ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 14 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 14 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 14 100%
แบบอักษร

ผลัวะ!

“เชี่ยปืน!” พอเห็นไอ้ปืนโดนพี่เวสต่อยล้มลงไปนอนกับพื้น ฉันรีบวิ่งเข้าไปหามันทันที

“ออกไปดิว!” ไอ้ปืนมันผลักฉันให้ออกห่าง มันเอามือดันพื้นเพื่อลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาพวกพี่เซน แล้วยังไงล่ะมันก็โดนรุมกระทืบนะสิ

มึงนี่มันวอนตายของแท้เลย

ไอ้ปืนมันต่อยเป็น แต่ไม่ได้มีทักษะการต่อสู้เหมือนพวกพี่เซน

ปึก! ปึก!

“อึก อึก” พี่เซนเตะเข้าท้องไอ้ปืน 2 ครั้ง

“พอแล้ว พี่เซน พี่เวส พี่บีกัน พี่เจ!” ฉันตะโกนห้ามพวกพี่ๆ แต่ไม่มีใครฟังเลยสักคน ไอ้ปืนก็แทบไม่ไหวแล้ว โดนเตะกลิ้งไปกลิ้งมาเหมือนผักปลา ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยวิ่งเข้าไปในผับไปหาพี่แอลลี่

ฉันวิ่งไปหาพี่แอลลี่ที่กำลังนั่งโยกตัวตามเสียงเพลงในผับ มือก็ถือแก้วน้ำส้มยกดื่มเสมือนตัวเองกำลังดื่มเหล้า 

“พี่แอล พี่ช่วยไอ้ปืนด้วยพี่”

“ปืน? อ่อหนุ่มสุดหล่อคนนั้นนะ มีอะไรเหรอ?”

“ไอ้ปืนกำลังโดนพี่เซน พี่บีกัน พี่เวส พี่เจกระทืบอยู่ข้างนอก ดิวห้ามแล้วแต่พวกพี่เขาไม่ฟัง เอาแต่กระทืบอย่างเดียวเลย”

“ว่าไงนะ!? ได้ๆ ไปๆ” พี่แอลลี่รีบวางแก้วน้ำส้มดึงแขนฉันให้เดินตาม

“ค่อยๆ เดินพี่” เดินไม่สนว่าตัวเองกำลังท้องเลย

“ทางไหน?”

“ทางโน้นพี่” ฉันชี้ให้พี่แอลลี่

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

“พี่บีกัน พี่เจ พี่เวส พี่เซน หยุดดดดด!” พี่แอลลี่ตะโกนห้ามก็ไม่มีใครฟัง ก้มหน้าก้มตากระทืบไอ้ปืนอย่างเดียว ไอ้ปืนก็เอาแขนบัง แต่ตีนเยอะกว่าไงเอาแขนบังก็เท่านั้น

“ดิวโทรหาพี่ชีต้าห์ เดี๋ยวพี่โทรหาพี่นาย”

“ได้ๆ พี่”

ฉันกับพี่แอลลี่รีบโทรตามบรรดาเมียของพวกพี่ๆ ให้มาที่นี่ ส่วนข้าวฟ่างฉันไม่ได้โทร ก็พี่เซนบอกว่าข้าวฟ่างนอนแล้ว

ไม่นานพี่นายกับพี่ชีต้าห์ก็มา วิ่งมาทางฉันกับพี่แอลลี่หน้านิ่งมาก

“ไหน? ไอ้เวสมันอยู่ไหน?” พี่ชีต้าห์ถามน้ำเสียงสยอง

ฉันคิดว่าพี่เวสคงจะโดนไม่ใช่น้อย ส่วนพี่นาย…

ปัง!

มาถึงไม่พูดไม่จา ยกปืนยิงขึ้นฟ้าเลยไง แต่มันได้ผล พี่เซน พี่บีกัน พี่เวส พี่เจคอปหยุดกระทืบไอ้ปืนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายและหันมาทางที่พวกฉันยืนอยู่พร้อมกัน

“นาย!”

“อีเสือ!”

“แอล!”

“หยุดกันได้รึยังไอ้พวกหมาหมู่!” พี่นายตวาดถาม ฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังสะดุ้งไปด้วยเลย

“ทำบ้าอะไรกัน! ทำไมต้องกระทืบเขา!” พี่ชีต้าห์ตะคอกถาม

“ก็ไอ้นี่มันปากหมาวอนโดนตีนเอง แล้วอีกอย่างมันชอบดิว พวกฉันก็ไม่ชอบมัน ปากดี!”

“นายเป็นพ่อดิวเหรอไอ้เวส! แค่เป็นผัวฉันอย่างเดียวไม่พอใช่ไหม!?” อู้วววว…นี่กูทำถูกแล้วใช่ไหมที่ตามบรรดาเมียๆ พวกพี่ๆ มาเนี่ย

รู้สึกว่ารายต่อไปคงไม่พ้นพวกพี่ๆ ที่เหลือ เพราะเมียแต่ละคนจี๊ดๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะพี่เวส พี่เจคอป

“ขอมาดื่มเหล้าแล้วทำไมมากระทืบคนอื่นแบบนี้ไอ้พี่เจ! ช่วงนี้เจ๋งรึไง!? ตัวต่อตัวที่โรงฝึกไหม!?”

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากพี่เจคอป

“แอล”

“กลับเข้าไปในผับเดี๋ยวนี้เลยพี่บีกัน ถ้าไม่อยากให้แอลตบ” แม่ลูกอ่อนก็ใช่ย่อย

“ครับๆ” แล้วพี่บีกันก็เดินเข้ามาพยุงพี่แอลลี่เดินกลับเข้าไปในผับ ส่วนฉันที่เพิ่งนึกได้ว่าไอ้ปืนนอนสำลักเลือดอยู่ที่พื้นก็รีบวิ่งเข้าไปหามัน

“ไอ้ปืนมึงโอเคไหมวะ?” ฉันถามไอ้ปืนเสียงสั่น สภาพมันหนักมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด เนื้อตัวมอมแมมไปหมด

“อะ…อึก…โอเคดิ…” มันพูดแล้วยิ้มให้ฉัน ก่อนที่มันจะสลบซบไหล่ฉัน

“ไอ้ปืน! ไอ้ปืนมึงตื่นดิ! ไอ้ห่าปืน!” ฉันเขย่าตัวไอ้ปืนอย่างบ้าคลั่ง อยู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาเองเมื่อรู้ว่าไอ้ปืนมันไม่ยอมตื่น

“พี่นาย พี่ชีต้าห์ช่วยด้วย ไอ้ปืนสลบไปแล้วค่ะ ฮึก อึก”

“ยืนมองหน้าทำพ่ออะไรละ กระทืบเขาจนสลบก็อุ้มเขาไปโรงพยาบาลสิไอ้พวกโง่!” พี่ชีต้าห์ตวาดใส่พี่เซนที่ยืนใกล้ปืนมากที่สุด

“จ๊ะๆ” พี่เวสรีบเข้ามาช่วยฉันก่อนเลย ตามด้วยพี่เจคอปและพี่เซน

ไอ้ปืนถูกนำส่งโรงพยาบาลเร่งด่วนโดยมีพี่นายเป็นคนขับรถ นักแข่งรถในตำนานอะนะขับแซงรถคันอื่นๆ จนฉันใจหายใจคว่ำ กลัวจะตายก่อนได้ไปถึงโรงพยาบาลนะสิ

ไอ้ปืนเข้าไปในห้อง ICU แล้ว ฉันก็ได้แต่นั่งกุมมือตัวเองรอฟังผลจากหมออยู่หน้าห้องกับพวกพี่ๆ

“มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมต้องกระทืบเด็กมัน” พี่นายถาม

“ก็…” พี่เจคอปกำลังจะตอบแต่ทว่า…

“ถามดิว พี่ไม่ต้องเสือกตอบ!” กลัวจนตัวลีบไปเลย ยอมแพ้ความห้าวของพี่นายที่กล้าด่าผัวต่อหน้าเพื่อน

“ครับ ไม่พูดแล้วครับ”

“ก็…” ฉันเล่าทุกอย่างให้พี่นายกับพี่ชีต้าห์ฟัง พี่เวสกับพี่เจคอปก็โดนตบไปคนละสองที ส่วนพี่เซนโดนก็พี่ชีต้าห์ด่ายับไปตามสภาพ

“เด็กมันมีพ่อมีแม่ ไปกระทืบลูกเขาถ้าเขาเอาเรื่องติดคุกหัวโตแน่! ถ้าพวกมึงติดคุกนะ กูจะให้บรรดาเมียมึงไปหาผัวใหม่!”

“อีชีต้าห์!” พี่เซน

“เสือ!” พี่เวส

“ชีต้าห์” พี่เจคอป

เรียกชื่อพี่ชีต้าห์พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเลย เหอะๆ

“น้องมันจะชอบดิว จะรักดิวก็เรื่องของมัน ชอบนักนะขัดขวางความรักของคนอื่นน่ะ ตัวเองก็เคยผ่านมาทั้งนั้นก็ไม่ชอบเหมือนกันนิ”

“…” สัญญาณเสียงขาดหายไปเลย ฮึๆ

“หวงไม่เข้าเรื่อง ดิวมันก็โตแล้ว เรียนก็เก่ง ทำงานหาเงินเองได้ แล้วไอ้น้องคนที่ชอบดิวมันก็ขาวหล่อ หรือว่าหล่อไม่เท่าเด็กมันแล้วอิจฉาถึงได้ไปกระทืบเขา”

“เออนั่นดิ ทำตัวเหมือนเด็กน้อยหัดเป็นนักเลง โตๆ กันแล้ว มีหน้าที่การงานกันหมดแล้ว ทำตัวเหมือนหมากัดกัน!” พี่นายมาเหนือกว่าจริง

ด่าเจ็บแสบกันทุกคน ไม่แปลกหรอกถ้าพวกพี่เขาจะคุมผัวได้เพราะแน่กว่านี่เอง

“แล้วพี่อะ พี่เจ เก่งนักเหรอ เถียงลูกให้ทันก่อนไหมค่อยไปกร่างกับคนอื่นอะ แม่ง!”

“ขอโทษได้ไหมล่ะ?” พี่เจคอปเดินเข้าไปกอดพี่นายอย่างอ้อนออดๆ

ผลัก!

แล้วพี่นายก็ผลักพี่เจคอป ผลักแบบนี้ไม่ต่างจากถีบเลย

“คืนนี้พี่นอนนอกห้องไปเลยนะ!”

“ไม่เอานะ พี่จะนอนกับนาย”

“เออจริง นายด้วยเวสไม่ต้องมานอนกับฉันเลย กับคนอื่นนี่เก่งนัก กลับห้องต่อยกับฉันไหมล่ะ?”

“มันคนละเรื่องกันเว้ยเสือ อย่ามาชวนทะเลาะได้ไหมวะ?”

“มันคือเรื่องเดียวกัน และถ้านายเถียงฉันแสดงว่านายอยากเจอดี”

“…” กริบเลย ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักเอะ

“ส่วนแกไอ้เซน ฉันเข้าใจว่าเป็นห่วงดิว แต่มึงก็ไม่ต้องเสือกทุกอย่างของน้องมันก็ได้ เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อนมะ!”

“น้องเขาเป็นยังไงบ้างคะพวกพี่ๆ” พี่แอลลี่กับพี่บีกันขับรถตามมาทีหลัง

ฉันเหลือบไปเห็นหน้าพี่บีกันที่มีรอยตบและที่มุมปากแตกมีเลือดซึม โดนกันถ้วนหน้า โหดแค่ไหนก็แพ้เมีย เพิ่งเข้าใจก็วันนี้แหละ ส่วนพี่เซนฉันไม่รู้ว่าจะโดนข้าวฟ่างทำอะไรบ้าง เพราะในกลุ่มมีพี่เซนคนเดียวที่ข่มเมียได้

“หมอยังไม่ออกมาเลย เดี๋ยวก็คงออกมาแหละ”

“เห็นไหมพี่บีกัน ทำอะไรไม่รู้จักคิดเลย! ฮึ้ย!” พี่แอลลี่แหวดใส่พี่บีกัน

“…” พี่บีกันไม่พูดอะไรเดินไปยืนข้างๆ พวกเพื่อนๆ ของตัวเองที่ยืนหน้าหงอยเหมือนกัน

เมื่อกี้ฉันจำได้ว่ายังเก่งกันอยู่เลยอะ ทำไมพวกเมียมาถึงได้ยืนนิ่งเหมือนเด็กเรียบร้อยแบบนี้อ่า

“จำใส่หัวไว้ทุกคนนะ ถ้าจะเก่งกับคนอื่นต้องเก่งกับเมียให้ได้ก่อน!”

กราบงามๆ ค่ะพี่ชีต้าห์

Zayn Part

โดนด่ายับฉิบหายวายวอดเลยทีเดียว ก็ไอ้ปืนปากมันวอนเองเปล่าวะ ผมกลับมาบ้านตั้งแต่หมอออกมาบอกว่าไอ้ปืนปลอดภัยแล้ว มันไม่ได้เป็นหนักอะไรหรอก แค่กระดูกซี่โครงหัก 4 ซี่ จมูกหัก ไหปลาร้าร้าว และกระดูกแขนร้าวเอง ข้างในซ้ำแต่ไม่มาก เพราะไอ้ปืนมันก็แข็งแรงออกกำลังกายไรงี้ ผมอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวนอนข้างๆ ข้าวฟ่าง วันนี้พวกเพื่อนๆ ผมโดนเมียสวดไปแล้ว เหลือแต่ผมที่เมียนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่อง และผมก็คิดว่า...ถ้าข้าวฟ่างรู้ เธอได้ระเบิดแตกใส่ผมพรุ่งนี้แน่นอน

“กินขนมไหม?”

“ไม่ค่ะ!”

คือข้าวฟ่างรู้เรื่องไอ้ปืนที่โดนพวกผมกระทืบแล้วนะ รู้จากดิว เพราะทั้งดิวและไอ้ปืนไม่ได้ไปเรียน ดิวนอนเฝ้าไอ้ปืนที่โรงพยาบาล พวกผมไม่ได้โทรบอกที่บ้านไอ้ปืนหรอกว่ามันโดนพวกผมกระทืบอะ เดี๋ยวแม่งเรื่องใหญ่จะซวยเอา (กลัวเมียหาผัวใหม่ถ้าพวกผมติดคุก) ตอนนี้ผมกำลังง้อข้าวฟ่างด้วยขนมโปรดของเธอมาหลอกล่อ แต่ข้าวฟ่างแม่งไม่สนใจผมไง กอดอกเชิดหน้ามองนอกหน้าต่างโน้น ตั้งแต่รู้เรื่อง หน้าผมเธอแทบจะไม่มองเลย

ตอนนี้ผมกำลังพาข้าวฟ่างไปเยี่ยมไอ้ปืนที่โรงพยาบาล หลังจากที่ข้าวฟ่างรู้เรื่องเธอก็โทรให้ผมไปรับทันทีเลย

“กินหน่อยน่า ขนมของโปรดเลยไม่ใช่รึไง?”

“หนูไม่กินขนมของคนนิสัยไม่ดีค่ะ”

เฮ้อ…เมียงอนไม่หายสักทีวะ

ข้าวฟ่างไม่ได้ตบผมเหมือนพวกเมียๆ ของเพื่อนผมหรอก แค่งอนตุ๊บป่องใส่ผมแค่นั้นเอง แต่มันง้อยากไง พวกเมียเพื่อนผมง้อแบบดาร์กๆ ได้สบาย แต่ข้าวฟ่างผมต้องอ่อนโยนเพราะเธอตัวเล็กอย่างกับเด็กน้อย เดี๋ยวโกรธผมหนักกว่าเดิมผมก็ซวยยิ่งกว่าเดิมนะสิ

“เฮ้! เดินช้าๆ สิ ไอ้ปืนมันไม่หายไปไหนหรอก มันยังไม่ฟื้น” ผมพูดเตือนข้าวฟ่าง จอดรถได้ก็ลงรถเดินดิ่งๆ ไม่รอผมเลย

“ข้าวฟ่างพูดอะไรให้ฟังมั่งสิวะ!” อารมณ์ขึ้นแล้วนะ เดินไม่สนกันเลย

“หุบปากของป๋าซะ แล้วเดินตามมาเงียบๆ!” ข้าวฟ่างหันมาตวาดใส่ผมเสียงแข็ง

เออหุบปากก็ได้!

ผมเดินตามข้าวฟ่างเงียบๆ มาจนถึงห้องไอ้ปืน

แอดดด!!

“ดิว” ข้าวฟ่างวิ่งเข้าไปหาดิวที่นั่งจับมือไอ้ปืนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

“ข้าวฟ่าง ไอ้ปืนมันยังไม่ฟื้นเลย” ดิวพูดเสียงเศร้า

“เดี๋ยวปืนก็ฟื้นเชื่อฉันสิ ฮึก เป็นหนักเหมือนกันนะ มีแผลเต็มตัว ไหนจะหน้าอีก ฮือๆ” อ้าว อยู่ดีๆ ข้าวฟ่างก็ร้องไห้ออกมาเฉย

“ร้องไห้ทำไม ไอ้ปืนมันปลอดภัยแล้วน่า” ผมก็พูดไปตามสไตส์ตัวเอง แต่เมียตัวน้อยของผมกลับหันมามองหน้าผมขวับ และส่งสายตาโกรธมากกว่าเดิมส่งมาให้

สะอึกเลยกู

"ข้าวฟ่าง" ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะปากหมาใส่เมียได้ ลืมไปว่าโดนเมียงอนอยู่ที่ไปกระทืบเพื่อนเขา ผมเดินเข้าไปหาข้าวฟ่างเพื่อจะกอดปลอบบอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น

แต่ข้าวฟ่าง…

"ป๋าไม่ต้องเข้าใกล้หนูเลยนะ! " ห้ามผมเข้าใกล้และขยับหนีผม

"ป๋ากับเพื่อนใจร้ายมากเลยที่รุมทำร้ายปืน ปืนคนเดียวจะไปสู้คน 4 คนได้ยังไง คนนิสัยไม่ดี! "

"ฟังฉันก่อน เรื่องนี้ฉันอธิบายได้" จะอธิบายว่าไอ้ปืนมันปากหมาใส่ก่อน มันถึงได้โดนพวกผมกระทืบ ถ้าไม่ปากหมาใส่ใครจะกระทืบมันวะ

"หนูไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละ! ป๋าไม่ชอบให้หนูดื้อแต่ตัวเองกลับดื้อเอง ทำไมต้องทำกันรุนแรงด้วย ถ้าปืนตายขึ้นมาจะทำยังไง!? ป๋ากับเพื่อนต้องติดคุกเลยนะ แล้วหนูล่ะ หนูจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีป๋า ฮึก หนูจะอยู่ยังไงคะ! ฮื่อออ..." ข้าวฟ่างทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้นจนผมไม่สบายใจ

"ข้าวฟ่าง...ฉันขอโทษ" ผมลงไปนั่งยองๆ ตรงหน้าข้าวฟ่าง จับมือเรียวสวยของข้าวฟ่างมาแนบแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง

ผมทำให้ข้าวฟ่างร้องไห้อีกแล้ว

"ฮือๆ อึก คืนนี้ป๋านอนนอกห้องเลย! " ข้าวฟ่างตะคอกใส่หน้าผมและผลักผม โชคดีที่ผมทรงตัวอยู่ไม่งั้นก้นกระแทกพื้นแน่

“ขอโทษ”

“ฮึก ฮือๆ ฮือๆ”

“ข้าวฟ่าง” ผมไม่ยอมแพ้ดึงข้าวฟ่างมากอดจนได้ ถึงแม้คนตัวเล็กจะดิ้นไม่ยอมให้ผมกอดก็ตาม

“ฮึก ฮือๆ ป๋าใจร้าย! ใจร้าย!” ข้าวฟ่างพูดทั้งๆ ที่ยังซบหน้ากับอกผม

ตุบๆ ๆ ๆ ๆ ตุบๆ ๆ ๆ ๆ

หมัดเล็กๆ จากข้าวฟ่างกระหน่ำต่อยอกผมจนผมจุก ตัวเล็กนิดเดียวแรงเยอะฉิบ ผมปล่อยให้ข้าวฟ่างต่อยจนพอใจ ถ้าเหนื่อยก็หยุดต่อยผมเองแหละ ทนเจ็บทนจุกหน่อยแล้วกันวะไอ้เซน

ผมนั่งให้ข้าวฟ่างทุบจนเธอหมดแรงและหลับคาอกผมนี่แหละ ผมอุ้มข้าวฟ่างไปนอนที่โซฟาดีดีถอดเสื้อสูทของตัวเองปิดขาคนตัวเล็ก ก่อนจะเดินมาคุยกับดิวที่ยังคงจับมือไอ้ปืนไม่ปล่อย

เป็นห่วงมันมากสินะ

“พี่ขอโทษนะดิว ตอนนั้นพี่โมโหที่ไอ้ปืนมันพูดจาไม่เข้าหูเลยเออออกับเพื่อนไป” ผมขอโทษดิว เพราะดูท่าทางของดิวก็รู้ว่าเป็นห่วงไอ้ปืนมากแค่ไหน

“ไม่เป็นไรหรอกพี่เซน ไอ้ปืนมันก็ปากพาซวยจริงๆ ถ้ามันไม่หึงจนโง่ มันก็ไม่อยู่ในสภาพนี้หรอก” หึง?

“ไอ้ปืนมันหึงดิวกับใคร?” ผมยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไอ้ปืนมันถึงหึงดิวแล้วมาลงที่ผม

“มันหึงดิวกับพี่ อาจจะเป็นเพราะพี่บีกัน ตอนที่ดิวพามันไปบ้านพี่บีกันนั่นแหละ พี่บีกันบอกว่าถ้าไม่หล่อเท่าพี่ ดิวไม่มองใคร ไอ้ปืนมันก็เลยเข้าใจว่าดิวชอบพี่ มันถึงได้พาลใส่พี่และพวกเพื่อนๆ”

อ่อพอเข้าใจล่ะว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นมายังไง ไอ้ตัวต้นเหตุคือไอ้บีกันที่พูดไม่เข้าเรื่อง มันอาจจะรู้ก็ได้ว่าไอ้ปืนมันแอบชอบดิวมันถึงได้แกล้ง

“แต่ดิวไม่ได้โกรธพวกพี่ๆ หรอก ไอ้ปืนเองก็ไม่ยอมฟังอะไรจากดิวเหมือนกัน เอาแต่โวยวายใส่ดิวและขอเลิกเป็นเพื่อน”

“แล้วจะทำยังไงต่อไป เล่นมานั่งเฝ้ามันขนาดนี้ จะเริ่มหรือจะหยุด”

“ไม่รู้สิ ดิวไม่เคยชอบใครมาก่อน ดิวก็ไม่รู้ว่าความรักคืออะไร ไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไง หรือเริ่มต้นแบบไหนถึงเรียกว่ารัก ดิวไม่รู้อะพี่เซน”

“ความรักน่ะ มันเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผลหรอก อยู่ๆ มันก็รักเองขึ้นมาเฉยๆ รู้ตัวอีกทีก็ถอนใจไม่ได้แล้ว ไอ้ปืนคงจะเหมือนกันที่มันไม่อยากเป็นเพื่อนกับดิว เพราะมันรับความรู้สึกที่เรียกว่าเพื่อนต่อไปไม่ได้แล้ว มันถึงได้ระเบิดออกมา แล้วดิวละ? เห็นไอ้ปืนมันเป็นแบบนี้แล้วรู้สึกยังไง?”

“เจ็บ เสียใจ อยากร้องไห้ ดิวเหมือนตัวเองกำลังอ่อนแอยังไงไม่รู้เลย ไม่ชอบเลยที่ตัวเองกำลังเปลี่ยนไป” อ่า ผมว่าผมเข้าใจความรู้สึกดิวนะ ดิวกำลังสับสนใจตัวเองว่ากำลังรู้สึกยังไงกับไอ้ปืน รู้สึกแบบเพื่อนหรือมากกว่าเพื่อน

“ตอนดิวอยู่กับมัน มันทำอะไรให้มั่ง?”

“มันก็ทำให้แทบทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนที่มันกำลังทำงานให้พ่อมัน แล้วมันโทรมาหาดิวตอนกำลังดื่มเหล้า มันก็ทำเสียงเหมือนเป็นห่วงและรีบมาหาดิวที่ผับเลย มันมาหาดิวแต่ไม่ดื่มมันเอาแต่มองดิวดื่มเหล้า ดิวก็นึกว่ามันจะหยุดดื่มแล้วแต่เปล่าเลย มันบอกว่าถ้ามันดื่มเหล้าด้วยแล้วใครจะพาดิวกลับ ดิวก็เข้าใจว่าสิ่งที่มันทำแค่เพื่อนเป็นห่วงเพื่อนนิ ไม่เห็นมันจะหวานใส่ดิวสักที มีแต่ชอบมาบีบแก้ม ขยี้ผม พูดจากวนตีน หรือไม่ก็นอนหนุนตักเล่นโทรศัพท์อย่างที่มันเคยทำ”

โทษใครไม่ได้ล่ะทีนี้ ไอ้ปืนมันไม่ชัดเจนเองตั้งแต่แรก แล้วอีกอย่าง คนไม่เคยรักใครแบบคนรักมันจะมองคนออกยาก เลยคิดว่าเพื่อนทำให้เพื่อนแค่นั้น

“ถ้ามันฟื้นขึ้นมาก็ลองให้โอกาสมันดู”

“โอกาสอะมันให้ได้อยู่แล้ว แต่ดิวยังไม่รู้เลยว่าตัวเองรักมันแบบไหน” ดิวพูดและมองไอ้ปืน

“ไม่ยาก ดิวก็ลองไม่สนใจคำว่าเพื่อนกับมันสิ ทำอย่างที่เคยทำ แล้วถ้าทำเหมือนเดิมแล้วใจเต้นแรง หรือรู้สึกเขินๆ นั่นแหละคือดิวกำลังรู้สึกกับมัน ไม่ใช่แบบเพื่อน”

“ไม่เอาอะ ขนลุก” -_-+ พูดมาตั้งเยอะ ไม่ทำเพราะขนลุก เออ ดี

“งั้นก็แล้วแต่ เขาว่า...ถ้าคนเจ็บไม่มีกำลังใจมันจะตาย”

“หะ! ไม่นะเว๊ยพี่ ถ้าไอ้ปืนตายดิวจะอยู่ยังไงอะ?” ก็พูดออกมาแล้วปะ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าดิวรักไอ้ปืนไม่รู้ตัว

“ฮึๆ ไม่รู้สิ แต่พี่ไม่ขัดขวางดิวกับมันหรอกนะเพราะความรักมันบังคับกันไม่ได้ แล้วอีกอย่างแค่ข้าวฟ่างพี่ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว นี่ก็โกรธพี่จนแทบไม่มองแล้ว ไม่อยากปวดหัวเพิ่มน่ะ ลองๆ เก็บเอาไปคิดดู ถ้ามันฟื้นก็ลองทำดูนะ พี่กลับล่ะ”

“ค่ะ”

ผมอุ้มข้าวฟ่างมาที่รถและขับรถตรงไปที่คอนโด ไม่พากลับบ้านให้แม่ถามและด่าผมซ้ำหรอก แค่เมียตัวน้อยด่าและงอนผมก็แทบบ้าแล้ว ไม่อยากจะคิดถ้าคืนนี้ผมโดนข้าวฟ่างไล่ออกมานอนข้างนอกห้องจริงๆ ผมจะอยู่ในสภาพไหน เพราะผมติดนอนกอดข้าวฟ่างไปแล้ว

Khow Fang Part

“อืออ…” ตื่นขึ้นมาด้วยความหนักที่เอว ลืมตามองดีๆ ก็เห็นว่าเป็นแขนพี่เซนที่กอดเอวฉันอยู่

ไม่ต้องมากอด งอนอยู่เชอะ!

ฉันจับแขนพี่เซนออกจากเอวแล้วขยับตัวหนี

“ทำไมต้องทำเหมือนรังเกียจ” อ้าวไม่ได้หลับหรอกเหรอ

“ก็ป๋าทำตัวไม่น่ารัก เป็นนักเลง!” นานๆ ทีจะได้ด่า ต้องด่าเยอะๆ มันเก็บกดมานาน

“ก็ขอโทษแล้วไง จะเอาอะไรอีก”

“ไม่เอาอะไรค่ะ คืนนี้ป๋าต้องไปนอนนอกห้อง เพราะถูกหนูทำโทษที่ป๋าทำตัวไม่น่ารัก”

“เฮ้อ…ก็ได้ๆ” เย้ๆ ฉันชนะๆ คิกๆ

จริงๆ ก็หายโกรธพี่เซนตั้งแต่ขอโทษแล้วแหละ แต่ฉันชอบที่ตัวเองได้อยู่เหนือพี่เซน วะฮะฮ่า รู้แล้วว่าทำไมพวกบรรดาเมียเพื่อนพี่เซนถึงได้ดูเป็นนางพญากันนัก ได้อยู่เหนือผัวมันเป็นอย่างงี้นี่เอง

โอ๊ยมีความสุข ^^

“แค่คืนนี้คืนเดียวนะ”

“ไม่ค่ะ อาทิตย์หนึ่ง” เพราะจะได้แอบนอนดูซีรี่ย์เกาหลีได้ดึกๆ แผนสูงใช่ได้ คิกๆ

“อาทิตย์หนึ่งนี่เอากับเธอได้มะ?”

“ถะ…ถามอะไรแบบนั้นคะ?” เล่นฉันหน้าร้อนฉ่าเลยทีเดียว ถามอะไรก็ไม่รู้พี่เซนคนบ้า

“ได้สินะ” ได้กับผีนะสิ พูดเองเออเอง

“ไม่ได้ค่ะ ห้ามแตะต้องตัวกันเลยก็ว่าได้”

“แล้วค่าขนมนี่ก็ตัดไปหนึ่งอาทิตย์เลยสินะ ถ้าฉันได้นอนในห้องกับเธอเมื่อไหร่ก็จะให้ตามเดิม” ลืมเลยว่าพี่เซนให้เงินฉันทุกวัน

อ๊ากกกก…ทำไมลืมเรื่องนี้ไปเลยเนี่ย

“เงินเก็บหนูก็มีค่ะ หนูไม่ง้อเงินป๋าหรอก” ฉันกอดอกเชิดหน้าเหมือนคนเหนือกว่า แต่ทว่า...ตอนนี้เงินในกระเป๋าเหลืออยู่ 200 บาทขาดตัว แล้วตั้งหนึ่งอาทิตย์กับเงิน 200 บาท มันอยู่ได้ที่ไหน ค่าข้าว ค่าน้ำที่มหาวิทยาลัยก็แทบจะหมดในวันเดียวแล้ว

“สมุดบัญชีเงินฝากของเธอ ฉันดูแลอยู่อย่าลืม เธอจะได้มันมาครอบครองก็ต่อเมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ส่วนบัตรเครดิตเธอไม่ได้ใช้ บอกสิว่าเธอไปเก็บเงินตอนไหน รู้สึกว่าจะใช้เงินเกินงบที่ฉันกำหนดทุกวันเลยนี่”

อย่ามาแผนสูงนะ! ตัวเองกำลังอยู่ในกำมือเขาแท้ๆ ยังพูดเหมือนเขาอยู่ในกำมือตัวเองอย่างนั้นแหละ

“หนูฝากดิวไว้ค่ะ” โกหกไปก่อน

“ฮึๆ เวลาเธอโกหกเธอจะเหมือนคนบ้าที่ระแวงไปทั่ว ฉันอยู่กับเธอมานาน คิดว่าฉันจับผิดเธอไม่ได้รึไง”

“แล้วป๋าจะเอายังไงคะ! หนูกำลังโกรธป๋าอยู่นะคะ! อย่ามาทำเหมือนหนูเป็นคนผิด ป๋าเป็นคนสร้างเรื่องเองทั้งนั้น! หรือว่าอยากจะให้หนูผิดคะ! โอเคหนูเป็นคนกระทืบปืนเองค่ะ! หนูมันเด็กขี้โกหก! พอใจป๋าแล้วใช่ไหมคะ!?” ฉันพูดจบก็เดินออกมาจากห้องนอนเลย

โอ๊ยยยย…ทำอะไรไม่ได้นอกจากแกล้งหงุดหงิด โวยวายใส่ นี่แหละที่จะทำให้ฉันรอดชีวิตจากการโกหก วะฮะฮ่า

หมับ!

พี่เซนเดินมากอดฉันจากด้านหลังแล้วเอาคางวางไว้บนหัวฉัน หัวหนูไม่ใช่ที่วางคางนะ เห็นเตี้ยกว่าไม่ได้เลย

“ไม่ต้องเลย หนูโกรธป๋า!” ฉันแกล้งทำเป็นดิ้น

“หายโกรธนะ ไม่แกล้งแล้ว เงินยังให้เหมือนเดิม แต่ขอทำโทษให้นอนนอกห้องแค่คืนนี้คืนเดียวไม่ได้เหรอ?” กำลังง้อ? ชิ!

หนูไม่ได้เห็นแก่เงินค่ะ

“ได้ค่ะ หนูจะลดวันที่ให้ป๋านอนนอกห้องจากหนึ่งอาทิตย์เป็นหนึ่งคืน แต่ระหว่างหนึ่งอาทิตย์นี้ป๋าต้องให้หนูทำโทษโดยการที่ป๋าต้องเพิ่มค่าขนมให้หนู 3 เท่า!” ก็อยากจะเก็บเงินไว้บ้าง

“ฉันให้เธอทุกอย่างตามที่ต้องการ” อ๊าย...น่าร๊ากจังเลยสามีใครเอ่ย?

ไม่ๆ อย่าเพิ่งไปชม อย่าลืมสิว่าพี่เซนก็คือพี่เซน ไม่ยอมเสียผลประโยชน์ง่ายๆ หรอก

“แต่คืนนี้เธอต้องให้ฉันมีอะไรกับเธอนะ”

“ได้ค่ะ อะ…เดี๋ยว…อื้อออ…” ปากไวไปเลยตอบตกลงโดยไม่คิด เพิ่งจะคิดได้ว่าคืนนี้ฉันไล่พี่เซนไปนอนนอกห้องแล้วจะมีอะไรกันได้ยังไง ฉันกำลังจะทักท้วงพี่เซน พี่เซนก็จับฉันให้หันหน้ามองหน้าแล้วก้มมาจูบปากฉันเพื่อไม่ให้ฉันพูด

ไวกว่าฉันก็พี่เซนนี่แหละ

“พูดแล้วคืนคำไม่ได้”

“…”

“ถ้าคืนคำ หมาเลยนะ เธอคงไม่อยากเป็นหมาใช่ไหม?”

เอาละสิ พูดไม่ออกเลยทีเดียว ฉันโดนพี่เซนหลอกอ่า T^T

พี่เซนก็คือพี่เซนจริงๆ ก็ถ้าคืนนี้ฉันมีอะไรกับพี่เซน พี่เซนก็ต้องนอนกับฉันใช่ไหมล่ะ? แล้วฉันจะไล่ให้ไปนอนนอกห้องเพื่ออะไรเล่า

โอ๊ยยยย…ข้าวฟ่าง อีปากไว! อีโง่!

อยากจะวิ่ง 4 คูณ 100 เอาหัวกระแทกกำแพงห้องจังเลย











#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ^^

ใครร้ายที่สุดในตอนนี้คงไม่ใช่บีกันแล้วละ ดูเหมือนจะเป็นเซน สามารถทำให้ตัวเองได้เปรียบข้าวฟ่างได้เสมอ ข้าวฟ่างก็โดนเซนหลอกเสมอเช่นกัน ฮ่าๆ

ความคิดเห็น