Line-icon

อัพทุกวัน / ติดตามผลงานอื่นๆของ PANG-GOKI คลิกที่รูปโปรไฟล์เลยคับ ❤️ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนและชื่นชอบนิยายของเรานะ รัก❤️

EP1 🍑 : โปเนียว 100%

ชื่อตอน : EP1 🍑 : โปเนียว 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2560 14:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP1 🍑 : โปเนียว 100%
แบบอักษร

ไลน์! ไลน์! ไลน์! ไลน์! ไลน์!

เสียงการแจ้งเตือนของแอพพลิเคชันยอดฮิตที่เรียกกันว่า LINE ดังขึ้นรัวๆเมื่อมีบางคนทักเข้ามา หญิงสาวที่กำลังนั่งตีฮอลอยู่หน้าคอมอย่างดุเดือดเลือดพล่านเมามันในอารมณ์หาได้สนใจหรือใส่ใจกับเสียงแจ้งเตือนนั้นเลย เธอยังคงเล่นต่อไปแต่ไอ้เสียงบัดซบนี่ก็ไม่ยอมหยุดซักทีจนมันเริ่มรบกวนสมาธิในการเล่นเกมส์สุดมันส์ของเธอ ในที่สุดเธอก็แพ้จนได้

"เชี้ยเอ้ย!" เสียงสบถดังออกมาจากปากสีแดงสดอวบอิ่มเธอใช้ฟันกัดริมฝีปากล่างแรงๆหนึ่งที่เพื่อใช้มันระบายอารมณ์หัวร้อนของตัวเอง ตาสวยเหลือบไปมองไอ้เจ้าโทรศัพท์เครื่องบางทันสมัยของตัวเองที่วางอยู่บนเตียงอย่างเซ็ง

"ใครแม่งไลน์มาตอนนี้ว่ะ" เธอยกมือขึ้นบิดขี้เกียจจากนั้นก็ลุกขึ้นกระโดดล้มตัวนอนลงบนเตียงสีชมพูหวานแหววของตัวเอง เธอถอนหายใจเสียงดังไปทีนึงแล้วควานมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางมาเปิดดู เมื่อเห็นชื่อที่ไลน์เข้ามา ความหงุดหงิดของเธอยิ่งเพิ่มขึ้นคิ้วสวยขมวดยู่เป็นปม

"ไอ้ธาดา!" โปเนียวกัดฟันพูดชื่อคนที่ไลน์มาขัดจังหวะการเล่นเกมส์ของเธอ

ธาดา : ทำไรอ่ะ

ธาดา : เงียบ ไม่ตอบ

ธาดา : ตอบธาดาหน่อยดิ่รู้นะเห็นไลน์ธาดาอ่ะ

ธาดา : อยากคุยกับโปเนียวนะ

ธาดา : ธาดาคิดถึง

โปเนียวอ่านมาถึงข้อความสุดท้ายที่ธาดาส่งมา เธอจิ้ปากหงุดหงิดให้กับไอ้คนขี้ตื้อ หน้าด้าน หน้าทน ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ธาดามักจะส่งไลน์มาหาเธอตลอดเวลา เช้า สาย บ่าย เย็น ดึกดื่นเที่ยงคืนมันก็ยังจะส่งมาตั้งแต่คืนนั้น คืนที่เธอเผลอ ช่างแม่งเหอะไม่อยากคิดให้รกหมองขยะความคิด!!!!!!

โปเนียว : รำ! คาณ!!!!

เธอพิมพ์ตอบกลับไปตามความรู้สึกของตัวเอง และมันก็จะถูกพิมพ์แบบนี้ทุกครั้ง คำนี้มีไว้ให้ไอ้ธาดาคนเดียว

ธาดา : ง่ะ ใจร้าย

โปเนียว : บอกแล้วไงว่ารำคาญ! เลิกยุ่งกับกูซักทีดิ่ธาดา!!!!

ธาดา : ไม่เลิก!!!

โปเนียว : ไอ้สัส!

ธาดา : พูดกับผัวงี้ได้ไงอ่ะ พูดไม่เพราะเลยนะไอ้เมีย ผัวงี้เสียใจเลยว่ะ

โปเนียว : หยุดเห่าเดี๋ยวนี้นะไอ้ธาดา!

ธาดา : ถ้าอยากให้หยุดเห่าก็เอาปากเมียมาหยุดดิ่ ง่ายนิดเดียว

ฉันเงื้อมือขึ้นกลางอากาศกำลังจะคว้างโทรศัพท์ที่คุณป๋าเพิ่งซื้อให้มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี้เข้ากับพนังห้อง แต่ก็ต้องหยุดมือค้างไว้อย่างงั้นเมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าคุณป๊าเพิ่งซื้อให้ถ้าพังอีกเครื่องนี้ก็จะเป็นเครื่องที่ห้าในรอบปีแล้ว เสียงคำบ่นของหม่าม๊าคนสวยลอยเข้ามาในหัวฉันไม่หยุด โอเคไม่คว้างแล้วจ้า

ฉันพลิกตัวดึงหมอนข้างเข้ามากอดก่าย ปิดเครื่องหนีความหงุดหงิดวุ่นวายจากไอ้ธาดามันซะเลย ยิ่งฉันโมโหธาดาก็ยิ่งชอบและนี่คือวิธีตัดปัญหาอารมณ์หัวร้อนของฉันจากคนอย่างมันได้ดีที่สุด ฉันนอนไม่หลับลืมตามองความว่างเปล่าในความมืด ความคิดวนลูปมาเรื่องคืนนั้น คืนที่ถูกไอ้คนเลวมันฉวยโอกาศทำระยำตำบอนด์กับร่างกายของฉัน

ฉันหลับตาลงปล่อยให้น้ำตามันไหล คำพูดของคุณป๊าวิ่งวนอยู่ในหัว ถ้าวันนั้นฉันไม่อวดดีคิดว่าตัวเองเก่งเรื่องบัดซบคงไม่เกิดขึ้น

"จำไว้นะโปเนียวถึงแม้ว่าโปเนียวจะเก่งซักแค่ไหน แต่เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้านะลูกรัก เหนือผู้หญิงก็ยังมีผู้ชาย อย่าไปล้อเล่นกับพวกผู้ชาย หัวรั้นให้น้อยๆ อย่าเอาแค่ความคิดและการตัดสินใจของตัวเองเป็นที่ตั้ง มีหูสองข้างก็ต้องใช้ฟังให้ครบทั้งสองข้าง มีตาสองตาก็ต้องใช้มองให้ครบทั้งสองตา คิด วิเคราะห์ แยกแยะ คิดลึกๆอย่าคิดเพียงแค่ตื้นๆสมองมีสองซีกอย่าใช้มันเพียงแค่ซีกเดียว"

เสียงคำสอนของคุณป๊าดังอยู่ในหัวฉันไม่หยุด คำสอนเหล่านี้ถูกท่องให้ฉันจำขึ้นใจตั้งแต่ฉันอายุ 8 ขวบตอนนั้นคุณป๊าพาฉันแอบหม่าม๊าไปเรียนมวยไทยที่ค่ายมวยเพื่อนคุณป๊า จนฉันติดใจแล้วไม่ยอมไปเรียนรำไทยอยู่พักใหญ่ๆเลยล่ะ จำได้ว่าพ่อหม่าม๊าจับได้คุณป๊าก็โดนหม่าม๊าไล่ออกจากบ้านให้ไปในที่โรงรถตั้งหลายคืน โทษฐานที่ทำอะไรไม่ปรึกษาหม่าม๊าก่อน

คิดถึงตัวเองตอนเด็กชะมัด อยากกลับไปไร้เดียงสาเหมือนเดิมจัง โตมาแล้วเครียดกับชีวิตชิป!!!

ทุกครั้งเวลาที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีแรงที่จะยืนคุณป๊าจะคอยช่วยพยุงจับฉันให้ลุกขึ้นยืนและก้าวขาไปข้างหน้า เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกท้อแท้จากเพื่อน คนรอบข้าง คนรัก หรือแม้แต่การเรียน คุณป๊าจะมาเล่าวีรกรรมสมัยที่จีบกับหม่าม๊าให้ฟังตลอด เรื่องพวกนี้ทำให้ฉันหายเศร้า ในทุกๆความเศร้าของฉันก็จะมีคุณป๊านี่แหละที่คอยเข้ามากอดและทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่มีครอบครัวที่น่ารักขนาดนี้ ส่วนหม่าม๊าแค่เห็นฉันซึมหรือร้องให้หม่าม๊าก็ร้องให้ตามแล้ว ท่านก็เลยต้องส่งคุณป๊ามาปลอบฉันแทน5555555555

"คุณป๊าโปเนียวคิดถึงคุณป๊ากับหม่าม๊าที่สุดเลยค่ะ ฮึก"

ฉันกอดหมอนข้างแน่นซุกหน้าลงไปในหมอนข้างปล่อยให้ตัวเองร้องให้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น

อยากกลับบ้านไปกอดคุณป๊ากับหม่าม๊า คิดถึงอกอุ่นๆที่คอยซับน้ำให้ฉันจัง อยากจะไประบายความอึดอัดในหัวใจที่หน่วงรั้งอารมณ์ของฉันให้จมดิ่งอยู่แต่กับภาพและเสียงอันน่าอับอายและมันน่าเกลียดที่สุด ฉันขยะแขยงตัวเอง

"โปเนียวเป็นของธาดานะ เป็นของธาดาคนเดียว เป็นเมียของธาดาคนเดียว อ่ะ ซี๊ดดดดดดดดดดดด"

💁🏻💁🏻💁🏻💁🏻💁🏻💁🏻💁🏻

#ตัดฉับกันไปด้วยเสียงร้อง ซี๊ดซ้าสสสสสสส 555555

#อย่าตกใจในความหยาบคายของนางเอก เจ๊ตั้งใจให้นางได้นิสัยพ่อมา

image

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว