อกับแกล้ม โจ้ที่ซ้อนท้ายอยู่ก็พูดขึ้น เติ๊ดมองไปที่ร้านถ่ายเอกสารก็เจออั่งเปาพอดี เขาขี่รถไปจอดเทียบทันที


"มาทำอะไรเนี่ย!" เติ๊ดถามหน้ายุ่ง ก็มันมืดแล้ว อีกอย่างอั่งเปาก็ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้นอีกแล้ว


"ซักผ้ามั้ง"


"อย่ากวนตีน!"


"มาปริ้นงานกับไอ้เต่า แต่ไอ้เต่าหนีไปหาเมียไปแล้ว"  อั่งเปาตอบมา เด็กหนุ่มคิ้วขมวดน้อยๆ เติ๊ดว่ามันหิวแล้วแน่ๆ


"ไปร้านกับกูไหม" เติ๊ดเสนอขึ้น อั่งเปาเห็นถุงของกินในมือโจ้ก็พยักหน้าทันที


"ใจง่ายเหมือนกันนะเราอ่ะ" โจ้แซวขึ้นยิ้มๆ เขาลงจากรถก่อนเพื่อให้อั่งเปานั่งกลาง แต่อย่าหวังเลยว่าเติ๊ดจะยอม


"มานั่งหน้า!" เติ๊ดขยับถอยหลังนิดๆแล้วเอามือออกจากแฮนด์รถ อั่งเปาที่กำลังจะเดินมา ชะงักเล็กน้อย


"ไม่เอาพี่ น่าเกลียด" อั่งเปาพูดตอบ โจ้ยิ้มทันที เขานั่งซ้อนท้ายเหมือนเดิมเพื่อเปิดทางให้เพื่อน


"แล้วจะไปยังไง มึงนั่งตะกร้าหน้าได้ไหมล่ะ!" เติ๊ดพูดประชด อั่งเปาหมั่นไส้เติ๊ดเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มก็เดินมานั่งหน้าแต่โดยดี เติ๊ดใจคอไม่ค่อยดีอีกแล้ว ใกล้ขนาดนี้ครั้งแรกเลย แถมอะไรๆก็ชิดกันไปซะหมด


เขาจับแฮนด์เหมือนเดิมแล้วขับรถออกมาจากตรงนั้น ตลอดเวลาที่ขี่รถ ใจเติ๊ดก็เขวอยู่เรื่อย ทั้งกลิ่นหอมๆ จากเส้นผมนี่ และแก้มขาวๆ แถมช่วงล่างที่แนบชิดกันอีก ไม่ง่ายเลยที่ขี่รถให้มีสมาธิ


"เติ๊ดๆๆๆ จะเลยร้าน!" เสียงโจ้เตือนสติเมื่อเติ๊ดจะขี่เลยร้าน เติ๊ดรีบเบรกทันที


กึก

จังหวะเบรกทำเติ๊ดพ่นลมหายใจเล็กน้อย เขาไม่ได้ตั้งใจ แต่ผลคือตอนนี้เขามีอารมณ์แล้วล่ะ 

​​

"พี่เติ๊ดแม่ง!" อั่งเปาดันแขนเติ๊ดให้ปล่อยแฮนด์รถเพื่อจะออก ก็นั่งแนบกันขนาดนั้น เติ๊ดรู้สึกยังไง อั่งเปาสัมผัสได้หมดเลย


"อะไร~" เติ๊ดพูดเบาๆ เขาปล่อยแฮนด์รถออกเพื่อให้อั่งเปาลง อั่งเปาก็ลงทันที เด็กหนุ่มเม้มปากนิดๆ ไม่ได้พูดอะไร จนเติ๊ดตั้งขาหยั่งรถไว้แล้วลงมาบ้าง


"เข้าไปดิ เดี๋ยวหาอะไรให้กิน" เติ๊ดพูดบอก อั่งเปาก็เดินเข้ามาในร้าน วันนี้เพื่อนเติ๊ดไม่เยอะ รวมโจ้ด้วยก็4คนเท่านั้นเอง


"อ้าว! มึงพาเด็กมึงมา แล้วเด็กที่ตกลงกันไว้วะ" คนนึงทักขึ้นยิ้มๆ อั่งเปาหันมองหน้าเติ๊ดเล็กน้อย


"ไม่มีอะไรหรอก" เติ๊ดพูดกับอั่งเปาด้วยท่าทางปกติ


"เสียดายนะมึง นี่กูหาเกรดพรีเมี่ยมให้มึงเลยนะเนี่ย 2000 อัพ ขาว สวย นมบึ้ม" คนนั้นพูดมาต่อ อั่งเปาเริ่มเข้าใจแล้ว เด็กหนุ่มหันมาหาเติ๊ดอีกรอบ


"ผมกลับก็ได้นะ" อั่งเปาพูดนิ่งๆทั้งที่ใจหวิวๆชอบกล เติ๊ดคิ้วขมวดทันที


"ไม่ใช่แบบนั้น มันก็แซวกันเล่น" เติ๊ดรีบอธิบาย


"ไม่เล่นหรอก โทรแล้ว ฮ่าๆ" อีกคนเสริมขึ้น อั่งเปาไม่มองหน้าเติ๊ดแล้วด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจเบาๆ


"พี่เติ๊ดเขาทำแบบนี้บ่อยไหม" อั่งเปาถามเพื่อนเติ๊ดตรงๆอย่างที่สงสัย อั่งเปาไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน แต่มันไม่โอเคเลยที่เติ๊ดคบกับอั่งเปาอยู่ แล้วจะไปมีอะไรกับคนอื่น อั่งเปาไม่รู้ว่ารักไหม แต่ที่แน่ๆ มันไม่โอเคเลย!


"ก็บ่อยนะ"


"ไอ้สัดดัง! เล่นเหี้ยอะไรของมึง!" เติ๊ดขึ้นเสียงหน้าเครียด เขาไม่ขำกับพวกนี้สักนิด


"ซื้อบ้าง ฟรีบ้าง" คนที่พูดคนแรกพูดเสริมอีกรอบ อั่งเปาหันมาสบตาเติ๊ดอีกรอบเช่นกัน สายตาอั่งเปามันทำร้ายใจเติ๊ดมากจริงๆ


"เฮ้ยๆ พี่พูดเล่นนะ" คนชื่อดังรีบพูดเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่โอเค


"พวกมึงก็ปากหมา" โจ้ต่อว่าเพื่อนตัวเองทันทีเช่นกัน


"แหม่ กูแซวขำๆ น้องมันไม่คิดจริงหรอก"


"มานี่มา" เติ๊ดไม่สนใจเพื่อนแล้วดึงแขนอั่งเปาเข้ามาในห้องสักด้านใน มันมีโซฟาอยู่ด้วย แต่ทั้งคู่คงยืนคุยกัน


กึก!

เติ๊ดเลื่อนปิดประตูไว้แรงๆ อั่งเปาก็ไม่สบตาเติ๊ดอยู่ดี จะพูดเล่น พูดจริง อั่งเปาก็ไม่รู้หรอก


"เปา" เติ๊ดถอนหายใจหนักๆแล้วเรียกขึ้น อั่งเปาก็มองสบตา อั่งเปาก็เป็นคนตรงๆพอๆกับเติ๊ดนั่นแหละ


"มันไม่ใช่จริงๆ เมื่อก่อนมันใช่ แต่ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าชอบมึง กูก็ไม่..."


"พอ ไม่ต้องพูด!" อั่งเปาพูดขัดขึ้นมาก่อน เติ๊ดยอมหยุดแต่โดยดี เขาอยากออกไปถีบปากเพื่อนตัวเองมากตอนนี้


"จริงไหมผมไม่รู้ แต่ถ้าผมรู้เองต่อจากนี้ พี่ต้องเลิกกับผม โอเคไหม" อั่งเปาพูดมาหลังจากคิดบางอย่างได้ อั่งเปาคิดยังไงก็พูดเลย ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนสักนิด


"เหมือนมึงอยากเลิกเนาะ" เติ๊ดสบตาแล้วพูดนิ่งๆ อั่งเปาคิ้วขมวดทันที


"กูรู้นะเปา ว่ามึงไม่ได้คิดอะไรกับกู ไม่งั้นมึงคงไม่ชิวขนาดนี้หรอก" เติ๊ดพูดมาด้วยความน้อยใจลึกๆ


"ชิวส้นตีนหนิ่! มึงบอกเองนะพี่ว่าไม่ได้ทำอ่ะ ย้อนแย้งเหลือเกิน หรือมึงทำจริงๆ!" อั่งเปาถามเสียงขุ่น อั่งเปาก็ไม่โอเคนั่นแหละ แต่อั่งเปาเชื่อเติ๊ดมากกว่าคนไม่รู้จัก ความจริงใจของเติ๊ดมันชนะแล้ว แต่ความย้อนแย้งเมื่อกี้ทำอั่งเปาหัวร้อนอีกแล้วเช่นกัน


"กูไม่ได้ทำ กูไม่ได้เอามึง ก็ใช่ว่ากูจะเอากับคนอื่นนี่หว่า แม่ง!" เติ๊ดพูดด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน


"เอาไม่เอาไม่รู้ แต่คืนนี้ กูนอนนี่" อั่งเปาพูดแค่นั้นก็นั่งลงที่โซฟา เติ๊ดคิ้วขมวดทันที เติ๊ดว่าฮาร์ดคอกว่าเขา ก็ไอ้เด็กตรงหน้านี่แหละ บทจะน่ารักก็น่ารัก บทจะโหดก็ทำเอาหงอเหมือนกัน


"หรือไม่ได้" อั่งเปายกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วถามขึ้น เติ๊ดนั่งลงข้างๆกัน เขารู้สึกอยากขยี้อั่งเปามากๆตอนนี้


"เอาสิ กูให้เฝ้าทั้งคืนเลย"

*************************

 พี่เขาจะเอาชนะความกากได้ไหม ตอนหน้านะคะ กึ๊ๆ

ความคิดเห็น