facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ แรดนี้มีที่มา (rewrite)

ชื่อตอน : บทนำ แรดนี้มีที่มา (rewrite)

คำค้น : เสือปะทะแรด,นะโม,เฮียเสือ,y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2563 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ แรดนี้มีที่มา (rewrite)
แบบอักษร

 

เขาชื่อไทเกอร์ ซึ่งเป็นชื่อที่ได้มาจากความพอใจของพ่อกับแม่ พวกท่านตั้งใจตั้งชื่อนี้ให้กับเขาเพราะอยากให้เขาเหมือนเสือที่ดูน่าเกรงขาม เวลาโตไปจะได้เป็นเจ้าคนนายคน มีผู้คนยำเกรง และเขาก็ได้เป็นอย่างที่พ่อกับแม่หวังจริงๆ 

ตอนนี้ไทเกอร์เป็นเจ้าหนี้ปล่อยกู้หนี้นอกระบบ เก็บดอกโหดเหมือนโกรธลูกหนี้ แต่ถึงอย่านั้นก็ยังมีคนมากู้เงินกับเขาอยู่ดีเพราะกู้ง่ายได้เร็ว แต่ต้องมีปัญญาใช้ดอกให้ตรงตามที่สัญญาระบุไว้ทุกเดือน ถ้าเงียบหายไร้การติดต่อเขาก็จะส่งลูกน้องตามไปทวงถึงบ้าน 

ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ชอบเรียกเขาว่าไทเกอร์แต่จะติดเรียกเฮียเสือซะมากกว่า ไทเกอร์มีพี่ชายหนึ่งคนชื่อลีโอ แต่รายนั้นอย่าไปพูดไปถึงเลย หนีไปเป็นนายหัวอยู่ที่เกาะส่วนตัวของเขาทางภาคใต้นู่น กลับมาบ้านแต่ละทีเขาก็นึกว่าโจรเข้าบ้าน 

จากผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา (แต่น้อยกว่าน้องอย่างเขา) ก็ปล่อยตัวจนหนวดเคราขึ้นรกครึ้ม แถมพี่ชายที่แสนดีทิ้งภาระมากมายไว้ให้น้องคนนี้แบกรับ ไทเกอร์ต้องดูแลหลายชีวิตภายในบ้าน ทั้งลูกน้อง คนใช้ แมว แล้วก็เด็กหนุ่มอีกหนึ่งคน ส่วนพ่อกับแม่เขาก็หนีไปดูแลกิจการอยู่ที่ต่างประเทศ นานๆ จะกลับมาบ้านที 

ไทเกอร์ไม่เข้าใจว่าทำไมคนละแวกนี้ถึงดูเกรงกลัวเขานักหนา ทั้งที่เขาออกจะหล่อดูดีราศีจับมากขนาดนี้ (?) แต่ก็ไม่วายพบแต่สายตาที่ดูหวั่นกลัว ขนาดคนที่ไม่ได้ติดหนี้เขายังกลัวจนเขาอยากจะเดินไปพูดกับคนพวกนั้นใกล้ๆ ว่า 'มึงไม่ต้องกลัว ถ้ามึงไม่ได้ติดหนี้กู!! ' แต่เขาก็ไม่ได้ทำอย่างที่คิดเพราะกลัวคนพวกนั้นจะกลัวเขามากกว่าเดิม 

สิ่งเหล่านั้นทำให้ไทเกอร์มั่นใจว่าหลายคนคงกลัวเขาเพราะชื่อเสียที่เขาสั่งสมมา ขนาดคนในบ้านที่อยู่ด้วยกันยังกลัวและเกรงใจเขามาก 

ยกเว้นก็แต่... 

"เฮียจ๋า~ เป็นอะไรหน้าบูดมาเชียว" 

ยกเว้นก็แต่ นะโม เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่วิ่งเข้ามากอดไทเกอร์พร้อมกับเอ่ยถามและยิ้มจนตาหยี หากคนอื่นเห็นก็คงมองว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูแต่ไทเกอร์กลับมองด้วยสายตารำคาญเหมือนทุกครั้ง 

นะโมเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เล็ก เด็กคนนี้เป็นลูกชายของลูกน้องเก่าพ่อเขาเอง เพราะพ่อแม่ของนะโมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ตั้งแต่นะโมยังเด็กมาก พ่อกับแม่ของเขาสงสารก็เลยรับอุปการะส่งเสียเลี้ยงดูมาตั้งแต่ตอนนั้น 

ซึ่งมันควรจะเป็นพ่อกับแม่ของไทเกอร์ที่รับผิดชอบชีวิตเด็กคนนี้ แต่ไปๆ มาๆ ทำไมเด็กคนนี้กลับถูกยัดเยียดให้กลายมาเป็นความรับผิดชอบของเขาไปได้ไงก็ไม่รู้ 

'พ่อกับแม่จะไปอยู่ต่างประเทศ ไปดูแลธุรกิจของเราที่นั่น ตอนแรกแม่กะว่าจะเอานะโมไปเรียนที่นั่นด้วย แต่เจ้านะโมไม่ยอมไป น้องมันอยากอยู่กับลูก ยังไงก็ฝากดูแลนะโมด้วยแล้วกันนะไทเกอร์' 

นึกถึงตอนนั้นประโยคพูดของแม่ก็ลอยเข้ามาในหัว ไทเกอร์มองว่าสิ่งที่แม่เขาพูดเป็นประโยคคำสั่งไม่ใช่ประโยคขอร้อง เขาไม่ทันได้ช่วยเสนอแนวทางอะไรพ่อกับแม่เขาก็สรุปเองเออเองแล้วชิ่งหนีไปมีความสุขกันสองคน 

"ไม่เล่นนะโม กูอารมณ์ไม่ดี ออกไปกันให้หมดเลย!! " 

ไทเกอร์ดันร่างคนตัวเล็กกว่าที่กอดเขาออกไปแล้วเอ่ยไล่ทุกคนเสียงเข้ม นั่นหมายถึงนะโมด้วย แต่คนตัวเล็กกลับยิ้มแล้วเดินมานั่งที่โซฟากับเขาในขณะที่ทุกคนเดินออกไปแล้ว 

"เฮียเป็นอะไรเหรอจ๊ะ? ไม่เอาไม่เครียดน้าา เดี๋ยวนะโมนวดให้มา เฮียจะได้รู้สึกผ่อนคลาย" 

ไทเกอร์มองร่างเล็กที่ยิ้มหวานด้วยแววตาขุ่นมัว ทำไมมันไม่กลัวเขาเหมือนที่คนอื่นกลัวบ้าง ไม่กลัวเขาไม่พอแถมยังพูดมากฉอเลาะเจ๊าะแจ๊ะเก่งราวกับผีเจาะปากมาพูด 

"ถามจริง นี่มึงรู้สึกกลัวกูบ้างไหมวะ? " ไทเกอร์หันไปถามคนที่แทรกตัวมาอยู่ด้านหลังแล้วนั่งคุกเข่าบนโซฟาใช้มือบีบนวดไหล่ให้เขา 

"ไม่กลัวจ้ะ เฮียน่ารักจะตาย" 

คนตัวเล็กตอบเสียงใสพร้อมกับฉวยโอกาสใช้มือโอบกอดคนตัวใหญ่จากทางด้านหลัง นะโมชอบเฮียเสือมาตั้งแต่เด็กแล้วเพราะเฮียเสือใจดีกับเขาและเอ็นดูเขามาก สิ่งที่เฮียเสือทำให้ทุกอย่างมันทำให้นะโมตกหลุมรักเฮียเสืออย่างถอนตัวไม่ขึ้น 

 

ตอนนะโมแปดขวบ 

'นะโม กูซื้อขนมมาฝากมึง อ่ะ เอาไปกินนะ ของที่มึงชอบทั้งนั้นเลยเนี่ย' 

ไทเกอร์ตอนนั้นอายุสิบแปดปี เขาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนเลยซื้อขนมมาฝากเด็กตัวเล็กเอ็นดูเหมือนน้องชาย นะโมก็ดีใจใหญ่ที่ได้ของฝากจากไทเกอร์ 

'ขอบคุณจ้ะ คุณไทเกอร์' 

เด็กตัวน้อยรับถุงขนมมากอดไว้อย่างหวงแหนจนคนให้อดที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปยีผมเด็กตัวเล็กด้วยความเอ็นดู นะโมก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่คุณไทเกอร์เอ็นดูเขา 

 

ตอนนะโมสิบขวบ 

'นะโมมากินข้าว' ไทเกอร์เรียกเด็กตัวเล็กมานั่งกินข้าว นะโมก็มองหน้าเขาแล้วเดินมานั่งบนตักเขาโดยที่เขายังไม่ได้อนุญาตสักนิด 

'คุณไทเกอร์ป้อนหน่อยนะ หนูเจ็บมืออ่ะ' 

เด็กตัวเล็กเงยหน้ามองคนที่เขานั่งตักอยู่ด้วยสายตาออดอ้อน แต่ไทเกอร์ไม่เชื่อเขาหรี่ตามองคนตัวเล็กอย่างต้องการจับผิด 

'เป็นอะไรเจ็บมือ ไหน? เอามือมาดูซิ โกหกให้กูป้อนข้าวอีกรึเปล่าเนี่ย มึงโตแล้วนะ' ไทเกอร์เอ่ยถามอย่างจับผิดพร้อมกับคว้ามือเล็กมาดู เขาก็เห็นแค่รอยถลอกบนฝ่ามือนิดหน่อยแค่นั้นเอง 

'หนูหกล้ม... มัน... มันเจ็บข้างใน เจ็บมากๆ เลย คุณไทเกอร์ป้อนหนูหน่อยนะ' 

นะโมโกหก เขาไม่ได้เจ็บสักนิดแต่เขาอยากให้คุณไทเกอร์ป้อนข้าว เด็กตัวเล็กสบตามองร่างสูงด้วยสายตาออดอ้อนอีกครั้งจนไทเกอร์พยักหน้ารับยอมป้อนข้าวเขา นะโมก็เคี้ยวข้าวไปยิ้มไปด้วยความสุขใจ 

 

ตอนนะโมอายุสิบสอง 

'คุณไทเกอร์ ฮึก ฮือออ หนูกลัว... กลัวจังเลย' 

ในกลางดึกเด็กตัวเล็กกอดหมอนร้องไห้เดินมาหาไทเกอร์ที่ห้องจนเขาต้องสะลึมสะลือมาเปิดประตูให้ พอเขาเปิดประตูเด็กตัวเล็กก็เดินเข้ามาในห้องนอนเขาทันที 

'เป็นอะไรวะ? มานี่มา ไม่ร้องๆ ร้องไห้ทำไม บอกกูมาซิ' 

ไทเกอร์ที่ตื่นขึ้นตาก็ต้องสลัดความง่วงงุนของตัวเองออกไปแล้วเดินเข้ามาปลอบเด็กที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดหมอนอยู่ เด็กตัวเล็กช้อนตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาแล้วโผกอดเอวสอบซบหน้าลงบนหน้าท้องของเขา 

'หนูฝันร้าย ฮึกก คืนนี้หนูขอนอนห้องคุณไทเกอร์นะจ๊ะ' 

ไทเกอร์อ้ำอึ้งด้วยความลำบากใจ แต่พอเห็นนะโมร้องไห้หนักขึ้น เขาเลยตอบตกลงแล้วอุ้มเด็กตัวเล็กขึ้นมานอนกับเขา นะโมก็ขยับเข้ามากอดและนอนซุกอกเขาไปทั้งคืน 

 

ตอนนะโมสิบสี่ปี  

'คุณไทเกอร์จ๊ะ หนูสอบได้ที่หนึ่งด้วย หนูเก่งไหม? ' เด็กชายที่นับวันยิ่งโตยิ่งน่ารักเดินถือใบผลการเรียนเข้ามาอวดไทเกอร์ในห้อง ร่างสูงก็ยิ้มแล้วพูดชมเพื่อให้เด็กมันรู้สึกดีใจ 

'เก่งมาก อยากได้รางวัลอะไรกูจะซื้อให้' 

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบสองเดินเข้ามาหาคนที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องชายแล้วย่อตัวลงถามใกล้ๆ นะโมก็เบนหน้าหนีเพราะรู้สึกประหม่ากับสายตาร่างสูงที่กำลังสบตาเขา 

'หนูไม่อยากได้อะไร หนูอยากให้คุณไทเกอร์เอ็นดูหนูเยอะๆ ' 

เด็กตัวเล็กพูดออกมาพร้อมกับยิ้มกว้าง ไทเกอร์ก็ใช้มือยีผมร่างเล็กด้วยความชอบใจกับท่าทางน่ารักของอีกฝ่าย สมควรแล้วที่เขารักเด็กคนนี้เหมือนน้องชายเพราะนะโมเป็นเด็กนิสัยดี (?) 

'กูก็เอ็นดูมึงมาตลอดอยู่แล้วเด็กดี' 

ร่างเล็กหัวใจพองโตกับคำพูดของไทเกอร์ แค่ประโยคเดียวกลับทำให้เด็กตัวเล็กเก็บมาคิดฟุ้งซ่านไม่หลับทั้งคืน ใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึง ชอบ... เขาชอบคุณไทเกอร์จังเลย 

 

ตอนนะโมอายุสิบหกปี 

'เฮียเสือจ๊ะ...' 

ร่างเล็กเรียกชื่อคนที่นั่งอยู่บนเตียงกับเขา เฮียเสือกำลังช่วยสอนการบ้านเขาอยู่ ซึ่งความจริงนะโมทำเองได้หมดทุกข้อ แต่เขาแค่แกล้งโง่เพื่อจะได้หาเรื่องใกล้ชิดคนตัวโต และที่นะโมเปลี่ยนมาเรียกคุณไทเกอร์ว่าเฮียเสือก็เพราะเห็นคนอื่นเรียกกันเยอะ ตัวเองเลยอยากเรียกตามบ้าง 

'หืม? ว่าไง' 

ไทเกอร์เลิกคิ้วถามนะโมทั้งที่สายตายังจ้องกับงานของเด็กตัวเล็กอยู่ เขาจำได้ว่าเขาเคยทำโจทย์คล้ายแบบนี้เหมือนกันแต่นั่นมันก็นานมาแล้ว เขาลืมมันไปหมดแล้ว 

'ที่เฮียเสือเคยถามนะโมว่าโตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร ตอนนี้หนูรู้แล้วนะจ๊ะ' 

นะโมบิดตัวพูดออกมาด้วยความขัดเขิน ใบหน้าเด็กตัวเล็กแดงระเรื่อจนไทเกอร์ที่เงยหน้าขึ้นมามองนึกขำ อยากเป็นอะไรของมันกันทำไมถึงหน้าแดงขนาดนี้ ชายหนุ่มคิดในใจและใช้มือเท้าคางมองหน้าร่างเล็กที่ตอนนี้แก้มเนียนทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีเลือดฝาด 

'มึงอยากเป็นอะไรล่ะ? อยากเรียนอะไรพ่อแม่กูก็สนับสนุนมึงทั้งนั้นแหละ เอาที่มึงชอบ กูเองก็จะสนับสนุนมึงด้วย' 

เขาถามเด็กตรงหน้าและยิ้มให้ ไทเกอร์คิดว่าดีแล้วที่นะโมรู้ว่าตัวเองอยากจะเป็น อยากจะเรียนอะไร จะได้ตั้งเป้าหมายไว้แล้วมุ่งไปทางนั้นเต็มที่ 

'คือ… หนูอยากเป็นเมียของเฮียเสือจ้ะ อยากเป็นมากๆ เลย' 

คำพูดของเด็กตรงหน้าทำเอาไทเกอร์หุบยิ้มทันที ข้อศอกที่ยันไว้กับเตียงแทบจะล้มพรืดฟุบหน้าไปบนเตียงหลังจากฟังสิ่งที่เด็กในความดูแลพูดออกมา 

หลังจากนะโมพูดสิ่งที่คิดออกมาไทเกอร์รีบเดินออกมาจากห้องนอนของนะโมทันที และนับตั้งแต่นั้นมาเขาก็เลิกเอ็นดูนะโมแบบเดิมเพราะเด็กตัวเล็กเอาแต่พูดว่า 'หนูอยากเป็นเมียเฮีย' กรอกหูเขาเกือบทุกวันจนไทเกอร์รำคาญ 

ทุกวันนี้นะโมก็เจอคำด่าทอของไทเกอร์จนชิน แทนที่นะโมจะโกรธที่ตัวเองโดนด่าแต่เด็กตัวเล็กกลับชอบที่โดนเฮียเสือด่าแบบนี้ นะโมคิดในแง่ดีว่าเฮียด่าก็เพราะเฮียสนใจเพราะถ้าไม่สนใจก็คงเมินเฉยใส่กันไปแล้ว 

"ปล่อยกูได้แล้วเด็กเวร แต๊ะอั๋งกูตลอดนะมึง! " 

ไทเกอร์หันไปตะคอกเสียงใส่คนที่ใช้แขนโอบกอดรอบเขาอยู่ นะโมที่กำลังยิ้มเพลินอยู่ก็สะดุ้งหันมามองหน้าเขาจนหน้าแทบจะชิดกัน ไทเกอร์เลยรีบขยับใบหน้าให้หนีห่างจากใบหน้าหวานทันที 

"แหม~ ทำเป็นขยับหนี เฮียกลัวหวั่นไหวกับหนูเหรอจ๊ะ? " นะโมยิ้มหวานเอ่ยถามคนตัวโตพร้อมกับกระชับวงแขนกอดรอบคอแกร่งแน่นขึ้นกว่าเดิม 

ดูดิ! ไอ้เด็กนี่มันฟังเขาซะที่ไหน 

"หวั่นไหวกับส้นตีนกูนี่สิ!! ออกไปได้แล้ว ไปไหนก็ไป ไปไกลๆ " ไทเกอร์ตวาดใส่ร่างเล็กด้วยความเหลืออดเหลือทน นี่ขนาดเขาตะคอกด่ามันขนาดนี้ มันยังมีหน้ามายิ้มหวานให้อีก 

"ไม่ไปหรอกจ้ะ เฮียอย่าหงุดหงิดบ่อยนักสิ มาให้หนูช่วยนวดให้ดีกว่า ไม่ต้องกลัวว่าหนูจะทำอะไรนะจ๊ะ หนูแค่จะนวดให้เฉยๆ ไม่มีนาบหรอก คิกๆ ๆ " 

คนตัวเล็กยังคงกอดคอไทเกอร์ไว้แล้วเอียงคอไปยิ้มหวานพูดกับคนที่ตัวเองหลงรัก ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าหล่อบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม คิ้วหนาขมวดจนแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ 

แน่นอนว่าสิ่งที่นะโมพูดออกมาก็ทำให้ไทเกอร์กัดฟันกรอดโกรธจนควันแทบออกหูที่ทำอะไรไอ้เด็กหน้าด้านหน้าทนคนนี้ไม่ได้เลยสักครั้ง สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วตะคอกใส่คนที่ยิ้มแป้นแล้นแทน 

"มึงนี่มันจริงๆ เลยไอ้นะโม!! " 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++ 

น้องจะแทนตัวเองว่าหนู,นะโม และพูดจ้ะ,จ๊ะ,จ๋า ไปทั้งเรื่องเลยค่ะ ใครไม่ชอบอะไรแบบนี้อาจจะรู้สึกขัดใจ แต่ถ้าใครอ่านได้ไม่ติดอะไรก็ขอฝากติดตามแรดน้อยไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ 

เรื่องนี้เป็นฟีลกู๊ดน่ารัก (?) ใสๆ จ้าา 

ความคิดเห็น