จบ -ยิ่งร้าย ยิ่งรัก เมะชนเมะ
ตอนที่1 การปะทะกันของ เสือ สองตัว
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1 การปะทะกันของ เสือ สองตัว

ตอนที่1 การปะทะกันของเสือสองตัว

“กูบอกให้มึงเอายา นี้ออกไป!!”

“ถ้ากูไม่เอาออกไป มึงจะทำยังไงล่ะ แจ้งความ? โยนทิ้งลงแม่น้ำ? หรือขายต่อ?”

เสียงดังก้องบริเวณบนเรือขนโกดังสินค้า ดังไม่มาก แต่พอจับใจความได้ กระแสลมตอนตี3ถือว่ารุนแรงจนทำให้เสื้อผ้าเส้นผมของพวกเขาพัดไปตามลม

ผู้ชายร่างหนา ยืนประจันหน้าเข้าหากัน ข้างล่ะไม่ต่ำกว่าสิบคน ทุกๆคนมีปืนในมือ! และกำลังเร่งไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย ยกเว้นบอสของพวกเขาที่ไม่มีปืน

“กูไม่อยากเล่นเกมส์ประสาทกับมึง” เมฆ เดินตรงเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่กลัวกระบอกปืนที่เร่งมาทางตนสักนิด ซ้ำร้ายยังก้าวเท้าเดินตรงไปหา ครูส

คนชื่อครูสมองการกระทำอีกฝ่ายอย่างพอใจ พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างอารมณ์ดี พลัน เมฆเดินเข้าถึงตัวของครูส

ในตอนนั้น ลูกน้องทั้งหมดก็ตกใจแทบเสียสติ!

ครูส ลูเซียโน่ เจ้าพ่อค้ายาลำดับต้นๆของฝังตะวันตก กระชากเอาร่างของ เมฆ พัชรวิทิต เสี่ยค้าอาวุธเถื่อนในเอเชีย เข้าหาตัวเอง ทั้งยังกระชับแขนกอดร่างของเมฆไว้แนบอก

ทิ้งเวลาไว้ชั่วครู่ พวกเขาก็แลกรสสัมผัสทางริมฝีปาก เกี่ยวกระหวัด จูบกันอย่างนัวเนียอย่างไม่สนใจลูกน้อง เหมือนอยากจะบอกว่าตนเองกับเขาเป็นอะไรกัน

 ผ่านไปกว่า 10 นาที พวกเขาจึงค่อยๆผละออกจากกัน

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นที่ข้างใบหูของเมฆ เสียงของครูซที่เต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ่ง

“I miss you”

คนชื่อเมฆอมยิ้มกับเสียของชายคนรัก ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงกระเส่า...

“Me too”

ย้อนกลับไป 1 ปีก่อน

“เฮีย!! มันเอาแล้วว่ะ รอบนี้มันแม่งไม่ได้ส่งข่าวมากวนประสาท แต่ครั้งนี้มันเอาจริง!!”เสียงชายร่างหนาที่แต่งกายด้วยสูทเต็มยศ ไม่สนใจและไม่แคร์อากาศเมืองไทย ดังขึ้น

“นัดรับที่ไหน!!” ชายอีกคนเอ่ยขึ้น ดูจากสรรพนามการเรียก คนนี้จะต้องเป็นหัวหน้าของที่แห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

“โกดังเก็บของ ตอน ตี3 ผมว่า..”ไม่ทันให้ลูกน้องพูดจบ...

“ไปเด็ดหัวพวกมันให้หมด ให้มันรู้ว่านี้ถิ่นกู!!!”

“ครับเฮีย!!”

พลันลับหลังของลูกน้องทุกคน

เมฆ พัชรวิทิต ก็แอบพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนออกมา

ต้องการอะไร

มึงต้องการอะไรจากกู ครูส ลูเซียโน่…

………………………………………………………………………..ยิ่งร้าย.............ยิ่งรัก..........................................................................................................................................................

ตี3 โกดังเก็บของ

ไม่มีวี่แววของการส่งยา ไม่มีแม้แต่มนุษย์สักตัว!!

“มึงแน่ใจนะว่าข่าวไม่ผิด”เสียงของเมฆเอ่ยถามลูกน้องลอดฟัน

“แน่ครับเฮีย”

เมฆกวาดสายตามอบทั่วบริเวณก็ไม่เจอกัน จนในที่สุดก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างลำบาก

ตี๊ด

ตี๊ด

เสียงโทรศัพท์มือถือของลูกน้องที่ยืนข้างๆดังขึ้น เมฆตวัดสายตาอย่างคาดโทษ แต่แล้วลูกน้องคนนั้นก็กดรับสาย

“อะไรนะ!!”ลูกน้องตะโกนเสียงดังลั้นจนคนเป็นหัวหน้าต้องตวาดเรียก

“เกิดอะไรขึ้น”

“ครูส..ครูสมันไปที่ผับแล้วก็พังผับเฮียสะยับเลยครับ!!”

………………………………………………………………………..ยิ่งร้าย.............ยิ่งรัก..........................................................................................................................................................

“แม่งไม่มีอะไรให้กูทำเลยว่ะ มีแต่พวกกากๆ” ชายหนุ่มเชื้อสายตะวันตกนั่งบนโซฟานวม ตวัดสายตามองพวก พนักงานที่ถูกมัดมือ และถูกบังคับให้นั่งกับพื้น

“มึงคิดว่าเฮียมึงจะมาไหม”

“ไม่มีทางที่เฮียกูจะมาสนใจคนอย่างมึง!ป่านนี้เฮียกลับบ้านไปแล้ว ไอ้ฝรั่งเฮงซวย!!”

ผัวะ!

“อั๊ก”เลือดข้นๆทะลักออกจากปากของบริกรหนุ่มทันทีที่ถูกกระบอกปืนฟาดปากไปเต็มๆ

“กูจะนับ 1-10 ถ้าเฮียมึงยังไม่มา กูจะห่าทิ้งทีล่ะคน” เสียงเอ่ยอย่างเลือดเย็นดังออกจากปากของหนุ่มแดนน้ำหอม เขากระตุกยิ้มขึ้นมุมปาก เวลาที่เห็นเบี้ยร่างพวกนี้ทำสีหน้าตกใจ โดยเฉพาะ ยัยผู้หญิงที่แต่งหนาเตอะ!

“ฮึก..เฮียต้องมา เฮียต้องมาช่วยหนูแน่นอน!”

“หืม” ครูสชะงักไปทันทีที่เธอเอ่ยแบบนั้นทั้งน้ำตา แถมยังร้องไห้เสียงสั่นระริก

“ฮึก เฮียรักหนู”

“มึงพูดอะไรอะไรนะ?” ครูสนั่งลงข้างๆสาวเจ้าที่เอาแต่ร้องไห้ เธอเงยหน้ามองครูสจิกจ้องอย่างคาดโทษ

ถุย!!

น้ำลายเหนียวๆถูกพ่นใส่หน้าครูสทันที ก่อนที่ใบหน้านั้นจะสะบัดไปอีกทาง

“อีนี้!!!”

เพี้ยะ!!!!

 “มึงทำอะไรเด็กกู!!” เสียงเข้มดังมาจากประตูทางเข้าผับ ครูสกัดฟันกรอด กระชากเอาผู้หญิงร่างบอบบางขึ้นมา ทั้งยังเอาปืนจ่อศีรษะเธอไว้ พร้อมลั่นไก อย่างไม่ปราณี เมฆเห็นแบบนั้นก็เบิกตากว้าง โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เดินตรงเข้าหาครูสอย่างเดือดดาล ทั้งยังกระชากเธอคนนั้นมาไว้ในกอด จนภาพตอนนี้กลายเป็นวงจรประหลาดๆเสียแล้ว

“ปล่อย-เด็ก-กู!!”

“เด็กมึงทำอะไรกู มึงแหกตาดู!!” กระบอกปืนกดลงศีรษะของเธอแน่นไปอีก ทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้น

“ก็แค่น้ำลาย”

“งั้นหรอ”

“คนอย่างกู จะไม่ฆ่าใคร เพราะเรื่องน้ำลาย”

“มึงพูดเองนะเมฆ”

“...”

“กูจะปล่อยอีนี้”

“...”

“แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

---------------------------------------------------------

วรั๊ยยย

แกรรร

เขาจะไปแลกอะไรกั๊นนนน

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น