facebook-icon

มันสุดติ่ง ฟินสุดใจ กด ถูกใจนิยาย เป็นแรงใจแรงปั่นให้เค้าด้วยนะคะ จุ๊บๆๆ

บทที่ 3 เจ้ามือโดนแจ็คพ็อต

ชื่อตอน : บทที่ 3 เจ้ามือโดนแจ็คพ็อต

คำค้น : น้ำตาลไพร, เอลยา, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกพ่อเลี้ยง, นางเอกแก่นเซี้ยว

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2560 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 เจ้ามือโดนแจ็คพ็อต
แบบอักษร

“คืนนี้เอาหนังสือมาให้ฉันดู เข้าใจไหม?”

เสียงนายย้ำดังมาข้างหลัง น้ำเสียงบ่งบอกว่าเอาจริง

“สริณา...ได้ยินที่พูดไหม?”

ถ้าหากเรียกชื่อเต็มยศเมื่อไหร่แสดงว่า...อารมณ์เริ่มไม่โสภาและเอาจริงขึ้นมาเหมือนกัน

“กี่ทุ่ม?”

ถามเผื่อจะหาทางเลี่ยงได้

“สามทุ่ม”

นายกวินมักอยู่ในไร่จนค่ำ บางทีก็นั่งก๊งเหล้าต่อกับพวกลูกน้องคนสนิท บางครั้งก็มีแขกมาหาก็ต้องนั่งคุยนั่งดื่มจนดึกดื่น

“เค”

เสียงตอบรับเสมือนขอไปที ถึงแม้จะอยู่ในป่าแต่เด็กสาวหัวไวฉลาดเป็นกรด หล่อนพูดภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดีเพราะเขาสอนตั้งแต่หล่อนตัวกะเปี๊ยกชอบเกาะแข้งเกาะขาเกาะหลังไปทั่วจนกระทั่งอายุสิบหกที่หล่อนเริ่มโต เขาจึงไม่ยอมให้เจ้าตัวดีถึงเนื้อถึงตัวอีก

“ถ้าเบี้ยว...รู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร”

เสียงเข้มเอ่ยเพียงเท่านั้นก่อนร่างสูงใหญ่จะหมุนตัวเดินกลับขึ้นบ้านไป สริณาแอบย่นจมูกให้ด้านหลังของเขา

“ไอ้แสนดี!...หนอย หายหัวไปไหนวะ...ไอ้แซนดี้!”

“จ๋า...พี่ตาล”

“ไอ้ห่านี่กระแดะอยากเป็นฝรั่ง”

ร่างโย่งของวัยรุ่นผู้ชายรีบวิ่งมาจากทางหลังบ้าน เวลาหล่อนเรียกมันชื่อไทยแท้ที่พ่อแม่มันตั้งให้แม่งไม่ค่อยอยากรับรู้ แต่พอเรียกเป็นฝรั่งทีไรล่ะมันกระดี๊กระด๊าทันที...

ตอนที่นายมาถึงหมู่บ้านใหม่ๆ นั้น นายกวินพูดไทยยังไม่ชัด เขาเรียกชื่อคนเพี้ยนไปหมด จนหลายคนที่นี่มีชื่อเป็นฝรั่งไปโดยปริยาย ถึงแม้ว่าในเวลาต่อมานายจะทั้งพูดคล่องและด่าคล่อง สบถเป็นไฟราวกับคนท้องถิ่นแล้วก็ตาม แต่คนบางคนก็ยังอยากมีชื่อเป็นฝรั่ง อย่างเช่นไอ้แสนดี ลูกน้องวัยสิบเก้าของหล่อนเป็นต้น

“มีไรพี่...นายไปหรือยัง?”

“กำลังจะไป...เอ็งเตรียมของพร้อมหรือยัง?”

เสียงตอนท้ายกระซิบกระซาบ ลูกน้องตัวดีพยักหน้าหงึกๆ แข็งขัน วันนี้วันศุกร์แห่งชาติ สิ้นเดือน... นายเข้าเมืองไปธนาคารและไปหาซื้อของ...ตารางชีวิตนาย หล่อนรู้ดีไปเสียหมด...ทำให้รู้ว่าเวลาไหนเป็นฤกษ์งามยามปลอด และฤกษ์รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นไอ้ตาล

“พร้อมแล้วลูกพี่ ว่าแต่นายไปทั้งวันแน่น่ะ?”

ลูกน้องถามเพื่อความแน่ใจ เพราะอย่างที่บอกวันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติสิ้นเดือน คนงานจะรับทรัพย์กันตอนสายๆ ตามธรรมเนียมของไร่รังสิมันต์จะจ่ายเงินเดือนตอนเช้าก่อนเข้างานเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ เหล่าคนงานจะได้มีแรงทำงานทั้งวันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขเพราะรู้สึกถึงเงินเดือนสดๆ ที่ตุงอยู่ในกระเป๋าทั้งวัน แต่หลังจากนั้นก็ตัวใครตัวมัน บางคนวันรุ่งขึ้นก็อาจจะหน้าแห้งเหมือนเดิมก็มีให้เห็นประจำ

นายให้ฝ่ายการเงินและการบัญชีเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องเงินเดือนคนงานและทำบัญชีรายรับรายจ่ายของไร่ทั้งหมดอย่างเป็นระบบ 

คนที่รับผิดชอบคือพัชรี หญิงสาววัยยี่สิบห้าเป็นลูกหลานของคนในหมู่บ้านนี้เองที่นายช่วยสนับสนุนทุนการศึกษาจนจบปริญญาตรีหล่อนกลับมาทำงานให้นายได้สามปีแล้ว พัชรีนั้นเป็นหญิงสาวหน้าตาเรียบๆไม่สวยสะอะไรแต่เป็นคนสะอาดแต่งตัวเรียบร้อยและนิสัยดี จึงเข้ากันได้ดีกับสริณา

“ทั้งวัน วันนี้นายไปธนาคารและคุยธุระกับเฮียสงที่ตลาด กว่าจะกลับก็มืดแหละ ไหนลูกสาวเฮียสงจะระริกระรี้ออเซาะให้นายพาไปเลี้ยงข้าวอีก เอ็งเอ๊ย...เผลอๆ กลับมาเที่ยงคืน”

ลูกน้องมองลูกพี่อย่างชื่นชมและนับถือในความแสนรู้...ระยะทางจากไร่ไปจังหวัดมันปาเข้าไปตั้งร้อยยี่สิบกิโลเมตรแล้ว นายขับรถโฟร์วีลสีดำคันใหญ่ รถประจำตำแหน่งไปเอง

“แต่เห็นเอาพี่จักรไปด้วยนะลูกพี่”

หมายถึงจักรวาลชายหนุ่มอีกคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพัชรีที่นายให้ทุนเรียนจนจบด้านการเกษตรจากมหาวิทยาลัยแม่โจ้ จากนั้นก็มาเป็นผู้ช่วยนายเหมือนพัชรี 

จักรวาลรับผิดชอบเรื่องการดูแลผลผลิตทั้งหมดทำหน้าที่เหมือนผู้จัดการไปทั่ว...คือรับเละทุกงานแล้วแต่นายจะสั่ง อย่างวันนี้ถ้าหากนายให้ขับรถเข้าเมืองไปด้วยก็แสดงว่านายจะไปหาซื้อของพวกเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ

“เหรอวะ...ถ้าพี่จักรไปด้วยอาจกลับเร็ว งั้นรีบไปกันเถอะ”

ลูกพี่รีบเก็บชามข้าวเอาไปล้างเก็บตรงครัวใต้ถุนบ้าน จากนั้นก็รีบจูงมอเตอร์ไซด์ประจำตำแหน่งออกมาจากโรงจอดรถข้างเรือนใหญ่

“ตาล”

เสียงเข้มร้องเรียกจากระเบียงบ้าน สริณากำลังจะสตาร์ทรถเครื่อง

“อะไรนาย?”

“อย่าทำอะไรที่เคยห้ามไว้นะ...อย่าให้รู้ไม่งั้นฉันจะจัดการเราขั้นเด็ดขาด”

เสียงเตือนเรียบๆ ดังออกมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองลงมาอย่างรู้ทัน

“รู้แล้วน่า นายก็...ขับรถปลอดภัย มาให้ทันติวหนังสือให้ตาลล่ะ”

สั่งเสียอย่างดีพร้อมกับส่งยิ้มสายฟ้าแลบให้ก่อนจะสตาร์ทรถขี่ออกไปอย่างรวดเร็วตามด้วยมอเตอร์ไซด์ของลูกน้อง เวลาทำกิจลับเฉพาะนี้สริณาไม่ชอบให้ไอ้แสนดีมันซ้อนรถด้วย เนื่องจากว่าเผื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้นมาจะได้ใช้รหัสตัวใครตัวมันทันที จะมามัวใช้รถคันเดียวกันมันจะเป็นการเสี่ยงจนเกินไป

ตรงด้านท้ายไร่มีกระท่อมไม้หลังเก่าๆ อยู่สามหลัง เคยเป็นที่อยู่ชั่วคราวของคนงานก่อนที่นายจะสร้างห้องแถวถาวรให้อยู่ในเวลาต่อมา กระท่อมหลังกลางนั้นเป็นสถานที่พิเศษสำหรับหัวหน้ากับสมุนคู่ใจในทุกวันสิ้นเดือน เวลาเที่ยงที่คนงานพักทานข้าวเท่านั้นที่แก๊งค์นี้จะปฏิบัติการ ทำธุรกิจที่เรียกว่า...เงินด่วนทันใจ ไร้ดอกเบี้ย...

“ไอ้ส่า...ไอ้ส่าโว้ย”

เมื่อจอดมอเตอร์ไซด์ตรงหน้ากระท่อมเสร็จก็เรียกลูกน้องอีกคนที่ให้มาเคลียร์พื้นที่รอ ไอ้...หรือจะเรียกว่า...นัง...นี่ก็อีกรายที่กระแดะเรื่องชื่อ

“หือ...พี่ตาลอ๊ะ...บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าชื่อ อุษาวดีน่ะ...”

เสียงต่อว่าสะดีดสะดิ้งดังมาจากกระเทยถึกนามว่า...ไอ้อุตส่าห์...

ชื่อดีๆ ที่พ่อแม่มันตั้งให้แต่มันไม่ชอบหรือจะเรียกว่ามันโคตรเกลียดเลยดีกว่า ตัวมันสูงใหญ่หนาล่ำบึ๊กเป็นกระเทยควายวัยสิบเก้า ตัวโตแต่จิตใจอ่อนไหวเหมือนสาวน้อยเห็นผู้ชายไม่ได้มันจะแลบลิ้นยาวออกมาเลียปากแผลบๆ ทำท่าหิวกระหายราวกับปอบอีเมี้ยน...พร้อมกับกระพริบตาถี่ๆ ยิ้มทีเห็นฟันซี่เท่าจอบเท่าบ้าน ถ้าหากสริณาอารมณ์ดีก็จะพอเออออห่อหมกเรียกมันว่า อุษา เพื่อให้มันดีใจได้อยู่บ้าง  

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนงานวัดของตำบลมีประกวดสาวประเภทสองมันอ้อนวอนให้สริณาช่วยสนับสนุนส่งมันเข้าประกวด ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า MISS USA.

คณะกรรมการอ่านชื่อครั้งแรกตกใจแกมตื่นเต้นคิดว่ามิสยูเอสเอให้เกียรติถ่อสังขารมาถึงตำบลปางอีก้อ แต่ที่ไหนได้ พอเห็นนังอุษาวดีเดินกระมิดกระเมี้ยนส่ายตูดขึ้นเวทีมาพร้อมกับยิ้มแสยะเห็นฟันจอบเท่านั้นแหละ...โอ...แม่เจ้า...อ้าปากค้างกันเป็นแถว

“แกเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยยัง?”

“หือ...มือชั้นนี้ อาชีพหลักอุษานะเค้อะพี่ตาล”

มันสะดิ้งทำค้อนให้ก่อนจะเดินนวยนาดไปมองตรงทางลัดที่เป็นทางพวกลูกค้าใช้เดินมากระท่อม จากหลังโรงอาหารก็เดินลัดเลาะทางเล็กมาถึงนี่แค่ห้านาที แก๊งค์ธุรกิจเงินด่วนนั่งรอลูกค้าอย่างใจเย็น จนกระทั่ง...

เวลาเที่ยงสิบนาที พวกลูกค้าขาประจำที่รู้กันรีบกระเดือกข้าวแล้วแอบเดินเลาะมานี่ตามเวลานัดหมาย

ชายฉกรรจ์วัยยี่สิบขึ้นจำนวนสิบคนมาถึง

“เอ้า เร่เข้ามา...เจ้ามือพร้อมอุปกรณ์ครบ...แทงเสีย แทงเสีย”

เสียงใสเจื้อยแจ้วของลูกพี่เริ่มร่ายมนต์ดำสะกดพวกลูกค้าให้ล้วงกระเป๋าเอาธนบัตรใบสดๆ ออกมาเพื่อเสี่ยงโชค

เจ้ามือทำการเขย่าจานไฮโลอย่างมือโปร ลูกค้าพยายามเงี่ยหูฟังเสียงลูกเต๋าศักดิ์สิทธิ์ที่อาจจะบันดาลโชคได้กินเงินหน้าตักไอ้ตาลตัวแสบบ้างคราวนี้

“เฮ้ย...อะไรวะไอ้ตาล...ต่ำอีกละ...ไฮโลแกมันยังไงกัน พอข้าแทงต่ำมันก็ออกสูง พอพวกข้าแทงสูงก็ออกต่ำเสียทุกรอบไปน่ะโว้ย”

เสียงไอ้เสงโวยวายเมื่อไฮโลรอบที่ห้ามันเสียเงินไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว

“อ้าว...ไอ้เสง...เองแทงไม่ถูกเอง ไฮโล ชื่อมันก็บอกอยู่ว่ามันก็ออกสูงกับต่ำ มึงแทงเสียอย่ามาทำโวยวาย ถ้าไม่พอใจมึงก็เลิกเล่นไปเลย”

สริณาตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่แยแสและไม่เกรงกลัว...แถมทำท่ารำคาญส่งให้ด้วย

“เออ...นั่นสิวะ...ดูกูยังแทงได้เลย”

ไอ้ดำพูดขึ้น...ด้วยมันเป็นหน้าม้าลูกน้องอีกคนของหล่อนเอง...ส่วนคนอื่นๆ ก็เสียพอๆ กับไอ้เสงแต่ไม่กล้าโวยวายเพราะติดงอมแงม หากโวยแล้วไอ้ตาลมันงอนก็กลัวว่าจะไม่ได้เสี่ยงโชคอีกในเดือนต่อไป

“เอ้าๆ...จะเขย่าแล้ว รอบนี้รอบสุดท้าย แทงมาๆ มัวโวยวายเสียเวลา เดือนหนึ่งได้หาเงินง่ายทีพวกเอ็งอย่าคิดมากเว้ย...แทงเสียๆ ”

สริณายกถ้วยเขย่าเสียงดัง...กริ๊ก ทุกคนเงียบลงไปทันที โดยปกติเพราะต้องเงี่ยหูฟังเสียงพลิกของลูกไฮโล

“ต่ำ”

เสียงห้าวดังขึ้นจากทางด้านหลังของเจ้ามือ ร่างบางสะดุ้งโหยงในขณะที่ลูกค้าทุกคนเงยหน้าขวับขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ยืนหน้านิ่งเท้าสะเอวอยู่ด้านหลังสริณา 

พวกมันเบิกตากว้างจนแทบถลนด้วยความช็อคตกใจและเกรงกลัววงไฮโลแตกฮือทันที พวกลูกค้าลนลานคว้าเงินของตัวเองแล้วใส่เกือกหมากระโดดลงกระท่อมไปคนละทิศละทางหายวับไปต่อหน้าต่อตาหล่อนแม้แต่ไอ้พวกลูกน้องตัวดีของสริณาเองก็ตาม

สาวน้อยหัวใจเต้นแรง มือรีบกวาดเงินยัดใส่กระเป๋าสายตามองทางหนีทีไล่ หากก่อนที่จะได้ทันกระโดดออกไปทางประตูมือใหญ่ก็เอื้อมมาดึงปกเสื้อเชิ้ตลายทางของหล่อนจนร่างบางเซถอยไปชนอกกว้างของนายกวิน

“ไม่ต้องวิ่งให้เหนื่อย...รอบนี้ฉันเอารถมารับด้วยตัวเองล่ะ...สริณา”

เสียงห้าวเอ่ยก่อนจะหิ้วปีกคนตัวบางลงจากกระท่อมตรงไปยังรถที่จอดอยู่...

หนอย...ไอ้แสนดี มึงโดนแน่...เสือกดูต้นทางยังไงของมัน นายขับรถคันเบ้อเร่อเข้ามาขนาดนี้มันยังไม่ได้ยินอีก...
สริณากร่นด่าลูกน้องจอมสะเพร่าของตัวเองอยู่ในใจ

​*******************************************

เอาไปอีกตอนค่า....ความฟินเริ่มบิ้วขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วน้ะ...นี่ก็ไม่รู้ว่าจะโดนนายลงโทษยังไงบ้าง...เฮ้อ

ความคิดเห็น