ปิดปรับปรุงชั่วคราวครับ (งดอัพชั่วคราว) สามารถติดตามผลงานอีกเรื่องของไรท์รอไปก่อนได้ ชื่อเรื่ิอง >>>>Hunter origin (HO) กำเนิดนักล่า<<<<

บทที่ 2 ตอน 11 สถานะการณ์เริ่มตรึงเครียด

ชื่อตอน : บทที่ 2 ตอน 11 สถานะการณ์เริ่มตรึงเครียด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2560 13:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ตอน 11 สถานะการณ์เริ่มตรึงเครียด
แบบอักษร

***​ประกาศจากไรท์นะครับ ก่อนอื่นไรท์ต้องขอโทษไว้ก่อนเลยที่ไรท์ลืมเรื่องเล็กๆน้อยๆไป คือตอนที่เเอนตี้พาร่างของเดลมาในอาณาจักรเอลล์เขาใช้ชื่อว่าเเอนตี้ เเต่พอเดลได้ร่างกลับคืนผมดันไม่ได้เขียนอธิบายว่าทำไมทุกคนถึงได้รู้จักว่าเดลชื่อเดล ทั้งที่ตอนเเรกเรียกเเอนตี้ เฮ้อ ไรท์ต้องขอโทษจริงๆไว้รีไรท์เมื่อไหร่จะเข้าไเเก่ไขในส่วนนั้นนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนะครับ^^

####


​วันเเละคืนผ่านไปอย่างรวดเร็วตอนนี้ก็เป็นเวลากว่าสิบวันเเล้วที่เดลไม่ได้กลับคฤหาสน์เลย เพราะเขาไม่อาจทิ้งทหารภายใต้สังกัดของเขาไว้ได้ ทางด้านเอนเทียเองก็มีบางเวลาที่มาคอยเเอบดูการฝึกของเดลอยู่เหมือนกัน เพราะทั้งกองทัพต่างล่ำลือกันว่าเป็นกองร้อยพิเศษที่เเปลกประหลาด รวมทั้งดูถูกด้วยว่ากองร้อยของเดลนั้นไม่มีประสิทธิภาพ นั่นเป็นเพราะทหารที่เดลเลือกมาเข้าสังกัดนั้นเป็นพวกที่เหลือเลือกทั้งนั้นหากไม่จำเป็นจริงๆทางอาณาจักรไม่มีทางรับพวกเขาเข้าเป็นทหารอย่างเด็ดขาด เอนเทียเองก็เเปลกใจอยู่เหมือนกันที่เดลทำอะไรเเปลกๆอย่างนี้หลายวันที่ผ่านมาเธอไม่ได้เห็นว่าเขาจะฝึกวิชาการต่อสู้อะไรเลย เอาเเต่พาทหารมานั่งหน้ากระดานเเล้วขีดๆเขียนๆ สอนอะไรบางอย่างเเก่พวกเขาซึ่งก็คือตอนเช้าเดลจะพาพวกเขาวิ่งเเล้วโห่ร้องเสียงดังโหวกเหวกอย่างกับพวกไม่มีอารยธรรม ตอนสายเขาจะพาทหารทั้งหมดมานั่งเรียนนั่งเขียนอะไรไม่รู้อย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้ พอตกเย็นเขาก็พาพวกทหารวิ่งเเบบตอนเช้า พอถึงมื้อค่ำก็เหมือนจะลงโทษกลุ่มหัวหน้าหน่วยของเขาเอง เป็นอยู่เเบบนี้จนเธอเริ่มงงตกลงเขาฝึกทหารเเบบจริงจังหรือฝึกเเบบไม่ใส่ใจกันเเน่

"ยอดรักของข้า อ่า เจ้าคิดถึงข้าเช่นนั้นหรือหืม ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ" จู่ก็มีคนมาสวมกอดเธอจากด้านหลังเเล้วถือวิสาสะสูดดมกลิ่มจากผมของเธอ

"อ๊ะ เดลเจ้ามาตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน" เมื่อกี้เธอยังเห็นเขาอยู่กับพวกทหารอยู่เลย

"ก็ข้าสงสัยไงว่ามีใครไม่รู้มักจะมาเเอบด้อมๆมองๆในป่าหลังกระโจมกองร้อยของข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จึงได้ออกมาดูสักหน่อยว่าเป็นผู้ใดกัน" เดลกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะฉวยโอกาสหอมเเก้มของเธอ

"อ๊ะ เจ้า!!" เธออายหน้าเเดงจนพูดอะไรไม่ออกเลย เดลเห็นท่าทีที่เขิลอายพร้อมกับที่เธอพยายามผลักเขาออก มันดูชวนมองเป็นอย่างยิ่ง

​จะดีสักเเค่ไหนกันนะหากข้าได้อยู่อย่างสงบสุขใช้ชีวิตอย่างคนสามัญกับครอบครัวเเละลูกๆ

เเต่เสียใจด้วยนะผู้สร้างท่านนั้นมีภาระหน้าที่ที่ไม่เอื้ออำนวยต่อความคิดเมื่อครู่ของท่านเลย

เเกเจ้าเเอนตี้ ทีหลายวันก่อนเรียกทำเป็นหยิ่งไม่ขานรับ มาวันนี้เเกกลับมาขัดคอในระหว่างที่ฉันกำลังมีความสุขกับเอนเทีย หรือว่า? เเกหึงงั้นเหรอ ฮ่าๆ ฉันไม่ยกเอนเทียให้เเกหรอกให้เเล้วให้เลยโว้ย ฮ่าๆ

เฮ้อ ท่านไม่น่าจะเกิดมาเป็นผู้สร้างเล้ย ข้าไม่กวนท่านเเล้ว มีอะไรไม่ต้องเรียก อ้ออีกอย่างตอนนี้ฉันกำลังรวมดีวันเข้ากับเเก่นพลังทั้งห้าอยู่ ในช่วนที่ฉันผนึกพลังของมันไว้อยู่นี้นายก็ เราตัวรอดเองนะเพราะทักษะเเละความสามารถต่างๆที่มีมาเเต่เดิม จากดีวันจะถูกผนึกเอาไว้ด้วย ไปละโชคดีผู้สร้าง...

เดี๋ยวสิเเกว่ายังไงนะ!!!

​เดลชักสีหน้าโดยไม่รู้ตัว เอนเทียที่หันมาเจอเข้าพอดีถึงกับหมดอารมณ์

"เจ้ามีเรื่องอะไรก็ไปทำเถอะข้าจะกลับเเล้ว" เฌธอผลักเดลออกไปพร้อมกับถอยห่างหันหลังเตรียมกลับ

"เห้ยเดี๋ยวเจ้าจะไปไหน ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าอยู่พอดีไหนก็มาเเล้ว เข้ามาดื่มน้ำชาที่กระโจมข้าก่อนไหม?"

"ก็ได้" เธอหันมาตอบด้วยสีหน้าลังเล ก่อนจะตอบตกลงไป



ภายในกระโจมของเดลนั้นไม่ได้มีอะไรเลยมีเพียงที่นอนโต๊ะทำงาน ของใช้จำเป็นไม่กี่อย่าง ตลอดหลายวันมานี้เดลนั้นได้ทำการดูดซับผลึกพลังที่เขาได้มาจากคราวที่ไปผจญภัยในป่าโอนี จนหมดไม่เว้นเเม้เเต่ผลึกสีเเดงซึ่งเขาพึ่งจะรับรู้ว่าวิชาดูดกลืนของเเอนตี้มันสามารถทำการดูดซับพลังจากผลึกสีเเดงได้ด้วย เมื่อคราวที่เขาเริ่มดูดซับพลังเขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาสาร เเต่ผลกลับเป็นที่หน้าเเปลกใจไม่ว่าเขาจะดูดซับหินพลังมากเเค่ไหนมันก็ดูเหมือนกับว่ามันไม่พอที่จะพัฒนาระดับพลังของเขาขึ้นมาได้เลย จนก้อนสุดท้ายเดลถึงได้เพิ่มขึ้นมาเพียงหนึ่งระดับ ทำให้เดลเกิดอาการงงเเตกพยายามถามเเอนตี้มันก็ไม่ตอบ จนเขารู้สึกจนใจที่จะหาคำตอบเลยเลิกสนใจไป หากเเต่เมื่อเขาลองปลดปล่อยพลังออกมา มันก็ทำให้เขาเเปลกใจอีกครั้งมันมีพลังมากกว่าที่เห็นภายนอกนักถึงเเม้พลังของเขาระดับจะเพียงเเค่ขั้นกระหานเลือด ระดับ 8 เเต่พลังที่ปลดปล่อยออกมากลับมากถึงขั้นเลือดระดับ 1 หากเขาปลดปล่อยเเก่นพลังอีก ก็จะมีพลังมากถึง ขั้นเลือดระดับ 4 เเล้วถ้าเกิดเมื่อใดก็ตามที่ดีวันสามารถใช้ได้ปกติเขาสวมเกราะเเห่งนูร์เข้าไปอีก พลังของเขาก็จะเป็นขั้นเลือดระดับ 9 ซึ่งมันเป็นผลลัพท์ที่เดลคาดไม่ถึงเลยทีเดียว

"นั่งก่อนสิ" เดลเชิญเธอนั่งตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขาที่มีเก้าอี้อยู่หนึ่งตัวพร้อมกับรินชาร้อนๆ ที่เขาควักออกมาจากมิติส่วนตัว ของต่างๆที่เข้าไปเมื่อมันอยู่ในสภาพไหนก่อนเข้าไปตอนออกมามันก็จะคงสภาพนั้นเอาไว้อยู่ เดลค้นพบว่ามันเป็นสิ่งที่สะดวกสะบายมากๆ

"ที่ข้าเรียกเจ้ามานั้นเพียงต้องการถามสถานะการณ์ปัจจุบัน ตอนนี้ข้าได้ยินเสียงซุบซิบจากพวกทหารว่า เมืองหน้าด้านได้เเตกเเล้ว พวกเราสูญเสียทหารไปหลายเเสนเจ้าพอจะรู้อะไรบ้างไหม?" เมื่อพูดคุยกันด้วยเรื่องงานเดลก็ปรับสีหน้าที่ดูขี้เล่นของเขาเป็นสีหน้าที่ดูจริงจังทันที เอนเทียเองตอนเเรกก็คิดเเค่ว่าเดลอาจจะพาเธอมากลั่นเเกล้งอะไรบางอย่างเเน่หรือไม่ก็... เเต่เมื่อพบว่าเขาดูมีท่าทีที่จริงจังมากบวกกับบรรยากาศผู้นำที่เดลปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว มันทำให้เธอต้องมองเดลใหม่อีกครั้ง

"เรื่องนี้ข้าได้ทราบข่าวมาเเล้ว พวกออคมันมีมากถึงห้าเเสน เเต่กำลังทหารที่ปักหลักอยู่ที่เมืองนั้นมีเพียงเเค่เเสนเดียว ทหารที่ทางเราจะส่งไปสนับสนุนนั้นยังอยู่ในระหว่างเดินทาง จึงไม่อาจรักษาเมืองเอาไว้ได้ มีเพียงหน่วยสอดเเนมเพียงสามคนเท่านั้นที่รอดกลับมารายงาน ส่วนทหารภายในเมือง... ต่างถูกสังหารสิ้นโชคดีที่พวกเราอพยบชาวบ้านมาที่เมืองหลวงเเล้ว ตอนนี้ทางเเม่ทัพเซราฟได้นำกำลังทหารสองล้านกระจายกันตั้งค่าย อยู่ที่เขตรอยต่อเตรียมพร้อมสำหรับการรบครั้งนี้เเล้ว เเต่ข้าว่า..." เธอมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เเต่เดลก็เอามือมากุมกับมือของเธอเป็นเชิงให้กำลังใจซะก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา

"เจ้าอย่าห่วงไปเลย ข้าจะเเสดงพลังให้เจ้าได้เห็นเองว่าสามีของเจ้าคนนี้ไม่ได้มีดีที่หน้าตาเพียงอย่างเดียว" เดลกล่าวด้วยท่าทีทะเล้น เพื่อคลายความกังวลใจของเธอลง ถึงเเม้เข้าจะไม่มั้นใจนักว่าจะสามารถจบศึกครั้งนี้ได้โดยเร็ว เเต่เขาก็มั้นใจว่าเขาสามารถจบศึกครั้งนี้ได้อย่างเเน่นอน

"ข้าว่าข้าไปส่งเจ้าที่กระโจมดีกว่า เจ้าน่าจะพักผ่อนบ้างนะ ถึงเจ้าจะเป็นเเม่ทัพเเต่เจ้าอยู่ลืมสิ ว่าเจ้านั้นเป็นผู้นำหากเจ้าป่วยในระหว่างศึกสงครามขวัญกำลังใจที่ไหนจะเกิดกับทหารเล่า" เมื่อเดลลองพิจารณาดูเธอชัดๆเเล้ว เอาก็ได้เเต่ก้นด่าตัวเองในใจที่ไม่ได้เข้าไปเยี้ยมเธอเลย เธอมีดวงหน้าที่สูบลงไปมาก ไหนจะใบหน้าที่ดูซีดๆเหมือนคนไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอนั่นอีก

เดลเดินออกมาส่งเธอจนถึงกระโจมพักที่ดูใหญ่โตสมถานะเเม่ทัพ พร้อมทหารหญิงยืนรักษาการณ์อยู่หน้ากระโจมสองคน เดลได้บังคับเธอให้เข้านอนถึงเเม้จะมีรายงานต่างๆกองสุมหัวของเธออยู่ก็ตาม เนื่องจากพวกเขาได้พูดคุยกันนานจนถึงเวลาค่ำมืด เดลได้นำเนื้อของสัตว์อสูรในมิติของเขาออกมาย่างกินกันภายในกระโจมสองคนกับเธอ ก่อนจะบังคับให้เธอหลับนอนอย่างเพียงพอ สักคืนทหารภายนอกนั้นตั้งเเต่ที่เห็นเอนเทียกับเดลเดินมาด้วยกัน พวกเขาก็เริ่มคิดเเล้วว่าทั้งสองคงจะสารความคิดถึงกันภายในกระโจมเเน่ เเล้วก็เป็นจริงเมื่อเดลเเละเอนเทียเข้าไปภายในนั้นเเต่ไม่เห็นเดลกลับออกมา จนในเวลาเช้ามันได้กลายเป็นเรื่องเล่าที่สนุกปากของเหล่าทหารในวงขณะที่พวกเขารับประทานอาหารเลยทีเดียว...






ฮัลลลลลล โล่ คริๆ ไรท์ไม่ได้หายไปไหนน๊าเค้าเเค่อยากหยุดพักผ่อนนิดนุงในวันหยุดเเค่นั้นเอง ไม่ได้อู้ จริงๆนะ อย่ามอไงไรท์ด้วยสายตาเเบบนั้นสิ เค้ากลัวนะ


ความคิดเห็น