ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11[ชื่อตอนเดี๋ยวลงให้ทีหลังครับ][60เปอร์]

ชื่อตอน : ตอนที่ 11[ชื่อตอนเดี๋ยวลงให้ทีหลังครับ][60เปอร์]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 205

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11[ชื่อตอนเดี๋ยวลงให้ทีหลังครับ][60เปอร์]
แบบอักษร

           ผมตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ว่างเปล่ามองไปรอบๆก็ไม่พบกับคนที่คาดว่าน่าจะอยู่ภายในห้อง มองออกไปตรงหน้าตาก็พบว่านี่เป็นเวลาก็ค่อนค้างเย็นจนมืด

          เวนไปไหนกันในเวลาเช่นนี้?

          เขานั้นอาจจะมีธุระส่วยตัวของตนเองจึงจำเป็นต้องออกไปในเวลาเช่นนี้ละมั้งถึงจะคิดเช่นนั้นแต่เขานั้นก็อดสงสัยปนๆเป็นห่วงมิได้ โรงเรียนแห่นี้สามารถออกไปข้างนอกในเวลาดึกเช่นนี้ได้งั้นหรือนี้ก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่เขานั้นอยากรู้ ด้วยความที่เขานั้นพึ่งเข้ามาในโรงเรียนนี้เป็นครั้งแรกจึงมิได้รู้กฏของโรงเรียนนี้

          ผมลุกขึ้นยืนหวังจะเดินไปหารีอันน่าและรัตติกาลที่อยู่ห้องข้างๆแต่ทันทีที่ยกตัวขึ้นนั้นร่างกายกลับไม่ได้ลุกขึ้นตามอย่างที่ใจนั้นนึก พยายามเท่าไรก็เหมือนว่ามันจะไร้ความหมาย ร่างกายไม่ได้ลุกขึ้นเลยเมื่อแต่นิดเดียว พยายามเท่าใดก็เหมือนว่าความพยายามนั้นจะสูญเปล่าไปเสียหมด

          ร่างกายหนักอึ้งความรู้สึกแย่ๆถาถมเข้ามาจนอยากสำลัก มันน่าขยะแขยงเขารู้สึกเริ่มหวาดกลัวมากขึ้นทีละนิดๆในตาเริ่มวูบไหลอย่างสั่นคลอ

          “อึก..”หัวใจทางอกซ้ายเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุสงผลให้แคสซิโอนั้นยกมือขึ้งมาขย้ำเข้าที่เสื้อทางอกซ้ายเสียแน่จนผ้านั้นยับยู่ยี่ หยาดน้ำตาใสๆคลอออกมาจากดวงตาแสดงถึงความเจ็บปวดแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

          ปัง! ปัง! ปัง!

          “แคสซิโอ แคสซิโอ เข้าอยู่ข้างในหรือเปล่า แคสซิโอ!!”เสียงเรียกของรีอันน่าจะดูรีบร้อนไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอะไรรีอันน่าเรียกคนที่อยู่ภายในห้องแต่กลับไม่มีเสียงคานรับตอบกลับมาอย่างที่ควรจะเป็น

          แกร็ก…

          เสียงไขกุญแจดังขึ้นเบาๆพร้อมๆกับแรงของหญิงสาวที่ผลักเข้ามาทันทีอย่างรีบร้อนเมื่อกรอนประตูปลดออก

          ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเป็นภาพของผู้เป็นนายที่กำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยท่าทีทรมานทำให้เขานั้นถลาตัวของไปหาผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว

          “โคตรแย่เลย…เจ้าโทคาเอลมันคิดอะไรอยู่กันจึงทำเช่นนี้”รีอันน่ามองที่แคสซิโอด้วยสายตาเป็นห่วงเขาไม่ชอบให้นายของตนเองนั้นต้องมาทุกข์ทรมานเช่นนี้ถ้าเขานั้นสามารถรับความทุกข์ทรมานของแคสซิโอได้เขานั้นคงรับมันมานานแล้ว

          ก็ใครมันจะไปอยากเห็นคนที่ตนรักนั้นเจ็บปวดละ!

           ที่เขานั้นไม่เข้าใจที่สุดนั้นคือโทคาเอลนั้นทำไมจึงปล่อยในคนรักของตนเองในภพก่อนนั้นทนทุกข์ทรมานเช่นนี้โดยที่ตนเป็นทำ

          รีอันน่าร่ายเวทย์ที่ทำให้แคสซิโอหลับไปมันก็ดีกว่าที่นายของตนนั้นต้อตื่นมาและทนทุกข์ทรมานละนะ…ถึงจะไม่ได้ช่วยอะไรมากแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรแล้วปล่อยให้เป็นเช่นนี้

          ความเจ็บปวดที่แสดงอยู่บนใบหน้าของแคสซิโอนั้นไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่นิดเดียวต่างกับตอนตื่นก็เพียงหลับตาลงไปเพียงเท่านั้น

          แกร็กก…

          เสียงเปิดประตูดังขึ้นพวกเขานั้นก็คลาดว่าน่าจะเป็นรูเมทของแคสซิโอและมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆอย่างที่พวกเขานั้นคิดเอาไว้ รีอันน่าและรัตติกาลใช้เวทย์พลางตัวก่อนที่ผู้อาศัยอีกคนภายในห้องนี้จะเข้ามาทำให้อีกฝ่ายนั้นไม่เห็นทั้งสอง

          แต่ทั้งสองก็ต้องสะดุ้งเมื่ออีกคนที่เข้าภายในห้องนั้นมองมาที่พวกอย่างกลับว่าเวนนั้นมองเห็น

          ‘เจ้ามนุษย์นั้นมองเห็นพวกเราอย่างนั้นหรือ’รีอันน่าเป็นฝ่ายนึกคิกเพราะทั้งู่นั้นสามารถอ่านใจคนอื่นได้จึงเข้าใจที่รีอันน่าถามตน

          ‘พวกเราใช้เวทย์พลางตัวมนุษย์ไม่สามารถมองออกหลอก’เวนเดินไปทางรีอันน่าและรัตติกาลที่ยืนอยู่ๆทำเอาทั้งคู่กลั้นหายใจ’ข้าไม่สามารถอ่านควาคิดเจ้านั้นได้’

          ‘ข้าก็เช่นกัน’ทั้งสองเริ่มระวังตัวจากเวนมากขึ้นเมื่อรับรู้ว่าบุคคลตรงหน้านั้นมีอะไรมากกว่าที่เห็นอยู่ภายนอก

          เมื่อเวนเดินเข้ามาใกล้ในทุกวินาทีมันก็ยิ่งทำให้ทั้งสองนั้นลุ้นระทึกขึ้นในทุกๆวิ เวนแอบอมยิ้มเล็กน้อยไม่ให้ทั้งสองที่แอบอยู่มองเห็น ผมทำเป็นเดินผ่านทั้งสองไปยังหน้าต่างและทำถ้าทีเป็นมองดูดวงดาวและพระจันทร์กลมมนที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้า

          ทั้งสองโล่งใจเล็กน้อยที่เจ้าหนุ่มคนใหม่ที่เข้ามานั้นไม่ได้มองเห็นพวกเขาพวกเขานั้นคงคิดกันมากเกินไปเสียเอง

          เมื่อเวนมองไปที่พระจันทร์นั้นไม่มีใครภายในห้องรู้ได้เลยว่าดวงตาสีฟ้าประกายของเวนนั้นบัดนี้ไม่แปลเปลี่ยนกลายเป็นสีเหลืองทองน่ากลัวเวนได้แต่ยินมองพระจันทร์นั้นที่ทำให้ดวงตาของเขานั้นแปลเปลี่ยนไปเวนค่อยๆหลับตาลงเพื่อไม่ให้ดวงตานั้นมองเห็นเข้ากับพระจันทร์ทรงมนนั้นและหันกลับไปด้วยท่าที่ปกติเดินเข้าห้องน้ำไป

          ‘มันบังเอิญไปหรือเปล่า?’รีอันน่าหันหน้ามองรัตติกาลด้วยท่าทีงงๆกับการกระทำของเวน อย่างกับว่ามันถูกจัดเตรียมเอาไว้อยู่แล้ว

          ทั้งรีอันน่าและรัตติกาลไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยมือไม่ว่าจะด้วยความบังเอิญหรืออะไรก็ตามทั้งสองรีบออกไปจากห้องโดยทันที

          เวนเมื่อรับรู้ว่าทั้งสองนั้นออกไปแล้วจึงค่อยๆเดินออกมาจากห้องน้ำที่พึ่งจะเข้าไปได้ไม่นานและเข้าไปหาแคสซิโอที่นอนหลับไปด้วยมนตร์ของรีอันน่า

          ผมเกรียเส้นผมนุ่มนิ่มที่ปรกหน้าเล็กน้อยให้ออกไปเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่แสนน่ารักและบริสุทธิ์นั้น ใบหน้าของแคสซิโอนั้นไม่ได้มีความร่าเริงอยู่เลยแม้แต่น้อยการนอนหลับครั้งนี้ของเขานั้นดูเพียงแค่ใบหน้าของอีกฝ่ายก็รับรู้ได้แล้วว่าในตอนนี้รู้สึกเช่นไร

          “องครักษ์เยอะดีนะครับ..องค์ชาย”เขาผละออกจากแคสซิโอ

          “ภูตหนึ่งมังกรอีกหนึ่ง…แค่สองอย่างนั้นหรือ..ไม่สิครั้งล่าสุดห้านี่ หายไปไหนหมดซะละ โทคาเอล

          ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันใหม่ความปวดก็แล่นแปรบขึ้นที่หัวทันทีเมื่อตื่นขึ้นพบกับเพดานห้องสีขาวที่ไม่คุ้นเคยลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองไปมองไปรอบๆก็พบกับเวนที่กำลังติดกระดุมของเสื้อเชิ้ตสีขาว

          “ตื่นแล้วหรือ”เวนหันหน้าขึ้นมามองรูเมทตนที่พึ่งตื่น

          “อา อื้ม”ผมลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องน้ำเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเรียนในวันแรก เมื่ออกมาจากห้องน้ำก็เจอเวนที่กำลังนั่งรอผมอยู่ที่เตียงด้วยสภาพที่เตรียมพร้อมสำหรับการเรียนเรียบร้อยแล้ว

          “…ไม่ออกไปก่อนหรอ”

          “เจ้ายังไม่รู้ว่าเรียนที่ใดเลยจะให้ทิ้งกันเลยมันก็ใจร้ายไปมั้ง หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าไปก่อนแล้วทิ้งเจ้าเอาไว้เป็นเด็กหลงทางละ”

          “ก็จริง ขอบคุณที่รอนะ”ผมพึ่งนึกได้ว่าตัวเองนั้นยังไม่รู้เรื่อภายในของโรงเรียนนี้เลยแม้แต่นิดเดียวทั้งสถานที่ทั้งกฏผมนั้นไม่รู้แม้แต่เรื่องเดียว

          คิดไปคิดว่า…ผมเข้ามาที่นี่โดยที่ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่เรื่องเดียวได้ไงวะเนี่ย**!**

          เวนแอบหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าของแคสซิโอในตอนนี้ใบหน้าอ่อนเยาว์ตามอายุนั้นทำหน้าเหวอเล็กน้อยเหมือนกับคิดอะไรได้มันทำให้เวนนั้นตลกเล็กน้อยกับใบหน้านั้น

          “จะ เจ้าขำอะไรน่ะ”แคสซิโอพูดติดอ่างทันทีเมื่อมีคนมาหัวเราะทั้งๆทีมันไม่มีอะไรน่าหัวเราะเลยสักนิด

          “ไม่มีอะไรๆ ขอโทษด้วย”ถึงแม้เจ้าตัวนั้นจะพูดเช่นนั้นแต่ก็ยังคงแอบหัวเราะอยู่เช่นเดิม

          “แล้วเราจะไปกันหรือยังละ?”

          “ครับๆ”เวนเป็นเดินนำออกจากห้องตามด้วยแคสซิโอที่เดินตามไปติดๆอย่างเด็กกลัวหลง

          “ไปเดินอยู่ด้านหลังทำไมละ มานี่สิ”เวนชี้ไปข้างๆตนเอง

          แกร็ก

          เพื่อนร่วมห้องข้างๆเปิดประตูออกมาเป็นคนที่แคสซิโอนั้นรู้จักเป็นอย่างดี

          “แคสซิโอ ข้าก็บอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึไงว่าให้รอพวกข้าน่ะ!”คนลืมสัญญาทำหน้าครุคิดเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าเหมือนคิดได้

          “ข้าลืมน่ะ”ผมปั่นยิ้มแห้งๆส่งไปให้เพื่อนสนิทคนแรก

          “อา เจ้ามีคนนำทางแล้วใช่ไหมพวกข้าจะได้ไปกันเองเลย”รีอันน่าพูดพร้อมมองที่เวนที่ยืนอยู่ข้างหน้าแคสซิโอ

          “ใช่ ขอโทษด้วย”รีอันน่าทำถ้าทีเป็นโบกมือให้แล้วบอกว่าเจอกันที่ห้องเรียนพร้อมดึงรัตติกาลที่ทำหน้ามึนกับเวลาในตอนนี้อยู่ให้เดินตามไปด้วย

          ถึงแม้จะพูดเช่นนั้นก็ตามรีอันน่าก็ตามแคสซิโอไปด้วยแคสซิโอและรัตติกาลนั้นไม่ค่อยจะไว้ใจเจ้าหนุ่มนั้นเสียเท่าไรจากเรื่องที่เหมือนว่าจะเห็นเขาที่ใช้เวทย์พลางตัวและที่สำคัยที่สุดนั้นคือพวกเขานั้นไม่สามารถอ่านใจเจ้านั้นได้

          “หาววววววว..นี่พวกเราต้องมาทำเช่นนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ”ที่รัตติกาลถามเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่ารีอันน่าและรัตติกาลในตอนนี้ต้องมาแอบสะกดรอยตามแคสซิโอและเจ้าหนุ่มนั้น

          “นั้นมาสเตอร์เลยนะ! ปล่อยให้มาสเตอร์อยู่กับเจ้านั้นตามลำพังได้ไงละเรายังไม่รู้เลยว่าเจ้านั้นเป็นศัตรูหรือไม”รีอันน่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

          “คร้าบๆ”รัตติกาลตอบรับแบบส่งๆไปให้พร้อมหาวปากวอดทีหนึ่ง

          ณ ขณะนี้พวกเขานั้นกำลังแอบมองแคสซิโอที่อยู่กับเจ้าคนไม่น่าไว้ใจคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นรูเมทของมาสเตอร์ถามว่าพวกเขานั้นอายหรือไม่ที่มาแอบทำลับๆล่อๆในพื้นที่แบบนี้ จะบอกเลยว่า…..โคตรอายและมันก็โคตรไม่เนียนเลยแม้แต่นิดเดียว ก็คนที่เดินผ่านไปนั้นเล่นมองพวกเขาแทบจะทุกคนเลยก็ว่าได้ มันเนียนก็บ้าแล้ว!

          หันกับไปจดจ่อกับไอเจ้าหนุ่มเวนผู้ที่เขานั้นก็ยังไม่สามารถรู้ได้ว่าเจ้านี้นั้นมาดีหรือว่าอะไร เจ้านั้นแอบเหลือบตามองพวกผมเล็กน้อยก่อนที่จะหัวเราะ….มาถึงขนาดนี้แล้ว พวกคุณคิดว่าผมจะแอบต่อไง? ใครแอบต่อก็บ้าละเจ้านั้นมันรู้ตัวแล้วโว้ยยย!!

          รอช้าอยู่ใย ลุกดิครับผมไม่ได้หน้าด้านขนาดนั้นคนก็มองกันจังมองทำไมนักหนามองไม่พอแอบเอาไปซุบซิบอีก

          เวนพาผมเดินที่ภายในสักที่ที่มีผู้คนมากมายนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารยาวทีมีร้านข้าวมากมายเรียงรายเต็มไปหมดภายในที่นี่

          “ที่นี่คือโรงอาหารน่ะ..เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าเป็นโรงอาหารโรงอาหารจะมีอยู่สองจุดในจุดที่เรานั้นอยู่นี่คือจุดที่สองซึ่งใกล้กับหอพักและสถานที่เรียนของพวกเรามาที่สุด”เวนแนะนำพื้นที่ใหม่ภายในโรงเรียนนี้ให้กับผมพร้อมอธิบายอีกเล็กน้อย อีกฝ่ายนั้นแอบเหลือบตามองไปที่อื่นเป็นพักๆเมื่อผมลองหันไปมองตามก็ไม่พบอะไร เวนเห็นอะไรกัน?

          “อะ อืม”พื้นที่นี้เป็นพื้นที่สาธารณะที่มีผู้คนอยู่เต็มไปหมดมันค่อนค้างเป็นเรื่องที่แปลกตาสำหรับแคสซิโอผู้ไม่ได้เปิดโลกกว้างเพราะปกตินั้นเขาจะทานข้าวภายในห้องของตนเองหรือไม่ก็ลงไปทานกับท่านพี่เสียมากกว่า

          ผมมองไปรอบๆโรงอาหารก็พบบางสิ่งที่สะดุดตามันเป็นหมู่มวลมนุษย์ที่กำลังยืนมุงดูอะไรกันสักอย่าง แต่เมื่อเห็นคนที่ฝ่าออกมาจากวงนั้นเขาก็พบกับบุคคลที่เขานั้นรู้จักเป็นอย่างดี

          “ท่านพี่??แล้วท่านพี่ไปทำอะไรตรงนั้น”ผมได้แต่พรึมพำกับตนเองคนเดี๋ยวพร้อมทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกยืนนิ่งอยู่กับที่และมองท่านพี่ที่กำลังจะถูกกลืนกินไปกับผู้คนอีกครั้ง

          “..คงจะเพื่อนใหม่..หาได้เร็วจังเลยนะครับ”แคสซิโอยิ้มอย่างโล่งอกที่ท่านพี่พึ่งมาได้เพียงวันที่สองนั้นก็หาเพื่อนได้มากมายเช่นนี้ ถ้ามีเพื่อนเยอะขนาดนี้ท่านพี่คงไม่เหงาแล้วละ

          ‘แคสซิโออออน้องล๊ากก…’เสียงโหยหวนเบาๆดังมาตามสายลมเรียกน้องรักของตนที่กำลังโล่งใจที่พี่ชายตนนั้นมีเพื่อนเยอะจะได้ไม่เหงา

          แคสซิโอที่ไม่ได้ยินเสียงของพี่ชายได้หันไปมองหน้าเวนต่อประมาณว่ามีอะไรหรือเปล่า

          “..จะทานอะไรหน่อยไหมละอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เข้าเรียนแล้ว”ผมส่ายหน้าเพราะในตอนนี้นั้นยังไม่หิวแต่ทันทีที่ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธนั้นอีกฝ่ายก็ทำหน้าดุขึ้นมาทันที”เจ้าแน่ใจอย่างนั้นหรือ ร่างกายเจ้าผ่อมเช่นนี้แล้วไม่ทานข้าวเช้าอีกเดี๋ยวก็เป็นลมในตอนที่ฝึกเวทย์หรอก”

          “ขะ ข้าทานก็ได้”แคสซิโอทำหน้าเหมือนเด็กโดนดุจากผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้วเดินตามเวนเพื่อไปซื้อข้าวมานั่งทานกัน พวกเราทั้งสองนั้นเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปให้ห่างจากหมู่มวลประชากรที่กำลังมุ่งอะไรสักอย่างและเป็นสิ่งที่พี่ชายของผมนั้นถูกกลืนกิน?เข้าไปในนั้น

          ผมเลือกที่จะทานขนมปังเล็กน้อยเพียงเท่านั้นในตลอดการทานอาหารนั้นผมได้ถูกสายตาอีกฝ่ายนั้นมองมาอยู่ตลอดมันทำให้ผมนั้นอึดอัดเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอาแต่มองตนอยู่เสมอ

          “…มีอะไรหรือเปล่า ข้าเห็นเจ้ามองข้านานแล้ว”แคสซิโอก้มหน้ามองขนมปังในมือของตนเองและแอบชำเลืองมองมาที่คนตนหน้า

          “ข้าแค่แปลกใจน่ะ..เจ้าทานแค่นี้เองอย่างนั้นหรือ”แคสซิโอพยักหน้า“มันอิ่มหรือไงกันทานแค่นั้นเอง ข้าก็ไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เจ้านั้นตัวเล็กอยู่เช่นนี้น่ะ”

          “อุ๊บ..”แคสซิโอแอบกลั้นขำเอาไว้

          “จะ เจ้าหัวเราะอะไรน่ะ”เวนหน้าแดงเล็กน้อยที่อีกฝ่ายนั้นขำตนเอง

          “เจ้านี้เหมือนกับท่านแม่เลยนะท่านแม่ของข้าน่ะ”แคสซิโอตาลอยเล็กน้อยเมื่อพูดถึงท่านแม่ จะว่าไปแล้วท่านแม่ของผมนั้น**’หน้าตาเป็นเช่นไรกัน?’**มีเพียงสัมผัสที่อบอุ่นและความเลือนลางเท่านั้นที่ทำให้มีความรู้สึกที่โหยหาย ท่านแม่ของข้าเป็นคนเช่นไรกัน?

          “หะ เห้ย เจ้าเป็นไรหรือเปล่า? ฟังอยู่หรือเปล่าเนี้ย?”เวนพยายามเอามือปัดผ่านๆหน้าของผมไปมาพร้อมทั้งยังตะโกนเรียกจนคนที่อยู่รอบๆหันมามองกันเสียหมด

          “เหม่ออะไรของเจ้ากัน!...เป็นอะไรไปเนี้ย!!”เวนสมถมออกมาด้วยความมึนงงเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องท่านแม่ของตนเองแล้วก็เงียบยาวไปเลย แววตาไม่มีชีวิตร่างกายที่แข็งทื่อเขานั้นไม่ชอบเลยแม้แต่นิดเดียว เวนยกมือขึ้นเกาท้ายถอยเล็กน้อยอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

          “…..”บรรยากาศยังคงเงียบเชียบคลับคล้ายกับเขานั้นนั่งกับธาตุอากาศที่ไม่มีชีวิต”..อะ เอ่อ มีอะไรหรือเปล่า”แคสซิโอพูดขึ้นในเวลาต่อมาทำให้ผมนั้นกุมเข้าที่ขมับทันทีนี่เจ้าแกล้งข้าเล่นหรือว่าเจ้านิ่งไปจริงๆกัน?

          เวนเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมาแอบลอบมองอีกฝ่ายเป็นระยะๆแต่มือก็ทานข้าวที่อยู่เบื้องหน้าของตนเองไปด้วยภายในหัวก็คิดไปต่างๆนานาว่าแคสซิโอเป็นอะไร

          “..ทำไมต้องมองเช่นนั้นด้วยละ”เมื่อโดนมองหลายๆรอบเข้าก็รู้สึกแปลกๆจึงไม่สามารถเงียบอยู่ต่อได้

          “ปะ เปล่าไม่มีอะไร..ไม่ต้องสนใจข้าหรอก ฮะฮ่า..”เขาฝืนยิ้มออกมาให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเพื่อไม่พลอยให้อีกฝ่ายไม่สบายใจไปด้วย

          -60เปอร์-

ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันกี่เปอร์เซ็น-_-“แต่เดาๆเอาสัปดาห์นี้เอาไปแค่นี้ก่อนนะครับ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ลงนิยายมาจะ1เดือนละ[WFT]เหตุผลก็ไม่ต้องรู้ไปหรอกครับเพราะมันเป็นแค่ข้อแก้ตัว เดี๋ยวมาต่อให้ครับ ในที่จริงจะว่าจะไม่ลงแล้วแต่เห็นว่ามันจะ1เดือนแล้วที่ไม่ได้ลงนิยายเลยก็เลยเอาที่เคยแต่งไว้เมื่อ2อาทิตย์ก่อนมาลงไปเสียก่อน คนอ่านน่าจะหายหมด555สำหรับคนที่ยังอ่านขอบคุณครับแล้วเจอกันครับ

ความคิดเห็น