ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 11 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 (100%)
แบบอักษร

@ไรท์ ไรท์อัพอีกครึ่งให้แล้ว~ 

เลื่อนลงไป อ้าว เลื่อนลงไป =_=


​บทที่ 11

  "......."

     "เดี๋ยวกูมา..."

    การพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ส่วนหลังบ้าน โดยมีกายตามออกไปด้วย

      "ไค"

      "หืม^-^"

     ไคที่ตอนนี้ได้แต่นั่งก้มหน้ามองดูเท้าตัวเอง แต่พอผมเรียก ไคก็เงยหน้าขึ้นมาตอบพร้อมกับเสียงที่สดใส ซึ่งขัดกับแววตาที่ดูอึดอัดซะมากเหลือเกิน

        "มีอะไรหรือเปล่าคิว"

       "กลับบ้านเปล่า"

       "โฮ้! ไรอะไอ้คิว พึ่งมาถึงนี่ไล่เลยเหรอ"

      ผมได้แต่ส่ายหัวเอือมๆกับคำพูดที่สดใสและหน้าตายิ้มแย้มนั้น

      พรึบ

    Happy birthday to you. 

Happy birthday to you. 

Happy birthday  Happy birthday

Happy birthday to you. 

    จู่ๆไฟก็ดับลงพร้อมกับแสงเทียนที่ถูกปักอยู่บนเค้ก และเสียงเพลงอวยพร

        "สุขสันวันเกิด"

    กายพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะยื่นเค้กมาตรงหน้า ผมส่งยิ้มพลางๆก่อนจะอธิฐานขอพร

         'ขอให้ผม' ผมหยุดชงักเพราะคำอธิฐานพวกนี้สำหรับผมไม่เคยเป็นจริง

      "ฝู่"

     เสียงเทียนดับลงไปพร้อมกับไฟสีขาวที่ถูกเปิดสว่างจ้า

      "ตัดเค้กเลยดีกว่าเนอะ"

     "แบ่งกันคนครึ่งกับเพื่อนมึงไปพวกกูไม่กินเค้ก"

      "ไรอะพี่กาย กินคำเดียวก็ได้"

    กายหันมามองนิดๆก่อนจะพยักหน้าตกลงแล้วอ้าปากรับเค้กคำโตๆ

       "พี่การครับ"

       "ไม่เป็นไรพี่พึ่งไปสูบมากลิ่นมันติดปาก"

     ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลงมือกินเค้กตรงหน้า (ซึ่งแบ่งครึ่งกับไอ้ไค T T)

 #การ

       พวกผมสองคนได้แต่มองร่างบางตรงหน้ากินอาหารกันไปคุยเรื่องต่าง และตบท้ายด้วยสุราหนิดหน่อย จนเวลาล่วงเลยเป็นสี่ทุ่มกว่าแล้ว ไอ้คิวก็แค่กรึมๆแต่ยังไว้แต่เพื่อนมันนะสิ 'เละ'

       "เฮียแหวนมึงจะมาแล้ว"

       "เหลือตั้งชั่วโมงกว่า"

       "เออ ใจเย็นเนอะ"

       "-_-*"

       "กูกลับก่อนดีกว่า"

       "กลับไปเหอะ"

       "........"

       "ออเดี๋ยวสิครับพี่การ"

       "ครับ"

       "รบกวนไหมครับ...ถ้าฝากไปส่งไอ้ไคหน่อย" 

       "......"

       "คิว! เดี๋ยวกูไปส่งเองไม่ต้องรบกวนการมัน"

        "ไม่เป็นไรเฮีย เดี๋ยวของจะมาส่งแล้วกูไปส่งเอง"

      การพูดอย่างยิ้มๆ

         "ของไรอะพี่กาย"

         "เสือก!!"

        คิวรีบหุบปากทันทีแล้วทำน่ามุ่ยเดินกระแทกเท้าเข้าห้องไป

       "พี่การฝากไคด้วยนะ"

       ผมเหลือบมองร่างเล็กที่นอนหลับตาพริม ริมฝีปากสีสวยอวบอิ่มน่าฟัดซะให้จมเขี้ยว น่ารัก

   'การเราเลิกกันเถอะ'

   '..ค...ไคไคพูดว่าไงนะครับ'

   'เราเลิกกันเถอะ ไคไม่ได้รักการแล้ว'

     "หึ ฉันเกลียดนาย"

    การพูดขึ้นมาเสียงแผว ก่อนจะหันมาสนใจถนนด้านหน้า

#ไค

     'สมควรโดนเกลียดอยู่แล้ว'

     ผมคิดในใจไม่ได้เอ่ยออกมา

รถเคลื่อนที่ออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่  ผมเลือกที่จะนั่งอยู่นิ่งแล้วทำเป็นหลับ ดีกว่าตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาคนนั่นคนที่นั่งอยู่ข้างๆไกลแค่เอื้อมมือ แต่ผมรู้สึกว่าเราห่างไกลกันมากมากเหลือเกิน  

 ++++++++++++++++++++

    ผมสดุ้งตัวตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ารถหยุด คงเผลอหลับไปละมั้ง ความเงียบเริ่มปกคลุมอีกครั้ง

      แกร็ก

     เสียงปลดล็อกประตูรถดังขึ้น

  ผมเปิดประตูรถออกไปโดยไม่ลืมขอบคุณ

       "ขอบคุณครับ"

       "............."

   ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ รถหรูเคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็ว

      ร่างบางเดินเข้าไปในบ้านสองชั้นหลังสีครีมไม่ใหญ่มากหน้าบ้านมีสวนดอกไม้และบ่อปลาคราฟตกแต่งเป็นสวนย่อมเล็กๆ บ้านหลังนี้พ่อแม่ของตนเป็นคนชื้อให้เพราะไม่อยากให้ไปอยู่คอนโด

        "น่ารักแหะ"

        "...เอ๊ะ???"

        "บ้านหนะ"

        "ชิส์! แค่บ้านเหรอแล้วไคละ"

     ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆให้ก่อนจะเอื่อมมือไปบีบแก้มร่างบางแรงๆ

        "ไม่น่ารักซักนิด"

        "ไปไกลๆเลย ไอ้พี่การบ้า!"

    ภาพเก่าๆวนเข้ามาในหัว ร่างบางทรุดลงนั้งกอดเข่าพร้อมกับเสียงสะอื้นน้อยๆ

       "เลิกกับการซะ"

       "เธอเป็นใคร มีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน"

       "ฉันหนะเหรอ คู่หมั่นของการเค้าไง"

       "เสียใจด้วยฉันทำให้ไม่ได้หรอก และเราจะไม่พรากจากกัน"

       "เหอะ นายไม่คิดเหรอชายกับชายยังไงก็ไม่มีวันไปรอดหลอก"

        "....."

        "พ่อแม่ของการเค้าจะว่ายังไง"

         "คุณพงศักษ์กับคุณหญิงปนัดดาเขาเป็นคนใจดี พวกเขาต้องเข้าใจ"

       "ถ้าเข้าใจเขาคงไม่หาคู่หมั้นให้ลูกชายตัวเองหรอก"

       "พี่ชายคนโตก็อายุจะปาเข้าไปสามสิบแล้วแต่ไม่มีทีท่าจะแต่งงาน แล้วดูสิ...หึ ลูกชายคนกลางงานสำคัญที่สุดจนต้องไปหลอกเด็กหนุ่มเพื่อธุรกิจ ทำร้ายจิตใจจนไม่เหลือชิ้นดี หนุ่มน้อยที่น่าสมเพชไม่ใช่สิ น่าส่งสารสุดท้ายก็เป็นแค่เครื่องมือ"

       "พอได้แล้ว"

       "อุ้ย! ขอโทษทีเด็กหนุ่มที่ว่าก็เพื่อนรักเธอหนิ"

"บอกให้พอไง!!!"

       "....."

     ร่างบางตวาดลั่น ที่จริงเขาก็ไม่ได้เกลียดกายหรอกแต่ก็ไม่สนิทเหมือนแต่ก่อนเพราะอย่างน้อยก็ยังเคยนับถือเป็นพี่ชายคนหนึ่ง แต่ที่ร่างบางกำลังโกรธตอนนี้คือร่างบางไม่ชอบให้ใครมาว่าเพื่อนรักตนแบบนี้

      "นี่แกกล้าขึ้นเสียงกับชั้นเหรอ!"

      "เออ! กล้า แล้วมันจะทำไม"

      "กรี๊ด!! บอกอะไรให้นะ นายก็คงรู้ว่าการเค้าอยากไปเรียนต่อแค่ไหน แต่เพราะนาย!! เขาถึงยอมทิ้งทุกอย่าง รู้อะไรไหมถ้าการไม่มีลูกให้คุณหญิง การจะถูกตัดจากมรดกทุกอย่าง นายอยากเห็นเขาลำบากหรือไง นายอยากเห็นเขาตกต่ำหรืไง! เก็บเอาไปคิดด้วยละ"

      ฮึก... ร่างบางที่คิดถึงเรื่องเก่าๆ

คิดถึงช่วงเวลาต่างๆที่เคยอยู่ด้วยกัน ตอนนี้มีน้ำใสๆประดับบริเวณหางตา        

​ ​






























ความคิดเห็น