ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เลือดพล่าน ll < บทนำ >

ชื่อตอน : เลือดพล่าน ll < บทนำ >

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลือดพล่าน ll < บทนำ >
แบบอักษร

= = = แจ้ง = = =

นิยายเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์จากสำนักพิมพ์บ้านวายบุ๊ค ดังนั้นจึงขอปิดตอนตั้งแต่ตอนที่17เป็นต้นไปนะคะ

​จุ๊บ

= = = = = = = = = = = = = =



[บทนำ]


                “หมอพยายามสุดความสามารถแล้ว เสียใจด้วยครับ” คำพูดนั้นดั่งประกาศิตสั่งให้บอดี้การ์ดของคุณหนูทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นตัวแข็งทื่อ หนาวสันหลังวาบ รวมทั้งตัวผมด้วย

                 “ละ แล้วแบบนี้จะไปบอกบอสว่ายังไงดีล่ะ” พี่ชายที่เป็นบอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น ท่าทางหวาดกลัว

                “นั่นสิ บอสรักคุณหนูเล็กมาก ถึงจะไม่ได้กลับมาเมืองไทยเลยก็เถอะ แต่ถ้ารู้เรื่อง...” ทุกคนกลืนน้ำลายลงคออย่างเหนียวหนืด

                “ใครจะเป็นคนบอกเรื่องนี้กับบอส” สุดท้ายประเด็นสำคัญก็ถูกจุดขึ้น ทุกคนตลอดเวลาเป็นเพื่อนร่วมเป็นตายกันมา บัดนี้แปรพักตร์เป็นศัตรูต่างมองหน้าเกี่ยงกันเป็นคนไปบอก

                “เค! แกสนิทกับคุณหนูเล็กที่สุด แกไปบอกบอสนะ”

                “หา?” บอส? ผมไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ หน้าตาก็เคยเห็นแต่ในรูปที่คฤหาสน์จะให้ผมไปบอกได้ยังไง

                “แกนั่นแหละไป ฉันจะจองตั๋วให้ ไปคืนนี้เลยนะ ทางนี้พวกฉันจัดการเอง”

                “เดี๋ยวสิพี่! พวกพี่อย่าหาว่าผมเด็กสุดเลยมารังแกกันสิ ผมคนเดียวในนี้ที่ไม่รู้จักบอสของพวกพี่อ่ะ พี่ให้คนอื่นไปเถอะ”

                “ไม่! แกจะขัดคำสั่งพวกข้าเหรอ นี่รุ่นพี่นะ”

                “ใช่ แกนั่นแหละไป น้องเล็กมีสิทธิ์อะไรมาโวย”

                “รังแกกันเกินไปแล้ว พวกพี่ทำไมชั่วร้ายขนาดนี้” ผมตีอกชกหัวเสียงดังจนคนในโรงพยาบาลหันมามอง แค่บอดี้การ์ดหน้ายักษ์ห้าหกคนมารวมกันอยู่ที่นี่ก็นับว่าน่ากลัวพออยู่แล้ว แถมยังโวยวายเสียงดังก็ไม่มีใครกล้ามาไล่ คนที่เหลือย่อมทำได้แค่มองมาแบบไม่พอใจเท่านั้น

                “ด่าพี่เหรอ!”

                ผลัว!

                ศีรษะของผมถูกตบจนคว่ำ พี่ใหญ่ในกลุ่มบอดี้การ์ดคาบบุรี่ไว้อย่างน่าไม่อายทั้งที่ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ใบหน้าโหดถมึงทึงเหมือนยักษ์แถมแต่ละคนยังมีรอยแผลเป็นน่ากลัวๆตามใบหน้าและบนตัวอีก กล้ามแขนก็ใหญ่จนแทบจะบีบหัวคนแตกได้ด้วยมือเปล่า แม้แต่ปรภ.โรงพยาบาลยังไม่กล้าแม้แต่จะเตือน

                “เลิกตบได้แล้ว เตี้ยหมดแล้วเนี่ย”

                “ข้าวไม่กินก็เตี้ยแบบนี้แหละ”

                “ก็พวกพี่กินหมดเลยนี่ พวกพี่มันสมควรตาย กับข้าวพวกนั้นผมทำเองทั้งนั้น”

                “เถียงๆ เดี๋ยวปั๊ด!”

                “พอๆๆ” พี่ใหญ่ห้ามปรามพี่คนอื่นไม่ให้เข้ามาตีผมอีก จริงๆเพิ่งเสียคุณหนูเล็กไป พวกผมไม่ควรมาเอะอะแบบนี้ ผมเองก็เสียใจอยู่หรอก แต่คุณหนูป่วยออดๆแอดๆมานานแล้ว พวกผมทำใจไว้นานมากแล้วล่ะ ยิ่งไม่กี่วันก่อนคุณหนูเริงร่าเป็นพิเศษ ผมสังหรณ์ใจไว้แล้วว่าฟ้าคงให้เธอได้สนุกเป็นครั้งสุดท้าย พอวันนี้เธอก็หลับไปไม่ตื่นอีกเลย

                พอคิดถึงตรงนี้ก็น่าเศร้าจริงๆนั่นแหละ ผมรับใช้คุณหนูเล็กมาตั้งแต่อายุ15 ปีนี้อายุ18 สามปีที่รู้จักกันคุณหนูเล็กร่าเริงสดใสแล้วก็ดีกับผมมาก ถึงจะซุกซนไปหน่อยแต่ด้วยความน่ารักและอ่อนแอจึงน่าให้อภัย

                “ได้ตั๋วแล้ว เดินทางสี่ทุ่ม ไปถึงฮ่องกงตอนประมาณตีหนึ่งมั้ง แกแจ้งข่าวบอสแล้วรอคำสั่งอยู่ที่นั่นเลย ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ยอมๆบอสไปเถอะ ไม่งั้นแกอาจไม่รอด”

                “เดี๋ยวก่อนพี่! คำแนะนำสมควรตายอะไรเนี่ย” เห็นท่าไม่ดี...ได้ยินว่าบอสรักคุณหนูมาก ถ้าผมไปบอกข่าวจะไม่โดนอาละวาดใส่จนขาหักแขนหักเลยหรือไง แล้วให้ผมยอมๆไปเนี่ยนะ

                “พรุ่งนี้เช้าข้าจะใส่บาตรให้เอ็งกับคุณหนูละกัน”

                ใส่บาตรให้เนี่ยนะ?!

                ไอ้พวกรุ่นพี่สมควรตายยย!!



................................................................................................................

ความคิดเห็น