facebook-icon

มันสุดติ่ง ฟินสุดใจ กด ถูกใจนิยาย เป็นแรงใจแรงปั่นให้เค้าด้วยนะคะ จุ๊บๆๆ

บทที่ 4 ปราบยังไง...

ชื่อตอน : บทที่ 4 ปราบยังไง...

คำค้น : น้ำตาลไพร, เอลยา, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกพ่อเลี้ยง, นางเอกแก่นเซี้ยว

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2560 23:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ปราบยังไง...
แบบอักษร

“เอ่อ...นาย...นายไปเมืองไม่ใช่เรอะ...ทำไมกลับมาเร็วจัง”

เสียงตะกุกตะกักเอ่ยถามเมื่อถูกโยนเข้าไปในรถ ร่างสูงใหญ่กระชากรถออกแล้วขับวนกลับออกจากไร่ตรงไปยังบ้าน ไม่ยอมตอบ ใบหน้าคร้ามคมนิ่งจนสริณาเดาใจนายไม่ออกว่าโกรธระดับไหน ปกตินายจะต้องตวาดดุด่าเสียงดังทันที หากนี่ดูเหมือนจะเงียบไปหน่อยจนหล่อนแอบรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ

“นายจ๋า...”

ขอลองใช้ไม้อ่อนหน่อย หากแต่ก็ไร้เสียงตอบขานจนกระทั่งเขาหิ้วปีกหล่อนขึ้นไปบนบ้าน โยนไปในห้องนอนของเจ้าตัวดี

“ฉันเตือนกี่ครั้งแล้ว ทำไมบอกไม่รู้จักฟังหา!”

คราวนี้อาการนิ่งที่เก็บไว้ระเบิดออกมาทันทีที่ปิดประตูอยู่กันสองคน สริณาแอบโล่งอกที่นายไม่ได้ด่าหล่อนต่อหน้าพวกคนงานและลูกน้อง ไม่อย่างนั้นคงจะเสียเครดิตและเสียการปกครองไปไม่น้อย

“โธ่...นายก็...แค่เล่นสนุกนิดหน่อยเท่านั้นเอง พวกนั้นมันว่างกลางวันมันเหงานะนาย...ตาลเห็นพวกนั้นมันทำงานหนักไม่มีสถานบันเทิงให้มันพักผ่อนหย่อนใจ...แค่เดือนละครั้งเองน่ะนาย”

เสียงเล็กอ้อมแอ้มตอบ...เหตุผลฟังดูเหมือนเป็นคนที่คิดถึงหัวอกคนอื่นเสียยิ่งนัก

“จะเดือนละกี่ครั้งก็ไม่ได้...ฉันเคยเสี้ยมสอนให้เป็นผีพนันตั้งแต่เมื่อไหร่...แล้วไอ้เล่ห์เหลี่ยมกลโกงนั่นไปฝึกมาจากไหน ทำไมไม่เคยได้ดั่งใจเลยหาน้ำตาล”

นายกวินเท้าสะเอวยกมือขึ้นเสยผมที่หวีเรียบเมื่อเช้าจนมันชี้ตั้ง ใบหน้าหงุดหงิดยิ่งนัก

“โธ่...”

“ไม่ต้องมา โธ่ ใส่ฉัน! สอนไม่เคยจำ เตือนอะไรก็ไม่เคยเชื่อ ฉันจะต้องลงโทษเธอในครั้งนี้น้ำตาล...ห้ามออกไปจากบริเวณบ้านเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์”

หา! จะบ้าแล้ว...ไม่ออกจากบ้าน!...ทำยังงั้นได้ไง นายจะบ้าแล้ว ไหนจะงานในไร่...ไหนจะงานต้องไปหมู่บ้านโน้นกับตำบลปางอีก้ออีก...ไปเก็บดอกที่แอบเอาเงินไปหว่านไว้น่ะ...เซ็งเลยแบบนี้

“เฮ้ย...บ้าแล้วนาย...ไม่ออกจากบ้าน?...ไม่ใช่หมานะจะให้มานั่งเฝ้าบ้านน่ะคนแค่เป็นห่วงสวัสดิภาพคนงาน หาความบันเทิงมาให้เพื่อพวกมันจะได้ไม่หันไปหายาเสพติด”

พยายามหาเหตุผลดำน้ำถูไถสีข้างไปเรื่อยเปื่อยตามแต่จะคิดได้ กวินเท้าสะเอวจ้องมองใบหน้าเล็กที่ดวงตาโตดำขลับของเจ้าหล่อนจ้องตอบโต้เขาอย่างไม่ยอม...มันไม่เคยยอมเขา

“ถ้าไม่เชื่อ ฉันจะส่งเราไปกรุงเทพฯ”

ปากเล็กที่กำลังอ้าจะเถียงต่อรีบหุบฉับลงทันที...ประโยคนี้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนักสำหรับใช้ปรามไอ้ตัวดี...หล่อนกลัวที่สุด...กลัวเขาจะส่งหล่อนไปกรุงเทพฯ ไปเรียนหนังสือ ใบหน้าเล็กมุ่นมุ่ยและงอง้ำก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก

“สองวัน”

“อะไร?”

“ก็กักบริเวณน่ะ...สอนวันก็พอ”

ตัวเองผิดยังจะมาต่อรองอีก กวินส่ายหน้า

“สองอาทิตย์”

“เฮ้ย...อะไรวะนาย...ถ้าตาลอยู่บ้านแล้วใครจะเข้าไปดูไร่ นี่ถ้าตาลไม่เข้าไปดูให้ทุกวันนี้ พวกไอ้มิ่งมันแอบก๊งเหล้าตอนกลางวันกันนะจะบอกให้”

นายมีกฎห้ามดื่มเหล้าเวลาทำงาน ดื่มได้หลังจากเลิกงานแล้ว

“ไม่ต้องพูดมาก...จำไว้ว่าต่อไปนี้ถ้าไม่เชื่อฟังคำสั่ง จะถูกลงโทษสถานหนัก”

“ไม่ต้องเอาเรื่องกรุงเทพฯ มาขู่กันหรอกน่านาย...มันเก่าแล้ว”

คนตัวเล็กพยักหน้ายกริมปากทำท่าเยาะ อยากแสดงให้เขารู้ว่าหล่อนไม่กลัว...ถึงแม้ว่าจะยังกลัวอยู่มาก... แต่อาจจะต้องเปลี่ยนแทคติกใหม่ เห็นขู่เราเรื่องกรุงเทพฯ มานานแล้วแต่ไม่เห็นส่งไปจริงๆ สักที

“ไม่ได้ขู่...จะส่งไปจริงๆ”

“นายไม่กล้าหรอก”

ดูมันท้าเขา

“ทำไมว่าฉันไม่กล้าหา?”

“อ้าว...ถ้าตาลไปใครจะคอยเป็นคนหิ้วปีกนายกลับบ้านเวลานายเมาเหมือนหมาน่ะ...ใครจะคอยชงกาแฟให้...ใครจะคอยดูแลตอนนายไม่สบาย...จำไม่ได้เร้อะ...ตอนเป็นไข้ป่า นอนซมร้องครางอี๊ๆๆเหมือนไอ้ดาก...ไอ้ตาลคนนี้แหละที่คอยประคบประหงมดูแล ป้อนข้าวป้อนน้ำป้อนยา คอยปลอบใจนายน่ะฮ๊ะ”

ดูมันทวงบุญคุณ...

“ไม่ต้องพูดมาก ฉันรำคาญ ไปเตรียมตัว”

เขาหันหลังจะออกจากห้อง อยู่คุยกับมันนานๆ แล้วเขาเริ่มจะปวดกะโหลกเพราะมันเถียงเขาคำไม่ตกฟาก

“เตรียมตัวไปไหนนาย?”

“ไปเมืองกับฉัน...”

“อ้าว...นี่ยังไม่ได้ไปหรอกเหรอ?”

เสียงเล็กร้องถามพลางเดินกระแทกไหล่เขาออกจากห้องไปยังห้องโถงรับแขกข้างนอก...ไปเมืองก็ยังดีกว่าถูกให้เฝ้าบ้านเหมือนไอ้ดากแหละน่ะ

“ก็เพราะเรานั่นแหละ...ฉันถึงยังไม่ได้ไป”

“แล้วพี่จักรล่ะ”

“ให้มันเฝ้าไร่แทน ถามมากไปเอาหนังสือมาด้วย”

หนังสือเรียนทางไกลของหล่อน

“ทำไมนาย...”

วันนี้นายทำให้หล่อนโคตรเซ็ง...ไหนจะห้ามเล่นไฮโล ไหนจะโดนกักบริเวณ...แต่อย่าเพิ่งถามเขาว่าเริ่มเมื่อไหร่ คืนนี้ถ้าเขาอารมณ์ดีขึ้นไม่แน่เขาอาจจะเปลี่ยนใจถ้าหล่อนอ้อนให้หน่อย

“จะพาไปหาครูช่วยติวให้”

“หา!...ไม่เอาๆ...ตงติวไปทำไมกัน...เสียเวลา เสียเงินเสียทอง...ตาลอ่านเองได้รู้เรื่องเข้าใจทุกตัวหนังสือ”

อันที่จริงยังไม่ได้แตะเลยสำหรับเล่มใหม่นี้ที่เปิดเทอมมาได้เดือนกว่าแล้ว หล่อนเกลียดการอ่านตำราที่สุด ไม่รู้ว่าการเรียนการสอบโดยการอ่านตำรานี่มันจะเกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา ไม่เห็นสริณาได้อะไรกับมันเลย นอกจากแผ่นกระดาษผลการสอบบอกว่าผ่าน...

ผ่านและยังไงต่อล่ะ...ชีวิตหล่อนก็ยังคงเป็นเช่นนี้เหมือนปกติทุกเมื่อเชื่อวัน...ชีวิตที่มีความสุขกับธรรมชาติ มีข้าวกิน มีเพื่อนเล่น และก็มี...นาย

“ไปหยิบมา ฉันจะไปรอที่รถ”

กวินสั่งเสร็จก็ก้าวลงบันไดไปยังรถ นาทีต่อมาร่างเล็กเสื้อเชิ้ตลายทางผูกตรงเอวกับกางเกงยีนส์ขาดตรงหัวเข่าก็วิ่งกระโดดลงบันไดตามขึ้นมา

“นี่ตาลพูดจริงนะนาย...ตาลไม่ต้องการครูติวให้”

“ไปหาครูก่อน แล้วค่อยว่ากัน บางทีครูเขาก็อาจจะไม่อยากสอนเราเหมือนกันก็ได้”

เสียงห้าวของนายดุก่อนจะออกรถจากบริเวณบ้าน สองชั่วโมงต่อมา กวินขับรถมาจอดตรงร้านอาหารก่อนจะถึงตัวเมือง สริณาเปิดประตูแล้วกระโดดตามลงไป

ร้านอาหารเป็นลักษณะสวนมีต้นไม้ร่มรื่นทั้งชนิดไม้ดอกและไม้ประดับรวมถึงผลไม้ จัดได้เป็นธรรมชาติน่ารื่นรมย์มาก จากหน้าร้านเดินทะลุไปด้านหลังเป็นซุ้มหลังคามุงจากหลังเล็กๆ เรียงราย แยกเป็นสัดส่วนสำหรับลูกค้าที่ชอบความเป็นส่วนตัว กวินเดินไปยังซุ้มด้านในซุ้มหนึ่งเมื่อไปถึง หญิงสาวหน้าตาดีอายุอานามน่าจะประมาณยี่สิบเจ็ดยี่แปดรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง”

เธอกล่าวทักพร้อมกับยิ้มอ่อนหวานดูเรียบร้อยน่ามองทีเดียว

“สวัสดีครับคุณครูทิพวรรณ...นี่น้ำตาล”

กวินหันไปส่งสายตาเข้มให้กับยายตัวแสบ หล่อนจึงยกมือไหว้หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่าคุณครูอย่างเร็วๆ กวินนั่งลง เจ้าตัวดีก็ลงตามลงไปด้วย

“ตอนนี้น้ำตาลเรียนอยู่ปีสอง”

กวินเล่าให้คุณครูสาวนามทิพวรรณฟังอย่างคร่าวๆ พร้อมกับยื่นตำราที่สริณาหอบมาด้วยให้ดู

“ถ้าคุณครูคิดว่าพอจะสอนได้”

เสียงห้าวของพ่อเลี้ยงกวิน หนุ่มรูปหล่อที่เป็นที่หมายตาของสาวๆ ทั่วจังหวัดเอ่ยออกมาอย่างสุภาพ ทิพวรรณรู้สึกเก้อเขินอยู่ภายในเมื่อได้มาอยู่ต่อหน้าเขาเช่นนี้ เขาทั้งหล่อทั้งสง่างามน่ามองไปเสียทุกมุมอย่างที่สาวๆ แอบล่ำลือกันจริงๆ

พ่อเลี้ยงกวินติดต่อครูสอนพิเศษให้เด็กในปกครอง โดยติดต่อผ่านสุชาติ เพื่อนคนหนึ่งของเขาให้เป็นผู้หาให้ สุชาติรู้จักทิพวรรณเพราะหล่อนเป็นรุ่นน้องสมัยเรียน

“ดอก 25% ต่อเดือน ของเงิน 50000 หนึ่งปีได้ดอกเท่าไหร่คะครู?”

จู่ๆ เสียงใสของคนที่จะเป็นลูกศิษย์ก็เอ่ยถามทะลุขึ้นมากลางปล้อง ทำให้ทั้งครูและผู้ปกครองหันขวับมามองหน้าใสๆ ของหล่อนพร้อมกัน คุณครูทิพวรรณอึ้งไปนิดหนึ่งเพราะไม่คิดว่าจะถูกลองภูมิความรู้โดยไม่เตือนล่วงหน้าเช่นนี้ ตัวเลขไม่ได้เยอะแต่ไม่ได้ใช้หัวสำหรับคิดเลขมานานแล้ว

“ทำไมคะน้ำตาล?”

คุณครูไม่ยอมตอบหากกลับถามคืน

“ตกลงครูได้เท่าไหร่คะ?”

สริณาถามย้ำไม่สนใจใบหน้าเข้มกับสายตาดุของนายกวินที่จ้องมองมา เด็กสาวก้มมองเข็มนาฬิกาเพื่อจับเวลาคุณครู เห็นคุณครูรีบหยิบเครื่องคิดเลขออกมากด กวินถอนหายใจยาว

“เอ่อ...แป๊บนะคะ...”

คุณครูแอบรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย ยิ่งต้องมาอยู่ต่อหน้าพ่อเลี้ยงหนุ่มรูปหล่อเช่นนี้ด้วย ทุกวันนี้ใช้เครื่องคิดเลขกับการคิดคำนวณทุกอย่างแม้แต่ร้อยคูณสองร้อยก็ยังต้องจิ้มเพื่อความแน่ใจ

“150000 บาทค่ะครู”

ลูกศิษย์มองนาฬิกาเห็นว่าหมดเวลาจึงเฉลยคำตอบให้คุณครูฟังเอง เห็นคุณครูหน้าแดงด้วยความอายนิดหนึ่ง กวินรู้จุดประสงค์ของไอ้ตัวแสบดี ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

*******

“เห็นหรือยังห๊ะนาย...ถึงตาลจะเล่นไปวันๆ ตาลก็ฉลาด วิชาคณิตคิดเร็วไม่ต้องพูดถึง ตาลคล่อง”

เมื่อนั่งรถออกมาจากร้านอาหารได้ไอ้ตัวแสบก็ส่งเสียงคุยโม้โอ้อวดทันที กวินต้องบอกคุณครูว่าเดี๋ยวเขาจะติดต่อกลับมาใหม่...หมายถึงการปฏิเสธอย่างสุภาพนั่นเอง

อันที่จริงตัวเลขโจทย์ที่ตั้งให้คุณครูแก้นั้น เป็นเงินต้นและดอกเบี้ยที่หล่อนปล่อยอยู่ทุกวันนี้เองแหละ... แล้วนี่นายจะมากักบริเวณ เดือนนี้ยังไม่ได้ออกเก็บดอกกินผลกำไรเลย 

จะให้ไอ้แสนดีกับนังอุษาวดีจัดการให้ก็ไม่เชื่อมือมันนัก เพราะมีลูกค้าบางรายอาจจะแข็งข้อขึ้นมาหากไม่เห็นเจ้าของเงินอย่างหล่อนไปรับด้วยตัวเอง นี่นายยังไม่รู้ว่าหล่อนเรียนวิชาคณิตคิดเร็วจากสำรับ 52 ใบ ด้วย ทั้งป๊อกเด้ง รัมมี่ สารพัด หล่อนคล่องเป็นเจ้ามือเองตามระเบียบ

“เราฉลาดแต่หนังสือก็ต้องอ่าน อีกเดือนหนึ่งจะสอบมิดเทอม...สัญญามาว่าถ้าไม่ติวจะอ่านหนังสือเอง จะไม่ให้ฉันต้องพูดมากเรื่องนี้อีก”

กวินถอดใจ เขาคิดว่าถ้าหากหล่อนไม่ต้องการครู หล่อนก็คงจะหาวิธีการต่างๆ มาต่อต้านเขาจนได้ ชายหนุ่มไม่ต้องการที่จะดึงคุณครูที่ไหนมาเป็นตัวโจ๊กให้หล่อนแกล้งอีก

“สัญญา”

รับปากอย่างรวดเร็วเพื่อเอาใจนาย ใบหน้าเล็กหันมายิ้มแป้นตาแป๋วเป็นระยับให้ กวินเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง...

กวินไปร้านเถ้าแก่สง ร้านขายเครื่องมือการเกษตรที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด

“ว้าย...พ่อเลี้ยง หวัดดีค่า จินนี่ดีใจจังเลยค่ะ คิดถึ๊ง คิดถึง”

จินนี่ ลูกสาวเถ้าแก่รีบวิ่งมาเกาะแขนกวินอย่างถือวิสาสะ เมื่อเห็นเขาก้าวลงจากรถ หล่อนเพิ่งไปหาเขาที่ไร่เมื่ออาทิตย์ก่อนแต่ถูกไอ้เด็กแสบกันท่าจนหล่อนเข้าไม่ถึงเขา จินนี่สะบัดหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าใครที่เปิดประตูตามพ่อเลี้ยงกวินลงมา

สริณาเดินเอามือเกี่ยวหูกางเกงยีนส์ตามกวินเข้าไปในร้านที่เป็นตึกแถวสามชั้นหลังใหญ่ที่ชั้นล่างเป็นร้านขายอุปกรณ์ต่างๆ

“อ้าว...พ่อเลี้ยง...เชิญๆ...วันนี้มาเองเลยนะครับ ของที่สั่งได้มาแล้วเดี๋ยวผมจะให้เด็กยกใส่รถให้”

“ขอบคุณครับเถ้าแก่”

เถ้าแก่สงมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างถูกใจและชื่นชม แอบหวังว่าเขาจะสนใจลูกสาวคนสวยของตัวเอง ถ้าหากได้พ่อเลี้ยงกวินมาเป็นเขยคงจะทำให้เถ้าแก่สงคงจะมีความสุขไม่น้อย 

คงจะปลาบปลื้มดีใจกับวาสนาของลูกสาวตัวเองอย่างที่สุดเถ้าแก่สงเชื่อว่าไม่มีใครที่จะเหมาะกับหมวยจินนี่เท่ากับชายหนุ่มรูปหล่อฐานะและชาติตระกูลดีอย่างพ่อเลี้ยงกวิน รังสิมันต์ อีกแล้ว

เมื่อทุกอย่างถูกขนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว แม่จินนี่ยังคงไม่ยอมปล่อยแขนนายกวิน กอดรัดราวกับเป็นชะนีเพิ่งพบผัวที่พลัดพรากจากกันมานานยังไงยังงั้น หล่อนเดินมาส่งนายถึงรถ สริณาเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้ยิ่งนัก

“พ่อเลี้ยงคะ วันเสาร์หน้าวันเกิดจินนี่ พ่อเลี้ยงมานะคะ”

หล่อนเขย่าแขนทำท่าอ้อนเขา สริณาเห็นแล้วต้องเบ้ปากใส่ก่อนจะเดินไปเกาะแขนอีกข้างหนึ่งของเขา

“นายขา...วันเสาร์วันเกิดไอ้ดาก นายต้องอยู่นะคะ ต้องอยู่ดูมันเป่าเค้ก ออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละค่ะนาย...ไอ้ดากมันอายุถึงวัยผสมพันธุ์ เกิดวันเสาร์วันแรงมันเลยแรด นายต้องอยู่เป็นเกียรติให้มันนะคะนายขา.ขา.ขา...”

ไอ้ตัวดีแกล้งส่งเสียงลากยาวในตอนท้ายเหมือนเสียงแม่นากก่อนจะยิ้มหวานกระพริบตาถี่ๆ ใส่เขา กวินเห็นแล้วอยากจะเข็กกะโหลกมันนัก

“ผมไปก่อนนะคุณจินนี่”

เสียงห้าวของกวินกล่าวพร้อมกับเดินไปยังด้านคนขับ

“ตกลงวันเกิดจินนี่ พ่อเลี้ยงมานะคะ...นะคะพ่อเลี้ยง”

เสียงออดอ้อนเต็มที่พร้อมกับเขย่าแขนเขาเหมือนเด็กอีกครั้ง ถ้าหากเด็กเล็กๆ ทำก็คงจะดูน่ารักดีแต่เห็นยายหมวยขาววอกนี่ทำให้สริณารู้สึกอยากจะกระโดดถีบซะให้รู้แล้วรู้รอด ดูแล้วมันขัดหูขัดตาและหมั่นไส้เหลือจะกล่าว 

เด็กสาวจึงนายผลักเข้าไปในรถผลักประตูปิดให้เรียบร้อย จากนั้นก็ดึงแม่จินนี่ออกมาให้พ้นทาง

“อย่างที่บอกนายติดงานวันเกิดหมาที่บ้าน มาไม่ได้ร๊อกคุนจินเน่า... บ๊าย บาย”

******************************************

เวปล่มตามเคยค่ะ มาช้ายังดีกว่าไม่มาเน้าะ....จุ๊ฟๆๆๆ

ไอ้น้ำตาลยังคงกระจายความแสบไปเรื่อยๆ...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว