Enjoy reading 😘😘😘

กินเด็ก...บทที่ 3

ชื่อตอน : กินเด็ก...บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กินเด็ก...บทที่ 3
แบบอักษร

"เด็กโข่งเอ้ย..."​

วันต่อมา

07.02 น.

     "อันนี้ก็เค็มไปนะ ทำไมติดทำเค็มแบบนี้ตี๋??"

     "ผมว่าผมก็ไม่ได้ใส่เยอะนะ"

               ฟึ้บ..

     "เค็มไหมล่ะ??"

     "...เค็มครับ"

          ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆหลังจากที่ตักน้ำให้ยักษ์ชิมก่อนจะหยิบน้ำตาลมาใส่เพิ่มขณะที่ยักษ์ก็ค่อยๆค้นให้มันเข้ากันเขาหรี่ไฟลงพร้อมกับขมวดคิ้วไปด้วย เจ้าตัวทำเค็มอีกแล้วน่ะดีนะที่ฉันมาชิมก่อนมันจะตักใส่จานไม่งั้น คงได้เป็นโรคไตแน่ฉันที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ทำอาหารอยู่จ้องหน้ายักษ์นิ่งจนเจ้าตัวหันมามองอย่างงงๆ

     "อะไรป้า?"

     "มันไม่ใช่แว่นสายตานิ"

     "...แว่นกรองแสงน่ะ ผมใส่มันจนชินแล้ว"

     "คงไม่ได้อยากจะใส่เพราะอยากให้มันน่ารักหรอกใช่ไหม?"

     "ทำไมผมต้องอยากน่ารักกัน...ผมน่ะหล่อจะตาย"

     "เสร็จแล้วก็ตักใส่จานเถอะหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว"

          ฉันเปลี่ยนเรื่องและเดินออกมาจากครัวทันที ไอ้ตี๋หัวเราะเบาๆก่อนที่เขาจะตักใส่จานและเดินมาเสริฟให้ฉันฉันก้มลงดมนิดๆก่อนจะยิ้มออกมาบางๆเพราะกลิ่นมันที่หอมมาก

     "ทานให้อร่อยครับป้า ^^"

     "ไม่มากินด้วยกันล่ะ?"

     "ได้หรอ นึกว่าป้าอยากจะกินคนเดียว"

     "ก็ถ้ายังไม่ได้กินก็มานั่งกินด้วยกันสิ ไอ้นี่ถามอะไรเยอะแยะ"

          เสียงที่ติดจะหงุดหงิดของฉันตอบไปทันทีพร้อมกับสายตาฉันที่เหลือบมองร่างสูงของยักษ์ที่ยืนอยู่ เขายิ้มออกมาก่อนจะเดินไปหยิบจานของตัวเองมาและนั่งลงตรงข้ามฉันที่กำลังกินอยู่ทันที

     "วันนี้เลิกงานเร็วไหม?"

     "ไม่รู้ดิก็ถ้าเลิกปกติก็ห้าโมงเย็นแหละ"

     "ว้า..."

     "ทำไม??"

     "ผมเบื่อๆน่ะ ไม่มีใครคุยด้วย"

     "โอ้...น่าสงสารจริงๆเลยเด็กน้อย ไม่มีเพื่อนเล่นหรอจ๊ะ??"

     "จะให้ผมเล่นกับลูกค้ารึไง?"

     "ไปสนามเด็กเล่นข้างหน้าดิเย็นๆพวกเด็กชอบมาเล่นกัน"

     "ผมไม่ใช่เด็กนะป้า!"

     "ดูแบบนี้นึกว่าโตแต่ตัวอ่ะ"

          ฉันตอบกลับพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างพอใจ เจ้าตัวมองแรงฉันทันทีแต่ฉันกลับอ้าปากกินข้าวอย่างกวนๆ ยักษ์ส่ายหน้าไปมาอย่างอารมณ์เสียขณะที่เคี้ยวอาหารไปด้วย

     "เมื่อวานนี้เป็นไงลูกค้าเยอะไหม?"

     "ก็พอสมควร...แต่ส่วนมากที่มาเขาก็เอาแต่ถามหาย่า วันนี้กะว่าจะเขียนไว้ว่าย่าไปเที่ยวบนกระดานอยู่ผมขี้เกียจตอบ"

     "ธรรมดาแหละคงจะตกใจกันที่คุณยายหายไป เธอคงจะสนุกน่าดูสินะที่ได้ไปเที่ยว..."            

     "แล้วทำไมป้าไม่ไปเที่ยวบ้างล่ะ?"

     "ฉันว่างหรอ"

     "เสาร์อาทิตย์ไง?"

     "นอน"

     "...เขาว่าพวกนอนเยอะจะอ้วนนะ แก่เร็วด้วย"

               ปึ่ก!

     "โอ๊ะ! ตีผมทำไมเนี้ย!?"

     "ปากน่ะไอ้เด็กนี่"

          ฉันว่าขึ้นด้วยเสียงดุๆหลังจากที่มือตัวเองเอื้อมไปตีหัวเขาเบาๆทีนึง ตีเบาจริงๆนะมันอ่ะเล่นใหญ่เอง

     "โคตรรุนแรง"

          ฉันยักไหล่เบาๆก่อนจะหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดแก้วและวางลงข้างๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่ออิ่มแล้ว ยักษ์ที่กินหมดก่อนแล้วลุกขึ้นเก็บจานเอาไปเก็บทันทีอย่างรู้งาน...เออจะว่าไปฉันก็มีอะไรจะถามเขาอยู่นิ

     "ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน?"

     "...ย่าเขียนไว้ที่ผนังบ้านน่ะ"

     "นายก็เลยเมมเบอร์ฉันเนี้ยนะ"

     "ครับ ทำไมอ่ะ?"

     "เออเอาที่สบายเถอะ...แต่ไม่ใช่คุณยายเขียนหรอกฉันเขียนเองแหละ"

          ยักษ์หันกลับมามองฉันทันทีที่ฉันตอบไปแบบนั้น เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจฉันจึงยิ้มออกมาช้าๆ

     "ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไงนายก็รู้นิว่าเธออยู่คนเดียว ตอนแรกฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีลูกมีหลาน"

     "เป็นห่วงย่าผมดีจังนะ"

     "ฉันเป็นคนดีไง ^^"

     "ฮะฮะ"

          ตาของฉันเหลือบขึ้นมองยักษ์ที่หัวเราะแห้งๆอย่างไม่พอใจเพราะเขาที่หัวเราะแบบนั้น มันคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกัน ฉันน่ะคนดีจะตายฉันมีความเป็นห่วงเป็นใยให้ทุกคนเลยนะจะบอกให้

               แกร๊ง...

     "ยินดีต้อนรับครับ ^^"

     "โอ๊ะ...เขาจริงๆด้วย"

     "ฉันจะทำไงดี...เขาหล่อกว่าในรูปเยอะเลยย"

          ฉันที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้เหลือบมองสองสาวที่เข้ามาใหม่ทันทีที่ได้ยินพวกเธอกระซิบกระซาบกันแบบนั้นเมื่อเห็นว่ายักษ์เป็นคนขาย คอฉันเอียงไปมาอย่างงงๆก่อนที่ฉันจะหันมองเขาอีกครั้ง...เขาบอกว่าเขาเป็นนักเขียนนิสงสัยคงจะเป็นที่รู้จักไม่น้อย ยักษ์ยิ้มให้ลูกค้าอย่างเป็นกันเองพร้อมกับมองพวกเธอที่เดินเข้าไปสั่งอาหารเขาด้วยท่าทีเขินๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม        

     "พวกเราติดตามงานพี่ยักษ์มาเยอะเลยล่ะค่ะ นึกว่าที่เขาโพสลงจะไม่จริงที่พี่มาเปิดร้านที่นี่"

     "อ่อ...ร้านย่าพี่น่ะครับพี่มาดูร้านให้ย่า ^^"

     "ว้าว...พี่ทำอาหารเป็นด้วยอ่ะทำไมเก่งแบบนี้ล่ะคะ?"

     "...ไม่รู้สิครับ ^^"

     "จะเป็นไรไหมคะถ้าเราจะขอลายเซ็นพี่?"

     "อ่า ได้สิครับ"

          ฉันยิ้มออกมานิดๆพร้อมกับมองทั้งสองสาวที่กำลังดิ้นดีใจอย่างเอ็นดูที่เขาจะให้ลายเซ็นหลังจากที่กล้าคุยกับเขาตอนเขาเอาอาหารมาเสริฟ ยักษ์รับหนังสือปกสีชมพูซึ่งมันคงเป็นงานที่เขาเขียนขึ้นมาพร้อมกับเซ็นให้ทันที ฉันที่มองอยู่ยกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะลุกขึ้นเพราะถึงเวลาที่ต้องไปทำงานแล้ว

     "จะไปแล้วหรอครับ?"

     "อืม ขายของดีๆล่ะ"

     "แล้วเจอกันครับป้า ^^"

          ฉันยกมือโบกไปมาเพื่อลาเขาก่อนจะเดินออกมาจากร้านคุณยายยิ้มๆ เขานี่มีอะไรให้ฉันแปลกใจเยอะแฮะทำเป็นเกือบหมดทุกอย่างแถมยังดูดีขนาดนั้นอีกด้วย...เฮ้อแล้วดูฉันที่อายุขนาดนี้สิยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง

12.20 น.

     "แกพูดแบบนี้ฉันยิ่งอยากเห็นอ่ะ เขาคงจะหล่อมากก"

     "ก็หล่อแหละฉันไม่ปฎิเสธหรอก"

     "น่าอิจฉาจริงๆ จับเลยดินั้นหลานชายเจ้าของตึกเลยนะ"

     "แกคิดว่าฉันเป็นคนยังไงห๊ะยัยมาย...?"

     "ฮ่ะฮ่ะ ลืมไปว่าแกสายเปย์ไม่ชอบให้ใครมาเปย์ ^^"            

     "ไม่ใช่โว้ย!"                 

         ยัยมายหัวเราะออกมาเสียงดังระหว่างที่เรากำลังกินข้าวเที่ยงกันอยู่ ยัยนี่มองมาที่ฉันอย่างล้อๆพร้อมกับตักข้าวเข้าปากยิ้มๆฉันไม่ใช่สายเปย์สักหน่อย...ฉันแค่ชอบช่วยเหลือเวลาคนมีปัญหาหรอก

     "เขาเด็กกว่าฉันตั้งสามปี"

     "ไอ้ดิวนั้นก็เด็กกว่าเธอนิ"

     "มันเด็กกว่าฉันไม่ถึงปี"

     "จ่ะ แต่ก็นะคือ..."

     "อะไร?"

          ฉันขมวดคิ้วพร้อมกับมองยัยมายอย่างสงสัยเมื่อเธอทำท่าอึ่กอักขณะที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างกับฉัน มันยิ้มออกมาบางๆก่อนจะขยับใบหน้าตัวเองเข้ามาหาฉันนิดๆ

     "ฉันติดต่อผู้ชายไว้ให้แกด้วยแหละ"

     "ห๊ะ พูดบ้าอะไรของแกเนี้ยย?"

     "แกก็โสดนิอีกอย่างเขาก็เป็นเพื่อนแฟนฉันด้วย เขาน่ารักจะตาย...ตอนฉันเอารูปแกให้เขาดูเขาก็สนใจนะ"

     "แกทำอะไรไม่ปรึกษาฉันเลยนะ!"

     "เขาดูดีจะตาย น่าาไปเจอเขาลองดูเถอะ"

     "..."

          ฉันลอบถอนหายใจพร้อมกับมองยัยมายอย่างเอือมๆเธอยิ้มออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาและกดอะไรอีกนิดหน่อยก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าฉัน ฉันก้มมองรูปผู้ชายที่อยู่ในจอก่อนจะเงยหน้ามองมายที่กำลังยิ้มอยู่ด้วยสายตานิ่งเรียบ

     "เขาหล่อใช่ไหม ฉันยังแอบใจเต้นแรงเลยเวลาเจออ่ะ ^^"

     "แกเนี้ยมันยังไงกันนะ"

     "น่าาา ลองดูไม่เสียหาย ^^"

     "..."

     "พรุ่งนี้นะฉันจะบอกเขาไว้ ^^"

          เสียงใสๆของมายดังขึ้นอีกครั้งก่อนเจ้าตัวจะก้มลงกดแชทกับใครและหัวเราะออกมาอย่างพอใจเพราะฉันที่ไม่ได้ปฎิเสธอะไร ใจจริงฉันก็ไม่ได้อยากจะไปอะไรแบบนี้แต่ดูมายที่ดูเป็นห่วงฉันแล้วฉันก็ปฎิเสธความหวังดีจากเธอไม่ได้จริงๆ...มันก็คงไม่เป็นไรหรอกไปแล้วถ้าเขาไม่ถูกใจฉันมันก็จบฉันก็ไม่อะไรอยู่แล้วล่ะ

17.45 น.

     "ปิดร้านรึยังนะ"

          ฉันที่เพิ่งลงจากรถหลังจากเลิกงานเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับมองไปตามถนนที่เดินเข้าไปด้วย ฉันกะว่าจะกินอะไรหน่อยน่ะแต่ไม่แน่ใจว่ายักษ์จะยังเปิดร้านอยู่รึป่าวนี่สิ

     "เอาอีกๆๆ ให้พวกหนูขึ้นบ้างสิ!!"

     "ทีล่ะคนสิ พี่ก็เหนื่อยนะครับ ^^"

          ขาของฉันที่กำลังก้าวเดินผ่านสนามเด็กเล่นหน้าตึกชงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มๆอันคุ้นหู ฉันหันไปมองที่สนามเด็กเล่นก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่ายักษ์กำลังเล่นกับเด็กแถวนี้อยู่ ไหนบอกว่าไม่ใช่เด็กไงแล้วนี่มาเล่นกับเด็กเนี้ยนะ? ฉันเดินเข้าไปหาพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าเขากำลังอุ้มเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ให้มาขี่คอเขาเด็กหญิงหัวเราะชอบใจพร้อมกับกอดคอยักษ์แน่นเลยล่ะ

     "อ้าวป้า...มาตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย??"

     "ห๊ะ..." ฉันเบิกตาขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูกก่อนจะกระแอมไอเบาๆหลังจากที่โดนจับได้ว่าฉันยืนมองเขาอยู่ ฉันยกมือขึ้นเสยผมก่อนจะมองไปที่เขาอีกครั้ง "เพิ่งมาน่ะ แล้วเห็นว่ามีเด็กโข่งกำลังเล่นกับเด็กอยู่ฉันเลยเดินมาดู"

     "ผมไม่ใช่เด็กโข่งสักหน่อย"            

     "คุณป้าคนนี้เป็นใครหรอคะพี่ชาย?"

     "เป็นป้าที่พักอยู่ตึกนั้นครับ"

     "ไอ้ตี๋!"

          ฉันถลึกตาใส่เขาทันทีที่ยักษ์ตอบเด็กไปแบบนั้น เจ้าตัวหัวเราะออกมาอย่างพอใจก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับโน้มใบหน้าตัวเองให้ลงมาระดับเดียวกับฉันและยิ้มออกกว้างโดยที่ไหล่เขาก็มีเด็กหญิงอยู่ด้วย ฉันเบิกตากว้างพร้อมกับมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

     "อะไร!?"

     "พาน้องมาดูป้าใกล้ๆไง ใช่ไหมครับ ^^"

     "ค่ะ ดูคุณป้าใกล้ๆแล้วคุณป้าเป็นคนสวยนะคะ ^^"

     "...จะจริงหรอ?"

     "ไม่จริงค่ะ ^^"

     "เด็กนี่!"

               ฟึ้บ!

     "อย่ารังแกเด็กสิครับป้า ^^"

     "มานี่เดียวนี้นะไอ้ตี๋!!"

     "รังแกผมยังไม่พอจะรังแกเด็กอีกอ่ะ!"

          ตาฉันเบิกกว้างเป็นเท่าตัวเมื่อยักษ์ตะโกนกลับมาแบบนั้นพร้อมกับเขาที่วิ่งหนีฉันพร้อมกับเด็กที่เกาะอยู่ที่หัวฉันวิ่งไล่ไปอีกไม่ไกลก่อนจะยืนหอบหายใจยกมือชี้พวกเขาอย่างคาดโทษ 

     "ให้ตาย!แสบนักนะ!!"

          เสียงหัวเราะของเด็กและผู้ใหญ่ที่วิ่งหนีไปหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าฉันตามไม่ทัน ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเดินมานั่งที่ม้าหินอ่อนแถวนั้นอย่างเหนื่อยๆ ฉันไม่ได้วิ่งแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี้ยแล้วยังวิ่งบนส้นสูงอีกนะฉันก้มลงไปถอดมันออกพร้อมกับนวดขาตัวเองไปด้วย

     "ปวดขาหรอครับ?"

     "นิดหน่อยน่ะ"

     "เพราะวิ่งตามผมเมื่อกี้หรอ?"

     "ไม่ใช่หรอกเป็นมาจากที่ทำงานแล้วน่ะ"

          ฉันเงยหน้าไปตอบยักษ์ที่ถามขึ้นด้วยเสียงนิ่งๆก่อนจะมองเขาที่ตอนนี้ไม่มีเด็กเกาะคอแล้วอย่างงงๆ เมื่อกี้ยังเล่นด้วยกันอยู่เลยไปไหนแล้วล่ะ ฉันมองไปข้างหลังเขาก่อนจะเห็นว่าเด็กๆกลับกันหมดแล้ว

     "มันเริ่มค่ำแล้วน่ะผมเลยบอกเด็กกลับบ้าน"

     "อ่อ ดีๆ"

     "ให้ผมนวดให้ไหม?"

     "ไม่ๆ ฉันนวดเองได้"

               พรึ่บ!

     "อ๊ะ!?"

          ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันทีที่ยักษ์ย่อตัวลงตรงหน้าฉันพร้อมกับจับขาฉันพาดไปกับหน้าขาของตัวเองเขาบีบนวดมันทันทีอย่างตั้งใจและไม่ได้สนใจเลยว่าฉันกำลังทำหน้ายังไงอยู่ ฉันมองไปทางอื่นอย่างทำตัวไม่ถูกก่อนจะหันกลับมามองยักษ์อีกครั้ง

     "เอ่อ...ฉันไม่เป็นไรจริงๆนะ"

     "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ^^"

          ยักษ์ตอบกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเงยหน้าสบสายตากับฉันพร้อมกับริมฝีปากเขาที่ยิ้มออกมาบางๆ มือฉันกำเข้ากันแน่นอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้มองหน้าและสบสายตากับเขาชัดๆเป็นครั้งแรก เด็กตี๋ที่ฉันเอาแต่เรียกแบบนั้นแต่พอมองใกล้ๆมันกลับดูเป็นเสน่ห์ของเจ้าตัวเลยก็ว่าได้แถมยังมือที่กำลังบีบนวดให้ฉันอย่างตั้งใจนั้นอีกฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอช้าๆพร้อมกับกระพริบตาเหมือนกับว่าตอนนี้ภาพมันกำลังสโลว์อยู่ 

     "ผมนวดให้ย่าบ่อยน่ะ คนแก่เนี้ยมักมีปัญหากับกระดูกบ่อยนะวิ่งแป๊บๆก็ปวดขาล่ะ ^^"

     "ไอ้ตี๋ เก็บปากไว้กินข้าวดีกว่าไหมห๊ะ!!?"

     "โว้ยย อย่าตีผมนะ!!"

     "ฉันไม่ได้แก่โว้ยยย"

          ฉันวิ่งไล่มันพร้อมกับตีมันไปเรื่อยๆแม้จะไม่โดนก็เหอะ นี่มันกล้าพูดได้ไงว่าฉันมีปัญหาเหมือนพวกคนแก่มันเอาฉันที่อายุยี่สิบหกไปเปรียบเทียบกับย่าตัวเองได้ไงว่ะ เฮ้ยย!ยังไงไอ้บ้านี่ก็ไม่มีทางหล่ออ่ะมันเป็นเด็กกวนตีนและกวนตีนเอามากๆจนฉันเส้นเลือดแทบแตก!!

     "หยุดนะโว้ยมาให้ฉันตีเดียวนี้!!"

     "ป้า! หยุดนะเฮ้ยเดียวเป็นลมเป็นแล้งไปใครจะรับผิดชอบ!!"

.

.

.

     "ให้ตายแล้วดูดิฉันปวดขาหนักกว่าเดิมอีก!"

     "วิ่งเองนิครับ บ่นเพื่อ?"

     "จิ๊!"

          เสียงสบถดังขึ้นอย่างหงุดหงิดพร้อมกับพริกที่กำลังก้าวขาขึ้นบันไดของตึกอย่างอารมณ์เสีย เขาเหลือบมองร่างบางที่กำลังเดินอยู่ข้างๆอย่างนึกขำก็ใครใช้ให้วิ่งไล่เขากันถ้าไม่ใช่เพราะเธอ

     "ฉันเห็นเด็กผู้หญิงที่เป็นแฟนคลับนายเมื่อเช้านี้ด้วย"

     "อ่อ ครับ"

     "นายดังสินะ?"

     "ก็ประมาณนึงครับ"

          แววตากลมโตหันไปมองยักษ์ที่กำลังกัดไอติมในมืออย่างไม่เชื่อสายตา เออเข้าใจว่ามันดังแต่นี่มันไม่มีความถ่อมตัวเลยแม้แต่นิดเธอส่ายหน้าไปมาช้าๆอย่างนึกหมั่นไส้

     "ทำไมครับอิจฉาผมรึไง?"

     "ใครอิจฉากัน ฉันแค่คิดว่าหนังสือที่นายเขียนมันเป็นแบบไหนต่างหากทำไมคนถึงอ่านเยอะ"

     "...อยากอ่านหนังสือผมหรอ?"

     "ฉันพูดแบบนั้นหรอ?"

     "สนใจล่ะสิ ^^"            

     "..."

          เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างจับผิดพร้อมกับตาของเขาที่กำลังหรี่มองคนข้างๆอย่างกวนๆ เธอถอนหายใจออกมาเสียงดังเพราะเริ่มจะเอือมกับเด็กตรงหน้าแล้ว

     "เดียวรอนี่แป๊บนะ"

     "ทำไม!?"

     "แป๊บนึงครับป้า"

                   ตึกตึกตึก

          เธอมองตามคนที่บอกให้เธอรออย่างไม่เข้าใจ เขาวิ่งขึ้นไปข้างบนของชั้นดานฟ้าที่ตัวเองอยู่ก่อนจะหยิบกุญแจออกมาไขประตูและวิ่งเข้าไปในห้องตัวเองพร้อมกับหยิบหนังสือที่ตัวเองเขียนที่วางอยู่บนโต๊ะมาสองเล่มและวิ่งลงมาข้างล่างอีกครั้ง เสียงหอบของเขาดังขึ้นอย่างเหนื่อยๆเมื่อวิ่งมาถึงชั้นที่พริกอยู่

               ฟึ้บ...

     "อะไร?"

     "หนังสือผมไง"

     "นี่วิ่งขึ้นไปเพื่อเอาหนังสือลงมาให้ฉัน?"

     "ก็เผื่อป้าอยากอ่าน"

          เขายัดหนังสือตัวเองใส่มือคนที่กำลังมองเขาอย่างงงๆทันทีพร้อมกับชี้มันไปด้วยเหมือนจะพูดอะไรแต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดและยกมือขึ้นจับท้ายทอยแทน

     "แต่ถ้าไม่อยากอ่าน..."

     "ฉันจะอ่าน...เดียวอ่านจบแล้วจะเอาคืนล่ะกัน"

     "..."

     "งั้นฉันไปนะ ปวดขาจะตายอยู่ล่ะ"

     "...เจอกันพรุ่งนี้ครับป้า"

          เธอพยักหน้ากลับไปพร้อมกับยกมือข้างที่จับหนังสืออยู่โบกไปมาเพื่อลาเขา เจ้าของหนังสือยืนมองจนเธอเดินเข้าไปในห้องก่อนที่ริมฝีปากรูปกระจับนั้นจะยิ้มออกมาบางๆ เขาหัวเราะเบาๆอย่างไม่มีเหตุผลก่อนจะหันหลังและเดินลงไปบันไดก่อนที่เจ้าตัวจะชงักอีกครั้ง

     "ผิดทางป่ะว่ะ?"

          และใช่ห้องเขาอยู่ดานฟ้าแล้วทำไมเขาจะเดินลงไปข้างล่างล่ะ เขาคิดกับตัวเองอย่างงงๆก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับเดินกลับขึ้นมาทันทีที่รู้ตัว เขาส่ายหน้าไปมากับตัวเองก่อนที่สายตาเขาจะมองไปที่ห้องของคนที่เขาเรียกแทนว่าป้าอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ https://68.media.tumblr.com/3c046e037c425f8e651e413e7d7ef1ea/tumblr_oncihy7mDQ1w8px05o1_500.gif

(เด็กโข่งอะไรกัน??)​

​-------------------------

​คึคึ เป็นเรื่องที่เขียนแล้วมีความสุขดีจัง 55555

โปรดตามติดตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว