ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ll ASULE ll - Episode 4 - บีบบังคับ [ 100% ] NC 20+ << รีไรท์

ชื่อตอน : ll ASULE ll - Episode 4 - บีบบังคับ [ 100% ] NC 20+ << รีไรท์

คำค้น : fierce doctor หมอดุ อสูร แสนซน อาสูร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2560 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll ASULE ll - Episode 4 - บีบบังคับ [ 100% ] NC 20+ << รีไรท์
แบบอักษร

Episode 4

#อสูรแสนซน

SANSON'S TALK

ทันทีที่อาสูรเล่าจบ ภาพความทรงจำในหัวฉันก็ไหลกลับมาราวกับน้ำตก ฉันจำเหตุการณ์ได้ทุกฉากทุกตอน แสนซนเอ๋ยทำแบบนั้นไปได้ยังไงกันนะ ฮือ น่าอายชะมัดเลย อาสูรจะมองว่าฉันเป็นเด็กขี้อ่อยหรือเด็กไม่ดีรึเปล่านะ พอเงยหน้ามองอาสูร ก็ต้องรีบหลุบตาลงต่ำเพราะสายตาอาสูรที่ใช้มองมามันดูน่ากลัวแปลกๆ แถมอาสูรยังจ้องรอยที่คอฉันใหญ่เลยด้วย ดีนะที่หยิบเสื้อคลุมมาใส่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะอายมากกว่านี้แน่ๆ เลย

ตุ้บบบบบ

แต่แล้วก็มีเสียงประหลาดดังมาจากทางหน้าประตู ทุกคนหันไปมองทางนั้นพร้อมกันทันที บุคคลที่ปรากฏตัวทำให้ตกใจยิ่งกว่าเสียงที่ดังขึ้นเมื่อกี้ซะอีก เพราะคนที่มาเยือนในตอนนี้ก็คือ คุณย่า ท่านมาพร้อมกับสีหน้าตกใจสุดขีด แล้วค่อยๆ เดินเข้ามาด้านในอย่างช้าๆ

“คะ คุณย่า” ฉันตกใจยิ่งกว่าใครเพราะถ้าคุณย่าทำหน้าตกใจแบบนี้แปลว่าได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้วแน่ๆ แถมคุณย่ายังจ้องมาที่รอยตามลำตัวฉันอย่างเปิดเผย

“คุณย่าขา...อ๊ะ” คุณย่าสาวเท้าเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงเสื้อคลุมที่ฉันใส่อยู่ออก ทำให้ทุกคนเห็นรอยแดงช้ำเป็นจ้ำเต็มไปหมด ฉันตกใจมาก รีบยกมือขึ้นปิดไว้ก่อนจะหันไปหาผ้าผืนอื่นมาคลุม แต่ก็ว่างเปล่า งื้อ อายมาก

“คุณย่าขา ขอเสื้อคลุมให้แสนซนน้า” ฉันขอร้องคุณย่าอย่างนอบน้อม มันอายจริงๆ นะเนี่ย ใส่ชุดแบบนี้ในที่สว่างจ้า ตอนใส่ไปผับมืดๆ นั่นไม่เห็นรู้สึกแบบนี้เลยง่า

“ไม่ต้องใส่ลูก ดูสิคนแถวนี้จะรู้ตัวไหมว่าต้องทำอะไร!” คุณย่าโกรธจนหน้าแดงหูแดงไปหมด ท่านมองไปยังอาสูรที่ยังคงทำหน้าขรึมและมองมาทาง คุณย่าอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ

“…” แม้ว่าคุณย่าจะจ้องยังไง อาสูรก็ยังคงเงียบใส่คุณย่าแบบเดิม

“นายอสุรา! ม๊าไม่เคยสอนให้ลูกทำแบบนี้” คุณย่าตวาดลั่นบ้านจนทุกคนนั่งเงียบไปเลย ความเงียบทำให้คุณย่าจับมือฉันไปบีบอย่างแรง คุณย่าขาแสนซนเจ็บจนน้ำตาจะไหลแล้วค่า T[ ]T

“ม๊า...เรื่องพวกนี้ม๊าไม่สอนผมก็ทำเองเป็นครับ” อะ..อาสูรใจเด็ดจัง ตอบกลับคุณย่าอย่างไม่กลัวตายเลย อาสูรทำไมตอบแบบนี้ เดี๋ยวคุณย่าองค์ลงแล้วอาสูรนั่นแหละจะโดนตี โดนตีตายแน่ๆ

“อสูร!!!!” คุณย่าตะโกนดังมากขึ้นไปอีก แถมยังหายใจแรงจนน่ากลัว จนคุณปู่ต้องรีบเข้ามาโอบไหล่ท่านไว้หลวมๆ

“ที่รัก..คุณใจเย็นๆ ก่อนนะ หายใจเข้าลึกๆ แบบนั้น” คุณปู่โอบไหล่คุณย่าไว้ก่อนจะพูดให้คุณย่าหายใจอย่างเป็นจังหวะ เมื่อคุณย่าหายใจปกติท่านก็จุมพิตลงที่เส้นผมของคุณย่าอย่างอ่อนโยน เวลาคุณปู่อยู่กับคุณย่าท่านจะเป็นแบบนี้เสมอเลยน้า เอาอกเอาใจ ดูแลคุณย่าเหมือนสมบัติล้ำค่า ฉันก็อยากมีผู้ชายแบบนี้มาอยู่ข้างๆ บ้าง แล้วจะมีไหมนะ ฮือ

“เอาล่ะ ตาสูร ลูกจะรับผิดชอบยัยหนูยังไง ตอบม๊ามาซิ๊?” เมื่อคุณย่าใจเย็นลงบ้างแล้ว ท่านจึงหันกลับมาจ้องเอาคำตอบจากอาสูรอีกครั้ง

“ก็ไม่ทำไงครับ” อาสูรตอบด้วยหน้าตาเรียบๆ ราวกับไม่รู้สึกอะไร แถมยังเอนหลังไปพิงกับโซฟาอย่างสบายใจอีกต่างหาก โห้ว อาสูรท้าทายคุณย่าแหละ

“ไม่ได้!! แกต้องรับผิดชอบ!!” คุณย่าออกคำสั่งเสียงดังลั่นห้องนั่งเล่น จนอารามที่หลับสนิทสะดุ้งตื่น แล้วลุกขึ้นมานั่งมองคนนั้นที คนนี้ที แบบมึนๆ อาทัพขำคิกคักออกมาเบาๆ แหม แสนซนได้ยินนะ อาทัพหัวเราะอารามง่ะ แสนซนจะฟ้องแหละ คิกๆ

“ม๊าจะให้ผมทำอะไร?” อาสูรหรี่ตาลงตอบกลับคุณย่าอย่างท้าทาย

“แต่งงานกับแสนซนซะ” อะไรนะ ตะ...แต่งงาน O[ ]O ฉันสติแทบหลุดไปกับคำตอบของคุณย่า อยู่ดีๆ จะให้อากับหลานแต่งงานกันได้ยังไง คุณย่าคิดอะไรอยู่กันนะ

“ไม่มีทาง!! นี่มันหลานผมนะม๊า!!” อาสูรคัดค้านอย่างรวดเร็ว โอ้โห ปฏิเสธแสนซนอย่างไวเลยน้าอาสูรเนี่ย หลังจากปฏิเสธคุณย่าแล้ว อาสูรก็ดูจะหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ งือ ตายแล้วอาสูรโหมดโหดจะกลับมาแล้ว

“แต่แกทำให้หลานแปดเปื้อน!!” คุณย่าเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าอาสูร ก่อนจะจ้องลงไปแบบกดดัน

“ม๊าก็เอาหลานรักของม๊าไปล้างน้ำ…” อาสูรจะให้เอาแสนซนไปล้างน้ำทำไม แสนซนไม่ได้เปื้อนซะหน่อย

“…” ทุกคนในห้องเงียบเพื่อรอฟังอาสูรพูดต่อ

“แล้วก็ยกให้ผู้ชายสักคน โยนๆ ไปมันก็เอาหมดแหละ แต่อย่าโยนให้ผม ขยะแขยง หึ!!” อาสูรพูดออกมาเสียงดังฟังชัดเลยแหละ ได้ยินเต็มสองหูเลย เอาแสนซนไปล้างน้ำแล้วยกให้คนอื่นไปเลย อย่ายกให้อาสูรเพราะอาสูรขยะแขยง ฮึก ฟังแล้วก็ตื้อไปหมดเลย ฉันมันดูไร้ค่ามากเลย คิดมาถึงตรงนี้มันมีน้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอในดวงตาจนมันพร่ามัวไปหมด เลยต้องรีบฮึบ ก่อนน้ำตามันจะไหลออกมา

เพี๊ยะ

 “ล้างน้ำ?!! อสูร!! ทำไมลูกเป็นคนแบบนี้” คุณย่าโมโหใหญ่แล้ว แถมยังตบหน้าอาสูรอย่างแรงจนเขาหน้าหันไปเลย พออาสูรหันกลับมาก็เบนสายตามาจ้องฉันด้วยสีหน้าโกรธจัด อะไรกัน อาสูรจ้องแบบนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่คะ

“คุณย่า แสนซนไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ปล่อยให้มันผ่านไปก็ได้เนอะ” ฉันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปเกาะแขนคุณย่าที่ตอนนี้โกรธจนตัวสั่น ทันทีที่ขยับตัวความรู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณท้องน้อยก็จู่โจมฉันทันที ปวดตุ๊บๆ ไปหมดทั้งตัวเลย โดยเฉพาะตรงนั้น เจ็บร้าวไปหมดเลย

“ไม่!! จะบอกว่าไม่เป็นอะไรได้ยังไง ตัวสั่นขนาดนี้!! ย่าไม่ยอมเด็ดขาด!!” คุณย่าหันมาบอกฉัน ก่อนจะหันไปจ้องอาสูรด้วยสายตาวาวโรจน์

“ม๊าจะเอาอะไรอีก!!” อาสูรเนี่ย ไม่แคร์ความรู้สึกใครเลยรึไงนะ ไม่สิอาสูรน่ะแคร์ทุกคนยกเว้นฉันนี่เนอะ อาสูรเกลียดฉันตั้งแต่ฉันเริ่มรักเขา ฉันไม่น่ามาหลงรักเขาเลยจริงๆ ฮือ

“ม๊าบอกว่า แกต้องแต่ง!!” คุณย่าออกคำสั่งแล้วหันหน้าหนีอาสูรทันที แถมท่านยังหันมาสำรวจร่องรอยตามลำตัวฉันอย่างเป็นห่วงอีก คุณย่าน่ะใจดีกับฉันเสมอเลย ขนาดยอมทะเลาะกับอาสูรเพื่อปกป้องฉันเลยน้า

“ม๊า!!” อาสูรโดนที่โดนคุณย่าเมินโดยสมบูรณ์ทำหน้าตาน่ากลัว ก่อนจะเรียกคุณย่าเสียงดังลั่น

“...” คุณย่ายังคงเมินอาสูรต่อไป

“ม๊า!!” อาสูรที่ยังคงโดนเมิน เรียกคุณย่าซ้ำเป็นครั้งที่สอง แต่คุณย่าก็ยังคงเมินอาสูรต่อไป อาสูรตวัดสายตามามองฉันอย่างโกรดเกรี้ยว แถมยังกัดฟันกรอด อาสูร...น่ากลัวง่ะ

ตึงงงงงง

“ไม่ แต่ง โว้ย!” อาสูรทุบโต๊ะกระจกเสียงดังตึง แล้วตะโกนเสียงดังลั่นห้องด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็วจนทุกคนต่างตกใจ โดยเฉพาะฉันที่ผวาเฮือกเข้าไปกอดคุณย่าจนแน่น

“อสูร!! กลับมาคุยกับม๊าเดี๋ยวนี้นะ อสูร!!” คุณย่าตะโกนเรียกอาสูรตามหลังไปติดๆ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าร่างสูงจะกลับมาแม้แต่น้อย และอยู่ดีๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาราวกับเขื่อนทะลัก ทำยังไงดีล่ะความรู้สึกแบบนี้มันไม่โอเคเลยนะ ฉันไม่อยากจะเป็นแบบนี้เลย ไม่อยากรักอาสูร ไม่อยากรักอาตัวเอง ไม่อยากอกหักซ้ำๆ อยู่แบบนี้เลย

“แสนซน ไม่เอาไม่ร้อง อย่าไปกลัว ใครทำอะไรไว้เขาก็ต้องรับผิดชอบ” คุณย่ากอดปลอบฉันแน่นขึ้น ก่อนจะบอกฉันด้วยเสียงอ่อนโยน

“สะ..แสนซน ไม่แต่งนะคะ ฮึก ไม่เอาค่ะ ไม่เอา...” ฉันพูดพร้อมกับส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง คุณย่าชะงักไปทันทีก่อนจะทำเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่างกับฉัน แต่แล้ว...

“ยัยหนูขึ้นไปพักผ่อนก่อน เดี๋ยวปู่คุยกับย่าเอง ไปลูกไป” คุณปู่จับต้นแขนฉันให้ลุกจากโซฟา ก่อนจะกอดฉันแล้วดันหลังให้ฉันเดินออกจากห้องนั่งเล่น


ตอนนี้ฉันรู้สึกหมดแรงและเหนื่อยล้ามาก เลยเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน อยากนอนจนใจจะขาดแล้ว  ตาก็บวม ปวดตุ้บๆ ด้วย ฮือ ร้องไห้มากไปสิน้า ต่อไปจะไม่ร้องหนักแบบนี้แล้วแหละ ไม่เอาแล้ว

พอถึงห้องฉันก็คว้าผ้าขนหนูแล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที พอสายน้ำอุ่นๆ ไหลมาโดนตัวเท่านั้นแหละ ความเจ็บปวดจากร่องรอยที่อาสูรทำไว้มันก็ชัดเจนขึ้นมา มันมีทั้งรอยกัด รอยฟันครูด และรอยขบเม้มมีรอยทั่วไปหมดทั้งตัวเลย ตั้งแต่ลำคอ ไหล่ ไหปลาร้า หน้าอก หน้าท้อง ขาอ่อน ทุกที่มีร่องรอยทั่วไปหมด ไม่เว้นแม้แต่แผ่นหลัง มันเจ็บระบมไปหมดเลย ฮือ เจ็บจัง เจ็บที่สุดก็ตรงส่วนที่บอบบางนั่นแหละ มันดูบอบช้ำมากที่สุดในร่างกายเลยนะ

ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ฉันใช้ผ้าเช็ดตัวซับน้ำบนตัวก่อนจะผูกไว้บริเวณอก แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียว งือ หนาวจัง ฉันไม่ได้เปิดแอร์ไว้นี่นาทำไมมันหนาวแบบนี้ล่ะ เอ๊ะ หรือเผลอเปิดทิ้งไว้กันนะ ปกติแล้วฉันไม่ค่อยเปิดแอร์ทิ้งไว้หรอกค่ะเพราะมันจะหนาวมาก ฉันน่ะเป็นพวกขี้หนาว แค่อุณหภูมิ 25 องศาก็ทำให้ฉันสั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว

แต่แล้วสิ่งที่เห็นทำให้ต้องตกใจจนเผลอก้าวถอยหลังไปหลายก้าว เพราะตอนนี้อาสูรกำลังนั่งอยู่ตรงปลายเตียงของฉันพร้อมทั้งจ้องมาทางนี้ด้วยสีหน้าน่ากลัวเหมือนตอนอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่มีผิด

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจฉันเต้นรัวด้วยความตกใจ ฉันกลัวอาสูรในตอนนี้มาก มากจนต้องหันหลังกลับเพื่อเตรียมตัววิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำ

ปึกก

แต่ยังไม่ทันที่จะได้วิ่งกลับเข้าไปมือใหญ่ของอาสูรก็กระชากแขนฉันไว้จนฉันปลิวเข้าไปติดกับแผงอกแกร่งนั่นดัง ปึก ฮือ ไม่นะ ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยจะให้เป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด แบบนี้มันเสี่ยงเกินไป

“อะ...อาสูร แสนซนขอแต่งตัวก่อนน้า อาสูรรอแปปนึงนะคะ” ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือ แล้วค่อยๆ แกะมือของอาสูรออกจากต้นแขนฉัน แต่ก็ไม่เป็นผลใดๆ แถมร่างสูงกลับบีบต้นแขนฉันแน่นขึ้นไปอีก ฮึก เจ็บ

“ทำไมไม่ปฏิเสธ!!!” อาสูรตะคอกถามฉัน พร้อมกับเพิ่มแรงบีบมากขึ้น

“ปฏิเสธอะไรคะ อาสูรปล่อยก่อน แสนซนเจ็บ” ยิ่งฉันตอบออกไป อาสูรก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบที่ต้นแขนมากขึ้นจนตอนนี้มันปวดหนึบ แถมยังจ้องมองฉันด้วยสายตาวาววับราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกัน

“อยากแต่งมาก?!” อาสูรถามพร้อมกับเขย่าตัวฉันอย่างแรง จนคอสะบัดไปมา

“อาสูรแสนซนเจ็บแล้ว ฮึก แสนซนไม่ได้อยากแต่งค่ะ ไม่แต่งค่ะ ฮือ” ฉันเจ็บจนน้ำตาไหลออกมานอกจากแรงบีบที่แขนและแรงที่โดนเขย่า มันทำให้ฉันปวดระบมไปหมดทั้งตัว

“รักฉันมากหรอ ห๊ะ?! อยากแต่งงานมากนักรึไง!!!” อาสูรไม่เคยโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ แม้จะโกรธใครหรืออะไรก็ตาม อาสูรจะควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่เสมอเพราะอาสูรเป็นหมอซ้ำยังต้องคอยูแลปกป้องคนในครอบครัวด้วย แต่ที่โมโหมากขนาดนี้เป็นเพราะเกลียดฉันมากเลยใช่ไหม ฮือ

“มะ...ไม่ได้อยากค่ะ ไม่อยาก ฮึก” ฉันส่ายหน้าไปมาพร้อมทั้งร้องไห้อย่างบ้าคลั่งไปด้วย มือเล็กก็พยายามดันตัวอาสูรให้ขยับออกไปอย่างยากลำบาก

“ไม่อยากแต่ไม่ปฏิเสธ? แต่งแล้วต้องเจออะไรบ้างรู้ไหม?” ฉันส่ายหน้า พร้อมทั้งพยายามดิ้นและแกะมืออาสูรออกจากตัว ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ไม่อยากคุยกับอาสูรที่กำลังโกรธ ไม่อยากคุยตอนนี้เลย

“งั้นก็รู้ไว้ซะ ว่าจะโดนแบบนี้!!” อาสูรตะคอกเสียงดัง ก่อนจะโยนฉันไปบนเตียงอย่างแรง ฉันตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ก็รีบพลิกตัวคว่ำเพื่อจะลงจากเตียงแล้วจะวิ่งหนีออกไปนอกห้อง ความเจ็บแปล๊บพุ่งมาทำร้ายฉันอีกรอบ คราวนี้มันรุนแรงกว่าตอนแรกเพราฉันขยับตัวเร็วและแรงมาก ฮือ แต่ยังไงฉันก็ต้องหนี หนีไปจากอาสูรร่างซาตานให้ได้ก่อน ไม่งั้นฉันอาจจะตายคามือเขาแน่ๆ

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลงจากเตียง ร่างสูงใหญ่ก็ตามมาทาบทับตัวฉันด้วยความรวดเร็วจนฉันขยับตัวไม่ได้ เพียงพริบตาเดียวฉันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณหัวไหล่ ฟันคมกริบกัดลงมาที่ลาดไหล่ของฉันอย่างแรง ฉันเจ็บมากจนต้องดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากการกระทำของอาสูร ฮือ ทำไมกันนะ ทำไมอาสูรต้องทำแบบนี้ เห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่

ยิ่งฉันดิ้นมากเท่าไรอาสูรก็ฝังคมเขี้ยวไปตามแผ่นหลังมากขึ้นตามไปด้วย พร้อมทั้งเอื้อมมือมาด้านหน้าเพื่อกระตุกปมผ้าเช็ดตัวของฉันออก ไม่นะ ไม่เอาแบบนี้นะ

“ฮึก อาสูร อย่าดึงนะ ฮือ” ฉันรีบจับมืออาสูรไว้เพื่อไม่ให้เขากระชากผ้าเช็ดตัวออกไปได้ แต่แรงฉันไม่เคยเอาชนะแรงของอาสูรได้แม้แต่ครั้งเดียว อาสูรกระตุกปมผ้าเช็ดตัวออกและกระชากเอาผ้าผืนนั้นออกจากร่างกายฉันอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้ปกปิดร่างกายฉันอีกแล้ว

“อยู่นิ่งๆ!” อาสูรตะคอกเสียงดังข้างใบหูฉัน พร้อมกับขบเม้มมันอย่างแรง

“อ๊ะ ฮื่อ” ฉันยิ่งเกร็งจัดเมื่อมือใหญ่สอดเข้ามาด้านหน้าเพื่อลูบไล้หน้าท้องแบนราบของฉัน ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสัมผัสทรวงอกอวบอิ่มแล้วบีบเค้นมันอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่คนร่างสูงใหญ่มี อาสูรจะทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันควรทำยังไงดี ทำยังไงให้อาสูรหยุดดี ฮึก

ร่างสูงยังคงฟอนเฟ้นหน้าอกของฉันด้วยสองมือนั่น เท่านั้นยังไม่พอเขาจงใจใช้ปลายนิ้วหยอกล้อกับยอดอกสีอ่อนของฉันเพื่อปลุกอะไรบางอย่างในตัวให้ตื่นขึ้น ปากร้อนก็ไล่กัดไปทั่วแผ่นหลังของฉัน เขาไม่มีความอ่อนโยนให้ฉันสักนิด เขามันซาตานชัดๆ ทำไมอาสูรใจร้ายขนาดนี้กันนะ

“ฮื่อ” ฉันก้มหน้าลงไปครางอื้ออึงกับหมอนใบโต เมื่อสิ่งที่เขาจงใจปลุกมันลุกฮือขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สองมือก็ได้แต่จิกเข้าที่หลังมือของร่างสูงที่ทาบทับอยู่ด้านบน ฮึก เจ็บจะตายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะจิกหรือบิดยังไง ร่างสูงก็ไม่หยุดการกระทำอันจาบจ้วงของเขาเลยสักนิด

“หึ ปลุกง่ายดีนี่!!” อาสูรครางเสียงพึมพำในลำคอและเพิ่มแรงบีบเค้นที่หน้าอก มือแกร่งฟอนเฟ้นมันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับขบเม้มริมฝีปากไปตามแผ่นหลังบางจนทั่ว ฉันตัวสั่นสะท้านไปหมดจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่นานนักร่างสูงก็ส่งมือข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปยังส่วนบอบบางที่บวมเป่งของฉัน ก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วไปตามรอยแยกนั้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวด ถาโถมเข้าหาฉันอีกรอบคราวนี้มันทำให้ฉันเจ็บจนน้ำตาไหลอาบแก้ม เจ็บยิ่งกว่าร่องรอยด้านบนทุกร่องรอยรวมกันซะอีก

“ฮื่อ อึก” แต่ไม่นานนัก ความวาบหวามก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อนิ้วร้อนสัมผัสและบดขยี้กับปุ่มเนื้อเหนือช่องทางเห่อร้อนของฉัน ยิ่งนิ้วแกร่งบดขยี้มันมากเท่าไร ร่างกายฉันยิ่งสั่นสะท้านไปกับสัมผัสนั้นมากขึ้น ฉันพยายามกลั้นเสียงร้องเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่...

“อย่า ยะ...อย่านะคะ ฮื่อ อ๊ะ” ร่างสูงส่งนิ้วร้อนแทรกเข้ามาภายในความนิ่มหยุ่นแสนคับแน่น แล้วกดปลายนิ้วสัมผัสสำรวจผนังบอบบางด้านในอย่างหนักหน่วง ก่อนจะขยับนิ้วร้อนเข้าออกอย่างเชื่องช้า มืออีกข้างก็ไม่หยุดทำหน้าที่เพิ่มความวาบหวามในอกให้กับร่างของฉัน

“อ๊ะ เอาออกไปนะคะ ฮือ แสนซนเจ็บ” ฉันดิ้นไปมาเพื่อหลบหลีกสัมผัสนั้น พร้อมครางประท้วงคนร่างสูง แต่แทนที่เขาจะเอานิ้วร้อนนั่นออกจากร่างกายฉัน แต่กลับเพิ่มความเร็วมากยิ่งขึ้น

ฮึกกกกกกก

ความรู้สึกบางอย่างมันตีขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความรู้สึกปวดจี๊ดบริเวณช่องทางคับแน่นยังคงอยู่ ในท้องก็รู้สึกหวิวไปหมดเหมือนมีระลอกคลื่นวนเป็นเกลียวอยู่ภายใน ยิ่งฉันมีอาการกระตุกมากเท่าไร ร่างสูงก็ยิ่งเพิ่มความเร็วมากขึ้นเท่านั้น

“อาสูร แสนซนเจ็บ มะ..อ๊า” อาสูรทำให้ฉันทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ จนความรู้สึกนั้นทะยานขึ้นถึงขีดสูง มันก็ระเบิดออกมา แตกพร่าจนสมองขาวโพลนไปหมด ร่างของฉันกระตุกอย่างรุนแรงหลายครั้ง ก่อนจะบีบรัดนิ้วแกร่งของคนร่างสูงเป็นจังหวะ รู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกเขาควบคุมให้เป็นไปตามที่เขาต้องการเสมอ ฉันนอนหอบหายใจแรงเหมือนผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก ร่างสูงเอานิ้วร้อนออกจากช่องทางคับแน่นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนำเอาความแข็งแกร่งใหญ่โตมาถูไถบริเวณรอยแยกทั้งที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลยสักชิ้นเดียว ฉันสะดุ้งจนสุดตัวก่อนจะเริ่มดิ้นอีกครั้ง ไม่เอานะ มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิ

“อาสูร ไม่เอานะ เอามันออกไปน้า อย่าเข้ามา แสนซนกลัวแล้ว ฮึก อย่าทำแสนซน ฮือ” ฉันดิ้นแรงขึ้นพร้อมทั้งเอ่ยปากห้ามอาสูรไปด้วย แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจมากกว่าสิ่งที่พบเจออยู่เพราะประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

แอ๊ดดดดดดด

“ยัยหนู นอนรึยังลูก ปู่กับย่า มะ...” เป็นคุณย่ากับคุณปู่ที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง ทันทีที่ท่านทั้งสองเห็นสภาพฉันกับอาสูรก็ทำตาโตและอ้าปากค้าง ฉันตัวสั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงที่ทาบทับอยู่ด้านบนได้สติก่อน จึงรีบตวัดเอาผ้าห่มผืนหนามาคลุมตัวเราทั้งสองคนไว้ ฮือ คุณปู่กับคุณย่าเห็นแล้วแน่ๆ อาสูรน่ะไม่เท่าไรหรอก เขายังมีเสื้อผ้าอยู่ครบทุกชิ้น แต่ฉันนี่สิ ไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลย ท่านเห็นแล้วแน่นอนเลย เห็นแล้วแน่ๆ ฮือ

“อสูร!!! ลุกออกจากตัวยัยหนูเดี๋ยวนี้!!” คุณย่าพูดเสียงดังมาก จนอารามและอาทัพเดินตามเข้ามาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อารามทำหน้าง่วงๆ แต่ตาเป็นประกายวิบวับ แต่อาทัพนั้นทำตาโตและยิ้มกว้างราวกับกำลังชอบใจในสิ่งที่เห็น ทำไมล่ะ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ เดี๋ยวจะตีอาทัพให้ตายเลยนะ แสนซนจะตีให้ตายเลย ฮือ

“ลุกไม่ได้ ป๊าม๊า ออกไปก่อน” อาสูรบอกเสียงแหบพร่า เพราะแรงอารมณ์ที่ยังไม่สงบลงเต็มที่ ร่างสูงหอบหายใจแรงจนลมหายใจที่เป่าออกมานั้นทำให้ฉันสะดุ้ง แถมฉันยังสัมผัสถึงความใหญ่โตบริเวณสะโพกได้อยู่เลย ฉันดิ้นไปมาอย่างรวดเร็ว ก็มันไม่อยากมีอาการแบบนี้นี่ ไม่เอาแบบนี้ ถ้ายังอยู่ในท่านี้ต้องโดนทุกคนดุแน่ๆ แสนซนทำอะไรพลาดไปหมดเลย แย่มาก L

“อยู่เฉยๆ!! แบบนี้เมื่อไรมันจะสงบวะ แสนซน!!” อาสูรดุฉันด้วยเสียงแหบพร่านั่น และยังไม่ทันไร คุณย่าก็หอบหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเป็นลมล้มพับลงไป ดีที่คุณปู่รับไว้ได้ทันก่อนที่คุณย่าจะล้มลงไปกับพื้น อยากลุกออกไปดูคุณย่า ท่านจะเป็นอะไรมากรึเปล่านะ ฮือ แล้วฉันต้องทำยังไง ฉันจะลุกออกไปยังไงในเมื่อร่างสูงยังคงทาบทับอยู่แบบนี้

“ไอ้สูร! เผลอแป็ปเดียวแกก็ทำแบบนี้กับหลานแล้วเนี่ยนะ แกจะทำตัวเลวๆ แล้วลอยนวลไปแบบนี้ไม่ได้ แกต้องรับผิดชอบ!! แกต้องแต่งงานกับแสนซน เข้าใจไหม!!” คุณปู่ออกคำสั่งเด็ดขาด

“ผมไม่..” อาสูรกำลังจะเอ่ยขัด

ฃ“หุบปาก! รอบที่แล้วแกโดนมอมยาฉันยังพอจะรับได้ แต่นี่แกรังแกยัยหนูทั้งที่ยังมีสติครบ เป็นผู้ชายกล้าทำมันต้องกล้ารับโว้ย! ไม่ใช่เอาแต่วิ่งหนีปัญหาแบบที่แกกำลังทำ!!” คุณปู่ดุอาสูรอย่างจริงจัง ก่อนจะอุ้มคุณย่าออกจากห้องของฉันแล้วเดินไปยังห้องพักของท่านทั้งสองทันที

“อะ...อาสูร ฮึก ลุกออกไปได้ไหมคะ แสนซนอยากไปหาคุณย่า ฮือ” ฉันเริ่มขยับตัวยุกยิกและเอ่ยขอให้อาสูรลุกออกไปจากตัวฉัน ฉันอยากไปหาคุณย่า อยากไปดูอาการของท่าน ท่านคงผิดหวังในตัวฉันมากแน่ๆ เลย ถึงได้เป็นลมไปแบบนั้น ฉันจะทำยังไงดีนะ แสนซนเป็นเด็กไม่ดี คุณย่าเลยต้องเป็นลมแบบนี้

“ยังไม่ได้..บอกว่าให้อยู่นิ่งๆ ก่อน” อาสูรพูดกับฉันเสียงเข้ม  ก่อนจะหายใจเข้าออกอย่างรุนแรง ทำไมล่ะ แสนซนอยู่นิ่งแล้ว ทำไมอาสูรยังไม่หายอีกล่ะ

“วี้ดวิ้ว รอบเมื่อกี้ฤทธิ์ยา แต่รอบนี้อะฤทธิ์สวาทชัดๆ ก๊ากๆๆ เฮียสูรแม่งร้ายจริงๆ” อาทัพเอ่ยแซวอาสูรอย่างเปิดเผย

“แม่งกาม” ไม่ต่างกับอารามที่ถึงแม้จะยืนกอดอกพิงกรอบประตูนิ่งๆ แต่ก็ยังแสยะยิ้มและล้อเลียนอาสูรอยู่ดี ถึงอารามกับอาทัพจะแซวอาสูร แต่แสนซนอายนะคะ ฮึก อับอาย วันนี้เป็นวันที่แสนซนอับอายที่สุดในชีวิตเลย

“ไอ้พวกนี้ เวรเอ้ย! ออกไปสิวะ” อาสูรเอ่ยไล่อารามกับอาทัพเสียงดังลั่น เสียงเขาแหบพร่ามากกว่าปกติจนฉันขนลุกไปหมดทั้งตัว ฮื่อ น่ากลัว อาสูรน่ะน่ากลัวที่สุด โดยเฉพาะตัวตนของเขา ไม่นานนักอารามกับอาทัพก็เอื้อมมือมาปิดประตูแล้วเดินจากไปจากห้องนี้ทันที

“บอกให้อยู่นิ่งๆ จะสั่นอะไรนักหนา อยากทำต่อรึไง!!” ฉันตัวแข็งทื่อทันทีที่ร่างสูงพูดจบ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“มะ...ไม่เอา ไม่เอาค่ะ” ไม่เอาหรอก ไม่เอาแบบเมื่อกี้แล้วแน่ๆ เจ็บจะตาย

“…” ลมหายใจของร่างสูงเริ่มกลับมาคงที่ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันแน่ใจว่าอีกไม่นานเขาจะลุกออกจากตัวฉันและเมื่อนั้นฉันจะรีบไปหาคุณย่าทันที

“เฮือก ฮึก อาสูรอย่ากัดแสนซนแบบนี้ แสนซนเจ็บ” แต่แล้วร่างสูงกลับก้มลงมากัดเข้าที่ต้นคอของฉันอย่างแรง จนฉันสะดุ้งเฮือก ผวาไปทั้งตัว

“พอใจรึยัง ได้แต่งแล้วนี่ หึ!!” อาสูรยอมถอนริมฝีปากออกจากต้นคอฉันอย่างเชื่องช้า พอพูดจบเขาก็ลุกออกจากตัวฉันแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฉันไว้กับความปวดร้าวและเหน็ดเหนื่อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉันลุกขึ้นไปใส่ชุดนอนอย่างลวกๆ พอมองหน้ากระจก ก็พบกับรอยแดงเป็นจ้ำ ทั้งของเก่าและของใหม่ ไหนจะรอยที่อาสูรกัดอีก มันมีเลือดไหลซิบออกมาจากรอยแผลด้วย มันต้องแสบแน่ๆ เลย เห็นดังนั้นฉันจึงรีบเอาผ้าชุบน้ำเช็ดคราบเลือดนั่นออกอย่างเบามือ ฮึก แสบจริงๆ ด้วย แสบมากเลยด้วย

พอเช็ดคราบเลือดนั่นออกจนหมดฉันก็หยิบเอาพลาสเตอร์ยามาแปะไว้เพื่อกันไม่ให้คุณปู่กับคุณย่าท่านเห็นรอยกัดนั่น พอเช็คความเรียบร้อยของตัวเองเสร็จก็รีบเดินออกไปยังห้องของพวกท่านทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณปู่ขา แสนซนเองค่ะ แสนซนอยากเข้าไปหาคุณย่า” ฉันเคาะประตูและส่งเสียงเรียกคุณปู่เพื่อขออนุญาตเข้าไปที่ห้องของท่าน คุณปู่เดินมาเปิดประตูให้ฉันก่อนจะเดินนำเข้าไปที่เตียง แต่แล้วร่างสูงของคนที่ทำตัวร้ายกาจกับฉันเมื่อกี้ก็เดินตามหลังฉันมาในระยะประชิด ฉันเลยรีบวิ่งเข้าไปเดินข้างคุณปู่โดยอัตโนมัติ ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าอาสูรจะไม่ลุกขึ้นมาทำร้ายฉันอีกนี่นา ดังนั้นก็ต้องปกป้องตัวเองไว้ก่อนจริงไหม

 ตอนนี้คุณย่านอนพักอยู่บนเตียง ท่านได้สติแล้วแต่ท่านยังดูหน้าตาซีดเซียวอยู่เลย ฉันรู้สึกไม่ดีเลยนะแบบนี้ เรื่องมันเกิดเพราะฉันแท้ๆ เลย ถ้าเมื่อวานไม่ไปผับ ถ้าไม่กินเหล้า ก็คงไม่เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นหรอก

“คุณย่าขา แสนซนขอโทษ ขอโทษนะคะ ฮือ” ฉันคุกเข่าลงข้างเตียงก่อนจะกอดคุณย่าและซบหน้าลงกับอกของท่าน ท่านกอดและลูบผมฉันอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องขอโทษลูก หนูไม่ได้ผิด แต่ย่าขอแค่หนูยอมแต่งงานกับอสูรเขาได้ไหมลูก หืม?” คุณย่าถามพลางมองหน้าฉันอย่างจริงจัง

“แต่แสนซนกับอาสูรเป็น...” ฉันพยายามแย้งคุณย่า ในเมื่อฉันกับอาสูรเป็นอาหลานกันเราจะแต่งงานกันได้ยังไง คุณย่าปรายตาไปมองยังร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันเล็กน้อย ก่อนจะหันมาพูดกับฉันต่อ

“ย่าต้องการให้อสูรรับผิดชอบหนู ย่าจะไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไป หนูเข้าใจย่าไหมลูก” คุณย่าพูดย้ำอีกครั้ง และคราวนี้ท่านมองตาฉันอย่างกดดันและคาดหวัง จนฉันรู้สึกแปลกๆ 

“ฮึก แต่ว่า..” ฉันก้มหน้าลงมองที่มือตัวเอง ฉันจะทำยังไงดีล่ะแต่งงานกับอาตัวเองมันไม่แปลกไปหน่อยหรอ ญาติๆ จะว่ายังไง ถ้าเพื่อนในคณะรู้เข้า ถ้า ม่านฟ้ารู้เข้า พวกเขาจะคิดยังไงกัน

“นะลูก” เสียงอบอุ่นเอ่ยขอร้องอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองคุณย่าก็พบกับสายตาวิงวอนแกมขอร้องของท่านส่งมาราวกับอยากให้ฉันตอบรับคำขอนั้น

คุณปู่เดินขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนจะมองมาด้วยสายตาแบบเดียวกัน ฉันยังคงรู้สึกผิดที่ทำให้ท่านคิดมากจนเป็นลม เลยไม่อยากให้ท่านคิดมากอีก จึงได้แต่พยักหน้าตอบกลับท่านไปเบาๆ คุณย่ารั้งฉันเข้าไปกอดแล้วจูบที่ผมฉันอย่างอ่อนโยน

“อสูร...” คุณย่าเงยหน้าขึ้นไปถามอาสูรด้วยเสียงแผ่วเบา อาสูรทำเพียงพยักหน้าเบาๆ

“ม๊าพักผ่อนได้แล้ว” อาสูรก้มลงมาหอมแก้มคุณย่าอย่างรักใคร่ เห็นไหมอาสูรน่ะปกติแล้วเป็นคนรักครอบครัวจะตาย แต่พอมีเรื่องฉัน เขาเลยเปลี่ยนไปแบบนี้ ฉันนี่มันเด็กไม่ดีเลยจริงๆ ไม่ควรอยู่ตรงนี้ และไม่ควรรักเขาแบบนี้เลย

“ยัยหนูก็ไปพักผ่อนได้แล้วลูกไป ปู่จะดูแลย่าเอง” คุณปู่ลูบผมฉันเบาๆ แล้วบอกให้ฉันกลับไปพักที่ห้องได้แล้ว ฉันเลยยอมผละจากอ้อมกอดของคุณย่าอย่างเชื่องช้า แล้วหอมแก้มท่านเหมือนทุกวัน

“ฝันดีนะคะคุณปู่คุณย่า” เมื่อเห็นท่านยิ้มรับฉันจึงเดินออกจากห้องของท่านเพื่อกลับไปนอนพักบ้าง อาสูรเดินตามฉันออกมาเงียบๆ เขาทำท่าเหมือนจะเข้ามาพูดอะไรสักอย่างกับฉัน...แต่เขาก็ไม่พูด ฉันเลยเดินตรงไปทางห้องตัวเองทันที วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยมากทั้งเรื่องที่ผับไหนจะเรื่องที่เกิดในห้องของฉันอีก พอมาถึงห้องฉันเลยเปิดประตูเข้ามาด้านใน แต่ในขณะที่กำลังจะปิดประตูกลับมีมือใหญ่ของใครบางคนมาผลักไว้ และเขาก็แทรกตัวเข้ามาด้านในอย่างรวดเร็ว

“ไปนั่ง” เป็นอาสูรนั่นเองที่แทรกเข้ามาในห้องฉันอย่างไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงจ้องมายังลำคอ ลาดไหล่ และหน้าอกฉัน อย่างจาบจ้วง จนฉันต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองไว้ แล้วจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

“อาสูรออกไปเลย อย่ามาทำแบบเมื่อกี้กับแสนซนอีกนะ ฮึก คราวนี้แสนซนจะสู้จริงๆ ด้วย” ฉันรีบห้ามเขาก่อนที่เขาจะทำรุนแรงกับฉันอีก อาสูรสาวเท้าเข้ามาหาฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันก็ก้าวถอยหลังออกจากเขาไปเรื่อยๆ เช่นกัน

ตุบบบบ

“กรี๊ดดด” เป็นฉันเองที่ซุ่มซ่าม ถอยหลังไปชนกับขอบเตียงอย่างแรงจนหงายหลังล้มลงไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ร่างสูงที่ตามเข้ามาล็อคแขนทั้งสองข้างของฉันไว้เหนือหัว ก่อนจะทาบทับตัวฉันมาติดๆ ง่ะ ไม่นะ แบบนี้มันแย่แล้ว แย่แล้วล่ะแสนซน ฉันทั้งดิ้นทั้งตีขาไปมา แต่ร่างสูงที่ทาบทับอยู่ไม่มีแววจะขยับออกจากตัวเลยสักนิด ฮื่อ ทำไมหนักแบบนี้ ทำไมอาสูรดื้อขนาดนี้

“ฮึก เจ็บนะ อาสูรบ้า” ฉันร้องไห้ออกมาทันทีที่อาสูรกระชากพลาสเตอร์ออกจากผิวฉันอย่างแรง แสบเป็นบ้าเลย อาสูรจะแกะมันออกทำไม จะกัดซ้ำอีกรึไงเนี่ย ยิ่งเขาไล่แกะพลาสเตอร์มากเท่าไรฉันก็ยิ่งดิ้นแรงมากขึ้นเท่านั้น ฮือ มันเจ็บนะ อาสูรบ้า บ้าๆๆๆ

“ดิ้นเข้าไป ดิ้นอีก ดิ้นให้มันตื่น จะได้ต่อจากเมื่อกี้!!!” อาสูรดุเสียงเข้มจัด คำขู่ของเขาทำให้ฉันตัวชาวาบและหยุดดิ้นโดยอัตโนมัติ ไม่เอา ไม่เอาหรอก ฉันรีบหลับตาทันทีที่เขาก้มหน้าลงมาใกล้มากยิ่งขึ้น แค่เรื่องเมื่อกี้ยังไม่พอใจอีกรึไงนะ

“อ๊ะ” แต่แล้วก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นๆ ผสมไปกับสัมผัสร้อนๆ จากปลายนิ้วของคนร่างสูงฉันเลยลืมตาขึ้นมามอง อาสูรกำลังทายาอะไรสักอย่างบนรอยกัดที่เขาเป็นคนทำ มันเป็นยาสีขาว เนื้อลื่นๆ รู้สึกเย็นๆ แต่เพียงไม่นานความเย็นก็แปลเปลี่ยนเป็นความเจ็บแสบอย่างรุนแรง 

“อาสูร มันแสบค่ะ ไม่ทาได้ไหม มันแสบน้า” ฉันมองตาคมติดดุนั่นอย่างเว้าวอน  แต่เขากลับหลุบสายตาไปมองที่รอยแผลนั่นแทน และลงมือทายาต่ออย่างไม่ลดละ เง้อ มันแสบจริงๆ นะ ทำไมอาสูรไม่ฟังแสนซนเลยล่ะ

“จะให้ทา หรือจะให้ต่อ?” เขาถามเสียงต่ำ งื้อ เอะอะๆ อาสูรก็ขู่จะปล้ำ อาสูรนี่บ้ากามเหมือนอาทัพตั้งแต่เมื่อไรกันนะ แน่นอนว่าฉันเงียบและไม่ขัดเขาเลยสักนิด ไม่ได้กลัวอาสูรจะต่อจากเมื่อกี้หรอกนะ แค่กลัวว่าแผลมันจะไม่หายเฉยๆ แค่นั้นเอง จริงๆ นะ ทำไมทุกคนมองเหมือนไม่เชื่อแบบนั้นล่ะ

“ก็แค่นั้น” อาสูรปล่อยมือจากข้อมือทั้งสองข้างของฉันก่อนจะทายาลงบนรอยแผลอย่างเบามือ เขาไล่ทารอยกัดจนครบทุกรอย และก็ควักเอายาอีกหลอดขึ้นมาก่อนจะใช้มันทาตามรอยจ้ำแดงๆ ที่มีเยอะจนนับไม่ถ้วน อาสูรทายาอยู่แบบนั้นจนฉันเริ่มอ่อนยวบ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันผสมกับความเจ็บแปล๊บแผ่กระจายไปทั่วร่างมันทำให้ฉันอ่อนเพลียจนผล็อยหลับไปทั้งแบบนั้น

แต่ก่อนที่ฉันจะเข้าสู่ห้วงนิทรา อยู่ดีๆ ก็รู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เหมือนฝันไปว่ามีริมฝีปากของใครบางคนมาประทับที่ริมฝีปากฉันเบาๆ ไม่เพียงแค่นั้นริมฝีปากร้อนนั่นยังเลื่อนลงไปจุมพิตที่เนินอกนุ่ม หน้าท้องเรียบเนียน ต้นขาใน และกลับมากดจูบเบาๆ ที่หน้าผากอีกครั้งอย่างแผ่วเบา งื้อ สัมผัสอ่อนโยนแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกดีมากๆ เลย ถ้าอาสูรทำแบบนี้บ้างก็คงดีเนอะ คิกๆ ฝันดีจังเลยน้าวันนี้เนี่ย งืมๆ 

MawNum's Talk

16/06/2017 เอื้อ... อาสูรนางบอกให้เอาหนูแสนซนไปล้างน้ำ ทำไมทำนิสัยแบบนี้ !!!!

ตบไหมแบบนี้ ตบปากแตก ฮืออ อาสูรนี่มันเลวจริงๆ

17/06/2017 รีด หลายคนคงอยากถามว่า เฮ้ย ทำไมเข้า CUT ไวจัง 555+

CUT นี้ไม่เยอะค่า แค่ 1-2 หน้าเองเน้อ แบบว่า กรุบกริบๆ ไม่หวือหวา มั้ง ก๊ากๆๆ

อาสูรคนกามมมม ฮืออ เค้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ น้า

18/06/2017 อาสูรของเราก็ไม่ได้โหดร้ายอย่างเดียวน้า 55+ บทอ่อนโยนนิดๆ ก็ทำได้เน้อ

นางรู้สึกผิดนิดๆ แหละ ที่เห็นหลานแปะพลาสเตอร์ ก๊ากๆๆ

คนบ้าไรกัดชาวบ้านจนเลือดออก ซาดิส อาสูรคนกาม กรีสสสส

ปอลิง...วันนี้แมวน้ำอู้ ไปเล่นเกมมา ติดงอมแงมจนลืมอัพ นิยายเบย 555+

เค้ามาช้าแต่เค้ามาแล้วน้า แฮร่ >///<

** **

02/12/2017 กลับมาลงนิยายฉบับรีไรท์ให้นะค้า ตอนนี้ อาสูรกำลังเปิด Pre Order อยู่น้า

​เล่มหนาประมาณ 450 หน้าค่ะ ราคาตกอยู่ที่ 430 บาทรวมส่งลงทะเบียน

เปิด 27/11/2017 - 31/12/2017 เท่านั้นนะคะ

ฝาก Comment เป็นกำลังใจให้อาสูรกับแสนซนของเค้าด้วยน้า แฮร่

Fanpage : MawNum / แมวน้ำ

Link กลุ่มลับ อยู่หน้า Fanpage นะคะ

ღ 1 คอมเม้นต์ 1 กำลังใจน้า ღ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว