ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ไอ้ขยะของตะกุล

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ไอ้ขยะของตะกุล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 913

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2560 12:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ไอ้ขยะของตะกุล
แบบอักษร

ย้อนกลับมา เมื่อ 15 ปีก่อน

ในค่ำคืนยามราตรีแสนน่ากลัวมีเสียงเม็ดฝนตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง เม็ดฝนนั้นตกลงมาโดยไม่มีท่าทีจะหยุดลง

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง. ( เสียงฟ้าผ่าและฝนตก ยามดึก )

......... !! มีบุรุษที่อุ้มเด็กกำลังวิ่ง เอาเป็นเอาตายและมีสีหน้าที่ตื่นตระหนกอย่างมาก เพราะมีคนกลุ่มนึงวิ่งไล่ตามเขา

.

.

.

" เจ้าคิดว่าจะหนีข้ารอดงั้นรึ " หัวหน้ากลุ่มที่ไล่จับ บุรุษคนนั้นก็ ตะโกนขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกลาด

" ทักษะมังกรสวรรค์ " บุรุษคนนั้นก็ได้พูดชื่อทักษะออกมา และ เขาก็หายไปในพริบตา

.

.

" บัดซบ มันไช้ทักษะนั้นอีกแล้ว .... " หัวหน้ากลุ่ม ก็สบดออกมาด้วยความโกรธจัด

" ท่านหัวหน้า เราจะตามหามันต่อหรือไม่ " ลูกน้องคนนึงก็พูดออกมา

" ปล่อยมันไป ข้าว่าเป็นการดีที่มันหนีไป แสดงว่ามันนั้นจะไม่กลับมา เพื่อเข้ารวมขัดเลือกในการขึ้นเป็นประมุขคนต่อไป ฮ่าๆๆๆๆ " หัวหน้ากลุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เปรี้ยง. เปรี้ยง เปรี่ยง !

.

.

.

.

บุรุษคนนั้นได้รอบเข้าไปในเมืองทลายฟ้า และได้ รอบเข้าไปใน ที่พักของท่านเจ้าเมือง

"เจ้าเป็นไครกัน !!! ทำไมถึงมาอยู่ในที่พักของข้าได้ " ท่านเจ้าเมืองพูดอย่างตกใจ

"ข้าเป็นไครมันไม่สำคัญ ข้ามีเรื่องไห้เจ้าช่วยข้า "

" ทำไมข้าต้องช่วยเจ้า "

ทันใดนั้นบุรุษ ได้ปล่อยพลังออกมาอย่างเกลี้ยวกลาด พลังนั้นรุ่นแรงมาก รุนแรงถึงขั้นทำไห้เมืองนั้นเกิดแผ่นดินไหวขึ้น

ท่านเจ้าเมืองถึงกับเข่าอ่อนและคุกเข่าลงไป และมีเหงื่อชโลมไปทั้งตัว

" ท่านอาวุโส ท่านโปรดหยุดเทอะ ข้าขออภัยที่ข้านั้นพูดไม่ดีกับท่าน "

พอได้ยินท่านเจ้าเมืองพูด บุรุษคนนั้นจึงหยุดการปล่อยพลังที่มหาศาล

"ท่านต้องการไห้ข้าช่วยอะไรท่านโปรดบอกข้า ข้าจะช่วยท่านอาวุโสทุกอย่าง " ท่านเจ้าเมื่องพูดอย่างเกรงกลัว และไม่กล้าที่จะปฏิเสธอีก เพราะพลังที่ บุรุษนั้นปล่อยออกมา ดูทรงพลังกว่าเขามาก ถึงขนาดเขาไม่สามารถตรวจสอบพลังของบุรุษนั้นได้ เขาจึงคิดว่าพลังนั้น อาจจะอยู่ในระดับที่สูง มากกว่าเขา ถึง หลายขั้น หลายขุม

" ข้าจะขอไห้เจ้า ได้เลี้ยงดูเด็กคนนี้ เชียกเช่นลูกแท้ๆในไส้ และ เอ็นดูเขายิ่งกว่าไครทั้งมวน ดูแลเขาไห้อยู่อย่างสุขสบาย........... นามของเด็กคนนี้คือ อาชูร่า " บุรุษคนนั้นกล่าวพร้อมยื่นเด็กไปไห้ท่านเจ้าเมือง

" อาชูร่า " ท่านเจ้าเมืองพูดแล้วมองดูเด็กคนนั้น

" นามของท่านคือ .... "

ทันใดนั้นบุรุษคนนั้นก็หายไป

.

.

.

... >>>>>>> ปัจจุบัน <<<<<<<<

ปัง

ปัง

ปัง !!!!

" เหอะ ไอ้ขยะ !! เจ้านั้นมันขยะ ขยะโดยกำเนิด " หลงเทียนเด็กหนุ่ม อัจฉริยะในตะกูล. หลง และเป็นลูกของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน หลงหลางหยี่ ได้ทุบตีอาชูร่าอย่างไม่ปราณี

" ได้แค่นี้งั้นรึ " อาชูร่าพูดและแสะยิ้มออกมาพร้อมลุกขึ้นจากพื้นอย่างหมดเลี้ยวแรง เพราะเขาโดนหลงเทียนทุบตีจนบาดเจ็บ

" หึ โอหังนัก เป็นแค่ขยะ กลับทำหน้าแบบนี้ใส่ข้า วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าออกจนตาย " หลงเทียนพูดพร้อมตั้งท่าจะชก อาชูร่า

" หยุด เดี้ยวนี้ " อยู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากดานหลังของหลงเทียน

" หลงเหยี่ย " หลงเหยี่ยนั้นเป็นบุตรของผู้นำตระกูลคนก่อน หลงหลี่ ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่รับ อาชูร่ามาเลี้ยง และเป็นพี่สาวของอาชูร่า อาชูร่านั้นเคารพ และ รักมากอย่างที่สุด

"เจ้าคิดว่า ท่านอานั้นเป็นผู้นำตระกูลแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรกับ อาชูร่าก็ได้ง้นรึ " หลงเหยี่ยพูดอย่างโมโห เพราะเขานั้นเห็นน้องชายตัวเองถูกทำร้าย

" หึ วันนี้เจ้าจะดวงดี วันข้างหน้าข้าจะ ลบเจ้าออกจากตระกูล " หลงเทียนพูดและเดินจากไป เพราะหลงเทียนนั้นไม่อยากมีปัญหากับ หลงเหยี่ยเพราะเธอนั้นเป็นบุตรของผู้นำคนก่อนและ ยังทีการบ่มเพาะพลังที่ แข็งแกร่งกว่าเขา อยู่ หลายขั้น

..

" ข้าขอขอบคุณท่านพี่หลงเหยี่ย ถ้าข้าไม่ได้ท่านข้าคงตาย " อาชูร่า พูดด้วยเสียงที่อ่อนแรง

" เจ้าเป็นยังไงบ้าง!! อย่าพึ่งพูดอะไรตอนนี้เลย เจ้าต้องไปรักษา " หลงเหยี่ยรีบเข้าไปประครอง อาชูร่า ทันที

ณ ห้องพัก ของอาชูร่า

" ข้านั้นไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ เป็นความผิดของข้า " หลงเหยี่ยพูดด้วยความรุ้สึกผิด

" อย่าคิดเช่นนั้น ท่านพี่นั้นคอยปกป้องข้ามาโดยตลอด " อาชูร่า พูดออกมาแก้ตัว เพื่อไม่ไห้ หลงเหยี่ยไม่สบายใจ

อาชูร่านั้น ไม่มีพลังมาตั้งแต่กำเนิด จุดตันเถียนของเขานั้นไม่มี จึงทำการบ่มเพราะพลังไม่ได้ จึงทำไห้คนทั้งตะกูลมองเขาเป็นขยะที่โสโครกของตระกูล หลงหลี่และหลงเหยีียคอยดูแลเขาอย่างดีมาโดยตลอด หากไม่ได้ หลงหลี่ เขาคงตายไปจริงๆ

"หากท่านพ่อไม่ล้มป่วยหนัก มันคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น " หลงเหยี่ยกำมืออย่างแน่น เพราะเขารู้ว่าเมื่อ 5ปีก่อน ที่ หลงหลี่ ล้มป่วยหนักนั้นเป็นเพราะ อา ของเขา 'หลงหลางหยี่' เขานั้นอยากขึ้นเป็นประมุข แต่ เขานั้นมีพลังด้อยกว่าหลงหยี่ เขาจึงไม่ได้ขึ้นมาเป็นผระมุข และหลังจาก หลงหยี่ล้มป่วย หลงหลางหยี่ก็ได้ขึ้นเป็นประมุข

" ไอสารเลวนั้นมันยังเป็นคนหรือไม่ วางยาได้แม้กระทั้งพี่ในไส้ของตน " หลงเหยี่ยพูดอย่างคับแค้นใจอย่างมาก

" ท่านพี่ข้าขอขอบคุณท่านจากใจที่ผ่านมาท่านพี่ ดูแลข้าดีมาโดยตลอด ข้ามันคงไม่มีโชคเลยทั้งชัวิตข้ามันคงเป็นขยอย่างไครเขากล่าว " อาชูร่าพูดอย่างเสียใจและคับแค้น

"เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น เจ้าเป็นเด็กดี ข้ารักและเอ็นดูเจ้าเหมือนน้องแท้ๆ แต่ตอนนี้เจ้าควรพักผ่อน ข้าจะออกไปบ่มเพาะพลัง ตอนนี้ข้าไกล้จะก้าวขึ้นไปอีกขั้น " ตอนนี้ หลงเหยี่ยนั้นมีพลังอยู่ที่ 5 กำเนิดสวรรค์ ซึ่งเรียกว่า ว่าอัจฉริยะ ในหมู่อัจฉริยะ ซึ่ง หลงเทียนนั้นทีพลังอยู่แค่ระดับ 3 กำเนิดวิญญาณ ซึ่งเทียบไม่ติด

"ครับท่านพี่ ข้าจะตั้งตารอดูความสำเร็จของท่าน " อาชูร่าพูดพร้อมหลับตาลง

วิ้ง

วิ้ง

วิ้ง

มีแสงสว่างเกิดขึ้น และรอบรอบนั้น มีสวนหญ้าขนาดใหญ่เป็นทุ้ง ดอกไม้ที่สวยงามอย่างยิ่ง

" ข้าฝันหรือ " อาชูร่าตกใจเพราะ มันไม่เหมือนกับความฝัน

" มันไม่ใช่ฝัน " เสียงก็ดังขึ้นก้อง

"เจ้าเป็นไครกัน จงปรากฎออกมา " อาชูร่า ตะโกนออกมา

อยู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนนึงปรากฎตัวขึ้นมาอย่าง สง่างาม นางนั้นงดงามอย่างยิ่ง เทียบกับ หลงเหยี่ยที่งามงามที่สุดในตะกูล แล้ว เมื่อมาเทียบกับแม่นางคนนี้ หลงเหยี่ยดู ด้อยกว่ามาก นาง ใส่ชุดสีดำ ไม่ค่อยปกปิดร่างกายมาก เผยไห้เห็นรูปร่างของนางอย่างชัดเจน

.

" นามของข้าคือ ซูเหม่ยลี่ ข้านั้นอยู่ข้างในโลกวิญญาณของเจ้ามาตั้งแต่เจ้ายังเด็กๆ และข้าคอยเฝาดูเจ้ามาโดยตลอด"

" หมายความว่ายังไงกัน " อาชูร่าสับสนอย่างมัน เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก

" เจ้าคงสับสนสินะ ว่าทำไมข้าถึงได้อยู่ในโลกวิญญญาณของเจ้า และ โลกวิญญานนี้นคืออะไร " ซูเหม่ยลี่พูดอย่างใจเย็น

" ไม่แปลกที่เจ้าจะไม่รู้ เพราะคนที่ทำไห้ข้ามาอยู่กับเจ้านั้น คือพ่อแท้แท้ของเจ้า "


จบไปตอนนึงแล้วนะครับ

image

ความคิดเห็น