ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter2 ตัดขาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2560 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter2 ตัดขาด
แบบอักษร


ฉันยืนยิ้มคนเดียวอยู่หน้ากระจกหมุนไปมาเพื่อดูความเรียบร้อยฉันจะบอกข่าวดีของฉันให้เขาได้รับรู้ฉันแทบจะเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ถ้าฉันบอกเขาไปแล้วมันจะเป็นยังไงนะเขาจะใจอ่อนกับฉันบ้างหรือเปล่าไม่อยากจะยอมรับเลยว่าฉันมันคนเลวที่ปล่อยตัวเองให้ท้องเพื่อที่จะรั้งเขาเอาไว้กับตัวเองฉันไม่ได้อยากเลวไม่อยากทำอย่างนี้แต่เพราะว่าฉันรักเขามากและฉันไม่อยากเสียเขาให้ใคร

   ฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเองเหมือนปกติทุกวันรอให้เขามาทำงานฉันจะได้บอกกับเขาสักที รอไม่นานฉันก็เห็นเขาเดินเข้ามาฉันจึงลุกยืนขึ้นมาดักหน้าเขาเอาไว้

"คุณทิมคะคือพิมพ์..."

"เดี๋ยวเข้าไปคุยในห้องขอกาแฟแก้วนึงด้วย"

"ค่ะ" ฉันถือกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จเพื่อไปเสิร์ฟให้กับคุณทิม

ก๊อกๆ 

ฉันเคาะประตูสองสามทีก่อนจะเปิดเข้าไปเห็นคุณทิมคุยโทรศัพท์ด้วยท่าทีนิ้มแย้มฉันได้แต่ยืนเฉยๆเพื่อรอเขาไม่ได้ส่งเสียงเรียกเขาเพราะกลัวว่าจะไปรบกวนเขาคุยโทรศัพท์ สักพักคุณทิมก็วางสายก่อนจะหันมามองฉันที่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง

​"ฉันมีอะไรจะบอก/พิมพ์มีอะไรจะบอก" เราสองคนต่างพูดออกมาพร้อมกัน

"เธอพูดก่อนสิ" ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะตัดสินใจเปล่งเสียงออกมา

"พิมพ์ท้องค่ะ ลูกของเรา" เกิดความเงียบระหว่างเราอยู่นานคุณทิมจ้องมองฉันด้วยสายตาเรียบเฉยจนเย็นชามันทำให้ฉันรู้สึกกลัวถึงกลับค้องหลบสายตาของเขา

"เธอพูดใหม่อีกทีสิ เมื่อกี้เธอพูดว่ายังไงนะ" ฉันพยายามกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบากตอนนี้สีหน้าของคุณทิมบ่งบอกถึงความไม่พอใจได้เป็นอย่างดี ฉันเม้มปากจนเป็นเส้นตรงจิกเล็บกับนิ้วมือของตัวเองแน่นจนเป็นรอย

"พิมพ์บอกว่าพิมพ์ท้องค่ะ ท้องกับคุณทิม" ฉันกลั้นใจอีกครั้งก่อนจะเอ่ยมันออกไป

"เธอเป็นบ้าไปแล้วหรอวะ ฉันเคยบอกกับเธอว่ายังไง เธอจำทมันไม่ได้หรอฉันบอกให้เธอกินยาคุมเธอไม่ได้กินมันหรือไงวะ!" เขาตะคอกเสียงดังใส่ฉัน อารมณ์ของเขาตอนนี้มันช่างรุนแรงเหลือเกิน มันทำให้ฉันรู้สึกกลัวเขามากๆ ถ้าเขารู้ว่าฉันตั้งใจฉันต้องตายแน่ๆ

"คะคือ พิมพ์ขอโทษค่ะ พิมพ์ไม่ได้ตั้งใจ" ฉันพูดออกมาเสียงแผ่ว ตอนนี้ฉันกระวนกระวายไปหมดฉันกลัวไปหมดทุกอย่างกลัวสิ่งที่ฉันคิดมันจะเกิดขึ้นจริงๆ แต่ฉันก็ยังหวังว่า.....

"เอามันออกซะ แฟนฉันกำลังจะกลับมาฉันกำลังจะแต่งงาน" เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ ขาแขนฉันอ่อนแรงไปหมดรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกน้ำตาเม็ดโตที่ตัวเองพยายามกลั้นเอาไว้ไหลลงมาไม่ขาดสาย ฉันยกมือขึ้นปิดปากไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา แต่มันกลับยั้งเอาไว้ไม่อยู่

"ฮึก คุณทิม" ฉันร้องไห้อกมาอย่างหนัก คุณทิมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบของบางอย่างออกมา เขาส่งเงินปึกโตมาให้ฉัน

"เอาไป แล้วไปเอาเด็กออกซะ เธอก็รู้ว่ายังไงฉันก็ไม่มีวันยอมรับรับเงินแล้วออกไปซะ" ฉันยังคงยืนนิ่งเฉยไม่ได้ขยับไปไหน เขายังพยายามยัดเงินก้อนโตให้กับฉัน

"พิมพ์ไม่เอา ฮึกคุณทิม นี่เป็นลูกของเรานะคะ คุณทิมไม่รักแกบ้างหรอ" ฉันเอ่ยถามคำอย่างไม่เต็มเสียงนักเนื่องจากฉันร้องไห้อย่างหนัก

"หึ ขนาดเธอฉันยังไม่คิดจะรักแล้วทำไมฉันต้องรักไอ้เด็กมารหัวขนนี่ด้วย"

"คุณทิม.."

"หุบปากแล้วรับเงินนี่ไปซะ ออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" เขายังพยายามที่จะยัดเยียดเงินก้อนนั้นให้กับฉันแต่ฉันก็ยังที่จะดื้อดึงไม่ยอมรับมัน

"พิมพ์จะไปบอกเธอ ไปบอกเรื่องของเราให้เธอรับรู้ บอกเธอว่าพิมพ์เองก็เป็นเมียคุณทิมเหมือนกัน" ฉันพูดมันออกไปอย่างที่ใจคิดในเมื่อคนอย่างฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้วฉันก็อยากที่จะขอสู้จนสุดใจ

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือใหญ่กระทบกับใบหน้าฉันอย่างแรงเมื่อฉันพูดจบ ฉันยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองที่คิดว่ามันต้องเป็นรอยแน่ๆที่มุมปากมีเลือดซึมอยู่เล็กน้อย เขาดูตกใจเล็กน้อยที่ตัวเองตบฉันแต่ก็แค่แปปเดียวเท่านั้นแหละที่ได้เห็นสีหน้าแบบนั้นของเขา

"ฉันบอกเธอแล้วแต่เธออยากหาเรื่องใส่ตัวเอง" เขาโยนเงินปึกนั้นใส่หน้าฉันถึงมันจะไม่แรงมากแต่ฉันก็รู้สึกเจ็บ เจ็บที่ใจ ไม่เคยรู้ซึ้งถึงคำว่าเอาเงินฟาดหัวเท่ากับวันนี้มาก่อน เขาเดินหนีฉันออกจากห้องไป ไม่นานฉันก็เดินออกมาจากห้องทำงานของเขาโดยไม่หยิบอะไรของเขาออกมาแม้แต่อย่างเดียว พนักงานที่ฉันเดินผ่านต่างติฉินนินทาเรื่องของฉันจนสนุกปาก 

"แกโอเคไหม" ฟักแฟงเธอเอ่ยถามหลังจากที่เดินลงม่สางฉันที่หน้าบริษัท 

"ฉันโอเค..." ฉันยิ้มรับเธอก่อนจะขึ้นแท็กซี่ออกมา


ซ่า ซ่า

ฉันนั่งตากฝนหน้าบ้านคุณทิมมากว่า3ชั่วโมงแล้วตั้งแต่ออกจากบริษัทมา ฉันทำใจไม่ได้จริงๆ ฉันอยากลองคุยกับเขาอีกสักครั้ง ไม่นานรถของคุณทิมก็มาฉันเดินไปดักหน้ารถเอาไว้จนรถเยรกกระทันหันจนเกิดเสียงดังคุณทิมเดินลวมาจากรถด้วยท่าทางหงุดหงิด

"เธอ อยากตายหรือไงวะถึงได้มาตัดหน้ารถแบบนี้"

"พิมพ์อยากคุยกับคุณทิมให้รู้เรื่องก่อน"

"เธอกับฉันไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วเธอไม่เข้าใจหรือไงวะ"

"มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ทิม" คุณแพรว แฟนคุณทิมเธอเดินลงมาจากรถก่อนจะเดินมาคบ้องแขนคุณทิมเอาไว้ เธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่พอใจ "แล้วทำไมหล่อนมายืนตากฝนจนตัวเปียกแบบนี้ล่ะคะ"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะที่รัก หล่อนเป็นพนักงานที่บริษัทพี่น่ะ หล่อนจะมาขอยืมเงิน"

"คุณทิม.." ฉันเอ่ยเรียกเขา ตอนนี้ฉันแทบจะหมดแรงแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองจะป่วยเพราะตากฝนมานานแล้วเหมือนกัน คุณทิมไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเขาหันหลังกลับไปขึ้นรถกับแฟนเขาแล้วขับรถเข้าบ้านโดยไม่หันมาสนใจฉันอีก ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างไม่กลัวเปื้อนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

"ฮึก ฮือๆๆๆๆ คุณทิม" ฉันรู้สึกวูบอย่างกระทันรู้สึกพื้นโลกเอียงจนควบคุมไม่อยู่ หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว




    ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความสว่างฉันมองไปรอบๆห้องสีเหลี่ยมสีขาว ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยมีสายน้ำเกลือพันอยู่ ในห้องนี้มีฉันเพียงคนเดียวในใจฉันอยากให้คนที่มาส่งฉันเป็นคุณทิมแต่มันคงไม่มีวันใช่เขาแน่ๆ เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ฉันหลุดจากอาการเหม่อลอยฉันมองคนที่เข้ามาใหม่อย่างกังวล

"สวัสดีค่ะคุณท่าน" ฉันยกมือไหว้แม่ของคุณทิมอย่างอ่อนน้อม ทันไม่ได้รับไหว้ฉันแต่กลับพูดเข้าประเด็นจนฉันเจ็บเหมือนกับโดนหมัดฮุคเข้าเต็มๆ

"ฉันรู้เรื่องเธอกับตาทิมแล้ว แล้วก็รู้ด้วยว่าเธอน่ะ ท้อง!"

"คือพิมพ์..."

"เธอแน่ใจหรอว่าในท้องน่ะลูกตาทิม ไม่ใช่ท้องกับใครแล้วมาโมเมว่าเป็นหลานฉันหรอกนะ"

"ลูกในท้องพิมพ์เป็นลูกคุณทิมค่ะ" ฉันตอบแบบเสียงหนักแน่น เขาเป็นคนแรกและคนเดียวของฉัน

"หึ ใครมันจะไปเชื่อผู้หญิงขายตัวแบบเธอกัน เอาออกนั่นแหละเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย เธอก็รู้แล้วนี่ว่าลูกสะใภ้ฉันกลับมาแล้ว" เธอเหยียดยิ้มร้ายส่งมาให้ฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฉันนอนร้องไห้ปานจะขาดใจตาย ฉันเสียเขาไปแล้วจริงๆ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว





ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว