ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 [nc-18]

คำค้น : ภึงจะเกลียดแต่ก็รักละวะ,18+,เกนกัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2561 11:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 [nc-18]
แบบอักษร

ครืดดดด

     เสียงประตูโกดังถูกเลื่อนออกเผยให้ดินที่มีสีหน้าโกรธขึ้ง เหมือนราวกับว่าจะฆ่าคนได้ ดินก้าวไวๆมาที่ตัวของบต้นและกัส

“มึงเป็นใครวะ!!” ต้นตะโกนถาม ก่อนจะผละตัวออกจากัส

“มึงไม่สมควรจะถามคำถามนี้กับกู!!” เมื่อดินพูดจบ ดินก็กระชากต้นขึ้นมาต่อยเข้าที่หน้าทันที

“กรี๊ดดด แกทำอะไรยะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”  ดรีมเดินไวๆเข้ามาหาดิน แล้วพยายามดึงดินออกจากต้น แต่ด้วยแรงที่ต่างกันจึงไม่สามารถทำอะไรได้

“มึงสินะ..” ดินต่อยเข้าที่ท้องของต้นอย่างแรงเพื่อให้ต้นขยับไม่ได้ซักพัก ก่อนจะโยนต้นให้นอนลงไปกับพื้น

“ทะ..ทำไม!!” ดรีมเริ่มตัวสั่น เพราะสายตาที่ดินมามาที่หญิงสาวมันดูน่ากลัวเสียเหลือเกิน

“มึงทำแบบนี้ทำไม” ดินพูดกับหญิงสาว ดินรู้ว่าเธอแก่กว่าตนเอง แต่ในเมื่อเธอทำกับคนที่เขารักแบบนี้เขาคงพูดดีๆด้วยไม่ได้

“นี่ฉันแก่กว่าแกนะ!!” เธอตวาดใส่ดิน

“แก่กว่าก็ควรจะมีสมองนึกคิดกว่านี้สิ แล้วที่มึงทำกับกัสแบบนี้คิดว่าถูกแล้วรึไง” ดินเอ่ยถาม

“อึ่ก! ก็มันได้ทุกอย่างไปจากฉัน ฉันเกลียดมัน เกนต้องเป็นของฉันสิถึงจะถูก!!” เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่นจะพูดด้วยสีหน้าที่เคียดแค้น

“ที่แท้ก็แค่แย่งผู้ชาย ปัญญาอ่อนสิ้นดี” ดินมองดรีมเหยียดๆ

“มึงไม่ควรหันหน้าไปทางอื่นนะ” เสียงของต้นดังขึ้นจากด้านหลังของดิน ก่อนที่ดินจะรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ต้นแขนด้านขวา ดินเห็นว่าต้นถือมีดเอาไว้จึงรู้ทันทีว่าสิ่งที่ตนเองโดนไปเมื่อครู่คืออะไร

“อึ่ก...” ดินเอามือกุมที่ต้นแขนของตนเองทันที ก่อนจะพบว่าเลือดค่อยๆไหลออกมาตามง่ามนิ้ว  แต่ก็ไม่ใช่ว่าดินจะอ่อนแอลง ดินเตะเข้าที่มือของต้นเพื่อให้มีดหล่นลงมา เมื่อมีดหล่นลงมาดินก็รีบหยิบมาก่อนจะใช้มีดจี้เข้าที่คอของต้น

“ใช้วิธีสกปรกแบบนี้คิดว่ากูจะล้มง่ายๆงั้นสิ” ดินพูดเสียงเรียบ ก่อนจะค่อยๆกดมีดลงไปทำให้คอของต้นเริ่มมีเลือดไหลซิบออกมาเล็กน้อย

“อึ่ก! ก็ได้มึงเอากัสไป” ต้นเอ่ยพลางจับมือของดินแน่นเพื่อให้มีดกดลงมามากกว่านี้

“อะไรกัน!!” ดรีมถามอย่างตกใจ

“กลับกันก่อนเถอะถ้ายังอยู่ที่นี่กูว่าไม่ปลอดภัย ไอ้ห่านี่มันอึดเกินไป” ต้นบอกเหตุผล

“ชิ! ก็ได้!!” เธอพูดอย่างขัดใจ ก่อนจะหันหลังกลับไปก่อนจะวิ่งออกไปจากโกดังเพราะเธอกลัวสายตาที่ดินมองมาที่ตน ส่วนต้นเมื่อเห็นดรีมวิ่งออกไปตนเองก็วิ่งตาม ใจจริงดินก็อยากตามทั้งคู่ไป แต่ว่าตอนนี้เขาต้องช่วยกัสเสียก่อน

“กัสมึงไหวไหม” ดินรีบปรี่เข้าไปหากัสแล้วอุ้มกันขึ้นมา

“กู..ร้อน” เมื่อดินได้ยินเช่นนั้นก็รู้ได้ทันทีเลยว่ากัสโดนอะไร

“กัสมึงอดทนไว้ก่อนนะ เดี๋ยวกูจะพามึงไปส่งเอง” ใจจริงดินคิดจะเรียกเพื่อนของตนเองและเกนมาแล้ว แต่ว่ารถที่นำมาที่นี่มีเพียงคันเดียว ซ้ำรถโดยสารที่นี่ก็หายากอยู่พอตัว ถ้าดินขับรถกลับไปกัสอาจจะโดนอะไรไปมากกว่านี้แล้วก็ได้

ดินอุ้มกัสไว้แนบอกแม้ว่าจะรู้สึกเจ็บที่บริเวณต้นแขนก็ตาม ก่อนที่จะรีบนำกัสเข้าไปในรถแล้วมองหาผ้าผืนใหญ่ที่พอจะปดปิดเนื้อตัวของกัสได้เพราะตอนนี้สภาพของกัสดูล่อแหลมเสียเหลือเกิน เมื่อดินหาเจอดินก็นำผ้าคลุมตัวของกัสเอาไว้แล้วอ้อมมาที่ฝั่งคนขับก่อนฉีกเสื้อขิงตนเองบางส่วนแล้วนำมาพันแผลที่ถูกแทงไว้ชั่วคราว เมื่อพันแผลเสร็จดินก็รีบออกรถทันที

“ดะ...ดินกูร้อน” กัสพูดเสียงกระเส่า

“กูรู้ มึงทนอีกหน่อยนะกัส” เมื่อดินได้ยินเช่นนั้นจึงรีบเร่งความเร็วเข้าไปอีก โชคดีที่ว่าขากลับรถไม่ค่อยจะมีเสียเท่าไหร่ ดินจึงสามารถขับเร็วได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะชนกับรถคันไหน

“อาา..ดินมึงช่วยกูทีกูไม่ไหวแล้ว” เมื่อกัสพูดจบก็ดึงผ้าออก ก่อนจะเข้าไปโอบรอบคอของดิน

"กัสมึงตั้งสติ!!" ดินที่เห็นว่าท่าไม่ดีจึง จอดรถข้างทางก่อนจะแกะมือของกัสออก

"ตะ...แต่กูไม่ไหว"

"กัสนี่ไม่ใช่ตัวมึง กูไม่อยากทำแบบนั้นกับมึงอีกแล้ว" ดินจับไหล่ของกัสเพื่อให้กัสตั้งสติ แต่ก็ไม่ได้เป็นผลเพราะตอนนี้ฤทธิ์ยาได้ครอบงำจิตใจของกัสเสียแล้ว

"ดินมึงไม่สงสาร กะ..กูบ้างหรอ แฮ่ก..แฮ่ก" กัสพูดหอบ แล้วโอบรอบคอของดินอีกครั้งก่อนจะซุกหน้าเข้าไปที่ซอกคอของดินแล้วขบกัดเบาๆ

"อึ่ก! กัสกูรู้ว่ามึงทรมาณ แต่กูจะทำแบบนั้นกับมึงไม่ได้" พูดจบดินก็ถอดเสื้อที่ขาดบริเวณชายเสื้อเนื่องจากการฉีกออกก่อนจะนำมามัดมือของกัส เพื่อไม่ให้กัสทำอะไรไปมากกว่านี้ ก่อนจะรีบขับรถกลับที่พักทันที

..

..

..

..

“มึงว่าไอ้กัสกับไอ้ดินมันไปนานเกินไปหรือเปล่าวะ” ติ๊กเอ่ยถามอย่างกังวลเพราะหลังจากที่กัสกับดินลุกไปจากโต๊ะก็นานไปร่วมเกือบจะ 1ชั่วโมงแล้ว ตอนแรกทั้งสามก็คิดว่าอาจไปนานเพราะไปแวะซื้อของแถวๆร้านขายของแถวๆนั้น แต่นี่มันนานเกินไป

“บางทีน่าจะอยู่กันในที่พักหล่ะมั้ง เผื่อมันสองตัวอิ่มไรงี้” ต้อมพยายามคิดในแง่ดี

“แน่ใจหรอวะ” ติ๊กเอ่ยถาม


พรวด!!


     จู่ๆเกนก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทันที โดยที่มีติ๊กและต้อมมองตามไปงงๆ

“กูว่าแล้วว่ามันไว้ใจไม่ได้” เกนพูดเสียงเขียว ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวตามหากัสไปทั่ว จนเห็นว่ารถของดินขับมาจอดที่ลาดจอดรถ เมื่อเกนเพ่งมองเข้าไปในรถก็เห็นกัสนั่งที่นั่งข้างคนขับ เกนจะไม่อะไรเลยถ้ากัสไม่ถูดมัดมือเอาไว้ แถมยังมีเพียงผ้าผืนใหญ่ปกปิดช่วงบนเท่านั้น เมื่อเกนเห็นเช่นนั้นเลือดก็ขึ้นหน้าเกนทันที เกนเดินไวๆไปที่รถของดินทันที เมื่อเกนเดินไปถึงก็จวบกับที่ดินเดินออกจากรถมาพอดี เกนจึงต่อยเข้าที่ใบหน้าของดินทันที


พลั่วะ!!


“กูว่าแล้วว่ามึงมันไว้ใจไม่ได้!!” พูดจบเกนก็ต่อยเข้าที่บริเวณหน้าของดินซ้ำ

“อือออ..ร้อน! แฮ่ก..” เกนได้ยินเสียงกัสมาจากด้านใน เกนจึงรีบหันไปดูกัสก็พบว่ากัสมีท่าทีราวกับคนโดนยาปลุก ทำให้เกนโมโหมากกว่าเดิม

“มึงวางยาเมียกูหรอสัส!!” พูดจบเกนก็ง้างมือจะต่อยดินอีก แต่รอบนี้ดินรับได้ทัน

“มึงคิดว่ากูจะทำแบบนั้นรึไง!!” ดินโต้กลับด้วยการต่อยเกนกลับเพื่อเรียกสติ

“ถ้ามึงไม่ทำแล้วใครจะทำ!”

“กูต่างหากที่เป็นฝ่ายช่วย คนทำไม่ใช่กู” ดินอธิบาย

“ทำไมกูต้องเชื่อมึง” เกนชะงักไปนิดแต่ก็ยังไม่เชื่อดินอยู่ดี

“แล้วมึงคิดว่าแผลที่ต้นแขนกูคืออะไร ถ้ามึงคิดว่ากัสทำกู มึงก็คงรู้นะว่ากัสมันใช้อาวุธไม่เป็น” เมื่อเกนได้ยินเช่นนั้นจึงมีสีหน้าที่แปลกใจดูถนัด

“มึงไม่ได้โกหก?” เกนถามเพื่อความแน่ใจ

“ทำไมกูต้องทำกับคนที่กูรักแบบนั้น กูรักของกูมานานกูไม่มีทางทำให้มันเป็นแบบนี้หรอก ถึงจะเป็นรักที่กูรักอยู่ข้างเดียวข้างเดียวก็เถอะ” ดินเอ่ยบอกเสียงเรียบ แต่ถ้าสังเกตดีๆเสียงที่ดินพูดมันเต็มไปด้วยความเศร้า ซ้ำดวงตาของดินก็สั่นน้อยๆแต่ก็ไม่ได้มาก

“กูว่าแล้วว่—“

“แต่กูยอมถอย เพราะยังไงกูก็คงไปห้ามความรักของมันไม่ได้ กูก็แค่ต้องตัดใจเท่านั้นแหละ แม้ว่ามันจะเจ็บแค่ไหนก็เถอะ” ก่อนที่เกนจะได้พูดอะไรดินก็เอ่ยขัดมาเสียก่อน ซึ่งสิ่งที่ดินพูดทำให้เกนแปลกใจอย่างเก็บไว้ไม่อยู่

“มึงหมายความว่าไง” เกนถามเพื่อความแน่ใจ

“กูจะยอมตัดใจจากกัส แต่ถ้ากูรู้ว่ามึงทำกัสเสียใจกูจะไม่ปล่อยมึงไว้แน่” ดินพูดเสียงเย็นในประโยคสุดท้าย

“แต่ยังไงก็เถอะมึงเอากัสกลับไปก่อนดีกว่า มึงห้ามไปพูดเรื่องนี้ให้ไอ้ติ๊กกับไอ้ต้อมฟังแล้วกัน เพราะเดี๋ยวมันจะไปกันใหญ่ กูจำไม่ค่อยได้ว่าคนที่ลักพาตัวกัสมาหน้าตาเป็นยังไงแต่ที่กูแน่ใจคือมีผู้หญิง 1 คนผมสีน้ำตาลๆ กับผู้ชายอีก 1 คนเท่านั้นแหละ” ดินเอ่ยบอก เกนจึงพยักหน้ารับคำก่อนจะรีบไปหากัสทันที

“เกน..” กัสเอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงแผ่ว

“ไม่เป็นไรแล้วนะกูอยู่นี่” เกนพูดพลางอุ้มกัสไว้แนบอกแล้วใช้ผ้าผืนใหญ่ที่คลุมตัวของกัสอยู่เมื่อครู่มาคลุมตัวของกัสให้มิด ก่อนจะเดินไปยังบ้านพักของตนเองแต่เกนก็กลับหยุดชะงัก ก่อนจะหันไปหาดิน โดยที่ดินก็มองเกนงงๆ

“ขอบคุณ” เกนพูดเช่นนั้นก่อนหันกลับไปแล้วจะเดินไปยังบ้านพัก เกนใช้การเดินลัดเลาะไปในที่ที่ไม่มีคนเพื่อใม่ให้มีใครมาเห็นสภาพของกัส แล้วเมื่อถึงบ้านพักเกนจึงวางกัสลงบนเตียงก่อนที่ตนเองจะตามไปขึ้นคร่อม

“กะ..เกนช่วยกูทะ..ทีนะ แฮ่ก..แฮ่ก” กัสพูดพลางหอบ

“กูจะช่วยมึงให้ถึงใจเลยกัส” เกนพูดตอบก่อนจะถอดเสื้อและกางเกงของตนเองออกจนตอนนี้เกนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เกนลูบไล้เนื้อตัวของกัสๆไปมา ทำให้กัสยิ่งมีอารมณ์เพิ่มขึ้นไปอีก

“อาาา..อ๊ะ” กัสครางแผ่ว เกนถอดบ๊อกเซอร์พร้อมกับกางเกงในของกัสออก เผยให้เห็นแก่นกายขนาดพอดีมือกำลังตั้งชัน บริเวณยอดแก่นกายมีน้ำใสๆปริ่มอยู่ เนื่องจากโดนยาปลุก เกนก้มหน้าลงไปดูดแก่นกายของกัสพลางชักรูดขึ้นลง

“อืออ..อ๊ะ! อ๊าาา” กัสครางลั่น ทำให้เกนยิ่งเร่งมือและดูดแรงยิ่งกว่าเดิม

“อ๊ะ! จะสะ..เสร็จ อ๊าาา!!” กัสครางลั่นพลางแหงนหน้าเชิด มือกำจิกผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความเสียดเสียว พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสุขสม

“แฮ่ก..แฮ่ก..มากกว่านี้” กัสพูดปนหอบ

“ได้สิ” เกนรับคำพลางหยิบขวดโลชั่นมาบีบใส่มือ ก่อนจะจับขาของกัสขึ้นมาให้แนบชิดอกบางก่อนที่เกนจะกดเข้าไปที่รอยจีบที่ตอดรัดอากาศราวกับว่าอยากถูกเติมเต็ม

“อ๊าาา!!” กัสครางลั่น เมื่อนิ้วของเกนเข้ามาจนสุดนิ้ว กัสตอดรัดนิ้วของเกนแน่น เกนเตริ่มชัดนิ้วเช้าออกช้าๆก่อนจะเริ่มกลายเป็นเร็ว เกนหมุนควานและกดย้ำจุดกระสันของกัสทำให้กัสตัวสั่นเกร็ง

“ตรงนี้ใช่ไหม” เกนเอ่ยถาม

“ชะ..ใช่ แรงๆเลย”  เมื่อเกนได้ยินเช่นนั้นจึงเพิ่มนิ้วเข้าไปจากนิ้วเดียวเป็นสองนิ้ว แล้วค่อยๆเปลี่ยนเป็นสามนิ้วก

“อ๊ะ! แฮ่ก ๆ อ๊าาา”  กัสครางลั่นเมื่อเกนชักนิ้วเช้าออกแรงและเร็วขึ้น

“อ๊ะ.มะ.ไม่ อ๊า! เอา อ๊ะ! นะ..นิ้ว อื้ออ” กัสพูดออกมาอย่างยากลำบาก

เกนเมื่อได้ยินกัสพูดเช่นนั้นจึงดึงนิ้วออกแล้วเปลี่ยนเป็นแก่นกายขนาดเขื่องของตนเองแทน เกนนำหัวส่วนปลายกดเข้าไปก่อนจะเสียบเข้าไปจนมิดด้าม

“อ๊าาาา!!” กัสครางลั่นกพลางจิกไหล่ของเกนแน่น 

“ซี๊ดดดด.. ตอดกูแรงขนาดนี้เดี๋ยวกูก็เสร็จก่อนหรอก”

“กะ..ก็ของมึงใหญ่ อ๊าา!!” กัสไม่รู้เลยว่าคำที่กัสพูดไป มันไปเพิ่มอารมณ์ของเกนซะได้เกนจึงถอดแก่นกายออกมาจนสุดด้ามก่อนจะกระแทกแรงๆเข้าไปจนมิดด้าม แล้วเกนก็ทำแบบนั้นอย่างต่อเนื่อง

"อ๊า.อ๊า อ๊ะ ระ..แรงอีก อ๊าาา!” กัสจิกไหล่ของเกนแน่นแล้วตวัดขากอดเอวของเกนแน่น

“อึ่ก..แน่นชิบหาย” เกนพูดพลางขยับแก่นกายถี่กระชันมากขึ้น แล้วเน้นย้ำจุดเสียวของกัสจนทำให้กัสครางลั่น

“อ๊าา..อ๊ะ อ๊า ซี๊ดดด.. อ๊า อ๊า! มะ...ไม่ อ๊ะ! ไหว อ๊าา!” เกนได้ยินเช่นนั้นจึงจับสะโพกของกัสแน่น ก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้าไปลึกและถี่กว่าเดิม

“อึ่ก อ่าห์../อ๊ะ อ๊าาา!!” เสียงครางของทั้งคู่ดังขึ้น พร้อมกับน้ำรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทางรัก และน้ำรักที่ปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องแบนราบ

“อะ..เอาอีก แฮ่ก..แฮ่ก” กัสกับพูดพลางหอบ เกนจึงพลิกตัวของกัสให้นอนคว่ำโดยที่ส่วนล่างของทั้งคู่ยังเชื่อมต่อกันอยู่

 “อือออ” กัสครางหวิว

     เกนจับสะโพกของกัสไว้มั่นก่อนจะกระแทกเข้าออกอย่างแรงจนเกิดเสียงน่าอาย


ปับ! ปับ! ปับ!

“อ๊ะ.อ๊า ซื้ดดด...อ๊า! สะ..เสียว อ๊า!” กัสครางลั่น

“ซี๊ดดดด..ตอดแรงชิบ” เกนพูดพลาง กระแทกแรงและเร็วกว่าเดิม ทำเอากัสผวาจิกผ้าปูที่นอนจนยับย่น

“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊า อ๊างงง!!” กัสจิกผ้าปูที่นอนแน่นพลางแหงนหน้าเชิด ตามมาด้วยร่างกายที่กระตุกเกร็งก่อนที่น้ำรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาเลอะที่นอนและหน้าท้องของกัส

“อ่าห์. ปล่อยไม่รอกูเลยนะกัส” พูดจบแกนก็ซอยแก่นกายเข้ามาอย่างถี่รัว จนไม่นานนักน้ำรักของเกนก็ถูกปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทางรักของกัสจนล้นทะลักออกมา

“แฮ่ก..แฮ่ก..แฮ่ก..” กัสหอบเหนื่อย น้ำรักของเกนไหลออกมาตามร่องขา ซึ่งภาพนั้นทำให้เกนยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นไปอีก

“อือออ ขออีก” เมื่อเกนได้ยินเช่นนั้นจึงเริ่มบทรักต่อไปจนกระทั่งถึงรุ่งเช้า 

..

...

..

..

ตอนนี้กัสหลับลงไปแล้วด้วยความเหนื่อยล้า เกนพากัสไปทำความสะอาดตัวก่อนจะใส่เสื้อผ้าให้กัสแล้วอุ้มกลับมาบนเตียงเช่นเดิม เกนนอนกอดกัสแน่นแล้วมองกัสอย่างรักใคร่

“กูรักมึงนะกัส” เกนพูดเช่นนั้นก่อนจะหลับลงไปตามคนรัก

..

..

..

..

“แล้วไอ้สามตัวนั้นมันหายไปไหนวะนี่ก็สายแล้วกูยังไม่เห็นหัวพวกมันเลย” ต้อมพูดขึ้น พลางชะเง้อมองที่หน้าต่างบานใหญ่

“เออนั่นดิ” ติ๊กพูดพลางชะเง้อมองตาม

..

..

..

..

“เฮ้ออ..” ดินที่อยู่หน้าบ้านพักถอนหายใจออกมาพลางอัดบุหรี่เข้าปอด จริงๆดินไม่ใช่คนสูบบุหรี่มาก เขาจะสูบเฉพาะตอนที่ตนเองรู้สึกเครียดเท่านั้น

“ไอ้ดิน” เสียงของเกนดังขึ้นจากหน้าบ้านพัก ทำให้ดินหันไปมอง

“มีอะไร” ดินเอ่ยถาม

“มึงพอจะจำเรื่องเมื่อวานอะไรมากกว่านี้ไหม”  เกนถามเสียงเครียด เพราะเขากลัวว่าคนร้ายจะลอยนวลไปได้

“ก็อย่างที่กูบอกไปเมื่อคืนนั่นแหละ แต่ที่กูเพิ่งจำได้เมื่อเช้าคือมันจับกัสไปเพราะจะแย่งมึงนี่แหละ” ดินพูดพลางทิ้งบุหรี่ลงแล้วเหยียบให้ดับ เมื่อเกนได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเหมือนจะเดาได้ว่าเป็นใคร แต่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นคนที่เขาคิดหรือเปล่า

“กูว่า—“

“ดินเมื่อคืนมึงหายไปไหนวะ” ก่อนที่เกนจะได้พูดอะไร ติ๊กก็เข้ามาขัดทั้งคู่เสียก่อน

“เมื่อคืนพอกูออกจากห้องน้ำกูรู้สึกอิ่มจนกินต่อไม่ไหวก็เลยกลับที่พักมาก่อน โทษทีที่ไม่ได้บอก” ดินพูดเช่นนั้นเพื่อให้เพื่อนของตนเองสบายใจ

“โถไอ้สัสเดินมาบอกพวกกูหน่อยก็ได้ไหม กูก็ตกใจนึกว่ามึงโดนฆ่าหมกป่าไปแล้ว ตรงนั้นยิ่งมีต้นไม้เยอะๆอยู่” ติ๊กตบหัวเพื่อนของตนเองเพื่อลงโทษ เพราะตอนนั้นเขาเป็นห่วงกันแทบแย่

“แล้วกัสไปไหนอ่ะ” ต้อมที่เพิ่งเดินมาถึงเอ่ยถาม

“เออกูก็กะจะถามเหมือนกัน”

“มันหลับอยู่” เกนเอ่ยตอบ

“อ๋อออ....” ต้อมที่สังเกตเห็นรอยแดงที่บริเวณไหล่ของเกนจึงเดาได้ไม่ยาก

“โถกัสเพื่อนรักไม่น่าเลย”  ต้อมทำท่าเช็ดน้ำตาทั้งๆที่ไม่มีน้ำตาออกมาเลย

“ไม่ต้องเล่นละครไอ้สัส”  ติ๊กมองหน้าต้อมเอือมๆ

“เออใช่สิ พวกกูสองคนตกลงจะไปน้ำตกคลองพลูกันอ่ะ พวกมึงโอเคกันไหมมันอยู่ใกล้กับที่นี่ดีจะได้ไม่ต้องไปไหนไกล” ติ๊กพูดพลางเอารูปในโทรศัพท์ให้ดู

“อืม..สวยหว่ะ แต่เดี๋ยวรอกัสมันตื่นก่อนแล้วกัน” ดินเอ่ยตอบ

“มันจะเดินไหวเร้ออ” ต้อมพูดล้อๆ

“จริงสิเมื่อคืนก็นักเลยนี่นา” เกนพูดกับตนเองเสียงเบา แต่หูของติ๊กก็ได้ยินอยู่ดี

“ไอ้เหี้ยเกน มึงกล้าพูดแบบนี้ในที่สาธารณะได้ยังไง บัดสีบัดถลอกที่สุด!” ติ๊กด่าพลางชี้หน้าเกน ราวกับว่าเกนทำผิดมหันต์

“บัดเถลิงไม่ใช่หรอวะติ๊ก” ต้อมแก้คำให้

“เอออะไรก็ช่างกูจะไปดูกัส” ติ๊กพูดพลางหันหลังไปที่บ้านพักของกัส แต่เกนก็จับตัวติ๊กได้ทัน

“ไม่ได้” เกนเอ่ยเสียงเรียบ

“เชอะ! แค่นี้มึงก็ทำเป็นหวง พวกกูฟูมฟักไอ้กัสมาอย่างดี พวกกูต่างหากไหมที่ควรจะหวงมัน” ติ๊กพูกพลางสะบัดตัวออกจากเกนแล้วเดินจ้ำอ้าวไปทันที

“ไอ้ติ๊กมึงจะไปไหน!” ต้อมตะโกนถามเพื่อนของตนเอง

“ไม่บอก กูงอน!” ติ๊กตะโกนกลับมา เรียกเสียงหัวเราะให้กับทั้งสามได้อย่างดี เพราะติ๊กเป็นคนที่หวงกัสมากที่สุดในกลุ่ม เนื่องจากกัสตัวเล็กและดูบอบบางติ๊กจึงกันไม่ให้ใครมาจีบกัสเลยซักคน แต่พอกัสกลับมาจากการไปเรียนแลกเปลี่ยนก็ดันกลับมาพร้อมกับคนรักที่เมื่อก่อนเคยเป็นศัตรู จึงสร้างความไม่พอใจให้ติ๊กไม่น้อย แต่ต้อมก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้ติ๊กเข้าใจซึ่งกว่าติ๊กจะยอมรับก็ทำเอาต้อมเลือดตาแทบกระเด็น

 “งั้นเดี๋ยวกูไปดูกัสก่อนแล้วกัน” เกนพูดเช่นนั้น ทั้งสองจึงพยักหน้าตอบรับ เกนจึงเดินออกจากบริเวณบ้านพักของดินไป

“ดินมึงดูหน้าเครียดๆนะ” ต้อมถามอย่างสังเกตได้

“หือ? ไม่นี่”  ดินยิ้มกลบเกลื่อน

“ไม่ต้องโกหกกูไอ้ดิน กูเห็นมึงสีหน้าไม่ดีก่อนกูกับติ๊กจะเดินมาหามึงซะอีก”

“ดินมึงเครียดอะไรก็ปรึกษาพวกกูสิวะ กูเป็นเพื่อนมึงนะเว้ย มึงจะมีเพื่อนไว้ทำไมล่ะถูกไหม” ต้อมจับบ่าของดิน

“เฮ้อ...” ดินถอนหายใจออกมา

“นั่นไง มึงถอนหายใจ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ บอกกูมาเดี๋ยวนี้นะไอ้ดิน” ต้อมพูดราวกับจับได้

“ก็แค่เรื่องที่หมาที่บ้านกูตายไปตัวนึงแค่นั้นแหละ แม่กูเพิ่งโทรมาบอก” ดินโกหกคำโต

“กูว่าไม่ใช่ ขนาดภมรศรีตายมึงยังไม่ขนาดนี้ มึงอย่าโกหกไอ้ดินบอกกูมา” ภมรศรีที่ต้อมว่าคือแมวเปอร์เซียที่อยู่กับดินมาตั้งแต่เด็กๆ ต้อมจำได้ว่าภมรศรีตายไปตั้งแต่ดินอายุ 16 ก็เพิ่งจะผ่านมา 2 ปีนี้เอง ดินมีสีหน้าหม่นหมองแต่ก็แค่นิดเดียวไม่ถึงขนาดที่ดินเป็นอยู่ในตอนนี้

“จริงสิ ลืมชาร์จแบตโทรศัพท์” ดินพูดเช่นนั้นเพราะหาข้ออ้างอื่นไม่ได้อีกแล้วจึงเลี่ยงการตอบคำถามแทน

“มึงคิดว่าพวกกูไม่รู้รึไง” ดินชะงักกึก

“หมายความว่ายังไง” ดินขมวดคิ้วมองต้อมอย่างกลัวว่าจะเป็นอย่างที่ตนเองคิด แล้วเมื่อต้อมให้คำตอบก็ทำเอาดินเบิกตาโพลง

“พวกกูรู้ตั้งนานแล้วว่ามึงชอบกัส”

“มึง..มึงรู้ได้ยังไง” ดินถามอึ้งๆ

“มึงไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าเวลาที่มึงมองกัสมันไม่เหมือนเพื่อนมองเพื่อน” ดินอึ้งกว่าเดิม เขาไม่รู้เลยว่าเวลาที่เขาอยู่กับกัสเขาทำหน้าอย่างไรเลยด้วยซ้ำ แต่ต้อมกลับมองออกอย่างง่ายดาย

“แล้วทำไม—“

“ที่พวกกูทำเป็นไม่รู้เพราะพวกกูรู้ว่ามึงไม่กล้าทำหรอก”

“ติ๊กมันก็กลัวอยู่เหมือนกัน แต่พอเห็นว่ามึงไม่ทำเหี้ยอะไรเลยมันเลยวางใจเพราะมันรู้ว่ามึงมันกาก โอกาสมีตั้งเยอะเสือกไม่ทำ” สิ่งที่ต้อมพูดออกมาทำเอาขาของดินกระตุกยิกๆ

“ถ้ามึงจะพูดขนาดนี้ไม่เอาตีนมาแนบหน้ากูเลยล่ะ” ดินพูดเคืองๆ

“แต่ก็ดีแล้วที่มึงไม่ได้ล่วงเลยอะไรไปมากกว่านั้น พวกกูก็ยังไม่อยากเห็นมึงสองคนมองหน้ากันไม่ติดหรอกนะ” ต้อมพูดยิ้มๆ

“แต่ถึงยังไงกัสมันก็มีแฟนแล้วอ่ะเนอะ แถมแฟนมันยังหวงอย่างกับหมาอีก” ต้อมหัวเราะอย่างขำๆในประโยคสุดท้าย แต่ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามันทำร้ายจิดใจของบอล

“กูรู้ กูกำลังตัดใจจากมันอยู่” ดินมีสีหน้าเศร้าลงถนัด

“เฮ้ย! กูขอโทษ” ต้อมสำนึกผิดแทบไม่ทันเมื่อเห็นดินมีสีหน้าเศร้าขนาดนั้น

“มึงไม่ผิดหรอก เพราะกูเตรียมใจไว้แล้วล่ะ กัสเห็นกูเป็นเพื่อนแล้วกูก็อยากให้กูรู้สึกแบบนั้นกับกัสเหมือนกันแต่ตอนนั้นกูทำไม่ได้ แต่ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วว่ะ เพราะยังไงถึงรักไปแต่ถ้าเขาไม่สนใจมันก็ไม่ต่างกับตกนรกดีๆนี่เอง” ดินฝืนยิ้มออกมา

“เฮ้อออ...เอาเถอะตัดใจแล้วไปหาคนใหม่เถอะ คนมีอีกทั้งหลายล้านอีกอย่างหน้าตาอย่างมึงก็น่าจะหาได้ง่ายๆแหละ เผลอๆมากันเป็นฝูงเลยด้วยซ้ำ ฮะๆ” ต้อมพยายามเรียกอารมณ์ขันเพื่อให้ดินไม่เครียดมากจนเกินไป แล้วก็สำเร็จต้อมทำให้ดินยิ้มได้ ต้อมจึงสบายใจไปได้ระลอกหนึ่ง

"ขอบคุณนะสำหรับกำลังใจ" ดินยิ้ม

"ขอบคุณอะไรล่ะ ก็เพื่อนกันมีเพื่อนไว้ทำไมล่ะ" ต้อมตบบ่าดินเบาๆ

"กูไปละ" ต้อมโบกมือลาดินแล้วเดินออกไป

..

..

..

..

"อือออออ...โอ๊ย!" กัสตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย พอบิดตัวก็ต้องชะงักแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บที่บั้นเอวและช่องทางด้านหลัง 

"ตื่นแล้วหรอ" เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นจากทางด้านข้างของกัส

"อืออ..เจ็บ" กัสลูบสีข้างตัวเองเบาๆ

"เมื่อคืนจำอะไรได้บ้าง" เกนถามเสียงเครียด เพราะรอยช้ำและแผลของกัสไม่ใช่น้อยๆเลย

"ก็....ผู้หญิงน่าจะอย่าซักมหาลัย เขาพูดประมาณว่ากูไม่ได้เป็นของมึงแล้วมึงยังจะรักกูอยู่ไหม แล้วก็...ให้ผู้ชายที่กูไม่รู้ว่าใครมาข่มขืนกู แล้วกูก็จำไม่ได้แล้ว" กัสพยายามคิดแต่ก็จำได้เพียงเท่านี้

"....." ไร้เสียงพูดจากอีกฝ่าย จะมีก็เเต่เพียงสีหน้าที่โกรธขึ้งจนพร้อมจะฆ่าใครได้ซักคน

ดาร์ก: สวัสดีค่ะ... หายไปนานพอสมควรเลยกันเรื่องนี้ เพราะมันเหตุการณ์หลายๆอย่างเกิดขึ้นเลยไม่ได้มาเขียนต่อซักที เขียนไปหลายเรื่องมากระหว่างที่หายไป ตอนนี้เราจะค่อยๆกลับมานะคะ ขอโทษรีดทุกคนนะคะ ทั้งๆที่นิยายใกล้จะจบแล้วแต่เรามาค้างเติ่งกลางทางแบบนี้ ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ รีไรท์ครั้งหน้าเราตัดสินใจจะเปลี่ยนแค่ภาษาแล้วค่ะ เนื้อเรื่องช่างมันเถอะเนอะ 5555

ขออณุญาตต่อแค่นี้นะคะ เรายังจำเรื่องไม่ได้เลย ขอไปทบทวนดูก่อนว่าเรื่องเป็นไงมาไงจบยังไง ไปจูนสมองได้แล้วจะมาต่อให้นะคะ <3

ความคิดเห็น