email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยร้าว ครั้งที่ 2

ชื่อตอน : รอยร้าว ครั้งที่ 2

คำค้น : รอยร้าว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2560 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยร้าว ครั้งที่ 2
แบบอักษร

เป็นเวลากว่าสองวันนับตั้งแต่เอวาเข้าโรงพยาบาลมาผมก็คอยไปตรวจและเช็รอาการเรื่อยๆ และสองคนนั้นก็ยังมาเหมือนเดิมแต่ผิดจากวันนี้คือเขาดูโมโหทีี่เอวายังไม่ฟื้น


แกร็ก!!

"หมอสองวันแล้วทำไมยังไม่ฟื้น"


"ใจเย็นๆครับคนไข้แค่อ่อนเพลียจึงต้องใช้เวลา"ผมบอดออกไปพร้อมสังเกตดิริยาของคนตรงหน้า


"เวลาบ้าอะไรถ้าเป็นปีล่ะใครจะรับผิดชอบ!" ได้ผลเขาดูโมโหกับคำตอบของผมที่บอกไป


"คุณเป็นอะไรกับคนไข้ครับ?"ผมอยากรู้จริงๆท่าทางแบบนี้ใครก็ดูออกว่าเป็นห่วง


"....."


"ว่ายังไงครับ?"แต่คำตอบที่ได้มันไม่ตรงกับคำถามสักเท่าไหร่


"หมอมีหน้าที่รักษาก็พอ"เขาไม่ตอบอะไรและเบี่ยงที่จะตอบแล้วเดินออกจาดห้องไปแทน


ผมมองคนที่เดินออกจากห้องไปด้วยความสงสัยถามแค่นี้ทำไมต้องคิดมากขนาดนั้นและเลี่ยงที่จะไม่ตอบ


"วา..พี่จะทำทุกทางเพื่อวาพี่สัญญา"ผมมองคนบนเตียงที่ตอนนี้นอนหลับตาและหายใจเข้าออกตามปกติแต่ยังไม่ฟื้น คนๆนี้เอาหัวใจผมไปหมดแล้ว แต่ที่สงสัยอยู่อย่างหนึ่งในเมื่อวาคบกับคนชื่ออี้เฟยแล้วตอนนี้หายไปไหน แล้วทำไมถึงมาอยู่กับคนนี้ได้ ผมลูบผมบนหัวของเอวาแล้วก้มลงไปจูบแล้วผละออก พอเปิดประตูออกไปผมก็ต้องชะงักกับสายตาที่มองคนนี้มันยังไงกันแน่


"คิดจะทำอะไร?"เสียงคนตรงหน้าถามผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


"อะไรของคุณ"


"ทำอะไรก็ดูด้วยระวังตัวดีๆผมจับตาดูคุณอยู่" 


เมื่อพูดเสร็จก็เดินหนีไปอะไรของเขาผมว่าประสาทแน่ๆแต่ทำไมต้องจับตาดูผมด้วยรู้จักเป็นการส่วนตัวรึไงว่ะ



หลังจากที่ผมต้องเจออะไรวุ่นๆผมก็ไปตรวจคนป่วยคฃตามปกติแต่เวลาผมทำอะไรก็มีสายตาที่คอยมองผมตลอดเวลาไม่ต้องสงสัยหรอกก็ไอ้หน้านิ่งเสียงดุคนนั้นไงผมว่าประสาทแถมโรคจิตแน่ๆ




เที่ยง.. 12.00น.


"หมอแทนไปทานข้าวด้วยกันมั้ยครับ"เสียงเรียกผมระหว่างที่จะเดินไปตรวจเอวาอีกรอบทำให้ผมต้องหันไปหา


"อ้าว..หมอคินนี่เองผมยังไม่ค่อยหิวครับตามสบายเลย"


"พักบ้างนะครับคุณหมอคนเก่งขยันจริงๆ"


"ครับ..ผมขอตัวก่อนนะครับ" เมื่อคุยกับหมอคินที่เป็นหมอทันตกรรมก็เจอกันบ่อยๆทำให้ผมเริ่มสนิทกับคนที่นี้เรื่อยๆ


"อ้าว..หมอแทนโทษทีที่ต้องให้เวรแทนเพิ่มอีก"หมอสิบทิศเดินมาเมื่อเจอหน้าผม


"ไม่เป็นไรหรอกครับแค่นี้เอง"ผมบอกกับหมอสิบทิศไป


"อ้าวโชค!..มาทำไรที่นี่ล่ะ"เสียงหมอสิบทิศมองไปข้างหลังพร้อมทักขึ้นอะไรรู้จักกับไอ้หมอนี้ด้วยหรอ


"มีปัญหานิดหน่อยครับ"เสียงตอบกลับมา ทำให้ผมยืนมองทั้งคู่ก่อน


"แล้วไอ้เตล่ะมาป่าว?"


"อยู่ที่ห้องหมอสิบนั้นแหละครับ"


"เอ้า..งั้นไปๆหาไอ้เตเดี๋ยวด่ากูอีกไปๆ"หมอสิบทิศเดินไปหาพร้อมแตะไหล่แล้วเดินนำไปแต่คนชื่อโชคก็หันมามองผมด่อนที่จะเดินตามไป


"ก็พูดได้เหมือนคนปกติเเต่ชอบทำตัวประหลาด"


ผมเสียเวลายืนมองไอ้โรคจิตนั้นทำให้มาหาเอวาช้านิดหน่อยแต่ก็ช่างเถอะ


แกร็ก!


พอเปิดประตูเข้าไปคนที่ผมแอบมองตลอดก็ฟื้นแล้วผมจะได้ถามสัดทีว่าสิ่งที่ผมสงสัยคืออะไรคนนั้นคือใครกันแน่


"ตื่นแล้วหรอครับคนเก่ง"


"พี่แทน"เอวาหันมามองผมพร้อมเรียกชื่อน้ำเสียงแบบนี้ผมไม่ได้ยินนานแล้วนะ คิดถึงสุดๆ


"เป็นไงบ้างหลับซะนานเลย"


"เอ่อ..คือ" น้ำเสียงติดขัดจากเอวาทำให้ผมขมวดคิ้วทันที


"วาความดันต่ำมากนะไปทำอะไรมาถึงเป็นแบบนี้"


"เอ่อ..ผม" น้ำเสียงที่มีทีท่าจะตอบก็ไม่ตอบทำให้ผมหงุดหงิดแปลกๆ



แกร็ก!


"หมอผมว่าหมอหน้าจะไปดูแลคนไข้อื่นบ้างนะ"เสียงที่พูดเดินเข้ามาทำให้ผมหันไปมอง


ผมหันไปมองเอวาที่หลบสายตาของเขาที่มองมาเวลานี้คงไม่เหมาะผมจึงต้องออกไปก่ินไว้เวลาที่เขาไม่อยู่ค่อยมาอีกทีล่ะกัน


"ครับ..ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ"ผมหันไปบอกเอวาเพื่อออกจากห้องแต่ก็มีแรงดึงเสื้อทางด้านหลังเสียก่อน


"ผมกลัว..."เอวาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั้นเครือพร้อมก้มหลบสายตาของคนที่ยืนมองอยู่


"ไม่ต้องกลัวที่นี้โรงพยาบาลไม่มีใครมาทำอะไรวาได้หรอก" ผมบอดเอวาพร้อมแตะบนมือไป


"แต่.."


"มัวแต่ร่ำลาถ้ามีคนเจ็บป่านนี้คงตายแล้วมั้ง" น้ำเสียงแดกดันกึ่งประชดพูดใส่ผมกับเอวา


"วา..พี่ไปก่อนนะ"ผมบอดเอวาพร้อมยิ้มให้เพื่อให้น้องหายกังว


"ครับ" 



เมื่อเดินออกมาก็เจอกับคนชื่อโชคที่ยืนอยู่แต่ผมก็เลือกที่จะเลี่ยงเดินไปห้องผู้ป่วยพิเศษห้องตรงข้ามแทน ผมยังไม่ไปไหนไกลหรอกจะรอดูเอวาว่าจะเป็นอะไรมั้ย แต่เวลาผ่านไปสักพักผมก็ออกไปหน้าห้องก็ไม่เจอคนชื่อโชคผมเลยเดินไปที่ห้องเอวาแต่ก็เจอภาพที่ผมเจ็บไปที่ใจทำไมเอวาต้องมาโดนแบบนี้ทัังที่ผมคอยเฝ้ามองตลอด แต่อยู่คนนั้นก็เดินออกมาทำให้ผมต้องรีบหลบทันทีเมื่อเขาเดินไปแล้วผมก็ได้ยินเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดดังออกมา


แค่อยู่ใกล้แค่นี้ผมยังช่วยอะไรวาไม่ได้เลยผมต้องมาทนเห็นคนที่ผมรักต้องเจ็บปวดขนาดนี้เลยหรอ ทำไมคนๆนั้นคนที่ยืนข้างวาถึงไม่ใช้ผม


"วา..คนที่พี่รอเขาอยู่..เขาอยู่แค่เอื่อมมือพี่เอง"



​สักวันหนึ่งพี่แทนก็จะได้เจอคนที่พี่รักเองนั้นแหละ..





Talk: เรื่อยๆไปย้อนเหตุการณ์กันหน่อยเดี๋ยวให้เวลาเตรียมรับมือกับฉากใหญ่ ฮ่าๆ


1 คอมเม้นท์ = 1ล้านกำลังใจ

poppularY


ความคิดเห็น