ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 14 : อยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือ

ชื่อตอน : Chapter 14 : อยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือ

คำค้น : ลูเซียส , ลูเซียโน่ , เมล่อน , โจนาธาน ,

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 14 : อยากได้ลูกเสือต้องเข้าถ้ำเสือ
แบบอักษร

​“สวัสดีครับ” 

“คุณเป็นใคร!!!”  เสียงแหบถามขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองผู้ที่เข้ามาทักทาย 

“ผมชื่อลูเซียโน่ ....” 

“ผมไม่ได้ถามว่าคุณชื่ออะไร ผมถามว่าคุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี้? รู้ใช่มั๊ยว่าผมเป็นใคร” เสียงแหบทรงอำนาจตะโกนถามขึ้นโดยไม่รอฟังคำแนะนำตัวจากเขา 

เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน !!! 

 

ผมเป็นผัวลูกสาวคุณครับ 

 

“............................” 

“.............................” 

สเตฟานที่นั่งอ่านเอกสารอยู่หยุดนิ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้า ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ใจลูเซียโน่สั่นจนแทบจะหยุดเต้น เขารู้ดีว่าเขาพูดอะไรออกไป เขาอาจจะโดนสั่งฆ่าอย่างเหี้ยมโหดหรือไม่ก็คงโดนเพ่งกบาลด้วยลูกตะกั่วแน่ๆ เมื่อความเงียบเข้าครอบงำ การ์ดสองคนที่ยืนอยู่ภายในห้อง ซึ่งลูเซียโน่คิดว่าคงจะเป็นมือซ้ายและมือขวาของสเตฟาน แน่นอนพวกเขาได้ยินทุกอย่าง ไม่ต้องรอให้เจ้านายสั่ง การ์ดสองคนนั้นก็เดินเข้ามาประกบลูเซียโน่พร้อมทั้งล้วงมือหยิบของบางอย่างที่เหน็บไว้ด้านหลัง 

“ไม่ต้อง!! เก็บปืนซะ!!” เสียงแหบตะโกนขึ้นอย่างทรงอำนาจ 

“ผมขอโทษครับ แต่มันคือเรื่องจริง จะช้าหรือเร็วคุณก็ต้องทราบเรื่องนี้” ลูเซียโน่พูดทำใจดีสู้เสือ 

“กล้ามากนะ ที่เดินเข้ามาที่นี่ แล้วพูดแบบนี้ อยากให้เวลาบนโลกที่เหลืออยู่หายไปรึไง 

“.............................” 

“คุณรักลูกสาวผมรึเปล่า?” 

“รักครับ รักมาก ยิ่งกว่าชีวิต ผมตายแทนเธอได้ครับ” 

“ดี!! พูดกันตรงๆแบบนี้แหละดี" 

จริงๆแล้วสเตฟานก็ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลนัก ใครๆต่างก็รู้จักเขาดีว่าเขาเป็นคนยังไง  อาจจะเป็นเพราะธุรกิจที่เขาทำอยู่รวมถึงลูกน้องที่มีมากมายเลยทำให้เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมากในแวดวงเดียวกัน เขามีลูกสาวคนเดียว ถึงได้รักและหวงเมล่อนมาก ตอนที่เมล่อนมาขออนุญาติออกไปใช้ชีวิตด้วยตนเอง เขาก็พยายามห้าม แต่ก็อย่างว่า คนเป็นพ่อ ลูกสาวอยากได้อะไรจึงไม่อยากจะขัดใจ 

แต่หลังจากที่เมล่อนกลับมาอยู่กับเขาได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีชายหนุ่มเข้ามาถึงห้องทำงานของเขาพร้อมกับบอกว่า เป็น 

ผัวของเมล่อน 

ความรู้สึกแรกคืออย่างเอาลูกตะกั่วยัดปากมันให้หมดแม็ก แต่พอลองคิดทบทวน ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักลูกสาวเขาจริงคงไม่กล้าเข้ามาพูดกับเขาแบบนีี้เพราะถ้าเป็นคนอื่นคงหายไปจากโลกตั้งแต่พูดจบประโยคแล้ว 

นับถือความใจกล้าจริงๆ 

 

“นั่งก่อนสิ มาคุยกันหน่อย เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณชื่ออะไรนะ?” สเตฟานลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟาอีกมุมหนึ่งก่อนจะบอกให้ชายหนุ่มนั่งลงที่โซฟาเช่นกัน 

“ขอบคุณครับ ผมชื่อลูเซียโน่ นิคาร์ซิโอ้ ครับ” ลูเซียโน่โล่งอกที่ยังไม่ถูกเป่าหัวด้วยลูกตะกั่วแต่กลับได้รับคำเชิญให้นั่งพูดคุยกัน 

“นิคาร์ซิโอ้ คอเปอร์เรชั่น ใช่มั๊ย?” 

“ครับ” 

“พ่อกับแม่สบายดีนะ” 

“คะ..ครับ??” ลูเซียโน่ตอบเชิงสงสัย 

“โรเบิร์ตกับลินลดาน่ะ สบายดีนะ” คำถามจากคนตรงหน้ายิ่งทำให้ลูเซียโน่ตกใจ 

“คุณรู้จักพ่อกับแม่ผมด้วยหรอครับ” 

ชายสูงวัยไม่ได้ตอบเขาแต่หันไปหาลูกน้องบอกให้ต่อสายหาใครบ้างคน ก่อนที่ลูกน้องของเข้าจะยื่นไปแพดมาให้เขาทันทีที่ปลายสายกดรับวิดีโอคอล 

“ไง เจ้าพ่อมาเฟีย ลมอะไรหอบมาให้โทรหากูล่ะเนี้ย” เสียงปลายสายทักมา 

“ลมไม่ได้หอบกุหรอกไอ้ร็อบ แต่คนบางคนทำให้กูต้องโทรหามึง” 

“ใครว่ะ !!” สิ้นเสียงชายสูงวัยก็ส่งไอแพดยื่นไปให้ลูเซียโน่ 

“ลูเซียส/พ่อ” สองพ่อลูกพูดออกมาแทบจะพร้อมๆกัน 

“ไปทำอะไรที่นั่น แล้วนั่นเกิดอะไรขึ้น” ปลายสายรีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงลูกชาย เพราะเขารู้ดีว่าเพื่อนรักของเขาทำอาชีพอะไร ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกี่ยวข้องกับนิคาร์ซิโอ้ คอเปอร์เรชั่น 

“ผมมีอะไรกับลูกสาวของคุณสเตฟาน” 

“ห๊ะ !!!  ทำอะไรลงไปรู้ตัวรึเปล่า อย่าบอกนะว่าที่เขาลือกันที่บริษัทว่าแกแอบกินนักศึกษาฝึกงานน่ะ คือคนนี้” 

“ครับ ผมรักเมล่อน ตอนนี้เมล่อนกำลังเข้าใจผมผิด ผมหมดหนทางแล้ว....” 

“เลยเลือกที่จะเข้าไปคุยกับพ่อเขาเนี้ยนะ !! ใจเด็ดจริงๆลูกกู” 

“ผมรักเมล่อน ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาดครับพ่อ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ” 

“เออๆ พ่อขอคุยกับไอ้ฟานหน่อย” 

หลังจากนั้นลูเซียโน่ก็ยื่นไอแพดเพื่อให้พ่อได้คุยกับสเตฟานอีกครั้ง 

“ไอ้ฟาน กูรู้มึงรักลูกมึง กูก็รักลูกกู ถ้าเด็กมันจะรักกัน ใครจะไปห้ามมันได้ กูกล้ายืนยันตรงนี้ว่ากูไม่เคยเห็นลูกกูเป็นแบบนี้มาก่อน ถ้ามันไม่รักจริง มันไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับมาเฟียอย่างมึงหรอก” 

“กูรู้ กูก็ไม่ได้ว่าอะไร กูมีเหตุผลพอน่า อีกอย่างกูก็รู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้ว กูแค่รอดูว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร แล้วเขาจะทำยังไงเมื่อรู้ว่าเมล่อนเป็นลูกกู ตอนแรกกูคิดว่าลูกมึงคงหนีออกนอกประเทศไปกูคิดจะจัดนักฆ่าฝีมือดีให้ตามไปจัดการ แต่นี่อะไรลูกมึงมันโง่เหมือนมึงไง ที่กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับกูถึงที่นี่” 

“มึงไม่ต้องหลอกด่ากูก็ได้นะ รอให้กูเคลียร์งานเสร็จก่อนเถอะมึง กุจะกลับไปกระทืบมึงคนแรก” 

“ฝ่าด่านลูกน้องกูให้ได้แล้วกันนะ ฮ่าๆๆๆ” 

เวลาล่วงเลยผ่านไปนานพักใหญ่ที่ชายสูงวัยสองคนได้พูดคุยกันตามประสาเพื่อนรักที่นานๆทีจะได้คุยกัน ลูเซียโน่ที่นั่งลุ้นอยู่ว่าผมจะเป็นยังไง สเตฟานจะยอมให้เขาได้คบกับเมล่อนหรือไม่ ทันทีที่ความคิดมากมายกำลังถาโถมเข้ามา เสียงชายสูงวัยตรงหน้ากำลังกล่าวลาก่อนจะตัดสายวิดีโอคอลแล้วหันมาพูดกับเขา 

“เอาล่ะ เอาเป็นว่าฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว โชคยังดีนะที่คุณเป็นลูกของไอ้ร็อบ” 

“เอ่อ....ที่คุณบอกว่ารู้อยู่แล้ว.....เอ่อ...” ลูเซียโน่ถามด้วยความสงสัย 

“โจนาธานเขาเล่าให้ผมฟังหมดแล้วทั้งเรื่องที่เขาเคยทำผิดกับเมล่อน และเรื่องของคุณ” 

“อ๋อ ครับ” 

“เอาล่ะ ผมว่าวันนี้เราคุยกันนานพอสมควรแล้ว ผมมีงานต้องทำต่อ” 

“ครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ ลาก่อนครับคุณสเตฟาน” 

“เรียก 

พ่อ 

ได้แล้ว ไอ้ลูกเขย” ขณะที่ลูเซียโน่เอ่ยคำลาแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องเสียงแหบจากชายสูงวัยทำเอาเขาใจเต้นไม่เป็นจังหวะ 

“เอ่ออออ........” 

“อยากเป็นลูกเขยเจ้าพ่อมาเฟียต้องใจเด็ดอย่างนี้สิว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” สเตฟานพูดพร้อมกับเดินมาตบไหล่เขา 

“ขอบคุณครับคุณพ่อตา” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของลูเซียโน่ทันที 

“เห้ย มึงลงไปบอกการ์ดทุกคนว่าต่อไปนี้ถ้าลูเซียโน่จะขึ้นมาที่นี้ให้เขาขึ้นมาได้ เพราะเขาเป็นลูกเขยกู” สเตฟานหันไปสั่งกับลูกน้อง 

พ่อตาทางสะดวกแล้วเว้ย 

ความคิดเห็น