ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

INTRO

     "เราเลิกกันเถอะ..."

     "...วะว่าไงนะ?"

     "เลิกกันเถอะ ผมขอโทษแต่ว่า...ผมไม่ได้รักพี่แล้ว"

               เพี๊ยะ!!!

          ใบหน้าคมสันของชายร่างสูงหันไปตามแรงตบของหญิงสาวร่างบางทันที คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหยุดมองพวกเขาเสี้ยววินึงก่อนที่พวกเขาจะเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...มันก็แค่คู่รักทะเลาะกันแต่มันอาจดูรุนแรงนิดหน่อยเมื่อหญิงสาวตบชายหนุ่มอย่างไม่หยั้งแรงจนหน้าเขาหันและเลือดกลบปาก

     "..."

     "ผมขอโทษ"

          เสียงนุ่มของชายคนนั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมกับหันหน้ามาสบสายตากับหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าที่กำลังรู้สึกผิด รู้สึกผิดที่ต้องมาเลิกกับเธอ...แต่จะให้เขาทำเป็นว่ารักเธอต่อไปมันก็คงไม่ได้เพราะเขานั้นก็มีใครอีกคนแล้ว มือที่เพิ่งฟ้าดใส่หน้าเขายกขึ้นอีกครั้งและมันทำให้เขาสะดุ้งตกใจทันทีเพราะคิดว่าเธอจะตบเขาอีกแต่เธอกลับใช้มือตัวเองเสยผมขึ้นพร้อมกับสายตาหงุดหงิดนั้นที่กำลังมองไปที่เขาผู้ชายที่เธอรักหมดใจ

     "นาย...คิดว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้วห๊ะถึงได้กล้ามาบอกเลิก!!?"

     "..."

               พรึ่บ!!

          ชายหนุ่มก้มหน้าลงดินทันทีที่เธอตวาดแบบนั้นขึ้นเสียงดังพร้อมกับกระชากคอเสื้อเขาเข้าหาตัวเองเต็มแรง สายตากลมโตของเธอจ้องมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อให้ได้เมื่อนึกถึงตัวเองที่ตอนนี้อายุมันใกล้จะเข้าเลขสามแล้วแต่กลับโดนบอกเลิก...เธอทำอะไรผิดกัน!!?

     "ฉันดูแลนายเป็นอย่างดี มีอะไรฉันก็ช่วยแล้วนี่...ตอนนี้นายจะมาทิ้งฉันเนี้ยนะ!!?"

     "ผม..."

     "พี่ดิว..."

          เสียงใสๆของใครอีกคนดังขึ้นเบาๆพร้อมกับสายตาของเธอที่มองมายังพวกเขาทั้งสอง เธอผู้มาใหม่มองไปที่ผู้หญิงที่กำลังกำคอเสื้อแฟนของเธอไว้แน่นอย่างหวั่นใจเจ้าตัวทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปพร้อมกับเอื้อมมือไปจับชายเสื้อเขาไว้พร้อมกับดึงมาเบาๆแต่ท่าทางแบบนั้นมันกลับทำให้เธออีกคนที่เพิ่งถูกบอกเลิกคิ้วกระตุกทันที

     "เธอเป็นใคร??"

          เสียงเหี้ยมดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสายตาเฉียบของเธอที่กำลังมองไปที่ร่างบางตรงหน้า...ไอ้ท่าทีที่ดูบอบบางนั้นมันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด เธอเหลือบสายตามามองชายหนุ่มอีกครั้งแต่เขากลับหลบสายตาเธอ

     "...คือ เธอปะเป็นแฟนผม"

     "แกว่าไงนะ!!?"

     "ยะอย่าทำร้ายพี่นิวนะคะ!"

     "มายุ่งอะไรด้วยนังบ้านี่!!"

     "อย่าทำหญิงนะพริก!"

               พรึ่บ!

          หญิงสาวเจ้าของชื่อเบิกตากว้างมองไปยังชายตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เธอเซไปข้างหลังเพราะเขาที่ผลักเธอออกห่างเพราะคิดว่าเธอจะเข้าไปทำร้ายแฟนตัวเอง

     "หึ...คงจะรักเธอมากสิ อ่อก็แน่ล่ะเพราะถึงขั้นผลักฉันออกมาขนาดนี้!"

     "พี่อย่าทำร้ายพี่ดิวอีกเลย ปล่อยพี่ดิวไปเถอะค่ะ"

     "เธอจะไปรู้อะไร..."

     "รู้สิ หญิงรู้ว่าพี่พริกทำร้ายพี่ดิวสารพัดพี่ดิวต้องหาเงินให้พี่เพราะพี่อยากได้นั้นได้นี่แต่พี่ดิวก็ยังทนทนจนเขามาเจอหญิง"

     "มันเลยทนฉันที่เป็นแบบนี้ไม่ได้สินะ เฮอะฉันนี่ทั้งอยากได้นั้นได้นี่เยอะนะดูสิทั้งตัวฉันไม่มีอะไรเลยแล้วดูเขาคนที่ไม่อยากมีไม่อยากได้อะไรแต่กลับแบนด์เนมแทบจะทั้งตัว...โทษทีนะหนูถ้ามีสมองก็คงจะคิดเองได้นะว่ามันกำลังหลอก!!"

     "พริก!"

     "ฉันน่ะ...ฉันไม่ใช่รึไงคนที่ต้องด่าพวกเธอที่มาสวมเขาให้ไม่ใช่พวกแกที่มาด่าฉัน!!"

          ทั่วทั้งบริเวณเงียบไปทันทีที่หญิงสาวตวาดขึ้นแบบนั้น น้ำตาเธอไหลลงมาช้าๆแต่เธอก็ยกมือขึ้นบาดมันทิ้งอย่างไม่แยแส เจ้าของแววตาเด็ดเดียวเหยียดยิ้มออกมาช้าๆก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปหาทั้งสองคนด้วยท่าทีคุกคามจนทั้งสองคนต้องถอยหลังหนี

     "ตอนแรกฉันโกรธนะฉันโกรธและแค้นมาก...แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกสมเพชแล้วล่ะ ขอบคุณนายนะดิวที่เลิกกับฉันเพราะฉันคงไม่มีวันได้รู้สันดานเลวๆของคนอย่างนาย!!"

               ฟึ้บ!

          ทั้งสองคนที่ยืนจับมือกันอยู่สะดุ้งอีกครั้งเมื่อเธอสบัดตัวเดินออกไปก่อนที่พวกเขาจะมองหน้ากันนิ่งและยิ้มออกมาช้าๆเพราะในที่สุดฝ่ายชายก็เลิกกับเธอได้ซักทีหลังจากพยายามหาทางออกกันอยู่นาน...ดีแล้วล่ะที่โดนตบแค่ครั้งเดียวดีกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ . . .

     "ป้าเอามาอีกขวด!"

     "เยอะไปไหมหนูพริก จะกลับบ้านได้ไหมเนี้ย?"

     "ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ แค่นี้มันไม่ทำให้หนูตายหรอก!!"

          ป้าคนขายมองพริกหญิงสาวเจ้าประจำที่มักแวะมาดื่มที่ร้านเธอบ่อยๆแต่วันนี้มีบางอย่างแปลกไปเพราะเธอนั้นกำลังร้องไห้และดื่มไปด้วย...ป้าที่ร้านกำลังคิดว่าเธอน่าจะอกหัก 

     "นี่จ่ะ กินช้าๆหน่อยนะ"

     "ค่ะ"

     "ทิชชู่หน่อยไหมป้าคิดว่าหนูน่าจะ..."

     "ป้าคะ...วันนี้พริกขอพริกอยากอยู่เงียบๆคนเดียว"

          ป้าเจ้าของร้านสะดุ้งนิดๆเมื่อหญิงสาวหันหน้ามาบอกเธอด้วยท่าทีมึนๆและดูยังไงก็รู้ว่าเธอเมาแล้ว เธอพยักหน้าและเดินออกมาอีกครั้งโดยไม่วายหันไปมองร่างบางที่นั่งดื่มอยู่ก็จะไม่ให้ป้าเอาทิชชู่ให้เธอได้ไงก็เจ้าตัวร้องไห้ออกมาซะขนาดนั้นจนมาสคาร่าเลอะไปทั้งหน้าอยู่แล้ว แล้วงี้ใครมันจะกล้ามาเข้าร้านป้าล่ะเนี้ยย

     "ไอ้ผู้ชายเฮงซวยฉันไม่ใช่หรอคนที่หาเงินให้แกใช้น่ะ!"

               ปึ่ก!

     "ฮึก...แกกล้าพานังนั้นมาเย้ยฉันดะได้ยังไง!!"

           ...เมาไม่พอยังสบถลั่นร้านไม่หยุดอีกแม่คุณ ป้าเจ้าของร้านถอนหายใจออกมาอย่างเพลียๆขณะที่หญิงสาวที่หัวใจกำลังบอบซ้ำหนักยกขวดขึ้นกระดกทีเดียวเกือบหมดขวดเล่นเอาป้าหายใจหายคอแทบไม่ทัน

     "นายไม่เคยสนใจความรู้สึกฉันเลยยักษ์ นายทิ้งให้ฉันต้องทนเหงาแบบนี้ได้ยังไงกัน!!?"                

       เสียงที่ดังเข้ามาในร้านเรียกความสนใจของคนเมาที่กำลังฟุบอยู่ที่โต๊ะให้เงยหน้าขึ้นมองได้เป็นอย่างดี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบมาสคาร่ามองไปที่หนุ่มสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากร้านอย่างสนใจเธอพยายามหรี่ตามองไปที่พวกเขาทั้งสองผ่านสายตาที่กำลังเบลอเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป

     "เธอเหงาหรอ...ฉันทำให้เธอเหงาได้ยังไงในเมื่อฉันแคร์ความรู้สึกเธอทุกอย่าง?"

          เสียงนิ่งเรียบของชายหนุ่มถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับคิ้วของเขาที่ขมวดเข้าหากันช้าๆ เธอเลี่ยงที่จะสบสายตาเขาและยกมือตัวเองขึ้นเสยผมช้าๆ

     "นายไม่เคยแคร์ฉันเลยยักษ์วันๆนายก็อยู่แต่ที่บ้าน เคยมาหาฉันบ้างไหม??"

     "ฉันต้องทำงานไง เธอก็รู้นิว่าฉันต้องส่งต้นฉบับ"

     "นาย นายเอาแต่ไปเที่ยวและลืมฉัน"

     "ฉันไม่ได้ไปเที่ยวฉันไปหาข้อมูลงานที่ฉันทำ"

     "นะนาย..."

     "จะเลิกก็ว่ามาเถอะ ก็ถ้าเธอไม่ได้รักฉันแล้ว...จะเลิกก็ได้"

     "นี่นายอยากจะเลิกกับฉันหรอยักษ์!!?"

     "ก็เธอพูดเหมือนอยากจะเลิก?"

               เพี๊ยะ!!

          ดวงตากลมโตของคนที่กำลังเผือกเรื่องคนอื่นอยู่เบิกขึ้นทันทีที่ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นหันไปตามแรงตบ...อะไรว่ะยัยนั้นมันเป็นคนหาเรื่องอยากเลิกไม่ใช่ไงแล้วไปตบเขาที่ถามแบบนั้นได้ไง!?

               ปึ่ก!

          เธอที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ค้ำมือไปกับโต๊ะพร้อมลุกขึ้นทันทีและเดินเซๆไปทางคู่รักทั้งสองอย่างรวดเร็ว ไม่ได้มันไม่แฟร์เธอเข้าใจความรู้สึกของชายหนุ่มดี!!

     "ฉันเสียใจนะยักษ์ที่นายอยากจะเลิกกับฉัน!"

     "ฉันพูดตอนไหนกัน?"

     "ใช่ เขาพูดตอนไหนกันยัยบ้า!!!"

          เสียงของคนเมาดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของเธอที่พยายามจะเดินให้ตรงไปหาทั้งคู่ หนุ่มสาวที่ทะเลาะกันอยู่หันมามองเธอทันทีก่อนที่ผู้ชายจะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

     "เมานิ...ป้ามายุ่งอะไรด้วยคะ!!?"

     "ใครป้า ฉันไม่ใช่ญาติเธอนะยะ!!"

     "เอ้า เมาแล้วไปนอนนะป้าแล้วนั้นอะไรคราบมาสคาร่านั้นอีก!?"

     "นี่ อย่าไปพูดให้เธอแบบนั้นสิเธอก็แค่เมา"

     "นี่ยักษ์ อย่ามาทำเป็นเข้าข้างเธอต่อหน้าบี้นะ!"

          เสียงแหลมของเธอดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองแฟนตัวเองอย่างไม่พอใจ เธอหันไปมองอีกคนที่พยายามยืนให้ตรงอยู่อีกครั้งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

     "หรือว่าป้าอกหัก?"

     "ฉันไม่ได้...อกหัก!"

     "แล้วป้าจะมายุ่งกับเราทำไม??"

     "มันไม่แฟร์ที่เธอจะทำกับคนที่รักเธอแบบนั้น!"

     "ก็เขาเป็นแฟนหนู หนูจะทำไงก็ได้ไหม??"

     "เขาก็คนไหม!? เธอชอบหรอเวลามีคนมาทำแบบนั้นกับเธอแล้วเธอเองไม่ใช่หรอที่อยากจะเลิกจนต้องมาหาเรื่องเขาแบบนี้!!"

     "..."

     "ฮึก...มะมันแย่นะที่เธอทำงั้นกับเขา!"

     "อะไรเนี้ย มาร้องไห้ทำไมเนี้ย!!"

          คนเมายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆก่อนที่เธอจะหันไปมองชายร่างสูงที่ชื่อว่ายักษ์อีกครั้งแต่ถึงแม้ว่าเธอจะเห็นไม่ชัดว่าเขาหน้าตาเป็นไงแต่เธอก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดี เธอกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองและมองเขานิ่ง

     "อย่าให้คนที่เรารักมาทำร้ายเราแบบนี้ บางครั้งเราก็ต้องสู้ให้เขารู้ว่าเราก็สำคัญ...นายเข้าใจไหม??"

     "...คะครับ??"

               พรึ่บ!

     "ฉันเป็นกำลังใจให้นาย นายต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะ!"

          ร่างสูงก้มลงมองมือร้อนๆของหญิงสาวตรงหน้าที่เอื้อมมากุมมือเขาก่อนที่เขาจะเงยหน้ามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบมาสคาร่าอีกครั้ง...มันอาจดูน่าตลกสำหรับคนอื่นที่เจอหญิงสาวเมาและสภาพต้องเรียกว่าดูไม่ได้ขนาดนี้แต่สำหรับเขา ทำไมมันกลับรู้สึกต่างออกไปนะ

     "ปล่อยมือออกจากยักษ์นะยัยป้า!"

     "จิ๊ เดียวปั๊ด!!"

     "ยะยักษ์!!"

          ร่างเล็กวิ่งไปหลบหลังแฟนตัวเองทันทีที่เธอยกมือขึ้นทำท่าทีจะตบแต่ถึงเธอจะเมาแต่เธอก็รู้ว่าไม่ควรทำร้ายใคร เธอค่อยๆลดมือลงก่อนจะเดินหนีออกมาจากสองคนนั้นด้วยท่าทีเซๆเหมือนจะล้มพร้อมกับยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเองไปด้วย

               ฟึ้บ!!     

     "อุ...อ้วก!!"

          เสียงของเธอดังขึ้นอีกครั้งหลังจากเดินออกมาได้ระยะนึงพร้อมกับร่างบางของเธอที่วิ่งไปที่ต้นไม้แถวนั้นและอ้วกออกมาอย่างทนไม่อยู่ ไม่ไหว...กินไปเยอะเกินไป เธอคิดในใจพร้อมกับสติที่กำลังพร่าเบลอ

               ฟึ้บ...

     "อ้วก!!"

          เธออ้วกออกมาอีกครั้งพร้อมกับมือของเธอที่ดันต้นไม้ไว้แน่นก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงสัมผัสของมือใหญ่ที่กำลังลูบหลังเธออยู่ เธอหันกลับไปมองข้างหลังพร้อมกับพยายามหรี่ตามองแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถดูออกได้ว่าเขาเป็นใคร

     "น้ำไหมครับ?"

     "...ขอบคุณ"

          เธอรับขวดน้ำจากเขาที่ยื่นไปให้พร้อมกับยกขึ้นกระดกดื่มทันทีแต่นั้นมันกลับทำให้เขายิ้มออกมาพร้อมกับมองเธอที่กำลังเมาอย่างขำๆ คนหนึ่งคนจะเมาขนาดนี้ได้ด้วยรึไงนะ?

     "นาย...เป็นใคร??"

     "...คนที่คุณไปช่วยเมื่อกี้ไง ^^"

     "ฉัน...ฉันช่วยใครว่ะ??"

     "แล้วนี่จะไปไหนหรอครับ?"

     "อ่อ...จะกลับบ้าน"

     "ทั้งเมาๆแบบนี้เนี้ยนะ?"

          เขามองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาแต่เธอกลับยิ้มออกมาพร้อมกับชี้มือไปหลังเขาเรียกให้เขาหันไปมองด้วย

     "นู้นน ฉันอยู่ตรงหัวมุมนั้นใกล้ๆ"

     "ทางเดียวกับผมเลยนิ"

     "ว้าว...ฉันมีเพื่อนร่วมทางกลับแล้วล่ะ ป่ะกลับบ้านเถอะค่ำๆแบบนี้มันอันตราย ^^"

          เธอไม่ใช่รึไงที่ต้องกลัว ชายหนุ่มคิดในใจกับตัวเองอย่างงงๆก่อนที่เขาจะมองเธอที่เดินโซเซออกไปก่อนอย่างห่วงๆ เธอเดินไปเหมือนจะรู้ทางแต่นั้นกลับไม่ทำให้เขาว่างใจได้เลย เขาเบิกตากว้างทันทีเมื่อร่างบางเดินขัดขาตัวเองและกำลังจะล้ม!

     "เฮ้ย!"

               พรึ่บ!

     "อ๊ะ!!"

          ร่างของคนเมาหมุนกลับมาทันทีที่เขาเอื้อมมือไปดึงกลับเข้ามาได้ทันก่อนที่เธอจะล้ม หญิงสาวเบิกตากว้างพร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ช่วยเธอไว้อย่างตกใจ เขากอดเธอไว้แน่นพร้อมกับหอบหายใจเสียงดัง

     "เดินไม่ไหวก็อย่าพยายามสิครับ ล้มมามันเจ็บนะ!"

     "ฉะ...ฉันไม่รู้นิ!"            

     "มานี่มะ"

     "จะทำอะไร??"

          เสียงของคนเมาถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองเขาที่ย่อตัวลงอย่างไม่เข้าใจ เขาเงยหน้ามองเธอด้วยใบหน้านิ่งเรียบก่อนจะเอื้อมมือไปดึงมือเธอเข้ามาหาตัวเองช้าๆ

     "ขึ้นหลังผม เดียวผมไปส่ง"

     "ห๊ะ...จะดีหรอตัวฉันหนักมากนะ!?"

     "ขึ้นมาเถอะคะ...อึ่ก!"

               ฟึ้บ!

     "ว้าวว นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้ขี้ม้าส่งเมือง!?"

     "วะว่าไงนะ?"

     "ไหล่นายกว้างมากเลย และนี่ทำไมตัวนายสูงแบบนี้!?"

     "..."

     "เด็กสมัยนี้นี่แข็งแรงจริงๆนะ"

          เขาเหลือบมองไปข้างหลังตัวเองที่มีคนเมาเกาะอยู่อย่างเอือมๆ ทำไมตอนแรกดูเหมือนไม่อยากขึ้นว่ะแล้วทำไมตอนนี้ถึงกระโดดขึ้นหลังเขาแบบนี้? เจ้าตัวส่ายหน้าไปมาช้าๆก่อนจะก้าวเดินออกไปตามทางที่เธอบอก

     "ทำไมกันน๊า...ฉันทำอะไรผิดกัน?"

     "..."

     "ทำไมถึงทิ้งฉันไปทั้งที่ฉันรักนายขนาดนี้ล่ะ??"

          เสียงเมาๆเอ่ยขึ้นเบาๆที่ไหล่ของเขาพร้อมกับใบหน้าของเธอที่ซบลงมาที่ไหล่ของเขา เจ้าของไหล่นั้นเหลือบสายตาไปมองเธอนิ่งๆระหว่างทางที่เงียบไร้ซึ่งผู้คน

     "อึ่ก...ฉันไม่ใช่แฟนที่แย่สักหน่อย"

     "..."

     "อายุฉันก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ ทำไมไม่มีใครจริงจังกับฉันซักที"

          เธออกหักสินะ เขาสรุปคนเดียวเงียบๆขณะที่ไหล่ของเขาก็เริ่มชื้นขึ้นเรื่อยๆจากน้ำตาของหญิงสาว แขนทั้งสองข้างของเธอคล้องคอเขาไว้แน่นพร้อมกับเริ่มร้องไห้ออกมาดังขึ้นด้วยความเสียใจ...เธอดูเศร้ามากในสายตาเขา เธอก็แค่ผู้หญิงคนนึงที่กำลังเสียใจเพราะอกหักซึ่งวันนี้เขาก็เพิ่งเลิกกับแฟนตัวเองเช่นกันแต่ทำไมนะทำไมเขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างเธอ ทำไมเขากลับรู้สึกดีที่ได้รู้จักเธอ...ผู้หญิงที่มาพร้อมกับคราบมาสคาร่าเต็มหน้าและไม่มีสติ!?

​ป้าไม่มีสติ

และหนุ่มซึนของเธอ....

-------------------------

โปรดตามติดตอนต่อไป

ยินดีต้อนรับสู่โลกที่เต็มไปด้วยความมโนของเรา

ขอบคุณสำหรับการติดตาม และทุกๆการสนับสนุนนะคะ

เราขอแทนตัวเองว่าเราเพราะเราเป็นเราไม่ใช่เราเป็นเขา แอะยังไง?555+

นิยายทุกเรื่องที่เราแต่งมีเรื่องราวของมันโปรดตามติดด้วยความใจเย็น

ไม่ต้องสนใจว่าเราเป็นใครขอแค่ชอบในสิ่งที่เราอยากถ่ายทอดให้อ่านก็พอ

 

**มีเพจเฟสบุ๊คเป็นของตัวเองแล้วนะคะสามารถติดตามและพูดคุยกันได้ที่**

Facebook :ARMME.

 

ขอบคุณที่ตามติดกันมา รักนะแต่ไม่แสดงออกจุ๊บๆ

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น