Enjoy reading 😘😘😘

กินเด็ก...บทที่ 2

ชื่อตอน : กินเด็ก...บทที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กินเด็ก...บทที่ 2
แบบอักษร

"ป้า..."

วันต่อมา

07.12 น.

               ตึกๆๆ

     "อรุณสวัสดิ์ครับป้า ^^"                 

     "ใครป้ากัน?"

          ฉันถามขึ้นเสียงแข็งทันทีระหว่างที่เดินลงมาข้างล่างตึก ก่อนที่สายตาฉันจะมองไปที่ร่างสูงของหลานเจ้าของที่พักฉันอย่างสังเกตเขาอยู่ในเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ขาดๆแต่มันกับดูดีเอามากๆเมื่อเขาใส่เสื้อกันเปื้อนอยู่ด้วย เขายิ้มออกมาบางๆก่อนจะเดินมาหาฉันที่เพิ่งเดินลงไปถึงข้างล่างยิ้มๆ

     "ไปทำงานหรอครับ?"

     "อืม แล้วนี่เปิดร้านแล้วหรอ?"

     "ครับ มากินอะไรก่อนไปสิครับผมทำซุปไว้"

     "..."

     "อีกอย่างก็มาชิมให้ผมด้วยว่ารสชาติมันโอเครึยัง ผมไม่มั่นใจว่าจะทำอร่อยเหมือนย่าอ่ะ"

     "เอาดิ นี่เพราะอยากช่วยชิมหรอกนะ"

          เสียงของฉันตอบด้วยท่าทีหยิ่งๆก่อนจะเดินนำเขาเข้าไปในร้านทันที ฉันมองไปที่โต๊ะต่างๆที่ดูแล้วเหมือนว่าเขาจะจัดมันไว้แล้วเรียบร้อยซึ่งต่างจากที่ฉันคิดไว้มาก เอาจริงๆเขาก็ดูเป็นการเป็นงานดีนะถึงหน้าจะไม่ให้แนวนี้ก็เถอะ ฉันเดินไปนั่งที่เก้าอี้พร้อมกับมองเขาที่เดินเข้าไปในครัวและตักซุปและข้าวมาให้ฉันไปด้วย

               กึก..

     "ได้แล้วครับ ^^"

     "ขอบคุณ"

          ฉันตอบกลับเบาๆพร้อมกับหยิบช้อนชึ้นมาช้าๆก่อนที่ฉันจะเหลือบสายตาตัวเองขึ้นมองยักษ์ที่นั่งลงตรงข้ามฉันอย่างไม่เข้าใจ ฉันเลิกคิ้วใส่เขาอย่างงงๆแต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มมาให้ฉันแทน

     "ผมรอฟังคำติชมน่ะ กินเร็วๆสิ ^^"

     "จำเป็นต้องมานั่งจ้องไหมเนี้ย?"

          หน้าของฉันส่ายไปมาอย่างเอือมๆแต่สุดท้ายก็ยอมตักซุปตรงหน้าเข้าปากก่อนจะเหลือบตามองเด็กตรงหน้าที่กำลังเบิกตาตีบๆมองมาที่ฉันอย่างรอคอยฉันขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับมองเขานิ่ง

     "ทำไมเค็ม?"

     "เอ้า...ผมว่าผมใส่ทุกอย่างตามที่ย่าเคยสอนแล้วนะ"

     "ใส่เกลือเยอะไปรึป่าว นายต้องค่อยๆโรยมันทีหลังนะ"

     "ป้ารู้สูตรย่าผมด้วย??"

          ตาฉันหรี่ลงอีกครั้งเมื่อเขาแทนฉันด้วยคำๆนั้นอย่างไม่พอใจแต่สุดท้ายฉันก็ปล่อยผ่านไปและพยักหน้าตอบเขาไปช้าๆ ปล่อยมันไปเถอะอยากจะเรียกอะไรก็ปล่อยมันไป

     "มันก็ไม่เค็มมากแต่มันเค็มกว่าสูตรที่ย่านายทำ"

          ฉันตอบเขากลับไปแบบนั้นก่อนจะตักข้าวเข้าปากและเริ่มกินจริงจังทันที ยักษ์นั่งมองฉันต่ออีกนิดก่อนเขาจะพยักหน้าอย่างเข้าใจและเดินไปหยิบน้ำมาให้ฉันและนั่งลงอีกครั้ง ไอ้เด็กนี่มันทำตัวแปลกๆนะ

     "ผมอกหักแหละ"

     "แค่ก...วะว่าไงนะ??"

          ตาของฉันบิกกว้างทันทีที่เขาพูดมันออกมาแบบนั้น ฉันหยิบน้ำมาดื่มแก้อาการไอของตัวเองขณะที่ตาก็มองไปที่ยักษ์อย่างไม่เข้าใจฉันไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับฉันอ่ะ?

     "ผมอกหักเมื่อสองวันก่อน"            

     "แล้วนายมาบอกฉันทำไมกัน??"

     "ก็เพราะป้าอ่ะ...ป้าทำให้ผมเลิกกับแฟน"

     "ห๊ะ!??"

          ไอ้ตี๋ตรงหน้าฉันยกมือขึ้นดันแว่นด้วยท่าทีสบายๆก่อนที่สายตานั้นจะมองมาที่ฉันด้วยท่าทีเสียใจ ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจและมองไปที่เขาอย่างสงสัยไม่หาย ฉันไปทำอะไรให้มันเลิกกับแฟน? ฉันไปเกี่ยวอะไรตอนไหน? ฉันไม่เคย...ดะเดียวนะเมื่อสองวันก่อน สองวันก่อนฉันก็เพิ่งเลิกกับแฟนนิ?

     "นี่เมาถึงขนาดจำคนที่มาส่งไม่ได้รึไง??"

     "นายมาส่งฉัน!?"

          ฉันเอ่ยอย่างสงสัยก่อนที่ตัวฉันเองจะนึกย้อนกลับไปคืนนั้น คืนที่ฉันคิดว่าฉันเดินกลับเองแต่มันก็มีความรู้สึกอยู่ว่ามีคนมาส่งซึ่งฉันแค่ยังไม่แน่ใจเพียงเท่านั้นนี่เขามาส่งฉันจริงๆงั้นหรอ?

     "ก็ถ้าผมจะปล่อยให้คนเมาอย่างป้าคลานกลับมันก็ใช่เรื่อง"

     "ฉะ ฉันไปทำอะไรให้นายเลิกกับแฟนหรอ??"

          ฉันถามออกไปเสียงเบาพร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่กำลังรู้สึกผิด คือนิสัยฉันตอนเมามันค่อนข้างแย่อ่ะเออเอาง่ายๆก็แย่เลยล่ะเพราะเมาครั้งก่อนฉันก็เกือบไปตีกับพวกขาโจ๋แถวบ้านหาเรื่องเขาไปทั่ว

     "แล้วป้าคิดว่าป้าทำอะไรผมล่ะ..."

          ปากของฉันค่อยๆอ้าขึ้นอย่างพูดอะไรไม่ถูก...นะนี่อย่างบอกฉันน่ะว่าฉันไปจูบหรือทำอะไรแปลกๆกับเขาต่อหน้าแฟน! ฉันยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีพร้อมกับสายตาฉันที่มองไปยังไอ้ตี๋ตรงหน้าด้วยสายตาตกใจสุดขีด

     "นี่อย่าบอกฉันนะว่าฉันไปจูบนายต่อหน้าแฟน!!?"

     "บ้ารึไงป้า!"

     "อ้าว...ไม่ใช่หรอ?"            

     "ไม่ใช่ดิ...ผมโดนตบน่ะแล้วป้าเข้าไปช่วยซึ่งมันทำให้ผมคิดได้นิดหน่อย"            

     "คิดได้ว่า...?"

     "ว่า...ป้าเนี้ยมันโคตรจะเมาสภาพป้าวันนั้นโคตรจะดูไม่ได้ นี่ป้าเป็นผู้หญิงจริงๆป่ะเนี้ย??"

     "ไอ้เด็กนี่!!"

          ฉันทุบมือไปกับโต๊ะเสียงดังพร้อมกับมองไอ้เด็กตรงหน้าอย่างไม่พอใจเขาหัวเราะออกมาเสียงดังและลุกขึ้นยืนเอาจานข้าวที่ฉันกินเสร็จแล้วไปเก็บให้ ฉันมองตามอย่างหงุดหงิดไม่หายขณะที่เขาก็หันกลับมาหาฉันอีกรอบ

     "และป้าก็ตัวหนักมาก ผมแบกขึ้นไปถึงห้องเลยรู้ไหม"

     "ใครใช้ให้แบกกัน?"

     "ป้าร้องไห้ด้วยล่ะ เสื้อตัวที่ผมใส่ยังมีคราบมาสคาร่าป้าติดอยู่เลย"

     "ไอ้ตี๋!!"

     "เอาไปซักให้ด้วย"

     "ไม่โว้ย!"

     "เดียวตอนป้ากลับมาผมจะเอาเสื้อตัวนั้นไปให้ซัก ผมซักคราบมาสคาร่าไม่ออกจริงๆนะ...ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยหรอผมอกหักไม่พอยังต้องมาดูแลคนเมาอีก"

          ฉันมองไปที่ไอ้ตี๋ที่กำลังดึงดราม่าอย่างปวดหัว มันมองมาที่ฉันด้วยสายตาเศร้าและเม้มปากเข้าหากันอย่างเสียใจ ตายเถอะแค่คราบมาสคาร่าติดเสื้อนะไม่ใช่เสียตัวสักหน่อย ฉันถอนหายใจออกมาเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นยืนขณะที่สายตาก็มองไปที่มันอยู่

     "เออๆ ตอนเย็นเอามาล่ะกันเดียวเอาไปซักให้"

     "จริงนะ ^^"

     "เออดิ! แล้วก็...ขอบคุณที่พาฉันมาส่ง"

     "...ครับ ^^"

     "ขายของดีๆล่ะฉันไปทำงานล่ะ"

     "เดินทางปลอดภัยครับป้า ^^"

          ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหยิบเสื้อคลุมมาพาดไหล่และเดินออกมาจากร้านไปที่ป้ายรถเมล์ทันที เด็กนั้นเป็นคนมาส่งฉันจริงๆสินะวันนั้นฉันคงเมามากจริงๆล่ะที่จำไม่ได้เลยว่าเขามาส่งและถึงท่าทางมันจะเป็นคนกวนๆแต่เขาก็เป็นคนดีไม่น้อย แต่ก็นะคุณยายก็ฝากฉันดูแลเขาด้วยนิฉันก็คงต้องดูแลขาแทนคุณยายเจ้าของที่พักไปก่อนล่ะเธอจะได้ไม่ต้องมาค่อยเป็นห่วงหลานชายตัวเอง...อารมณ์เหมือนฉันต้องดูแลหลานไหม จิ๊ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้นนะเฮ้ย!

14.45 น.

     "พริก.."

     "คะหัวหน้า?"

     "มานี่แป๊บสิ"

          ฉันลุกขึ้นเดินไปหาหัวหน้าทันทีที่เขาเรียกไปแบบนั้นพร้อมกับจัดชุดตัวเองให้มันเข้าที่เข้าทางไปด้วยขณะที่เดินเข้าไปหา หัวหน้ามองฉันนิดๆก่อนที่เขาจะยื่นเอกสารมาให้ฉัน

     "นี่คืออะไรคะ?"

     "ฉันส่งไปแผนกแปลมาน่ะแต่ทางนั้นเขายุ่งมาเลย ไงก็ช่วยแปลกับจัดเรียงมาให้ฉันหน่อยสิฉันต้องเอาเข้าประชุมพรุ่งนี้น่ะ"

     "คะ...??"

          ฉันเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับก้มมองเอกสารในมือที่มีแต่ภาษาอังกฤษเต็มไปหมดก่อนที่คิ้วของฉันจะขมวดเข้าหากันทันทีที่เริ่มจะเข้าใจว่าที่เขาพูดนั้นหมายความว่าไง นี่เขากะจะให้ฉันแปลและจัดเรียงใหม่เลยหรอว่ะ? ฉันเอียงคอไปมาช้าๆก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองเขาอีกครั้ง            

     "คือ...งานนี้พริกไม่ได้รับผิดชอบนิคะ แล้วงานของพริกก็มีอีกเยอะด้วย"

    "งานหัวหน้าก็เหมือนงานเธอไหม ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่มีเอกสารนี้ไปนำเสนอแล้วมันมีปัญหาล่ะถ้าแผนกเราถูกตำหนิเพียงเพราะเธอที่เก่งภาษาไม่ยอมแปลให้ฉัน"

     "..."

          มือฉันกำเอกสารในมือไว้แน่นพร้อมกับสายตาฉันที่มองไปที่เขาด้วยสายตานิ่งเรียบแม้ว่าภายในฉันกำลังไม่พอใจขนาดไหนก็ตาม เขาส่งยิ้มมาให้ฉันก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอื้อมมือมาตบไหล่ฉันเบาๆ

     "น่า...ช่วยฉันสักครั้งเถอะวันนี้ฉันมีธุระจริงๆ ^^"

     "...ค่ะ"

     "โอเค งั้นเสร็จแล้วช่วยส่งไฟล์เข้าเมลฉันด้วยล่ะ ^^"

          เขาพูดอีกครั้งพร้อมกับเดินออกไป ฉันที่โค้งให้เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงดังขณะที่สายตาตัวเองก็ไม่ได้ล่ะออกจากเอกสารงานตรงหน้าเลย มันไม่ใช่น้อยๆนะแปลขนาดนี้วันนี้ฉันต้องได้กลับช้าอีกแน่ 

               ปึ่ก!

     "เขาเรียกไปทำไมอ่ะ?"

          เสียงของมายถามขึ้นทันทีที่ฉันกลับมาถึงโต๊ะพร้อมกับโยนเอกสารลงอย่างหงุดหงิด ฉันหันหน้าไปมองมายก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ

     "ให้ฉันแปลงานให้น่ะ"

     "เฮ้ย นี่เขาไม่คิดว่าแกก็มีงานอื่นหรอ?"

     "ก็เพราะไม่คิดไงฉันเลยได้ทำ"

          ฉันตอบอย่างหัวเสียก่อนจะเดินไปห้องชงกาแฟและชงดื่มทันที มันต้องเข้มพอสมควรเลยล่ะวันนี้งานฉันหนักชิบหายฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาดูนั้นดูนี่ระหว่างที่ดื่มกาแฟก่อนจะต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้งเมื่อไลน์ตัวเองเด้งขึ้นว่ามีเพื่อนใหม่ ฉันกดเข้าไปดูทันทีก่อนจะต้องงงหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร

     "ไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหนกัน?"

          ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับจ้องมองโปรไฟล์ของไอ้ตี๋หลานชายเจ้าของตึกอย่างสงสัย มันเพิ่มฉันจากเบอร์โทรอ่ะฉันกดออกและเก็บความสงสัยของตัวเองไว้เมื่อกาแฟหมดแก้วพร้อมกับเดินกลับมาทำงานต่อทันที

20.12 น.

               ปรื้นน...

         รถเมล์ที่เพิ่งจอดให้ฉันลงขับออกไปทันทีที่ฉันลงจากรถแล้วฉันยกมือขึ้นพร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างล้าๆพร้อมกับมองไปรอบๆทางกลับที่ตอนนี้มีคนอยู่นิดหน่อยคือดีที่มันยังไม่ดึกไปกว่านี้อ่ะ ฉันเดินไปที่ร้านขายของหน้าทางเข้าตึกเพื่อซื้อมาม่าและไอติมเพื่อกินไปตามทางก่อนจะเดินออกมาจากร้านพร้อมกับแท่งไอติมที่อยู่ในปาก

     "ป้า!!"

     "...!?"

          ฉันมองไปข้างหลังตัวเองทันทีเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายเรียกแต่กลับไม่เจอใคร ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับมองไปรอบๆที่ไม่มีใครที่ดูเหมือนจะเรียกฉันอย่างงงๆ

     "ป้า ผมอยู่นี้!!"

          ฉันเงยหน้าขึ้นก่อนจะเอาไอติมที่กำลังอมอยู่ออกจากปากทันทีที่เห็นว่าใครเรียก ไอ้ตี๋ที่อยู่ชั้นบนของตึกโบกมือให้ฉันก่อนจะหายแวบเข้าไปฉันยืนอยู่ที่เดิมอีกไม่ถึงสองนาทีร่างสูงก็วิ่งลงมาพร้อมกับเสื้อสีดำที่อยู่ในมือ

     "ทำไมกลับค่ำอ่ะ?"

     "ทำไม นายรอฉันรึไง?"

     "ป่าว ผมไม่ได้รอ..."

     "ดูยังไงก็รอฉันอ่ะ"

     "ผมแค่รอเอาเสื้อมาให้ป้าซักหรอกน่า"

          ฉันก้มลงมองเสื้อที่เขาที่ยื่นมาตรงหน้าฉันนิ่งๆก่อนที่ฉันจะรับมันมาและมองไปที่คราบมาสคาร่าที่เขาบอกนิ่งๆ เออมีจริงๆสินะฉันพยักหน้าช้าๆก่อนจะเดินเข้าไปที่ตึก

     "ป้ากินข้าวรึยัง?"

               ฟึ้บ..

     "นี่ไงจะต้มนี่กินอยู่นี่ไง"

          ฉันว่าพร้อมกับยกถุงมาม่าให้เขาดู เขามองไปที่มันอย่างงงๆ

     "ทำไมไม่กินข้าวล่ะ?"

     "ทำไมถามมากจัง?"

     "ผมเห็นร้านที่เปิดอยู่ทางนู้นอ่ะ ไปกินกันเถอะ"

     "แล้วทำไมฉันต้องไปกับนายด้วย?"

     "วันนี้ป้าดูอารมณ์ไม่ดีนะ...ที่ร้านมีเครื่องดื่มด้วยนะเดียวผมเลี้ยง ^^"

          ฉันหูผึ่งทันทีที่เขาว่าขึ้นแบบนั้นก่อนที่ฉันจะหันกลับไปมองทางร้านที่เขาว่าพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ

     "เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรกัน?"

     "ก็ทำความรู้จักกันไงครับ"

     "ก็นะวันนี้ฉันก็อารมณ์ไม่ดีจริงๆแหละ...ได้เบียร์เย็นๆสักแก้วก็ดี"

          ไอ้ตี๋หัวเราะออกมาเบาๆก่อนที่เราจะเดินไปที่ร้านอาหารที่เขาว่าไปด้วย อันที่จริงก็ไม่ได้อยากกินของฟรีอะไรหรอก...แค่อยากกินอะไรขมๆมากกว่าน่ะอารมณ์ที่โคตรจะเซ็งของฉันคงจะดีขึ้นไม่น้อย

     "แล้วนี่ทำงานอะไรอยู่?"

     "งาน?"

     "นายคงไม่ได้ทำงานร้านย่าตัวเองอยู่แล้วถูกป่ะ งานประจำน่ะ"

          ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะเคี้ยวเนื้อที่อยู่ในปากไปด้วย ร้านที่เขาว่าเป็นร้านเนื้อย่างน่ะไอ้เราก็นึกว่าร้านข้าว ยักษ์พยักหน้าช้าๆก่อนจะยื่นแก้วที่มีเบียร์เย็นๆอยู่ในนั้นมาให้ฉันและยิ้มออกมาบางๆ

     "ผมเป็นนักเขียนอิสระน่ะ"

     "ห๊ะ นักเขียนแบบไหนอ่ะ?"

          ฉันถามอย่างสงสัยขณะที่มือตัวเองก็รับแก้วที่เขายื่นมาไปด้วย ฉันยกแก้วขึ้นจิบก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระดกดื่มทันที...ความขมและซ่าของเบียร์มันทำให้สดชื้นดี

     "อารมณ์รีวิวสถานที่ท่องเที่ยวน่ะ"

     "ว้าว..งี้ก็คงได้เที่ยวตลอดสินะ"

     "ก็นั้นแหละครับ"

     "เพราะงี้สินะถึงโดนบอกเลิก"

     "...ทำไมถึงรู้อ่ะ วันนั้นป้าเมาไม่ใช่หรอ?"

     "คนที่ไม่มีเวลาให้อีกคนมักโดนบอกเลิกก่อนเสมอ ฉันโดนมาบ่อยแล้วล่ะ"

          ยักษ์เงียบไปเลยเมื่อฉันพูดแบบนั้น ฉันคีบเนื้อเข้าปากอีกครั้งก่อนจะเลิกคิ้วให้เขาที่กำลังมองมาอย่างงงๆ

     "ป้าโดนบอกเลิกบ่อยหรอ?"

     "ก็ส่วนมากอ่ะ พวกนั้นมันบอกฉันไม่มีเวลาให้มันก็ฉันต้องทำงานนิเวลาว่างก็ใช่ว่าฉันจะไม่ไปหาพวกมัน"

     "นั้นเรียกเห็นแก่ตัวแล้ว..."

          ฉันยิ้มออกมาบางๆก่อนจะคีบเนื้อไปวางไว้ที่จานของเขาและมองเด็กตี๋ตรงหน้ายิ้มๆ

     "รู้ว่ามันเห็นแก่ตัวก็อย่าไปทำแบบนี้กับใครล่ะ ^^"

     "ผมไม่มีใครให้ทำหรอก ล่าสุดก็เลิกไปแล้วไง"

     "555+ เรานี่มันพวกอกหักชัดๆนี่มานั่งปรับทุกข์กันอยู่รึไง?"

          ฉันหัวเราะออกมาเสียงดังก่อนจะยกแก้วไปตรงหน้าเขา เด็กตี๋ตรงหน้ามองมาอย่างงงๆในทีแรกแต่ต่อมาก็จับแก้วตัวเองขึ้นมาชนกับฉันและยกดื่มทันที ฉันยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะยกขึ้นดื่มช้าๆ รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะแฮะดีจังที่อย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนดื่มถึงเด็กนี่จะเอาแต่เรียกฉันว่าป้าก็เถอะ 

.

.

.

  "แล้วก็นะหัวหน้าฉันน่ะเอาแต่ใช้อำนาจว่าตัวเองเป็นใหญ่จนแม่งแทบจะเอางานทุกอย่างมากองไว้ตรงหน้าฉันแล้วมั่ง!"

     "แล้วทำไมป้ายังทน??"

     "ไม่ทนก็โดนเด้งสิ!"

          ยักษ์หัวเราะออกมาอย่างงงๆพร้อมกับสายตาของเขาที่กำลังมองไปที่ร่างบางที่เดินอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเสื้อของเขาที่เอามาให้ซักในมือเธอถือไม่ยอมวางเลยล่ะ และเพราะเมาด้วยเจ้าตัวเลยยิ่งจับแน่นเข้าไปใหญ่

     "อย่างน้อยก็บอกเขาไปสิครับ"

               ฟึ้บ!

     "น่าฉันฝากหน่อย งานฉันก็เหมือนงานเธอแหละเราน่ะทีมเดียวกันนะ...เนี้ยยพอฉันพูดมันก็จะพูดแบบนี้!!"

          ตาตีบๆของเขาเบิกขึ้นอย่างตกใจในทีแรกเพราะไม่รู้ว่าเธอหันกลับมาทำอะไรแต่เมื่อรู้เขาก็หัวเราะออกมาพร้อมกับจ้องมองพริกที่กำลังยืนเหมือนจะล้มอย่างขำๆ เมื่อกี้เธอคงเลียนแบบเจ้านายตัวเองให้ดูสินะ

     "ป้านี่หัวร้อนนะเนี้ย ^^"

     "เอากระเป๋าฉันมาสิ จะถึงห้องแล้วว"           

     "ครับ.."

               พรึ่บ...

     "วันนี้ขอบคุณมากที่ดื่มเป็นเพื่อนวันหลังเดียวฉันเลี้ยงเอง ^^"

     "เดินดีๆก่อนไหมเดียวล้มหรอก"

     "แล้วก็นะ.."                      

       ยักษ์ที่ยื่นมือไปช่วยพยุงเธอขึ้นตึกเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้งเมื่อเธอพูดขึ้นแบบนั้น คนที่กำลังเมายกนิ้วขึ้นชี้มาที่ตาเขาก่อนจะยิ้มออกมานิดๆ แต่มันกลับทำให้เขาหัวใจเต้นแรงแปลกๆทันทีเพราะตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองคนมันค่อนข้างจะใกล้กันมาก...และมันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้าสวยๆนี้ใกล้ๆเป็นครั้งแรก

     "เวลาคุยกับฉันลืมตาด้วยไอ้หนู อย่าหลับตาคุยกับผู้ใหญ่สิ!"

     "ตาผมตีบเหอะ เมาแล้วปากเสียนะป้า"

          เสียงหัวเราะของเธอดังขึ้นอย่างพอใจก่อนที่เธอจะดันตัวออกจากเขาและโบกมือไปมาเมื่อถึงห้องของตัวเอง ยักษ์ยืนมองเธอที่ทางเดินไปห้องนิ่งๆก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้าห้องไปแล้ว เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆก่อนจะเดินขึ้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อกลับห้องตัวเองอย่างอารมณ์ดี...ก็ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีเรื่องอะไรเหมือนกันแต่มันก็หยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ https://68.media.tumblr.com/e78c71f94e3d6a7953e5972e13b03b57/tumblr_o4bu1b5wdJ1r5c02zo1_500.gif

​(คำว่าป้าพูดเบาๆก็เจ็บ)

-----------------------

​โปรดตามติดตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว