email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 10 ธามหิน

ชื่อตอน : บทที่ 10 ธามหิน

คำค้น : ธามหิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 972
× 14,100
แชร์ :
บทที่ 10 ธามหิน
แบบอักษร

"ธาม"


30 นาทีต่อมา...


ตอนนี้ธามก็กำลังนั่งล้อมวงกับผู้ชายอีก 4 คนอยู่ในห้องเรียนเพื่อที่จะวางแผนการทำโครงงานในครั้งนี้ และแน่นอน 4 คนนั้นก็คือ โอ เฟียร์ บอล และก็หิน....


"ไหนมึงลองบอกแผนมาดิ..." เสียงจากบอลที่ถามธามดังขึ้น


"เดี๋ยวเราจะนัดมาทำวันเสาร์นี้นะ มีใครไม่ว่างไหม? " ร่างบางถาม เพราะเขาจะต้องไปคิดแล้วก็เตรียมมาก่อนว่าจะต้องทำยังไง รูปแบบไหน แบ่งงานกันยังไง เพราะถ้าใครสักคนมาไม่ได้ เขาก็จะได้วางแผนถูก


"ไม่แน่ใจ..." เฟียร์ตอบ


"กูก็ไม่รู้...." บอลตอบ


"กูน่าจะว่างมั้ง" โอตอบ เหลือคนสุดท้าย ธามจึงหันไปมองหินคนที่กำลังนั่งกอดอกอยู่


"ว่างตลอด" หินตอบพร้อมกับจ้องมาที่คนถามด้วยสายตานิ่งๆ ธามจึงรีบหันหน้าหนีทันที เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมสายตาของชายหนุ่มมันถึงทำให้เขารู้สึกแปลกๆ คงอาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าของหินมั้ง...


"งั้นเรื่องแผนต่างๆ หรือรูปแบบอะไรต่างๆ เดี๋ยวเราจะเป็นคนไปคิดมาให้นะ หรือมีใครจะเสนออะไรไหม? " ธามพูดบอกทุกคนก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคคำถาม


"ไม่มีๆ " ทั้งสามหนุ่มยกเว้นโอก็รีบตอบพร้อมกันทันที บอลจึงหันหน้าไปมองเฟียร์ก่อนจะหันไปมองหน้าหิน


"ตามนั้นแหละ มึงไปคิดมานะ..." บอลพูดบอก


..


..


ระหว่างทางเดินกลับหอที่แสนจะน่าเบื่อ ตอนนี้แสงของดวงอาทิตย์สีส้มๆ ก็ส่งลงมากระทบกับร่างของคนที่กำลังเดินก้มหน้าอยู่ข้างๆ ถนนบททางเดินเท้า


"เฮ้ออออออ"


"ทำไมรู้สึกเหมือนเริ่มเบื่อคู่ชายๆ ที่อุตส่าห์ไปพยายามสืบมาแล้วว่ะ..."


"หรือเรางานเยอะจนลืมเรื่องทุกอย่างไป" ตอนนี้ธามก็กำลังเดินบ่นกลับหอของเขาด้วยความรู้สึกที่เหนื่อยๆ พักนี้สิ่งไหนที่เขาชอบทำเขาก็มักที่จะไม่ค่อยมีเวลาได้ทำ


"และนี่ยังจะต้องมาวางผงวางแผนโครงงานเลขอีก...เฮ้ออออ"


วันนี้ก็เช่นเคย เขาต้องเดินกลับหอคนเดียวเนื่องจากโอเพื่อนสนิทของเขาบอกว่าจะไปทำธุระกับแม่ ซึ่งธามรู้สึกว่ามันจะเริ่มบ่อยเกินไปแล้ว ตามจริงตอนนี้เขาก็เริ่มสงสัยเพื่อนของเขาขึ้นมาแล้วว่า โอได้ไปทำธุระกับแม่ของตนจริงๆ ไหม


"คงต้องสืบล่ะ..."


..


ไม่นานธามก็กลับมาถึงห้องของเขา ชายหนุ่มวางกระเป๋าไว้แล้วรีบล่วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมากดโทรหาเพื่อนของเขาทันที


ตู๊ด........


เสียงดังขึ้นแบบนี้แสดงว่าโทรติด ร่างบางยืนยกโทรศัพท์แนบหูค้างไว้รอให้เพื่อนของเขารับ


"..."


"ฮัลโหล.." สักพักเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น


"มึงอยู่ไหน? " ธามถามเพื่อนของเขาด้วยน้ำเสียงปกติ


"..." เงียบ


"โอ..." เมื่อเห็นว่าโอไม่พูดด้วย ธามจึงเรียกเพื่อนของเขา


"ใครโทรมา? " เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งแทรกเขามาจากปลายสาย ทำให้ธามขมวดคิ้วเข้าหากันทันที


"โอ..." เขาเรียกเพื่อนของเขาอีกครั้ง


ตี๊ด...


แต่ปลายสายก็กลับกดตัดสายทิ้งทันที ทำให้ธามยืนงงอยู่ในห้องคนเดียว


"อะไรวะ? " ร่างบางพูดบ่นคนเดียวสักพัก เขาก็เดินเข้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อที่จะเข้าไปอาบน้ำ


..


..


1 ชม. ต่อมา


ตอนนี้ร่างบางที่ใส่กางเกงขาสั้นสีดำกับเสื้อยืดสบายๆ ก็กำลังนั่งคิดรูปแบบการนำเสนอโครงงานอยู่หน้าโต๊ะคอมของเขาอยู่


"ถ้าจะเอาที่แบบคนอื่นหันมาสนใจเยอะๆ แล้วเนื้อหาก็ถูกต้องครบสมบูรณ์ทำไงดีว่ะ? " ธามนั่งพูดคนเดียวพร้อมกับคิดๆ ไป เขาไม่รู้ว่าจะทำไงดี อีกอย่างกลุ่มของเขาแต่ละคนก็มีแต่แบบ...


ก๊อกๆๆ


สักพักเสียงเคาะประห้องก็ดังขึ้น


"ใครวะ? " ธามลุกขึ้นแล้วก็เดินไปหยุดหน้าประตูห้อง


แกร็ก..


พอเปิดประตูออกมาเขาก็กลับไม่เห็นมีใครยืนอยู่ ร่างบางจึงเดินออกไปแล้วก็หันซ้ายหันขวาเพื่อที่จะมองหา


"หมับ! " อยู่ดีๆ ก็มีคนจับล็อกแขนของเขาไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับใช้มือปิดปาก


"อือออออ" ธามทำเสียงในลำคอเพราะเขาพูดออกมาไม่ได้ เขาพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็สู้แรงของคนที่จับเขาไว้ไม่ได้


"ปล่อ...อือออ" ตอนนี้ร่างบางก็กำลังถูกลากไปยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่บนชั้นเดียวกันกับห้องของเขา


พลั่ก!


"โอ๊ย.."


พอถึงห้อง คนที่ลากเขาเข้ามาก็เหวี่ยงร่างของเขาลงไปกองกับพื้นอย่างจัง


"เลย์.." ธามเรียกชื่อของคนที่อยู่ตรงหน้าของเขา เขาไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะทำแบบนี้


"หึ.." ร่างสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะไปปิดล็อกประตูห้อง แล้วจึงค่อยๆ หันกลับมาแล้วเดินเข้าใกล้ธามทีละนิดๆ ทำร่างบางรีบขยับหนีทันที


"มาทบทวนความทรงจำระหว่างเราสองดีกว่าไหม? " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับทำสายตายียวนใส่ แต่มันก็ทำให้ธามรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที


"ไม่นะเลย์.." ธามพูดพร้อมกับส่ายหัวไปมา เพราะเขารู้ว่าชายหนุ่มจะทำอะไร เขาไม่อยากที่จะทำแบบนั้นกับคนที่ตอนนี้เขาไม่ได้รัก เขายอมรับว่าเขาเคยมีอะไรกันกับชายหนุ่มมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น


ก๊อกๆๆๆๆ


เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ทั้งสองชะงักทันที ในระหว่างที่เลย์หันไปมอง ธามก็ได้โอกาสที่จะหนี เขารีบลุกขึ้นผลักร่างสูงให้เสียหลักแล้วก็วิ่งไปที่ประตูทันที


"อึ่ก..." แต่ไม่ทันใด ผมด้านหลังของเขาก็ถูกดึงไว้ทำให้เขาไปไหนต่อไม่ได้


"มึงกล้าหนีกูหรอธาม!? " ร่างสูงตะคอกเสียงดัง


"โอ๊ย...เลย์ กูเจ็บนะ" ธามพูดเสียงสั่นเพราะตอนนี้เขารู้สึกเจ็บที่บริเวณหนังศีรษะไม่น้อย


ก๊อกๆๆ


"เอาของมาส่งครับ" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นตามมา ร่างสูงจึงเหวี่ยงร่างของธามลงไปกองที่เตียงนอน


"อย่าคิดจะหนีนะ ไม่งั้นกูฆ่ามึงแน่" เลย์พูดเสียงขู่ ทำให้ธามไม่กล้าหนี ร่างสูงเดินไปเปิดประตูเขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนทำหน้านิ่งๆ อยู่


"อ๊ะ...หินช่วยด้วย! " ตรงข้ามกัน ร่างบางเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็เรียกให้เข้ามาช่วยทันที ธามลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งไปที่ข้างหลังเลย์


"ไหนของ? " เลย์ถามด้วยความงง


"ขอคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมึงคืนได้ไหม? " หินถาม พร้อมกับชี้มาที่ธาม


"มึงอยากมีเรื่องกับกูใช่ไหม? " เลย์พูดพร้อมกับเดินเข้ามากระชากข้อเสื้อของหินขึ้น ส่วนหินก็ยืนจ้องหน้ากับเลย์นิ่งๆ


"ปล่อยกูไปเถอะเลย์ กูบอกมึงไปหลายครั้งแล้วนะ เรื่องระหว่างเราสองคนอ่ะ.." ธามพูดบอก แต่มันก็ยิ่งกลับทำให้เลย์รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ


พลั่ก!


 หินผลักเลย์ออกจนชายหนุ่มเซไปข้างหลังจนเกือบล้ม ธามได้โอกาสเขาก็รีบวิ่งผ่านเลย์ออกมาข้างนอก


"ไปเร็ว..." ร่างบางจับไปที่ข้อมือของหินแล้วรีบดึงร่างสูงวิ่งไปที่ห้องของตัวเองทันที หินก็วิ่งตามคนที่กำลังจับข้อมือของเขาไว้อยู่


"สัสเอ๊ย! " เลย์สบถคำหยาบออกมาลั่นห้อง แต่เขาก็ไม่ได้วิ่งตามทั้งสองไป ชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครสักคนทันที

​​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว