email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ยังไม่พร้อมให้อ่าน

บทที่ 7 ธามหิน

ชื่อตอน : บทที่ 7 ธามหิน

คำค้น : ธามหิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2561 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1,203
× 8,400
แชร์ :
บทที่ 7 ธามหิน
แบบอักษร

​"หิน"


ธามรีบวิ่งลงมาจากตึกอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขารู้แค่ว่าเขาต้องวิ่งหนีผู้ชายคนนี้ให้ได้ไกลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาจะไม่มีทางไปใจอ่อนให้กับคนที่เคยทำให้เขาเจ็บปวดเป็นอันขาด


กฎการเป็นนักสืบข้อที่ 4 สำหรับเขาคือ อย่าใจอ่อน


"มึงจะหยุดไหมห๊ะ! " เสียงตะโกนตามหลังทำให้ร่างบางรีบเร่งฝีเท้าทันที ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว ทำให้ตลอดทางที่เขากำลังวิ่งมีหลอดไฟเปิดอยู่เป็นระยะๆ


"เอาไงดีว่ะแม่ง? " ธามคิดในใจพร้อมกับหายใจหอบ ตอนนี้เขาก็เริ่มที่จะวิ่งไม่ไหวแล้ว แว่นตาที่กำลังใส่อยู่ก็จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่


"กูบอกให้หยุดไง! " เสียงตะโกนตามหลังดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางรีบวิ่งพร้อมกับหันไปมองรอบๆ สายตาของเขาก็หันไปเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งที่คุ้นตากำลังเดินมาอยู่พอดี เขาเลยคิดอะไรได้


"เอาว่ะ" ธามตัดสินใจวิ่งเข้าไปหาร่างสูงทันที


"นี่นาย...ช่วยหน่อย มีคนกำลังหาเรื่องผม" ธามพูดเสียงติดหอบ ส่วนตอนนี้ร่างสูงก็กำลังยื่นงงๆอยู่ เพราะเขากำลังออกมาเดินเล่นอยู่ดีๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาหา


"ธาม! " เสียงตะโกนดังเข้ามา ร่างบางรีบแทรกเข้าไปหลบหลังคนที่กำลังยืนงงๆ อยู่ทันที ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองเผชิญหน้ากัน


"ส่งตัวเมียกูมา...." เลย์พอเดินมาถึงเขาก็พูดเสียงแข็งใส่หินที่ยืนทำหน้าไม่รู้เรื่องทันที พอได้ยินคำพูดจากคนตรงหน้าร่างสูงก็รีบหันไปหาคนที่หลบอยู่ข้างหลังเขาทันที


"ผัวมึงหรอ? ไปคุยเอาเองดิ" ร่างสูงพูดหน้านิ่ง


"เชี่ย...ไม่ใช่" ธามสบถคำหยาบออกมาพร้อมกับตอบร่างสูง เขากำลังพยายามคิดหาวิธีอยู่ ร่างบางมองเลยผ่านร่างสูงของหินไปเขาก็เห็นสายตาอาฆาตที่เหมือนจะฆ่าเขาได้ทั้งเป็น


"ถ้ามึงยังไม่ออกมากูจะเข้าไปกระชากแล้วนะธาม" เลย์พูดเสียงนิ่งแต่มันก็ทำให้ธามขนลุกขึ้นทันที


"เราเลิกกันแล้วนะเลย์ ปล่อยกูไปเถอะ...." ธามพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง เพราะเขาไม่อยากจะกลับไปทางเดิม หนทางที่มันทำให้เขาเจ็บปวด


"เพราะไอ้เหี้ยนี้ใช่ไหม? " เลย์พูดพร้อมกับใช้นิ้วชี้มาที่หน้าของหิน


"อ้าว...มึงด่ากูหรอ!? " ร่างสูงพูดโต้ตอบทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายด่าเขา


"ไม่ใช่ๆๆ " ธามตอบก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขารีบแทรกตัวมายืนข้างหน้าหินทันที


"ฟังนะเลย์...กูไม่ได้รักมึงแล้ว อีกอย่างกูไม่ได้มีคนอื่นด้วย แค่กูไม่ได้รักมึงแล้วเข้าใจไหม..." ธามฝืนพูดออกมา เพราะว่าเขาอยากจะให้เรื่องระหว่างเขาทั้งสองคนมันได้จบลงสักที ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม ถ้าถามว่าเขารักเลย์ไหม เขาก็คงตอบได้แค่ว่า เคยรักมากๆ ส่วนตอนนี้ถึงมันยังจะรู้สึกบ้างเล็กน้อย แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกหน่วงๆ ได้เช่นกัน และอีกอย่างถ้าขืนปล่อยให้ชายหนุ่มตามตื๊อเขาอยู่เช่นนี้ สักวันเขาก็คงต้องใจอ่อนลงแน่ๆ


"ไม่...ธาม...กูรักมึงคนเดียวนะเว้ย...กูขอโทษในสิ่งที่กูทำไป...มึงให้โอกาสกูอีกครั้งไม่ได้หรอว่ะ" เลย์พูดพร้อมกับเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางไว้แน่นๆ ส่วนหินก็ได้แค่ยืนมองนิ่งๆ เพราะเขาไม่รู้ว่าสองคนนี้มีเรื่องอะไรกันมาก่อนหน้านี้


"พอเถอะ..." ธามพูดพร้อมกับค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดที่มันเคยอบอุ่นมากกว่านี้ ร่างบางมองเข้าไปที่ดวงตาของชายหนุ่ม ชายหนุ่มคนที่เขาเคยรักมากๆ คนหนึ่ง แต่ตอนนี้มันก็คงจะต้องจบลงแล้วจริงๆ ...


..


..


สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อยู่ได้ด้วยอะไรหรอ?


ความรัก?


แหวนเพชร?


หรือเงินทอง?


สำหรับผม ผมคิดว่ามันคงจะต้องเป็นความซื่อสัตย์ เพราะว่าความซื่อสัตย์มันจะมอบความรักที่บริสุทธิ์หรือเงินทองที่บริสุทธิ์ให้กับเราเอง มันคงไม่มีใครอยากจะได้ความรักที่จอมปลอมแล้วมาทำให้ชีวิตของตัวเองเสียใจเหมือนกับผมตอนนี้หรอก...


ร่างของธามที่ตอนนี้กำลังเดินกลับหอไปอย่างช้าๆ เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะโดนอาจารย์ที่มหาลัยหลอกให้มาเจอกับแฟนเก่าของเขา ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากๆ


"โอเคไหม? " เสียงจากคนที่เดินข้างๆ ถาม ธามเลยเงยหน้าหันไปมองเขาก็เห็นชายหนุ่มคนเดิมที่เขาหวังพึ่งจะให้ช่วยเดินตามมาติดๆ


"อืม" ร่างบางตอบ ถึงเขาจะยังรู้สึกหน่วงๆ อยู่ก็เถอะ อย่างน้อยก็ได้ตัดใจกับคนที่เขาควรที่จะตัด ถ้าขืนปล่อยไว้มันก็ยิ่งจะทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิมอยู่ดี


ครืน....


อยู่ดีๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้น พร้อมกับสายฝนที่ค่อยๆ ตกลงมา ทั้งสองจึงรีบวิ่งเขาไปหลบที่ป้ายรถเมล์ของตัวมหา'ลัย


เสียงฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายบวกกับความเศร้าที่มันอยู่ในใจ มันทำให้ร่างบางอยากจะร้องไห้ออกมา


"หึ...เวลามีเรื่องเศร้าๆ ฝนแม่งก็ชอบตกลงมาเนอะว่าไหม? " หินพูด แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองไปข้างหน้า ธามหันมามองเสี้ยวหน้าของคนที่พูดเมื่อกี้ก่อนจะหันกลับไปมองตรง


"อือ...บางทีมันอาจจะกำลังสมน้ำหน้าคนที่อกหักอยู่ก็เป็นได้" ธามพูด ร่างสูงเลยหันมามองก่อนที่เขาจะเผลอยิ้มออกมา


"หึ..." ร่างสูงหัวเราะออกมานิดๆ ธามจึงหันมามอง เขาก็เห็นร่างสูงกำลังมองมาที่เขาอยู่พอดี


"ขำไร? " ธามถาม เพราะเขาไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มจะหัวเราะออกมาทำไม


"อ่อ...สงสัยนายกำลังสมน้ำหน้าเราอยู่สินะ ใช่ซิ...ก็นายคงจะเมินเฉยกับเรื่องทุกๆ อย่างได้ นายคงไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรหรอก...."


หมับ!


สิ้นเสียงพูดของธาม ร่างของเขาก็ถูกดึงไปชิดประกบตัวกับร่างแกร่งทันที


"อ๊ะ! " ร่างบางเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ มือของชายหนุ่มค่อยๆ เลื่อนมาจับที่เอวบางไว้ พร้อมกับจ้องไปที่ตาของร่างบางเขม็ง


"นายไม่มีสิทธิ์มาว่าคนที่นายยังไม่รู้จักดีพอหรอกนะ..." ร่างสูงพูดเสียงนิ่ง บวกกับสายฝนที่เริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ ส่วนธามก็เอาแต่ตัวแข็งเพราะว่าสายตาจากชายหนุ่มมันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไมแวบแรกเขาถึงมองเห็นสายตาที่แสนจะเจ็บปวดออกมาจากสายตาของชายหนุ่ม


"......" ทั้งสองก็นิ่งเงียบพร้อมกับจ้องตากันไปสักพัก ก่อนที่หินจะเป็นคนผละออก หลังจากนั้นตลอดสายฝนที่ตกลงมาทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย หินก็เอาแต่ยืนนิ่งๆ เงียบๆ ส่วนธาม เขาก็หันมามองร่างสูงบ้างบางครั้ง เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรออกไป


"รู้สึกไม่ค่อยดีเลยว่ะ..." ธามพูดในใจ เพราะตอนนี้บรรยากาศมันก็ค่อนข้างที่จะอึดอัด


"เอ่อ...คือ ขอโทษนะ..." ร่างบางตัดสินใจหันไปพูดขอโทษร่างสูงคนที่เอาแต่ยืนนิ่งเงียบ


"...." เงียบ.... แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมหันมาพูดคุยกับเขาเลยสักนิด ธามเลยหันกลับมาตั้งสติ


"หยิ่งฉิบหาย..." ร่างบางพูดออกมาเบาๆ


"มึงชื่อไร? " เสียงจากคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดังขึ้น ธามเลยหันไปมอง


"ห๊ะ? "


"กูถามว่ามึงชื่อไร? " ร่างสูงพูดถามร่างบางออกมาอีกครั้ง


"ธามๆ "


"อ่อ..." ชายหนุ่มตอบก่อนจะหันกลับไปมองสายฝนที่ตกลงมาเหมือนเดิม


"เอ่อ...แล้วนายล่ะ? " ธามหันไปถามชายหนุ่มกลับ


"หิน..." ร่างสูงตอบแต่เขาก็ไม่ได้หันมามองธามแต่อย่างใด


"อ่อ..." ร่างบางพูดตอบรับก่อนจะหันกลับไปมองข้างหน้าเหมือนเดิม


"คนอะไรวะ เปลี่ยนอารมณ์เร็วฉิบหาย...."




หิน : มึงชื่อไรอ่า?

ไรท์ : เอ็มม่าๆ

หิน : ไม่อยากรู้จัก ช่วยไปไกลๆ หน่อย

ไรท์ : "...."

เอ็มม่า ฮาร์ทฟีเลีย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว