ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำกับผม ห้ามไปทำกับคนอื่น

ชื่อตอน : ทำกับผม ห้ามไปทำกับคนอื่น

คำค้น : หมอ แวมไพร์ เลือด หวง ห่วง ปกป้อง

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2560 07:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำกับผม ห้ามไปทำกับคนอื่น
แบบอักษร

ช่วงเวลาตลอดบ่ายเกลตรวจคนไข้นอกแทนหมอเกรน หมอศัลยกรรมตกแต่งที่ดูมีอายุแต่ยังคงความสาวเอาไว้อย่างน่าประหลาด 


หล่อนยกยิ้มมุมปากวานใช้อย่างคนเหนือกว่า เกลก็ได้แค่ยิ้มแล้วมาทำหน้าที่แทนเธอ


“หมอสวยจังค่ะ ทำอะไรมารึป่าว” คนไข้หญิงอายุ27ปี ที่เกลมองดูก็พอจะรู้ว่าเธอค่อนข้างจะปรับเปลี่ยนโครงหน้ามาเยอะพอควร


“ถ้ามีเงินเยอะๆก็อยากทำอยู่นะคะ แต่หมอยังเป็นหนี้อยู่เลย ฮ่าๆ” เธอหัวเราะกับตัวเอง ไม่ได้จะพูดประชดแต่กว่าจะจบแพทย์มาได้เธอเป็นหนี้ไปหลายเหรียญทีเดียว


คนไข้ก็ยิ้มแหย่ๆไม่รู้ว่าไม่เชื่อ ว่าเธอไม่เคยทำ หรือสงสารที่เป็นหมอจนๆติดหนี้การศึกษา


ชีวิตตอนนี้เหมือนฝันร้าย เธอตัดสินใจถูกใช่ไหมที่มาทำงานที่นี่ ตอนนี้เหมือนเป็นเบ้ของทุกคน เขาจะลากจะใช้ไปไหนเธอก็ต้องไป ยังไม่นับรวมเวลานอนที่ขาดหายไปเพราะเสียงรบกวนจากข้างเตียง


จบเคสผู้ป่วยคนสุดท้ายของวันนี้ก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็น เกลเดินออกมาจากห้องตรวจ แสงแดดเริ่มอ่อนลงแล้ว ร่างแบบบางบิดซ้ายขวาอย่างเมื่อยล้า เดินไปกดน้ำที่ตู้หยอดเหรียญเพื่อดับกระหาย


ระหว่างที่ยืนจิบน้ำอยู่ที่ข้างตู้หยอดเหรียญเธอก็ยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนแพง ที่ได้เป็นของขวัญจากเพื่อนชายคนสนิทที่เคยพิเศษถึงขั้นเป็นแฟนกัน 


แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ไปได้ไม่สวยเพราะเธอดันบ้าเรียนจนเขาหนีไปมีคนใหม่เอาดื้อๆ ใช่ว่าเกลจะเศร้าใจจากการเลิกรา ตอนนั้นเธอกำลังเครียดเรื่องวิจัยส่งตอนจบจนลืมโศกไปเลย



ตาเถน!!! นี่ห้าโมงเย็นแล้ว เธอมีเคสเป็นผู้ช่วยผ่าตัดตอนทุ่มครึ่ง ต้องรีบไปเตรียมตัวก่อนหมอผ่าตัดจะมา เกลทิ้งขวดน้ำลงถังขยะรีไซเคิลทันที วิ่งด้วยความเร็ว 4x100 จากตึกหน้าไปตึกศัลย์ที่อยู่ห่างไกลกันลิบลับ


“หมอเกลมาเร็วจังค่ะ” เจนนี่พยาบาลผู้ช่วยที่กำลังเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัวร้องทัก เมื่อเห็นเกลพรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรน


“อ่อ...เออ ค่ะ” เกลตอบพร้อมลมหายใจเหนื่อยหอบ ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อสีเขียวอ่อนสำหรับห้องผ่าตัดที่ถูกจัดเตรียมไว้ในการผ่าตัดแต่ละเคส


“ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เชื่อมือหมอวินได้เลยค่ะ รายนั้นนะมือผ่าอันดับหนึ่ง” เจนนี่บอกเกลที่มีอาการประหม่ากับการผ่าตัดสมองครั้งแรกของเธอ 


แค่เข้าไปช่วยงานอาจารย์เธอยังไม่เคยมีโอกาสเลย แต่ตอนนี้เธอกำลังจะได้เป็นหมอผู้ช่วยในเคสนี้ แค่คิดก็หวั่นอยู่ในใจแล้ว


“ค่ะ” เกลตอบไปแม้ในใจจะยังคงหวาดหวั่นกับเคสผ่าตัดและหมอผ่าตัดเคสนี้ด้วย


เกลเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและตรงไปล้างไม้ล้างมือ ทำความสะอาดก่อนเข้าห้องผ่าตัด พยายามข่มความตื่นเต้นด้วยการฮัมเพลงเบาๆในลำคอ เมื่อรู้สึกดีขึ้นเธอก็เดินเข้าห้องผ่าตัดไป


ในห้องทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดแล้ว คนไข้กำลังนอนหลับด้วยฤทธิ์ของยาสลบซึ่งมีวิสัญญีแพทย์คอยควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิด เจนนี่ยืนรออยู่ที่ข้างเตียงคนไข้ใกล้กับที่วางเครื่องมือ เกลจึงเดินเข้าไปยืนข้างๆเธอ ซึ่งเป็นตำแหน่งของหมอผู้ช่วยผ่าตัด ตอนนี้ก็เหลือแค่รอให้หมอผ่าตัดเข้ามา


ภายในห้องเงียบสงัดไม่มีการพูดคุยหรือสบตากันของคนที่กำลังทำหน้าที่ของตนอย่างขะมักเขม้น 


เกลยืนกัดปากที่มีแมสปกปิดมิชิดเพื่อรอเวลากับหัวใจที่เต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ 


ใบหน้าของเธอตอนนี้เห็นแค่เพียงแววตาคู่สวยที่อวดเสน่ห์น่าหลงใหล ส่วนอื่นๆถูกปกปิดด้วยยูนิฟอร์มของห้องผ่าตัดไปจนหมด


ประตูอัตโนมัติของห้องผ่าตัดถูกเปิดออก เป็นสัญญาณบอกว่ากำลังมีคนเข้ามา และจะเป็นใครไปเสียได้ นอกจากหมอเจ้าของเคส


ร่างสูงราวกำแพงเดินเข้ามาในชุดสีเขียวอ่อน ใบหน้าถูกปกปิดไว้จนมิดชิดเห็นเพียงแววตาสีฟ้าเป็นประกายดูอ่อนโยน คิ้วหนาเข้มที่ทำให้ใบหน้านั้นดูมีเสน่ห์น่ามอง ผิวของเขาขาวไม่ผิดจากคืนนั้นเลย ขาวซีดเหมือนไม่มีเลือดเนื้อ!


เขาเดินเข้ามาด้วยความมั่นใจไม่ได้สบตามองใครในห้องด้วยซ้ำ ก่อนจะไปยืนประจำตำแหน่งของตนที่เหนือศีรษะของคนไข้ สายตาคู่นั้นปรายตามามองหมอผู้ช่วยที่เขาคิดว่าน่าจะตัวใหญ่กว่านี้และสูงอีกหน่อย


นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างจ้องเธออย่างฉงนสงสัย คลายจะถามว่ามาทำอะไรที่นี่ 


เกลที่ตกอยู่ในมนต์สะกดของแววตาหวานคู่นั้นเมื่อรู้ตัวว่าเขากำลังมองมาที่เธอก็ทำตัวเลิ่กลั่ก รีบละสายตาจากดวงตาคู่นั้นทันที


“หมอริชาร์ดไม่ว่างค่ะ ฉันเลยมาแทน” เธอตอบอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าแม้จะสบตาเขาสักนิด


“อืม” เสียงตอบเรียบๆ ไม่ได้ติดใจอะไรทำให้เธอหันไปมองทางเขาอีกครั้ง เขากำลังมองภาพสะแกนของสมองที่อยู่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้านข้าง ใบหน้าภายใต้แมสนั้นดูจริงจังและมุ่งมั่นจนน่าทึ่ง


“เบลด” นิ้วมือเรียวยาวแบออกยื่นมาทางเธอ เจนนี่ส่งมิดผ่าตัดยื่นมาให้เกล เธอรับมาด้วยความระมัดระวังและส่งต่อให้เขา มือนั้นรับเอาไปและเริ่มลงมีดกรีดบนผิวหนังศีรษะที่ถูกโกนผมจะเตียน


เกลคอยทำหน้าที่ดูดเลือดจากบาดแผลไม่ให้บดบังการทำงานของหมอหนุ่ม แต่ด้วยความใหม่และเธอก็ไม่เคยช่วยงานเขามาก่อน ทำให้มันดูเงอะงะไปบ้างจนเขาต้องชี้บอกตำแหน่งให้เธอวางอุปกรณ์ดูดซับเลือด


ใช้เวลาไม่นานเขาก็ตัดเอาชิ้นเนื้อออกมา วางลงในถาดรูปไตแล้วส่งมีดผ่าตัดคืน


“ปิดจ๊อบได้ไหม?” เขาหันมาถามเธอที่กำลังยืนทึ่งกับฝีมือการผ่าตัดของเขาอยู่ 


เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งไม่ตอบเขาก็เรียกเอาไหมและกรรไกรสำหรับเย็บแผลไปจัดการเสียเองจนเสร็จ


“ย้ายเข้าห้องไอซียู ส่งรายงานให้ผมเป็นระยะด้วย” เขาหันมาสบตากับเจนนี่ก่อนจะเดินดุ่มๆออกจากห้องไป


เกลมองดูร่างสูงใหญ่ของเขาเดินจากไป เขาน่าทึ่งมากจริงๆผ่าตัดเร็วและมีสมาธิมากเสียจนเธอรู้สึกเด็กไปเลย


ที่สำคัญเขาเหมือนจะจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนที่เขาเห็นเนื้อตัวจนหมดสิ้นในคืนนั้นคือเธอที่ยืนข้างเขาวันนี้ เอาเถอะก็ดีแล้วละไม่งั้นเธอคงไม่มีสติหยิบจับอะไรเป็นแน่หากเขามองเธอแปลกๆ


 เมื่อหมดหน้าที่ในห้องผ่าตัดแล้ว เกลก็เดินออกจากห้องนั้นมา ถอดถุงมือ แมส และผ้าคุมผมทิ้งในถังขยะติดเชื้อที่วางอยู่หน้าห้องผ่าตัด ที่ละอย่างจนหมด ก่อนจะเดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือ


เสียงกระแอมกระไอจากด้านหลังทำให้เธอหันกลับไปมองทันที ผู้ชายร่างท่วมในชุดกาวด์ยาวกำลังมองมายังเธอ


“หมอใหม่ใช่รึป่าว วานไปซื้อกาแฟให้หน่อยสิ” มืออวบอูมส่งเศษเหรียญมาให้เธอ เกลหลับตาสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด ข่มอารมณ์เอาไว้ก่อนจะรีบเช็ดมือหมายจะไปรับเงินจากมืออ้วนๆนั้น


“หมอเกล เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วตามผมไปที่ห้องด้วย” เสียงเรียบของใครคนหนึ่งดังมาจากด้านข้าง ทั้งเกลและหมอร่างท่วมหันไปมองทางด้านนั้นทันที


ร่างสูงราวกำแพงผิวกายขาวซีด สีปากระเรื่อ นัยน์ตาสีฟ้ากระจ่างแต่ส่อแววดุกำลังมองมายังทั้งคู่ มือที่ยื่นเงินชักกลับไปทันที


“ฮ่าๆๆๆ หมอวินไม่เจอกันนาน สบายดีนะครับ” หน้าบวมของเขาดูจะบวมเพิ่มเป็นสองเท่าตอนหัวเราะ แต่อีกฝ่ายดูจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ร่างสูงนั้นเดินนำไปอีกทางทันที ไม่แม้จะตอบหรือสบตากลับ


เกลมองยังร่างท่วมอย่างลังเล เธอควรรีบไปซื้อของให้เขาก่อนไหม?


“รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ!” เขาดูเร่งรีบเสียกว่าตอนที่ใช้เธอไปซื้อของด้วยซ้ำ เกลจึงรีบพาร่างแบบบางเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วตรงดิ่งไปที่ห้องหัวหน้าแผนกทันที


ห้องพักหัวหน้าแผนกอยู่ชั้นบนสุดของตึกศัลย์ ขึ้นลิฟต์เดี้ยวเดียวก็ถึง แล้วเกลก็นำพาร่างของตนมายืนอยู่หน้าห้องใหญ่ที่มีป้ายบอกตำแหน่งตัวโตๆอยู่หน้าห้อง “หัวหน้าแผนก”


เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ไม่มีคนตอบ เธอเคาะซ้ำ ก็ยังเงียบ จึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป


ในห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นสะอาดฟุ้งไปในอากาศเป็นกลิ่นเดียวกันที่เธอได้จากตัวเขา มันแปลกแต่ว่าหอมอย่างน่าประหลาด


“มานี่สิ” เสียงของเขาดังมาจากด้านซ้าย เมื่อเธอหันไปก็พบเขานั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินเข้าไป เมื่อเห็นแววตาเขาเริ่มดุขึ้น


“ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่” เขาเปิดประเด็นคำถามทันทีที่ก้นของเธอหย่อนลงบนโซฟาหนังนุ่ม


“ก็...งานทั่วไปค่ะ ไปตรวจบ้าง ช่วยในห้องผ่าตัดบ้างแล้วก็อำนวยความสะดวกทั่วไป” คำพูดพวกนั้นดูดีเกินไปด้วยซ้ำ สำหรับงานที่เธอทำอยู่


“ถ้างั้นต่อจากนี้ไป ให้มาเป็นผู้ช่วยของผม ทำงานเฉพาะตอนกลางคืน คุณต้องเข้าไปเป็นแพทย์ผู้ช่วยทุกเคสที่ผมผ่า ถ้าคุณตกลง ห้องพักแพทย์ข้างๆผม จะเป็นของคุณทันที” น้ำเสียงที่ฟังดูเป็นคำสั่งมากกว่าข้อเสนอทำให้เธอเผลอตกปากรับคำไปแบบไม่ทันคิด


“ค่ะ” แล้วเมื่อพูดไปแล้วดันมาคิดได้ว่าไม่ควรเลย


“ดี เริ่มงานพรุ่งนี้เลย นี่ตารางผ่าตัดอาทิตย์นี้ของผม ต่อไปนี้คุณมีหน้าที่แค่นั้น ห้ามไปทำอย่างอื่นก่อนได้รับอนุญาตจากผม” มือที่ขาวจนซีดยื่นตารางผ่าตัดมาให้เธอ เกลรับมาตรวจดูคราวๆ มีไม่กี่เคสเอง แต่ทำตอนค่ำๆไปถึงดึกทั้งนั้นเลย แถมยังเป็นเคสผ่าตัดยากๆอีกด้วย


“คืนนี้คุณกลับไปพักก่อน เจอกันคืนพรุ่งนี้นะ” เขาพูดก่อนจะลุกจากโซฟาเดินไปยังโต๊ะทำงาน


“อ่อ เสื้อกาวด์ เอามาให้ผมทีได้ไหม?” เสียงจากด้านหลังทำเอาใจสาวหล่นวูบไปกองที่พื้น


“คะ...ค่ะ?” เธอหันไปมองเขาด้วยสีหน้าที่ตกใจเต็มที่


เขาจำได้! ไม่ได้ลืมแถมยังทำตัวปกติเสียจนเธอนึกเขิน


“ผมไปเอาเลยดีกว่า คืนนี้ต้องใช้” เขายืนกอดอกนิ่ง ไม่รู้สึกขัดเขินแม้แต่น้อย ผิดกับเกลที่หน้ากับใบหูแข่งกันแดงเป็นลูกตำลึง


ร่างบางพยายามลุกขึ้นยืดอย่างยากลำบาก ก่อนจะนำพาเขาไปยังหอนอนของเธอ 


ตลอดทางเธอไม่ได้พูดคุยกับเขาแม้แต่คำเดียว มีเพียงความเงียบและพลังงานบางอย่างที่แผ่มาจากด้านหลังทำให้ขนที่คอของเธอลุกวูบวาบ เกลมั่นใจอย่างที่สุดว่าเขากำลังมองมายังเธอ!


“เดี้ยวฉันเข้าไปเอาให้ค่ะ” เกลหันมาบอกร่างสูงแล้วเปิดประตูเข้าห้อง แต่เมื่อประตูเปิดออกก็พบกับภาพที่ไม่นามองเท่าไหร่


“อะ อะ อ่า” เสียงที่ดูมีความสุขดังมาจากในห้อง เกลรีบคว้าประตูปิดทันที หันกลับมามองร่างสูงที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ


สีหน้าเขาดูไม่ตกใจสักนิดกับภาพที่เห็น ดูปกติผิดกับเกลที่ตาโตเป็นไข่ห่าน มือไม้สั่นไปหมด


“ห้องรวมเหรอ มีผู้ชายอยู่ด้วย?” เขาถามอย่างสงสัยใคร่รู้ เกลได้แต่พยักหน้าตอบไม่กล้าที่จะสบตาเขา

“งั้นค่อยมาเอาก็ได้ ผมจะไปที่ธนาคารเลือด ไปด้วยกันไหม?” เกลฟังคำชวนเป็นคำสั่งอีกแล้ว ตกปากรับคำในทันที เดินตามเขาไปต่อยๆ


เขาพาเธอมายังธนาคารเลือดของโรงพยาบาล ผู้คนมากมายกำลังวุ่นวายกับของเหลวในหลอดทดลอง เลือดบางส่วนถูกนำออกมาตรวจก่อนจะนำไปใช่กับคนไข้


“หมอวินมาทำอะไรเหรอค่ะ?” เธอถามเขาที่เดินฝ่าผู้คนเข้าไปในห้อง ร่างสูงราวกำแพงหันกลับมองมองเธอ


“มีคนไข้พิเศษต้องใช้เลือดคืนนี้น่ะ ผมเลยต้องมาเช็คดูเลือดหน่อย” เขาตอบเรียบๆแล้วหันกลับไป เดินต่อมาจนถึงตู้เย็นที่ใช้เก็บโลหิต


มือขาวซีดของของเปิดฝ่าตู้เย็นนั้นออก ไอความเย็นพวยพุ่งออกมาจากด้านใน ถุงเลือดถูกเรียงรายไว้เป็นระเบียบอัดแน่นอยู่ข้างใน เขาหยิบถุงเลือดออกมาสองถุงก่อนจะปิดฝ่าตู้เย็นตามเดิม


ไม่มีใครสนใจการกระทำของทั้งคู่แม้แต่น้อย ยังคงขะมักเขน้นกับการตรวจวิเคราะห์ของเหลวกันต่อไป จนทั้งคู่พากันเดินออกมาจากห้องก็ยังไม่มีใครสังเกตเห็นหรือจะทักทาย


“ผมจะไปส่งคุณที่ห้อง ตอนนี้เค้าน่าจะเสร็จกันแล้วละ จะได้แวะไปเอาเสื้อด้วย” หมอวินบอกเป็นฉากๆแล้วเดินนำเธอไป


แล็วก็จริงอย่างเขาพูด ในห้องไม่มีคนอยู่แล้ว เกลรีบเดินเข้าไปยังตู้ที่มีเสื้อกาวด์สีขาวสะอาดของเขาแขวนอยู่ เธอคว้าเอามาทันที เดินตรงไปหาเขาที่รออยู่ด้านนอกแล้วยื่นเสื้อส่งให้อย่างนอบน้อม


“ขอบคุณนะคะ เออ...ที่ให้ยืม” เธอมองดูมือขาวซีดรับเสื้อไปโดยไม่สบตาดูใบหน้าอันหล่อเหลา ร่างสูงรับเอาเสื้อไปแล้วสวมใส่ทันที ยัดเอาถุงเลือดที่ไปเอามาใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อทั้งสองข้าง


“ฝันดี” เสียงเรียบๆของเขาบอกก่อนจะเดินจากไป เขาก้าวขายาวๆไปยังลิฟต์ทันที โดยมีสายตาของเธอมองตามหลังกว้างของเขาไป


‘เท่จัง’ เกลนึกคำจำกัดความขึ้นมาให้เหมาะกับเขาคนนี้


สูง ยาวเข่าดี ขาว จริงๆคือซีดแทบไม่มีสีเลือด หน้าที่การงานดี ดีมากด้วยซ้ำ ทำงานก็เก่ง เป็นที่นับหน้าถือตาหรืออาจจะเรียกได้ว่ากลัว แถมยังไม่น่าอึดอัดอย่างที่คิดไว้ด้วย เธอไม่รู้สึกอึดอัดสักนิดตอนอยู่กับเขา เขาทำเหมือนคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ดีการทำงานร่วมกับเขาจากนี้จะได้ง่ายขึ้นด้วย

**********************************************************

มาแล้วค่าหลังจากหายไปเก้าวันเต็ม ไปแต่งอีกเรื่องหนึึ่งมา ช้าบ้างอย่าโกรธกันเน้อ

ก็จะมีความหมอหน่อยๆ หวงนิดๆ หรือยังไม่หวงดี เดาใจหมอวินไม่ออกแอะ

ฝันดีนะคะ พรุ่งนี้เจอกับหมอวินใหม่น่าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว