ลงจบเรื่องแล้วถึงจะติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนค่า

บทที่ 21 หัวใจที่หายไป

ชื่อตอน : บทที่ 21 หัวใจที่หายไป

คำค้น : มาเฟีย , ท้อง , อันดา , นะโม ,ราฟ , เจสัน , มนต์มณี , y , โหด , เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 หัวใจที่หายไป
แบบอักษร

บทที่ 21  หัวใจที่หายไป

“อ้อ ลืมแนะนำไป นี่พีช”

“เป็นว่าที่คู่หมั้นของพี่ราฟ”

เพียงแค่ได้ยินในสิ่งที่หญิงสาวที่บอกว่าเป็นน้องสาวของราฟาเอลบอกอันดาก็ทำแทบจะทำอะไรไม่ถูก มันสับสนไปหมดแล้วที่ราฟาเอลทำดีกับเขาล่ะ ก็แค่อยากได้ตัวเขาเท่านั้นเองเขามันก็แค่ของเล่นชั่วคราวสินะ

จะไปหวังอะไรในเมื่อราฟาเอลไม่เคยบอกว่ารักเขาเลยสักครั้ง แค่นี้มันก็ชัดเจนมากแล้ว

“งั้นเหรอครับ”

พูดได้เพียงเท่านั้น เพราะอันดาไม่รู้จะพูดอะไรที่มันดีกว่านี้แล้วในเมื่อทุกอย่างมันก็ชัดเจนขนาดนี้แล้ว  ที่เพียบพร้อมอย่างราฟาเอลก็เหมาะสมกับผู้หญิงสวยๆอย่างผู้หญิงตรงหน้าเขาแล้ว

“แล้วนายชื่ออะไรล่ะ”

พีชหรือพีชญาถามด้วยน้ำเสียงใจดีเพราะเห็นท่าทางเกรงๆของอันดา

“เอ่อ อันดา เรียกอันก็ได้ครับ”

“อันทำกับข้าวเป็นไหม พวกฉันไม่ค่อยถนัดน่ะ”

“เป็นครับ”

“งั้นก็มาช่วยกันทำสิ ฉันหิวแล้วเนี่ย”

รีน่าที่เริ่มหงุดหงิดเพราะความหิวจึงพาลใส่คนตัวเล็ก

“พูดดีๆสิรีน  ไปนั่งรอข้างนอกไปเดี๋ยวฉันช่วยกันทำกับอันเอง เสร็จแล้วจะไปเรียก โอเคไหม”

พีชญาที่รู้จักเพื่อนดีบอกอย่างใจเย็น  ปกติรีน่าจะเป็นคนที่น่ารักถึงแม้จะเอาแต่ใจไปบ้างตามประสาลูกคนเล็กแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร  แต่ถ้าโดนขัดใจหรือไม่ชอบใครคนไหนล่ะก็แม่คุณก็เล่นซะอีกฝ่ายทนไม่ไหว

และกับอันดา ตนดูออกว่าเพื่อนสนิทตัวเองไม่ได้รังเกียจอะไรออกจะชอบเสียด้วยซ้ำแต่ทำเป็นว่างฟอร์มไปอย่างนั้นแหล่ะ

“เฮอะ ก็ได้”

“เฮ้อ งั้นเรามาเริ่มทำกันดีกว่านะอัน เธอทำอะไรเป็นบ้างล่ะ”

พีชญาส่ายหน้าให้กับนิสัยเหมือนเด็กของเพื่อนแล้วหันมาคุยกับอันดาต่อ ถึงแม้อันดาจะเป็นผู้ชายแต่กลับตัวเล็กพอๆกับเธอเลยด้วยซ้ำเผลอๆอาจจะเล็กกว่ารีน่าที่สูงตามแบบฉบับสาวลูกครึ่งอีก  ใบหน้าหวานก็ออกไปทางผู้หญิงจนเธออดเอ็นดูไม่ได้

“ทำแกงจืดเต้าหู้ ปลาสามรส แล้วก็ผัดผักบุ้งไฟแดงแล้วกันครับ”

อันดาที่สำรวจของในตู้เย็นเสร็จแล้วหันมาบอกกับพีชญาที่มองตนอยู่ก่อนแล้วจนคนตัวเล็กชักเริ่มประหม่าขึ้นมา 

“ได้เลย งั้นเดี๋ยวพีชช่วยเป็นลูกมือเองนะ”

“เอ่อ แล้วพวกป้าสาย พี่ชมพู่แล้วก็พี่แก้วล่ะครับ”

“ไปซื้อของให้รีนน่ะ”

“ทั้งหมดเลยเหรอครับ”

อันดาถามด้วยความสงสัย ของอะไรกันทำไมถึงต้องไปกันทั้งสามคนเลยนะแม้แต่ป้าสายที่ไม่ค่อยไปไหนนอกจากไปจ่ายตลาดตอนเช้าก็ไปด้วย

“ใช่ นายมีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าหรอกครับ แค่สงสัยว่าไปไหนกันหมด”

“อ้อ งั้นเรามาเริ่มทำดีกว่า”

“ครับ”

อันดาทำอย่างคล่องแคล่วเพราะต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กแถมยังต้องดูแลน้องๆในบ้านเด็กกำพร้าที่ตนอยู่จนครบอายุที่ต้องออกมาใช้ชีวิตตามลำพังอันดาจึงถนัดเรื่องพวกนี้โดยมีหญิงสาวอีกคนคอยเป็นลูกมือให้จนเสร็จ  และเพราะตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารอยู่ร่างเล็กจึงไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองตนอยู่อย่างไม่ละสายตา

“เสร็จแล้วครับ”

“หืม หอมมาก น่ากินด้วยอันนี่เก่งจังเลยนะ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“อย่าถ่อมตัวเลยน่า”

“ฮ่าๆ เปล่านะครับ”

“แหน่ะ ยังอีก”

“ครับๆ ยอมก็ได้”

เพราะความเป็นกันเองของพีชญาจึงทำให้อันดาหัวเราะออกมาได้ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เกร็งแทบตาย 

“เอ่อ คือ”

“มีอะไรรึเปล่าอัน”

“คือ คุณพีชครับ”

“เรียกพี่พีชดีกว่าเราน่าจะอ่อนกว่านะ”

“ครับคุณ เอ่อ พี่พีช”

“ทีนี่เราก็เหมือนพี่น้องกันแล้วมีอะไรก็บอกพี่ได้นะ”

เพราะเห็นโอกาสที่ตนรอมานานตอนนี้มันคงจะถึงเวลาสักที  สิ่งที่ตนลืมมันไปเพราะหลงอยู่ในความเพ้อฝันกับถ้อยคำหวาน ตอนนี้เขาควรจะกลับมาอยู่ในความเป็นจริงได้แล้ว

“พี่พีช พาผมไปจากที่นี่ได้ไหมครับ”

“ทำไมต้องหนี เราไม่ใช้คนใช้อย่างที่รีนบอกใช่ไหม”

แม้จะเป็นคำถามแต่สายตาของพีชญากลับแสดงออกมาราวกับริ้รู้อยู่แล้ว

“เอ่อ คะ ครับ ฮึก”

เพราะอารมณืที่ไม่ค่อยปกติของอันดาในช่วงนี้ พอเจอสถานการณ์กดดันแบบนี้คนตัวเล็กจึงห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่

“ไม่ต้องร้อง พี้ไม่ว่าอะไรเราหรอก”

“ฮึก จริงนะครับ”

“จริงสิ แต่เรื่องมันเป็นอย่างไรบอกพี่ได้ไหม”

“ครับ”

แล้วอันดาก็ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้คนตรงหน้าฟังเว้นแค่เพียงบางเรื่องเท่านั้น  อันดาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงไว้ใจคนตรงหน้าได้เร็วขนาดนี้ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันและเธอก็เป็นคู่หมั้นของคนที่จับเขามาด้วย

“เอ่อ พี่พีชจะพาผมไปจากที่นี่ได้รึเปล่าครับ”

“ได้”

ตกเย็น

“อัน วันนี้ฉันซื้อขนมเค้กมาฝากด้วยนะ”

“อัน อยู่ไหนนะ หรือแอบไปนอนหลับอีกแล้ว”

ร่างสูงพึมพำกับตัวเองเมื่อเรียกแล้วไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กเหมือนทุกครั้ง  ทั้งที่ปกติถ้าได้ยินว่ามีของโปรดของตัวเองจะรีบเดินมาหาเขาแล้ว

“อัน อยู่ไหนน่ะ ไม่อยากกินเค้กเหรอ”

ราฟาเอลชักเริ่มใจไม่ดีเพราะไม่ว่าตนจะหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นคนที่ตนอยากเจอสักที  ไม่ว่าจะเป็นห้องนอนหรือที่ที่คนตัวเล็กชอบไป  อันดาหายไปไหนกันนะ!

“ชมพู่!”

“แก้ว!”

“ชมพู่! ไปไหนกันหมดวะ”

เพราะไม่เจอคนที่ตนต้องการจึงกลับมายังห้องนั่งเล่นและเรียกสาวใช้ที่ตนให้ดูแลอันดามาถาม

“ค่ะ!”

ไม่นานชมพู่ก็เดินเข้ามาหาผู้เป็นนาย

“อันดาไปไหน”

“เอ่อ คือ”

“มีอะไร”

“คือว่า”

“มีอะไรก็พูดมาสิวะ!”

เพราะสาวใช้มัวแต่อ้ำอึ้งไม่พูดออกมาสักที บวกกับเพราะความร้อนใจที่หาอันดาไม่เจอราฟาเอลจึงแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาให้ได้ 

“คะ คุณอันดา”

“อันดาทำไม”

“คะ คุณอันดาหายตัวไปค่ะ”

"หายไปไหน"

คราวนี้มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเสียงเย็นแต่กลับน่ากลัวกว่าตอนที่ตวาดเสียอีก

"มะ ไม่ทราบค่ะ"

“โถ่โว้ย ไม่ทราบได้ยังไง คนหายไปทั้งคน”

“คือเมื่อตอนสายคุณรีน่ามากับคุณพีชค่ะแล้วก็ใช้ห้พวกเราไปซื้อของมาให้แต่พะ พอกลับมาก็หาคุณอันไม่เจอละ”

ปั้ง!

ยังไม่ทันพูดจบราฟาเอลก็เตะโต๊ะนั่งเล่นอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังจนชมพู่ตกใจแทบสิ้นสติ ใครๆก็รู้ว่าตอนราฟาเอลโมโหน่ะน่ากลัวขนาดไหนแต่คราวนี้มันน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆเลย เพราะเธอไม่เคยเห็นเจ้านายโมโหขนาดนี้มาก่อน เวรกรรมของเธอแท้ๆที่ดันได้เห็น

“จินล่ะ”

ราฟาเอลถามหาคนที่ตนรักและไว้ใจเหมือนน้องสาวเพราะลีโอลูกน้องคนสนิทเขาก็ใช้ให้ไปทำบางอย่างมาอีกแล้วเสียงเย็นเยือกแบบนี้  มันไม่ต่างอะไรกับคมดาบที่กำลังจ่อคอเธออยู่เลย

“ไปธุระที่ต่างจังหวัดค่ะ”

 “โถ่โว้ย!  ออกไป!”

ไม่รอให้ผู้เป็นนายพูดจบชมพู่ก็รีบออกมาทันที  ขืนอยู่ต่ออีกนิดเธอคงโดนเจ้านายหักคอแน่

ด้านราฟาเอลก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เธอหายไปไหนกันนะอันดา


​มาแล้วนะคะสำหรับคนที่รอ  ไรต์ทั้งคนที่คอยเชียร์และหมั่นไส้ตาราฟน่ะนะคะ ฉะนั้นก็

​ลุ้นกันต่อไป อิอิ  ทีมหนูอัน ขอมือจ้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว